"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ΜΕΓΑΛΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ
Η ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ
Βασιλείου του Μεγάλου, Γρηγορίου του Θεολόγου, και Ιωάννου του Χρυσοστόμου κοινή εορτή, εορτάζεται δια την εξής αιτία. Εις τον καιρόν της βασιλείας Αλεξίου του Κομνηνού, ο οποίος έγινε βασιλεύς μετά τον Βοτανειάνην το έτος –1081—
Στην Κωνσταντινούπολη γινόταν φιλονικία μεταξύ των καλώς πιστών χριστιανών η αιτία; Άλλοι προτιμούσαν τον Βασίλειον επειδή με τους λόγους του, με τις αρετές του δε έμοιαζε και σαν να συνεργαζόταν με τους αγγέλους, δεν συγχωρούσε εύκολα τους αμαρτάνοντας και ήταν πολύ σοβαρός και δεν φαινόταν α έχει κάτι γήινον πάνω του.
Έλεγαν αυτοί τον Χρυσόστομο κατώτερον του Βασιλείου επειδή αυτός ήταν αντίθετος του βασιλείου πιο μαλακός και συγχωρούσε εύκολα.
Με τον πλούτο των λόγων του επέστρεφε πολύ κόσμος στον Χριστό, και τον θεωρούσαν ανώτερον από τους δύο άλλους Βασίλειον και Γρηγόριον
Αυτοί πάλι που είχαν την συμπάθεια στον Γρηγόριο έλεγαν ανώτερον από τους άλλους δύο. Αυτός με το κομψόν λεξιλόγιο υπερέβη όλους τους σοφούς της Αθήνας και τους νεωτέρους τους εκκλησιαστικούς
Με αυτές τις διαφορές διαιρέθηκαν σε τρία μέρη τα πλήθη των χριστιανών και άλλοι τους ονόμαζαν Ιωαννίται, άλλοι Βασιλείται, και άλλοι Γρηγορείται
Επειδή υπήρχε τόση ακαταστασία και φαγωμάρα μεταξύ των χριστιανών εφάνικαν οι σοφοί αυτοί διδάσκαλοι πρώτα ο κάθε ένας χωριστα σε όραμα αλλά οφθαλμοφανώς εις τον Ιωάννη τον τότε Επίσκοπο της πόλεως Ευχαϊτων
Ήταν και έμπειρος της Ελληνικής παιδίας. Εις αυτόν φάνηκαν και οι τρείς και με ένα στόμα του είπαν
Εμείς είμαστε ένα μπροστά στον Θεό καθώς βλέπεις και δεν έχουμε τίποτα μεταξύ μας διαφορές. Απλώς και μόνον βρεθήκαμε σε διαφορετικούς χρόνους και έχουμε κάποια διαφορά στους λόγους μας αλλά όλοι καταλήγουμε στο ίδιο νόημα που είναι ο Θεός. ¨Ολοι είχαμε το ίδιο Άγιο Πνεύμα που μας οδηγούσε. Εάν μελετήσεις το όνομα ενός από εμάς παρόν είμαστε κα οι άλλοι δύο. Δεν υπάρχει πρώτος και δεύτερος.
Μίλησε στους διαφωνούντας να μην μαλώνουν εξ αιτίας μας διότι εμείς και όταν ζούσαμε και τώρα προσπαθούμε για την σωτηρία τους.
Δια αυτό να συνθέσεις τροπάρια και κάνε μία γιορτή και για τους τρεις μας μαζί και να τα παραδώσεις στους χριστιανούς για να συμφιλιωθούν όλοι μαζί σε μια γιορτή.
Και θα βοηθάμε όλους όσοι γιορτάζουν και τους τρεις ας σε μία ένωση γιατί και οι τρεις μας το ίδιο είμαστε κοντά στον Θεό
Αυτά είπαν οι Άγιοι, και φαίνονταν ότι ανεβαίνουν στον Ουρανό μέσα σε μεγάλο Φως. Και το πλήθος του λαού ησύχασε και τους διαφωνούντας συμφιλίωσε. Και πέτυχε η συμφιλίωση γιατί στον Άγιο Επίσκοπο που του παρέδωσαν ήταν σοφός εν Πνεύματι Αγίω και είχε μεγάλο σέβας μεταξύ των χριστιανών. Ο λόγος του είχε δύναμη και πειθώ
Την εορτή παρέδωσε στις Εκκλησίες να γιορτάζεται την -30-Ιανουαρίου και να γιατί. Βρήκε και τους τρεις να γιορτάζουν τον Ιανουάριο μήνα και πρώτα τον
Μ. Βασίλειο την πρώτη Ιανουαρίου, τον δε Γρηγόριον την 25η του μηνός και τον Χρυσόστομο την 27ην του μηνός. Και τους ένωσε και τους τρεις μαζί τον ίδιο μήνα στις 30- του μηνός.. ¨
Εύρε λέει ο ιστορικός τα καλύτερα λόγια (1054) Να συγγράψει την εορτή ώστε φαίνεται ότι κατά νεύση και φωτισμό συνετέθησαν τα άσματα της ακολουθίας αυτής διότι δεν έχουν καμία έλειψιν από τα επιχειρήματα εκείνα, όσα αποβλέπουν εις έπαινον των Αγίων
Ώστε τα τροπάρια αυτά είναι ανώτερα από όσα άλλα τροπάρια έγιναν έως σήμερα, και όσα θα γίνουν στο μέλλον
Αυτοί μας δίδαξαν να ομολογώμεν περί της Αγίας Τριάδος οι τρείς Ιερότατοι φωστήρες και Διδάσκαλοι και στήριξαν τα ορθά δόγματα με διδάγματα σοφότατα, με διωγμούς, και κινδύνους και πολέμους έως θανάτου και μετά θάνατον.
Ακόμη είναι άξιον να γνωρίζουμε ότι αρχικός οι τρείς Ιεράρχαι ήσαν Βασίλειος Γρηγόριος και Νύσης. Αλλά η Ορθόδοξη Εκκλησία άλλαξε τον Νύσης με τον Χρυσόστομο, κατι που η Καθολική Εκκλησία αντέδρασε.
Αλλά Ω! φωστήρες υπέρλαμπροι του σύμπαντος κόσμου και του στερεώματος τιμιότεροι,
¨Ω !! μακαρία και Δευτέρα τρειάς το της πρώτης και μεγάλης Τριάδος απεικόνισμα και απαύγασμα όπου εδοξασθητε υπό αυτής, και αξιώσατε και εμάς να συνδοξάζωμεν Πατέρα, Υιόν, και Πνεύμα Άγιον, τον ένα Θεόν, ώ, πρέπει πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις, πάντοτε, νυν και αεί και ες του αιώνας. Αμήν
Με αγάπη στους φίλους του Εδώ
Χάρης

Οι Τρεις Ιεράρχες — Οι ασυμβίβαστοι

http://www.xfd.gr/?p=2566

Οι Τρεις Ιεράρχες πρώτευσαν σε όλους τους τομείς της πνευματικής ζωής. Κατέκτησαν με τον προσωπικό τους αγώνα και την βοήθεια της θείας Χάριτος τις κορυφές της αγιότητος και καλούσαν τους πιστούς να ανεβαίνουν στις ωραίες πνευματικές αναβάσεις.

Άσκησαν στον ύψιστο βαθμό την φιλανθρωπία και ανακούφισαν τον πόνο χιλιάδων αναξιοπαθούντων.

Δίδασκαν καθημερινά τους πιστούς αναλύοντάς τους τις θεόπνευστες αλήθειες της Πίστεώς μας και διαφωτίζοντάς τους για τα μεγάλα θέματα, που απασχολούν την ψυχή κάθε ανθρώπου.

Καθόρισαν συστηματικά την λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, για να μπορούν να λατρεύουν οι πιστοί θεάρεστα τον Κύριο.

Συνέγραψαν θαυμάσια συγγράμματα, τα οποία ξεπέρασαν τη φθορά του χρόνου και ισχύουν και για τις μέρες μας. Ο εθνικός μας ιστορικός Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος γράφει ότι με τα συγγράματά τους οι Τρεις Ιεράρχαι «απετελέσαν εποχήν λόγου νέαν, μεγάλην και ένδοξον διά το ανθρώπινον γένος» (Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τόμ. 2ος, μέρος Β’ σελ. 1, 6).

Πολύ εύστοχα ελέχθη γι’ αυτούς ότι ήταν «εύγλωττοι κατά τον λόγον, ευγλωττότεροι κατά τον βίον, ευγλωττότατοι κατά τον θάνατον».

Άγ. Βασίλειος ο Μέγας & Γρηγόριος ο Θεολόγος

Βασικό στοιχείο της αγιότητος και των τριών είναι ότι ήταν ασυμβίβαστοι με το κακό, την αμαρτία και την αίρεση. Δεν γνώριζαν τη γλώσσα των συμβιβασμών και της διπλωματίας. Προτιμούσαν να χάσουν τη θέση τους και αυτή τη ζωή τους, παρά να συμβιβαστούν σε θέματα αρχών και πίστεως. Δε σκέφτηκαν ποτέ εάν αντίπαλοί τους ήσαν αυτοκράτορες ή σοφοί διάφοροι ή ισχυροί κατά κόσμον. Έμειναν ακλόνητοι στην ορθή πίστη και ζωή αψηφώντας τις συνέπειες.

Εμείς, έπαρχε Μόδεστε, είπε στον απεσταλμένο του αρειανού αυτοκράτορα Ουάλη ο Μ. Βασίλειος, είμαστε ήρεμοι και πράοι άνθρωποι και υποχωρούμε όταν πρόκειται για προσωπικά μας θέματα. Όταν όμως πρόκειται για την πίστη μας στον Θεό, «ὅταν Θεός ᾖ τό κινδυνευόμενον» δεν υπολογίζουμε τίποτε, αγωνιζόμαστε μέχρι θανάτου, χωρίς να φοβόμαστε οποιοδήποτε βασανιστήριο. «Ἀκουέτω ταῦτα καί βασιλεύς». Να τα πεις και να τ’ ακούσει αυτά κι ο βασιλιάς (PG 36, 561).

Και ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, αφού νίκησε τους αρειανούς και πήρε πίσω τους Ναούς της Κωνσταντινούπολης, που τους είχαν καταπατήσει αυτοί, και ενώ είχε φίλο του τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο τον Μέγα και μαζί του το μεγαλύτερο μέρος του πιστού λαού, όταν μερικοί ζηλόφθονες επίσκοποι αμφισβήτησαν την εκλογή του, παρητήθη αμέσως. Δε θέλησε να έλθει σε συμβιβασμούς με μοχθηρούς ανθρώπους. Παρητήθη και από την προεδρία της Β’ Οικουμενικής Συνόδου και από τον Πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως. Αντί της θέσεως προτίμησε την ακεραιότητα και το ασυμβίβαστο του χαρακτήρος του. Δεν γνώριζε τους διπλωματικούς ελιγμούς, αλλά γνώρισμά του ήταν όπως έγραφε, το «μή παρασυρῆναι», να μη παρασύρεται και να έχει «παρρησίαν» (PG 37, 32-33).

Ο ιερός Χρυσόστομος, όταν έγινε Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως και θέλησε να καθαρίσει την Εκκλησία από αναξίους κληρικούς, οι οποίοι είχαν την προστασία της αυτοκράτειρας Ευδοξίας, δεν εδίστασε να ελέγξει και την αυτοκράτειρα για τη ζωή της. Δεν συμβιβάστηκε μαζί της. Γι’ αυτό και εξορίστηκε και πέθανε εξόριστος μέσα σε αφάνταστες κακουχίες, με πνεύμα όμως απτόητο και αδούλωτο. Χαρακτηριστικό του γενναίου και ασυμβίβαστου φρονήματός του βλέπουμε στην ομιλία, που εκφώνησε φεύγοντας για την εξορία: «Πολλά τά κύματα καί χαλεπόν τό κλυδώνιον· ἀλλ’ οὐ δεδοίκαμεν (δεν φοβόμαστε) μή καταποντισθῶμεν· ἐπί γἀρ τῆς πέτρας ἑστήκαμεν. Μαινέσθω ἡ θάλασσα, πέτραν διαλῦσαι οὐ δύναται· ἐγειρέσθω τά κύματα, τοῦ Ἰησοῦ τό πλοῖον καταποντίσαι οὐκ ἰσχύει» (PG 52, 427).

Τέτοιους άγιους, γενναίους και ασυμβίβαστους με το κακό και την αίρεση εκκλησιαστικούς ηγέτες χρειαζόμαστε και σήμερα. Και ας παρακαλούμε την Ιδρυτή της Εκκλησίας μας να μας τους χαρίζει.

“Η Δράσις μας”, τεύχος 465, Ιανουάριος 2009

http://www.xfd.gr/%CE%B5%CE%BF%CF%81%CF ... E%BF%CE%B9

http://agioritikesmnimes.blogspot.gr/20 ... 34-20.html

Καταπληκτικός ο λόγος του γέροντα για τους τρεις Ιεράρχες!

Οι Τρεις Ιεράρχαι εις τον 20ον αιώνα (Γέροντος Θεοκλήτου Διονυσιάτου) ... απόσπασμα...

χωρίς την αγιότητα της ψυχής, δεν θα ήσαν παρά φιλόσοφοι ή θεολογούντες, ανίκανοι να ανέλθουν εις τας κορυφάς της «γνώσεως», όπου έφθασαν. Και η θεολογία των, δεν θα διετήρει μέχρι σήμερον το κύρος της, εάν δεν κατηυγάζετο από τας ακτίνας του Αγίου Πνεύματος.

Ακριβώς διά τούτο, ο μεν εις ονομάζεται υπό της Εκκλησίας Θεολόγος. Οδέ έτερος αναγνωρίζεται Ουρανοφάντωρ. Και εις τον τρίτον, αποδίδεται ο τίτλος του Χρυσοστόμου. Ονόματα μεγάλα, μοναδικά, ανεπανάληπτα.

η αποδιδομένη εις τους «Τρεις Ιεράρχας»… ενοχή, ότι συνέζευξαν τον κλασσικισμόν με τον Χριστιανισμόν, είναι εντελώς αστήρικτος.

Διατί;

!!!!!!!!!!! Απλούστατα, τον ξεπέρασαν! !!!!!!!!!!!!!

Ο κλασσικισμός, φρονούμεν, δύναται εις πέντε τομείς να υποδιαιρεθή. Εις την μεταφυσικήν, την ηθικήν, την Τέχνην, την γνωσιολογίαν, τας πολιτικάς επιστήμας.

Εάν αντιπαραθέσωμεν... τα ενδιαφέροντα των «Τριών Ιεραρχών»,... περί μεταφυσικής... Εκεί ειδωλολατρία, εδώ Αποκάλυψις. Περί δε ηθικής, πέραν φυσικών τινων στοιχείων ηθικής, δεν ήτο δυνατόν να δώση ο Κλασσικισμός. Ο Χριστιανισμός εκόμισεν υπεφυσικήν ηθικήν, διδασκαλίαν εν αγίω Πνεύματι.

Αλλά και η Τέχνη, ως καλλιτεχνία εκπορευομένη από την διεφθαρμένην, διά της προπατορικής αμαρτίας, καρδίαν, εκινήθη εις τα φυσικά της όρια, ως αισθητική μόνον.

Οι «Τρεις Ιεράρχαι», ανελθόντες εις τους κόσμους του Πνεύματος, ανεχώνευσαν εις τας ψυχάς των την φυσικήν αισθητικήν και εβίωσαν το πνευματικόν κάλλος. Η λάμψις και το πνευματικόν θέλγητρον του θείου κάλλους, αναδίδονται πυκνώς από την διδασκαλίαν των.
Ως προς την γνωσιολογίαν, ποίαν σχέσιν δύναται να έχη ο «σπερματικός λόγος», ο λόγος όπου αναβλύζει από εσκοτισμένας ψυχάς, τας οποίας «άγριός τις δαίμων ενήχησε», με τον λόγον του Αγίου Πνεύματος, τον λόγον της Αποκαλύψεως;

Περί δε των πολιτικών επιστημών, είναι περιττόν να ομιλήση τις, εφ’ όσον ο Χριστιανισμός μετέφερε τα ενδιαφέροντα του ανθρώπου εις τον ουρανόν.

«Ημείς ουκ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν»…

Εις την Ορθόδοξον όμως Εκκλησίαν, από της Αποστολικής εποχής μέχρι σήμερον,

-ως εικός και διά των Τριών Ιεραρχών- λαλεί αυτό το Πανάγιο Πνεύμα.

Ούτω εξηγείται διατί η εσπερία Δύσις περιέπεσεν εις τόσας απιθάνους αιρέσεις, ενώ η Εώα Ορθοδοξία μας παρέμεινεν Ορθο-δοξία…
Ορθόδοξος Τύπος, Έτος Θ’, Αριθ. Φυλ. 96, 20 Ιανουαρίου 1969
impantokratoros.gr
http://aktines.blogspot.gr