Αφορισμός και εκκλησία

[eleimon]

Ο αφορισμος που επιβαλει η εκκλησια σε ποιες περιπτωσεις γινεται? και αυτο το γεγονος δεν ερχεται σε αντιθεση μ αυτο που μας κυρηξε ο Χριστος μας,την αγαπη δηλαδη...Ο Χριστος δεν ηρθε στη γη και καλεσε δικαιους και αμαρτωλους να μετανοησουν? πως η εκκλησια επιβαλει αυτη τη ποινη..?Δε ξερω αν γινεται βεβαια στις μερες μας η αν οι ιερεις εξαντλουν ολα τα μεσα κατανοησης και σωφρονισμου για καποια ατομα αλλα σε καποια χωρια μου χει συμβει οταν ημουν μικρη να εχω ακουσει που λενε οτι αυτος ειναι αφορισμενος..

[filotas]

Αφορισμός = Διαχωρισμός - Απομάκρυνση

Ο Απόστολος Παύλος λέει: "10 αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού, 11 ειδώς ότι εξέστραπται ο τοιούτος και αμαρτάνει ών αυτοκατάκριτος." (Τίτον Γ 1, 11).
Δηλαδή, εάν ένας άνθρωπος ακολουθώντας τη δική του λογικό, ή υπηρετώντας το δικό του θέλημα, απομακρύνεται από την Αλήθεια, αφού του υποδείξεις το λάθος τους τουλάχιστον δύο φορές, έαν επιμένει τότε άφησε τον, γιατί ακολουθώντας το θέλημά του από μόνος του απομακρύνεται και αυτοκαταδικάζεται.

Η Εκκλησία από αγάπη για τον πλανημένο και για την προστασία των υπολοίπων μελών της από το σκανδαλισμό, τον απομακρύνει προσωρινά και δεν επιτρέπει τη συμμετοχή του στις ακολουθίες και στις δραστηριότητες της, μήπως με τον τρόπο αυτό συναισθανθεί το λάθος του και επιστρέψει στην Εκκλησία. Η Εκκλησία δεν εγκαταλείπει, όμως τον αφορισμένο, αλλά τον αναθέτει στο Μέγα Έλεος του Θεού και παράλληλα προσεύχεται για την επιστροφή του. Κι αν γίνει αυτό τότε η Εκκλησία των υποδέχεται και πάλι με χαρά, επειδή όπως λέει ο Χριστός μας: "7 λέγω υμίν ότι ούτω χαρά έσται εν τώ ουρανώ επί ενί αμαρτωλώ μετανοούντι ή επί ενενήκοντα εννέα δικαίοις, οίτινες ου χρείαν έχουσιν μετανοίας." (Λουκ. 15, 7). Το ίδιο, λοιπόν, χαίρονται και οι Χριστιανοί για την επιστροφή κάθε ανθρώπου, που είχε απομακρυνθεί από την Αλήθεια.

[eleimon]

Αναφερεται πουθενα σε ποιες περιπτωσεις απομακρυνει η εκκλησια τον ανθρωπο?τι θα πρεπει ναχει κανει δηλαδη?

[filotas]

Η Εκκλησία δεν απομακρύνει τον άνθρωπο, ο ίδιος ο άνθρωπος απομακρύνει τον εαυτό του από την Αλήθεια και την Εκκλησία, κι η Εκκλησία απλά επιβεβαιώνει το γεγονός.

Οι αιτίες της απομάκρυνσης είναι συνήθως θεολογικές ή δογματικές παρερμηνείες και προκαλούνται από τον εγωισμό και την υπερηφάνεια του ανθρώπου.

Όταν ο άνθρωπος προσεγγίζει τη μελέτη των πραγμάτων του Θεού με πίστη και ταπείνωση, τότε η Χάρις τον οδηγεί σταδιακά στην κατανόησή τους. Όταν ο άνθρωπος προσεγγίζει τη Θεολογία με τη λογική και με έπαρση η Θεία Χάρις δεν συνεργάζεται μαζί του και ο διάβολος εκμεταλλεύεται την κατάσταση για να τον πλανήσει. Όσο η υπερηφάνεια και η έπαρση διαρκεί τόσο απομακρύνεται περισσότερο ο άνθρωπος από την Αλήθεια.

Όταν ο Πνευματικός του διαπιστώσει αυτή την κατάσταση, τότε κανονικά δεν του επιτρέπει πλέον τη Θεία Κοινωνία και τον προτρέπει να διορθωθεί, επισημαίνοντας του ποια είναι τα λάθη του, για να τα διορθώσει, και τις αιτίες που τα προκαλούν για να τις αναιρέσει.

Αν παρ' όλα αυτά ο άνθρωπος αυτός όχι μόνο μείνει αμετανόητος στην πλάνη του, αλλά αρχίσει με τη συμπεριφορά του να σκανδαλίζει και τους υπόλοιπους Χριστιανούς, τότε μπορεί ο αρμόδιος Επίσκοπος ν' αποφασίσει την απομάκρυνσή του από το σώμα της Εκκλησίας.

[larys]

Καλησπέρα σας.
Μπορεί ένας Μητροπολίτης να αφορίσι έναν κοινό της μητρόπολίς του;

[dionysisgr]

Αδελφε χαιρε εν Κυριω παντοτε. Τι κανεις εκει πανω, φανταρος εισαι η εκει μενεις, και φυλας θερμοπυλες ως νεος διγενης Ακριτας; Ο Κυριος να φωτιζει και να καταυγαζει με την Χαρη του, τα διαβηματα σου.

Εννοεις εαν εχει την πνευματικη εξουσια ενας Δεσποτης να αφορισει εναν λαικο προφανως. Η απαντηση ειναι οτι την εχει, και μπορει να δωσει αναθεμα-αφορισμο σε καποιον ο οποιος αποδεδειγμενα και με δικη του ομολογια θετει εαυτον εκτος Εκκλησιας του Χριστου. Δεν ειμαι σιγουρος για λαικους εαν πρεπει να γινει αυτο συνοδικως, η αρκει η αποφαση του τοπικου Επισκοπου και μονο.

Παντως σε καθε περιπτωση, ως θεματοφυλακας και τηρητης της Εκκλησιαστικης ενοτητας και συνειδησης, αλλα και εχων την πνευματικη εξουσια της Αρχιερωσυνης, δυναται ο Επισκοπος να αναθεματισει και να λυσει και το αναθεμα εαν εκδηλωθει εμπρακτη μετανοια απο τον αφορισθεντα.

Ομως αυτες οι περιπτωσεις αποφευγονται μεχρι εσχατου οριου και γενικα ειναι λιγες και μετρημενες στην Εκκλησιαστικη μας ιστορια, εν αντιθεσει με την δυτικη εκκλησια, που οχι μονο εχει αναθεματισει αλλα και καψει στην πυρα κοσμο και κοσμακη..

Η Ορθοδοξια ομοιαζει με τον Ιδρυτη της το Θεανθρωπο Κυριο, και μακροθυμει και περιμενει τον αμαρτωλο αλλα και τον πλανεμενο, να μεταβαλει νουν και να γυρισει στους σωτηριους κολπους της.

Γιατι ρωτας ομως; Εχεις κατι υπ΄οψιν σου, η απλα εχεις απορια γυρω απο το θεμα αυτο;

[larys]

Στα υπ΄όψιν μου έχω πολλα παρόμοια.
Ένας έκανε παράπονα στον Μητροπολίτη για μια υπόθεση της ενορίας του με συνέπεια να εξοργιστεί ο Μητροπολίτης και να τον απειλήσει με αφορισμό.
Απλά το άκουσα και έμεινα με το στόμα ανοιχτό.
Βέβεα ακούγοντε πολλά αλλά δεν ξέρεις τη να πιστέψεις.

[koga]

Ακου την καρδια σαν τρελλη πως χτυπα λες και απο το κορμι θα το σκασει

[efraim21]

O αφορισμός δεν είναι κάτι το ασυνήθιστο παλαιότερα ήταν κάτι συχνό ιδίως την εποχή της τουρκοκρατίας δεν είχε όμως το τόσο υπερτονισμένο νόημα που του δίνουμε εμεις σήμερα.Πχ μπορούσε ο επίσκοπος μιάς περιοχής να εκδόσει αφορισμό σε όποιον μελοντικά καταπατήσει χωράφια μιάς μονής σαν εκφοβισμό δηλαδή μιά και δεν υπήρχε Ελληνική εκτελεστική εξουσία και ήταν δύσκολο να εφαρμοστεί ο νόμος η δε προσφυγή σε καδή δηλ τούρκο ιεροδικαστή ήταν φοβερό λάθος γιατί ζητούσαν αποζημιώσεις οι ίδιοι.Ύστερα ο αφορισμός δεν είχε μόνιμο χαρακτήρα αλλά ήταν μιά μορφή επιτίμιου η οποία είχε προσωρινό χαρακτήρα δηλαδή μετά από κάποιο χρονικό διάστημα μπορούσε να λυθεί με τελετή αφού είχε ζητηθεί συνχώρεση.
Τέλος ας αναρωτηθούμε γιά τους κανόνες της Εκκλησίας στην αρχή της όταν αφορίζονταν όποιος δεν κοινωνούσε γιά τρείς συνεχείς Κυριακές μήπως πρέπει να γίνουμε περισσότερο Χριστιανοί και να κοινωνούμε ποιό πολλές φορές από ότι μιά δυό το χρόνο όπως έχει επικρατήσει.