"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Σας γραφω μια μικρη εξομοληγηση οπως τη ακουσα πριν λιγες ημερες απο ενα ατομο.


Απο μικρη μεγαλωσα σε μια καταπιεστικη ,υποκριτικη θρησκευτικη οικογενεια.Το μονο πραγμα που ακουγα ηταν πρεπει να πηγαινουμε καθε κυριακη στην εκκλησια,να νηστευεις ,να μη κανεις ανηθικα πραγματα γιατι τι θα πει ο κοσμος κτλ.Η μητερα μου με πηγαινε καθε κυριακη στην εκκλησια .στο κατηχητικο με νηστευε.με κοινωνουσε αφου ξερω ολη την λειτουργια απεξω.Αμα δεν τακανα ολα αυτα θα πηγαινα στην κολασα.Επρεπε να ειμαι το παιδι υποδειγμα.Ημουν μοναχοπαιδι κι διαβαζα πολυ.Στα 16 μου χρονια αρχισα να διαβαζω ολο το γεροντικο,ολα τα βιβλια πνευματικου περιεχομενου.Στα 17 μου ημουν αρκετα μοντερνο παιδι αλλα μου αρεσε να συνεχισω να διαβαζω.Αρχισα απο μονη μου να θελω να πηγαινω στην εκκλησια να εξομολογουμαι.Το μονο,που με ενοχλουσε ηταν αυτος ο πνευματικα στερημενος κοσμος στις εκκλησιες ,ο υποκριτης ,ο κατινιστικος ,που συνεχεια μιλουσε,εκρινε,κουτσομπολευε.Στη συνεχει επιασα δουλεια ,γνωρισα πολλων ειδων χαρακτηρων ανθρωπων,μιλουσα για την πιστη μου ,μου αρεσε,τους εξηγουσα πραγματα που δεν ηξεραν.Καποια στιγμη εψαχνα ναο να εξομολογηθω.Πηγα στον πρωτο μετα την λετουργεια,ο παπας μου ειπε δε ν μπορουσε ειχ ε δουλεια πηγα στον δευτερο ο παπας ελειπε ηταν μολις 11 η ωρα.Πηγα στον τριτο μου ειπαν μονο δευτερα εξομολογει.Το ιδιο συναιβει πολλες φορες.Ειχα την μανα μου που μου ελεγε συνεχεια μη αυτο τι θα πει ο κοσμος μη εκεινο κτλ.Αρχισα να δυσανασχετω.Εψαχνα να βρω πνευματικα διαβασμενους ανθρωπους και δεν εβρισκα.Ετσι ανακαλυψα τον εσωτερισμο.Εκει βρηκα ανθρωπους συζυτησημους,πνευματικα φιλοσοφημενους που ξερουν πραγματα βαθυτερα που δεν κατακρινουν ουτε κουτσομπολευουν ουτε τουε νοιαζει τι θα πει ο κοσμος.Που ειναι ηρεμοι,ακουν και σιγουν.Μου αρεσε αυτος ο χωρος.Ηταν ανωτερος πνευματικα.Τον χριστο μου δεν τον ειχα ξεχασει οταν τον καλουσα ηταν παντα εκει.Δεν ηθελα ομως αυτους τους χαμηλα πμευματικα ανθρωπους που τον περιτρυγυριζουν.Ομως καπου μεσα μου ειχα καποιο κενο.Κατι ηθελα που δεν αβρισκα πουθενα.Ακομα δεν εχω βρει τον δρομο μου.Το μονο που με κανει ευτυχισμενη ειναι η εκκλησια τον χειμωνα πριν η μετα τον εσπερινο που ειναι αδεια με τα φωτακια απο τα καντηλακια να τρεμοπαιζουν την μυρωδια που σε αγγαλιαζει και την απεραντη ζεστασια.Μονο αυτο εχει μεινει πια....

".... Έτσι ανακάλυψα τον εσωτερισμό ...."


Ο Θεός να φυλάει..

THEOFANIA SOY PROTINO NA DIAVASIS KAPOIO APO TA VIVLIA TOU P.SOFRONIOU SAXAROF I AKOMA AN MPORIS NA EPISKEYTHIS TO MONASTIRI POU IDRISE STO ESSEX TIS AGGLIAS.STON PROTINO GIATI PERASE TA MONOPATIA POU PERNAS KAI THA PARIS MIA ALLI GEYSI TOUY XRISTIANISMOU

Θεοφανία, εγώ θα έλεγα στο συγκεκριμένο άνθρωπο τα εξής:

"Φίλε μου δυστυχώς στα νιάτα σου γνώρισες μόνο την τυπική πλευρά της Εκκλησίας κι όχι την ουσιαστική. Έτσι δεν απέκτησες ποτέ προσωπική σχέση με το Χριστό. Αν είχες αποκτήσει αυτή τη σχέση τίποτε και κανένας δε θα μπορούσε να σ' απομακρύνει απ' Αυτόν και την Εκκλησία Του.

Οι ιερείς των ενοριών, πνιγμένοι μέσα στις μέριμνες της καθημερινής λειτουργίας της ενορίας τους, δεν είναι συνήθως (υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις) οι καταλληλότεροι άνθρωποι για να τους εμπιστευτείς την πνευματική σου πρόοδο. Αν πραγματικά αναζητάς ένα πνευματικό οδηγό ψάξε να τον βρεις στα γύρω Μοναστήρια (ρώτησε τους φίλους σου που έχουν πνευματική ζωή). Μην απορρίπτεις την Εκκλησία εξ αιτίας των αδυναμιών κάποιων μελών της, είναι ο μόνος δρόμος για τη Βασιλεία των Ουρανών.

Κόλαση είναι η απομάκρυνσή μας από το Θεό. Δεν υπάρχει άλλη τιμωρία παρά μόνο αυτή και είναι χειρότερη απ' οποιαδήποτε Κόλαση του Δάντη. Η έλλειψη Αγάπης και η μοναξιά μιας αιώνιας απομάκρυνσης απ' το Θεό δεν περιγράφεται με λόγια, ούτε και με τις πιο οδυνηρές εικόνες. Μοιάζει με τον πόνο που νοιώθει ένας άνθρωπος, όταν χάνει ξαφνικά ένα πολύ αγαπημένο του πρόσωπο και ξέρει ότι φταίει αυτός. (Μη γένοιτο Κύριε για κανένα άνθρωπο).

Αν πιστεύεις ακόμη πέσε στα γόνατα και ζήτησε με όλη τη δύναμη της καρδιάς σου απ' τον Κύριο να σε οδηγήσει να βρεις το δρόμο σου ξανά κοντά Του και να σου υποδείξει Εκείνος τον κατάλληλο άνθρωπο για να σε βοηθήσει. Έχε εμπιστοσύνη στην Αγάπη Του δε θα σε απογοητεύσει."

Όταν θέλουμε να πάμε στο γιατρό, αυτό που γνωρίζω είναι ότι πρώτα μαθαίνουμε πότε δέχεται και μετά κλείνουμε ραντεβού.
Γιατί για τον σημαντικότερο γιατρό όλων, τον γιατρό της ψυχής, δεν κάνουμε το ίδιο;
Γιατί όταν απογοητευόμαστε από κάποιον εξομολόγο, απορρίπτουμε την Εκκλησία ολάκερη, ενώ στην περίπτωση του κακού γιατρού δεν διαννοούμαστε να απορρίψουμε την Ιατρική, αλλά, αντίθετα, ψάχνουμε για άλλον, καλύτερον;

Ανάλογες περιπτώσεις γνωρίζω και εγώ και μου έχουν συμβεί.

Θυμάμαι, στο παρελθόν, που έψαχνα να βρω τον πνευματικό μου ( γιατί με έπνιγε ένα πρόβλημα ) και δεν μπορούσε να με δει για πολλές μέρες.

Υπάρχουν φίλοι, με μεγάλα προβλήματα, αλλά δεν υπάρχει χρόνος για να δουν έναν πνευματικό, έναν εξομολόγο, λόγω πολλών ενασχολήσεων του. Στο Άγιο Όρος, που δεν υπάρχει η πίεση του χρόνου τα πράγματα είναι πιο εύκολα, αν και σε κάποια μοναστήρια δεν πλησιάζουν τους επισκέπτες για να συνομιλήσουν μαζί τους, να δουν τις σκέψεις ( εκτός από μια ξενάγηση ).

Πάσχουμε από έλλειψη πνευματικών που να είναι διαθέσιμοι κάθε στιγμή της ημέρας ( και της νύχτας )!!! Πόσα ψυχικά ή σωματικά τραύματα θα είχαν αποφευχθεί αν η Εκκλησία είχε μεριμνήσει, ώστε ( τουλάχιστον ) οι άγαμοι κληρικοί στις μεγαλουπόλεις να ήταν σε "πνευματική εφημερία" για τους ανθρώπους που πνίγονται μέσα σε διάφορα προβλήματα και άγχη !!!
Γιατί να υπάρχει πχ μόνο η αστυνομία του διαδικτύου που αποτρέπει αυτοκτονίες και να μην υπάρχει πνευματική στήριξη από την επίσημη Εκκλησία στο διαδίκτυο, με δίκτυο πνευματικών και ψυχολόγων, που να δίνει στήριγμα ( κάτι σαν πρώτες βοήθειες ) σε όσους έχουν ανάγκη να μιλήσουν, να εξωτερικεύσουν τα προβλήματά τους κλπ ;

Πρέπει , σοβαρά, επιτέλους ως Εκκλησία να δούμε κάποια πράγματα και να ακούσουμε τη φωνή του κόσμου. Γιατί δεν γίνονται κληροκολαϊκές συνελεύσεις σε κάθε ενορία ; Γιατί να μην υπάρχει κιβώτιο για αιτήματα και προτάσεις των ενοριτών για τη καλύτερη λειτουργία της ενορίας ; Γιατί ο ιερέας να περιορίζεται μόνο σε εκκλησιαστικές ακολουθίες ( αν κάνει καθημερινά ) και να μην ασχολείται με το ΚΥΡΙΩΣ ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟ, που είναι οι ενορίτες του ; Τι κάνουμε για να ξαναζωντανέψουμε τις ενορίες, ώστε οι εκκλησιαζόμενοι να μη μένουν άγνωστοι μεταξύ αγνώστων ;

Και εδώ, θα έπρεπε η Εκκλησία να κάνει σεμινάρια. Και μπορεί, για παράδειγμα, πλέον, να ενημερώνει ΑΜΕΣΑ όλους τους ιερείς, μέσω εμαιλ. Θα μπορούσε , κάλλιστα, να γίνει εκλαϊκευμενη ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗ των ιερέων, μέσω καθημερινού εμαιλ , σε θέματα θεολογικά, αντιαιρετικά, ψυχολογικά, παιδαγωγικά. Θα μπορούσε, επίσης, η Εκκλησία να ενημερώνει για παρόμοια θέματα και τους θεολόγους, κατηχητές, εκπαιδευτικούς, επιστήμονες, πάλι μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Θα μπορούσε κάθε ενορία να έχει ζητήσει την εθελοντική βοήθεια, πχ ψυχολόγων - ενοριτών , για να στηρίξουν ανθρώπους που έχουν δεχτεί μεγάλη πίεση ή καταπίεση. Είναι λύσεις που δεν εχουν ΚΟΣΤΟΣ, αλλά θέλουν ανθρώπους με πολλή αγάπη και μεράκι για την Εκκλησία και τους συν( ανθρώπους ).

Σε ευχαριστούμε για το ωραίο θέμα που άνοιξες που και εμένα, ως γονιό, με δίδαξε αρκετά.

Σαν σκέψη, και εκ πείρας, μπορώ να σου πω, ότι η Εκκλησία και ο Χριστός είναι πάνω από πρόσωπα ή καταστάσεις. Αγαπάς τον Χριστό ;Τότε μην κοιτάς εμένα, τη μάνα σου, τον ιερέα, τον Πατριάρχη, αλλά κοίτα ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΝ πάνω στο Σταυρό και πάνω στα ταφόπλακα. Φιλοσοφίες και εσωτερισμούς μπορείς να βρεις σε όλες, σχεδόν, τις θρησκείες, μόνο που αυτά όλα δεν εξηγούν το αληθινό ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ( έτσι νομίζω ) και δεν δίνουν προοπτική για την ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ.

Υ.Γ. Για μια ακόμα φορά σας υπενθυμίζω το χρέος μας , ως παιδιών του Θεού, για την Ορθόδοξη Εξωτερική Ιεραποστολή. Δείτε στα μάτια και στα πρόσωπα των ανθρώπων της Αφρικής και της Ασίας ( και παντού ) τόν ίδιο τον Χριστό... Ας σκορπίσουμε αγάπη σε ανθρώπους από τους οποίους δεν περιμένουμε ανταπόδοση, προς δόξαν Θεού.
( http://ierapostoli.wordpress.com/ )

πρωτον δεν προκειται για μενα.Αλλα αυτο το ατομο ειναι πολυ καλυτερο απο μενα.Δευτερον θα συμφωνησω με τον piloto.Δυστυχως η εκκλησια εχει γινει πολυ τυπικη και οχι η ιδια αλλα οι ανθρωποι που την εκπροσωπουν.Ολα αυτα που λες αγαπητε ειναι λυσεις που πρεπει να γινουν γρηγορα γιατι υπαρχουν ατομα εξω πραγματικα με ταλεντο στην πνευματικη ζωη που αναγκαζονται να ψαχνουν αλλου γιατι στην εκκλησια μας υπαρχει στασιμοτητα.

theophania, θα πρεπει ισως να αναρωτηθειτε, εαν η "στασιμοτητα" της Εκκλησιας μας, ειναι στην ουσια της, η αιωνια αναφορα : Στωμεν καλώς, στωμεν μετα φοβου.. η, απλα μια φαινομενικη "αδυναμια" να ακολουθησει το δρομο του αεναου "εκσυγχρονισμου" των ανθρωπων.

Και απο αυτο προκυπτει ενα δευτερο ακομα πιο βασανιστικο ερωτημα, δηλαδη: θα πρεπει να γινει η Εκκλησια οπως θελουμε εμεις; Η, να γινουμε εμεις οπως θελει η Εκκλησια, και κατ'επεκτασιν στην σκεψη αυτη οπως θελει ο Θεος;

Αυτη την ταση του συνεχους κυνηγητου της κοινωνιας ασθμαινοντας και ιδρωκοπωντας, την ακολουθησε η δυτικη εκκλησια, πρωτα με τον καθολικισμο που θελησε να φρεναρει την εξελικτικη διαδικασια της κοινωνιας και εγινε το μισητο κοκκινο πανι για τον δυτικο κοσμο, επειτα με την διαμαρτυρηση και τον προτεσταντισμο που αποθεωνει την συνεχη διαλεκτικη κοινωνιας-εκκλησιας σε επιπεδο συμβατης εξελιξης με το κοσμικο νοημα ομως, και φτανουμε σε φαιδρες καταστασεις οπως σε online και interactive εξομολογησεις και νουθεσιες πιστων, ισως αργοτερα να φτασουμε και σε καθαρση-φωτισμο-θεωση και μετοχη κατα δεκτικοτητα του Ακτιστου Φωτος, μεσα απο υψηλης διαμεταγωγγης δεδομενων οπτικη ινα..

Στα πνευματικα και δη στην δυσκολη εποχη που ζουμε, ειναι δυσδιακριτα τα ορια μεταξυ φαιδροτητας και επιφανειακου, με την οντως πνευματικη αναζητηση και εσωτερικη εργασια.

Εξηγησε εαν θελεις στην παρεα μας τι σημαινει κατ'εσενα η φραση που μολις μας παρεθεσες, οτι

"...γιατι υπαρχουν ατομα εξω πραγματικα με ταλεντο στην πνευματικη ζωη που αναγκαζονται να ψαχνουν αλλου γιατι στην εκκλησια μας υπαρχει στασιμοτητα."

Για να τοποθετηθουμε παραπερα. Γιατι στο γραφω αυτο; για να σου πω οτι δεν υπαρχει κανενα "ταλεντο" στην πνευματικη ζωη, η οποια δεν αποτελει δεξιοτητα η ικανοτητα αλλα κληση κατα Θεον και δωρεα Χαριτος του Χριστου, που δεν αναιρει την προαιρεση μας, αλλα αντιθετα την ενισχυει προς το αγαθον.

Αρα την εχουμε ολοι αυτην την εφεση, το θεμα ειναι κατα ποσο θα την καλλιεργησουμε. Με το να λες οτι καποιοι εχουν "ταλεντο" υπονοεις εστω και αθελητα και εισαγεις διακριση μεταξυ ανθρωπων, και καταλογιζεις προσωποληψια στον Θεο, αδικωντας Τον ετσι, γιατι απλα δεν την εχει.

Ευκαιριες παιρνουν ΟΛΟΙ, το θεμα ειναι κατα ποσο θα βαλει ο καθενας το κεφαλακι του ΚΑΤΩ, θα το σκυψει, θα το ταπεινωσει, θα πει: H Eκκλησια αυτη με τα οποια της ελαττωματα και υστερηματα, εδωσε και δινει Αγιους, Οσιους, Αναπαυμενους κατα Θεον, και δεν ειμαι εγω αυτος/η που θα την κυρηξω ανεπαρκη, η, μη συγχρονη με την εποχη μου.

Προσοχη στις εννοιες αυτες, ειναι παγιδες, νοητικης ακαταστασιας, και γεννητριες απελπισιας και απογνωσεως, εντεχνα στημενες απο τις δυναμεις εκεινες που επιδιωκουν την αποκοπη ενος εκαστου εξ'ημων απο τον πνευματικα ζωοποιο ομφαλιο λωρο της Εκκλησιας μας.

Συμφωνώ κι εγώ ότι δεν υπάρχει "ταλέντο" στην πνευματική ζωή. Είναι τα έμφυτα χαρίσματα που έχουμε, αλλά στην εν Χριστώ ζωή υπάρχουν άλλα χαρίσματα, αυτά του Αγίου Πνεύματος, που δύσκολα κατακτιούνται.

Γι'αυτό και η εικόνα που παρουσιάζουμε προς τα έξω δεν συγκινεί το κόσμο. Μάθαμε να διδάσκουμε και λιγότερο να προσευχόμαστε και να αγαπάμε.

Κάνε προσευχή για το άτομο αυτό. Πάρε το και κάντε μια ελεύθερη επίσκεψη σε ένα μοναστήρι. Απο κει και πέρα, ο Θεός τους αγαπά όλους και θα βρει τρόπο να τον φέρει κοντά Του, παρά τις ατέλειες και την αμαρτωλότητα ημών των Χριστιανών.

Ας προσευχόμαστε για τους συνανθρώπους μας που κλονίστηκαν, σκανδαλίστηκαν, απογοητεύτηκαν από τη συμπεριφορά μας...

Ο Θεός να του φανερώσει οδό σωτηρίας.

( http://ierapostoli.wordpress.com/ )

theophania έγραψε:πρωτον δεν προκειται για μενα.Αλλα αυτο το ατομο ειναι πολυ καλυτερο απο μενα.Δευτερον θα συμφωνησω με τον piloto.Δυστυχως η εκκλησια εχει γινει πολυ τυπικη και οχι η ιδια αλλα οι ανθρωποι που την εκπροσωπουν.Ολα αυτα που λες αγαπητε ειναι λυσεις που πρεπει να γινουν γρηγορα γιατι υπαρχουν ατομα εξω πραγματικα με ταλεντο στην πνευματικη ζωη που αναγκαζονται να ψαχνουν αλλου γιατι στην εκκλησια μας υπαρχει στασιμοτητα.

Θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω. Συμφωνώ βέβαια ότι στις μέρες μας, που ο μέσος όρος της κοινωνίας μας τείνει ολοένα και περισσότερο προς την διαφθορά και την ανηθικότητα, το ίδιο συμβαίνει και με τον μέσο όρο των κληρικών.
Όχι όμως ότι δεν υπάρχουν πανάξιοι ιερείς! Το αντίθετο! Επειδή οι ημέρες είναι πολύ δύσκολες, ευνοούν τους καλούς να ξεχωρίζουν!
Αν δεν γνωρίζεις κάποιον καλό πνευματικό, μπορώ να σου ονοματίσω εγώ κάποιον, που - κατά την άποψή μου - είναι πανάξιος!