Τι γίνεται με αυτά που ΔΕΝ μας "βαραίνουν";

[Byzantine_Spirit]

Όταν πάμε για εξομόλογηση συνηθίζουμε να λέμε αυτά τα οποία μας "βαραίνουν".
Πράξεις για τις οποίες δηλ., αισθανόμαστε τύψεις και ενοχές.
Τι γίνεται όμως με αυτά που δε μας "βαραίνουν";
Μήπως κάποιες φορές παθαίνουμε ανοσία απο την αμαρτωλότητά μας και νομίζουμε τα άσχημα μας για καλά;
Με αποτέλεσμα να μη νοιώθουμε τύψεις και κατόπιν να μην τα εξομολογούμαστε στον Πνευματικό μας.
Πως μπορούμε να διακρίνουμε κάτι τέτοιο;
Πως γίνεται να συνηδειτοποιήσουμε αν κάτι απο αυτά που δε μας "βαραίνει" είναι όντως άσχημο και ότι πρέπει να το εξομολογηθούμε στον Πνευματικό μας;

Την Καλημέρα μου σε όλους.

[cloaca]

Εγώ φίλε νομίζω ότι αυτές τις αμαρτίες δηλαδή αυτές που είναι εν αγνοία μας ή αυτές που δεν θυμόμαστε ,μας τις συγχωρεί ο Θεός με την συνεχή μετάνοια και τα δάκρυα για αυτές τις αμαρτίες τις οποίες δεν ξέρουμε ή δεν θυμόμαστε.
Επίσης νομίζω ότι συγχωρούνται και με την Θεία Κοινωνία.
Βέβαια εγώ προσωπικά δεν νιώθω την μετάνοια για αυτά γιαυτό και δεν έχω και δάκρυα πραγματικής μετανοίας, αλλά τι να κάνω ,προσπαθώ όπως μπορώ και εγώ να κάνω χριστιανική ζωή μήπως και με λυπηθεί και με ελεήσει και εμένα ο Κύριος βλέποντας τουλάχιστον αυτή την μικρή προσπάθειά μου.

[Evi_J]

Από μόνος σου δεν μπορείς. Και μάλιστα αυτό ακριβώς είναι το μυστικό του να αντιληφθείς το γιατί χρειάζεσαι τον Χριστό. Αν καταλαβαίναμε τα πάντα τότε δεν θα Τον είχαμε ανάγκη. Θα είμασταν τελείας αντιλήψεως! Ούτε Αυτός θα ερχόταν για να σώσει εμάς που θα είμασταν τέλειοι!! Καταλαβαίνεις που οδηγεί η ιδεολογία του ότι τα καταφέρνεις μόνος σου. Στον εγωισμό του ότι είμαστε τέλειοι!

Βέβαια τώρα λογικό είναι να αναρωτηθείς "ε, και πως θα καταλάβω τις αμαρτίες μου τελικά;" Η απάντηση είναι απλή. Όπως τις καταλάβαιναν οι άγιοι. Οι οποίοι άγιοι βέβαια δεν ονομάζονται "άγιοι" επειδή κάπως πρέπει να τους ονομάσουμε! Τις καταλαβαίνουν επειδή έχουν την φώτιση του Αγίου Πνεύματος. Και βέβαια το Άγιο Πνεύμα δεν πηγαίνει σε αυτούς επειδή κάπου θέλει να πάει, αλλά επειδή το αξίζουν. Για τον κόπο τους, για τις προσευχές τους, για τις νηστείες τους, για τις αγρυπνίες τους και για όλα όσα κάνουν με αγνή καρδιά για χατήρι Του. Έτσι λοιπόν η απάντηση που ψάχνεις είναι μέσα στην προσπάθεια που καταβάλεις. Όσο ποιο αγνός γίνεσαι, τόσο ποιο πολύ αντιλαμβάνεσαι το βάθος του σκοταδιού που ήσουν πριν. Τόσο ποιο πολύ καταλαβαίνεις το βάρος της αμαρτίας. Και τότε είναι που έρχεται η αληθινή μετάνοια....

[Evi_J]

προσπαθώ όπως μπορώ και εγώ να κάνω χριστιανική ζωή μήπως και με λυπηθεί και με ελεήσει και εμένα ο Κύριος βλέποντας τουλάχιστον αυτή την μικρή προσπάθειά μου.

ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ!! Και ξέρεις αυτή σου η προσπάθεια δεν φέρνει μονάχα τους θετικούς καρπούς της με τον καιρό, αλλά ευτυχώς σε εμποδίζει κιόλας να γίνεις χειρότερος. Δηλ καλύτερο είναι να μένεις στάσιμος σε ουδέτερο έδαφος -το οποίο ίσως με τον καιρό να μεταβληθεί σε πρόσφορο έδαφος- από το να κατρακυλήσεις προς το χειρότερο... Αυτό θέλει και ο Χριστός. ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ!

[cloaca]

Σε ευχαριστώ φίλε για τα λόγια σου αυτά.
Βέβαια να μην είμαι και αχάριστος αλλά ο Θεός μου έχει δώσει τα πάντα χωρίς να αξίζω τίποτα από αυτά.
Υπάρχουν στιγμές που καταλαβαίνω τι μου έχει δώσει ο Κύριος ενώ μόνο αμαρτία και τεμπελιά είμαι και τότε μου έρχεται να κλαίω ασταμάτητα.
Αλλά αυτό είναι σπάνιο τις περισσότερες φορές είμαι εντελώς αναίσθητος.

[Evi_J]

Φίλη!
Και μην νομίζεις... στην αναισθησία πάμε πακέτο! Αν δεν είχαμε και την κυριακάτικη λειτουργία δεν θα καταλαβαιναμε την τύφλα μας!!

[AngelsGR]

πιστευω οτι χρειαζεται να εξεταζουμε τις πραξεις μας συνεχεια, να αναρωτιομαστε συνεχεια, να κοιταμε το παρελθον μας και να το μελαταμε. Τα λαθοι της ζωης μας οσο και καλα να εχουν κρυφτει απο εμας, αν μελεταμε τον εαυτο μας σιγα σιγα θα μας φανερωθουν.

[maralin]

Όταν πάμε για εξομόλογηση συνηθίζουμε να λέμε αυτά τα οποία μας "βαραίνουν".
Πράξεις για τις οποίες δηλ., αισθανόμαστε τύψεις και ενοχές.
Τι γίνεται όμως με αυτά που δε μας "βαραίνουν";
Μήπως κάποιες φορές παθαίνουμε ανοσία απο την αμαρτωλότητά μας και νομίζουμε τα άσχημα μας για καλά;
Με αποτέλεσμα να μη νοιώθουμε τύψεις και κατόπιν να μην τα εξομολογούμαστε στον Πνευματικό μας.
Πως μπορούμε να διακρίνουμε κάτι τέτοιο;
Πως γίνεται να συνηδειτοποιήσουμε αν κάτι απο αυτά που δε μας "βαραίνει" είναι όντως άσχημο και ότι πρέπει να το εξομολογηθούμε στον Πνευματικό μας;
Την Καλημέρα μου σε όλους.

Καλησπέρα!
ακριβως για ολα αυτα που δεν μας βαραινουν πρεπει να αναρωτηθουμε..αν και ειναι δυσκολο πολλες φορες,γιατι συνηθιζουμε να προσπερναμε ευκολα πραγματ κ καταστασεις κ να μη τα λαμβανουμε σοβαρα υποψιν..
Πρωτα απ'ολα θα ερθει θεια φωτιση καποια στιγμη κ θα το νιωσουμε και επειτα η Συνειδηση μας θα παιξει κυριαρχο ρολο "ελεγκτη" ...και δεν θα επιτρεψει για πολυ να μη διακρινουμε το σφαλμα μας...

[panosgreece]

εαν ειχαμε μπροστα μας τον κυριο και επρεπε να εξομολογηθουμε

τι θα καναμε ;
τι θα του λεγαμε ;

θα ειχαμε απορια ;

στον πνευματικο πρεπει να βλεπουμε τον κυριο μας
να γονατιζουμε και να ζητουμε ελεος για τις αμαρτιες
μας .
που δυστηχως ειναι πολλες

ο πνευματικος δεν ειναι ψυχολογος εχει την θεια χαρη ειναι κατι που
θελει χρονο να καταλαβουμε