"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Αδελφοι, Στην Α' Πετρου, 1ο Κεφ, στ 16, αναφερεται "διότι γέγραπται οτι Αγιοι εσεσθε, οτι εγω αγιος ειμι."

Ειναι σαφης η εντολη του Κυριου προς ολους.

Και εδω τιθεται προς ολους μας, το απλο και ταυτοχρονα βασανιστικο ερωτημα. Εμεις το πραττουμε αυτο; H εστω το προσπαθουμε;

Παλευουμε, εκαστος, για την προσωπικη κατακτηση της Αγιοτητος, στο μετρο του δυνατου, παντα και κατα την προαιρεση και ελευθερη βουληση μας;

Η απλως την αναζητουμε, την κυνηγουμε μεσα απο τριτους που την κατεχουν η εχουν μετοχη της σε εναν βαθμο, μεσα απο την βιοτη τους;

Δηλαδη ειναι θεμιτο, η αν θελετε πρακτικα ωφελιμο να κινουμαστε αναμεσα σε Αγιους Γεροντες, ωστε να εχουμε την "αισθηση" της Αγιοτητος αλλα χωρις να το καταλαβαινουμε να μενουμε σε αυτο το εξωτερικο ερεθισμα των αισθησεων και το συγκινησιακο κλιμα μιας τετοιας συναναστροφης, αντι να μελετουμε την δικη μας κατα Θεον πορεια;

Πρεπει να μενει καποιος σε αυτο, σε μια "κοινωνικοποιηση" της αλλοτριας Αγιοτητος, αντι να μαχεται με τον παλαιον Ανθρωπον που φερει μεσα του ωστε να την εγκαθιδρυσει εντος του;

Aρκει να δεις μια η δυο φορες εναν Γεροντα, να διαβασεις καποια Πατερικα βιβλια, για να βαλεις μια αποφαση, μια αρχη, και να πεις: Tερμα, εγω γυρναω το τιμονι προς τον Χριστον, ψαχνω εναν Πνευματικο, και ξεκιναω πορεια κοντρα στο ρευμα της αποστασιοποιημενης απο τον Θεον εποχης μου.

Δεν χρειαζεται παραπανω, να προσδοκουμε, να αναζητουμε, να επιδιωκουμε, να κυνηγαμε εν τελει, θαυματα, Γεροντες, Αγιοτητα τριτων, η αλλες "εμπειριες".

Ειναι χασιμο χρονου, διασκορπισμος του νοος, αστοχια στον σκοπο μας.

Χρειαζεται εσωτερικη ερευνα, εργασια, σκαψιμο, και στροφη προς την ημων κεκρυμμενη Βασιλεια του Χριστου.

Οχι εξωτερικη περιπλανηση, και εξερευνηση ξενων πνευματικων "θησαυρων", αλλα μια ειλικρινης και κοπιαστικη "εξορυξη" εστω και του πενιχρου πολυτιμου πνευματικου μεταλλευματος, που πιθανοτατα, η μαλλον σιγουρα κρυβει εκαστος απο εμας βαθια μεσα του, και που με την βοηθεια της Πανσθενουργου Χαριτος του Κυριου, ειναι δυνατο να εξελθει, και να μας ανακαινισει, εν Χριστω με την λαμψη του.

Τα θαύματα συμβαίνουν καμιά φορά εκεί που δεν τα περιμένουμε...

Σήμερα το πρωί πήγα στο Μήλεσι, στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος, (το ησυχαστήριο του Γέροντος Πορφυρίου) που πανηγύριζε.
Παρεμπιπτόντως την λειτουργία έκανε ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος και είχα την τιμή να πάρω το αντίδωρο από το χέρι του. Μας είπε μάλιστα στην ομιλία του, πως είχε γνωρίσει τον Γέροντα Πορφύριο και βασικά η ομιλία του κινήθηκε γύρω από τον Γέροντα και τη Μεταμόρφωση που βίωσε ως Άγιος του Θεού.

Πηγαίνω, λοιπόν, να πάρω αντίδωρο από το χέρι του Αρχιεπισκόπου, και το σπρωξίδι πήγαινε σύννεφο... Θυμώνω εκεί με μια που μ' έσπρωχνε από πίσω και της τη λέω... ελαφρώς. Φεύγω και πηγαίνω στην τράπεζα για καφέ. Κρατώντας τον καφέ στα χέρια μου μ' έσπρωξε άλλη μια και μου την είπε κι από πάνω. Τα νεύρα μου... τσατάλια. Πηγαίνω να προσκυνήσω στο κελί του Γέροντα, πάλι τα ίδια. Δεν κρατήθηκα και λέω σ' αυτήν που με εσπρωχνε. Επιτέλους, περάστε μπροστά αφού βιάζεστε τόσο. Όχι, μου λέει, πού να πάω; Μ' ένα ύφος που με γέμισε ενοχές και λέω από μέσα μου: Κοίτα να δεις, η άχρηστη, με τι θυμό και νεύρα πηγαίνω στο κελλάκι να προσκυνήσω. Φτάνω μπροστά στην ηγουμένη που έδινε φωτογραφίες του Γέροντα. Σκύβω για να πάρω την ευχή της και μου δίνει κι εμένα μια φωτογραφία του ρωτώντας με "τι σου λέει;". Δεν δίνω σημασία και με ξαναρωτάει: "Τί σου λέει;". Γυρίζω από πίσω την φωτογραφία και διαβάζω: "Να μιμείσαι στην πραότητα, την ακακία, την αγάπη και την ταπείνωση το Χριστό μας".
....

Ουδέν σχόλιον!!!

<<Οχι εξωτερικη περιπλανηση, και εξερευνηση ξενων πνευματικων "θησαυρων", αλλα μια ειλικρινης και κοπιαστικη "εξορυξη" εστω και του πενιχρου πολυτιμου πνευματικου μεταλλευματος, που πιθανοτατα, η μαλλον σιγουρα κρυβει εκαστος απο εμας βαθια μεσα του, και που με την βοηθεια της Πανσθενουργου Χαριτος του Κυριου, ειναι δυνατο να εξελθει, και να μας ανακαινισει, εν Χριστω με την λαμψη του.>>

Μέχρι εδώ σωστός ο συλλογισμός...
αλλά το ζήτημα είναι τι είναι εκείνο που κάθε φορά προωθουμε συνειδητά η ασυνείδητα. Ποιό είναι το πραγματικό φρόνημα της ψυχής μας.
Μπορεί κάποιος να ψάχνει μέσα του και να ψάχνει με λάθος τρόπο! Διότι η αναζήτηση μέσα μας συνήθως αποκαλύπτει κάρβουνα και κοπρία και όχι θησαυρούς!!!Ας μην μας απογοητεύει αυτό...
Θησαυρούς μπορεί κανείς να βρει μέσα στην προσευχή, μέσα στη μελέτη της Αγίας Γραφής, μεσα στις συναναστροφές με άγιους Γέροντες αλλά και απλούς ενάρετους ανθρώπους.
Όχι μόνον ειτρέπεται αλλά και επιβάλεται να κάνουμε αυτή την άγια επιλογή και αναζήτηση.
Αρκεί αυτό να μην εξυπηρετεί έναν κρυφό εγωισμό και μια αρρωστημένη οίηση. Δηλαδή αρκεί να γίνεται με ταπείνωση και συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας.
Τότε θα μας επισκεφτεί η θεία χάρις και θα καθοδηγηθούε απότο Άγι Πνεύμα με ασφάλεια.