"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Πως γίνεται να λέμε ότι έχουμε ευρύ πνεύμα (ανοιχτό μυαλό εν ολίγοις) ενώ οι περισσότεροι συνήθως, έχουμε παγιωμένες απόψεις για κάποια ζητήματα και παρόλο που είμαστε ανοιχτοί προς συζήτηση εν τούτοις επιμένουμε το δικό μας;
Και πόσο μάλλον όταν βλέπουμε μια άλλη άποψη να στέκει (να είναι τεκμηριωμένη καθόλα δηλ.) και παραταύτα, πάλι το δικό μας να επιμένουμε.

Νομιζω πως ειμαστε ανθρωποι και οσο και να θελουμε να μαθουμε απο τους αλλους,πανω απο ολα ειναι ο εαυτος μας και θελουμε να τον επιδειξουμε.Νομιζω.

Υ.Σ Μιλαω μονο για τον εαυτο μου,για να μην περεξηγηθει κανεις!!!!

οπως μου αρεσει να λεω διαλογος γινεται ωστε δυο ή περισσοτεροι ανθρωποι να καταληκουν καπου, αλλιως αν δεν υπαρχει περιπτωση να συμφωνησουν δεν εχει νοημα ο διαλογος!

ο εγωισμος πολλες φορες δεν μας αφηνει να δουμε
το δικιο των λογων του συνανθρωπου μας !

Byzantine_Spirit έγραψε:Πως γίνεται να λέμε ότι έχουμε ευρύ πνεύμα (ανοιχτό μυαλό εν ολίγοις) ενώ οι περισσότεροι συνήθως, έχουμε παγιωμένες απόψεις για κάποια ζητήματα και παρόλο που είμαστε ανοιχτοί προς συζήτηση εν τούτοις επιμένουμε το δικό μας;
Και πόσο μάλλον όταν βλέπουμε μια άλλη άποψη να στέκει (να είναι τεκμηριωμένη καθόλα δηλ.) και παραταύτα, πάλι το δικό μας να επιμένουμε.

Χμμμ, μάλλον ο μεγαλόψυχος εαυτούλης μας, που είναι υπέρ άνω, ακούει προσεκτικά τις απόψεις των άλλων.
Επειδή όμως τυγχάνει και παντογνώστης -ο λατρεμένος εαυτούλης λέμε τώρα- δεν μπορεί ν' αφήσει τους άλλους στην πλάνη τους, όσο καλά τεκμηριωμένη κι αν είναι!

Θα σου πω εγώ το κάνω από εγωισμό,όμως σε ένα θέμα όλοι μου έλεγαν το Χ πράγμα που είχα αρχίσει να το συνεχίσω ,ενώ εγώ δεν ήθελα,κι ήθελα να το σταματήσω να βάλω το -Χ.
Κι επί καιρό πέρναγε το δικό τους,και μπορεί να ήταν σωστό θεωρητικά,και σίγουρα είχαν δίκιο γιατί ήταν πολλοί που μου έλεγαν να το συνεχίσω,ωστόσο κουτσοπέρναγε και είχα χάσει κάθε ενδιαφέρον πια,και δεν είχα όρεξη να το συνεχίσω και να το τελειώσω κι έτσι το σταμάτησα στην μέση....

η επιβεβαιωση των λογων με αποδειξης γινεται πιστευτη.
η επιβεβαιωση των λογων χωρις αποδειξης αμφισβητηται.
ποσο μαλλον στα θεολογικα ζητηματα,που υπαρχουν τοσες αιρεσεις.
η αληθεια παντα ειναι λαμπερη.
και ο χριστος ειναι η αληθεια.

ΑΝ ΤΟ ΕΥΡΥ ΠΝΕΥΜΑ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΘΑ ΕΛΕΓΑ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΠΛΗΣΙΟΝ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

ΑΝ ΟΙ ΠΑΓΙΩΜΕΝΕΣ ΑΠΟΨΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΛΗΣΙΟΝ ΤΗΣ ΥΛΗΣ....

ΑΝ ΤΟ ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΚΤΗΣΤΟ....ΟΠΟΤΕ........

ΑΝ ΣΤΗΝ ΦΥΣΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙΚΕΙΟ ΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ...ΑΡΑ ΣΕ ΒΑΘΟΣ ΧΡΟΝΟΥ Η ΘΕΩΣΗ ΜΑΣ........

ΝΑ Ο ΤΡΑΓΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΚΑΙ ΣΥΝΧΡΟΝΟΣ Η ΤΡΕΛΑ

ΚΑΙ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ.........ΚΑΤΑΛΗΓΟΥΜΕ

ΔΕΚΤΗ Η ΕΡΜΙΝΙΑ????? ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΑΝΤΙΦΑΣΗΣ????????

plagiaskepsi, ενω εχεις καλη προθεση και ισχυρη ανησυχια μεσα σου, καποια στιγμη χανεις το στιγμα σου στην κατα Θεον πορεια που εχεις χαραξει.

Σε σχεση με την αντιφαση που λες. Δεν υπαρχει καμμια αντιφαση στον ανθρωπο. Υπαρχει το μεταπτωτικο "καθεστως" που μας ταλανιζει.

Ο ανθρωπος οπως ξερεις ηταν και πλαστηκε ενοειδης και μη διασπωμενος κατα τον νουν του ο οποιος ηταν συνεχως εντρυφουμενος στα Θεια νοηματα και θεωρηματα.

Στην συνεχεια και για τους γνωστους λογους "επεσε" κανοντας κακη χρηση του αυτεξουσιου του με αποτελεσμα η πρωτη και μονιμοτερη και χειροτερη προφανως συνεπεια να ειναι η διαχυσις του Νοος, ο σκοτασμος της διανοιας του και η εξωτερικη αγκιστρωση των νοητικων ενεργειων στα θελγητρα της κτισεως.

Αυτο αποτελει και το μειζον και μοναδικο προβλημα μας. Το επιτεινει δε και η δαιμονικη ενεργεια που κανει οτι μπορει για να μην μας αφησει να "μαζεψουμε" τον νου μας, και να τον κατευθυνουμε προς τον αρχικο προορισμο του. Τον Θεον δηλαδη.

Συνεπως δεν ειμαστε εκ κατασκευης αντιφατικα πλασματα, αλλα αντιθετως συνδυαστικα και ενοποιητικα της κτιστης και της ακτιστου φυσεως, ητοι χοικης και νοερης ουσιας και ενεργειας.

Τωρα σε οτι αφορα το βασικο θεμα που εθεσε η Βyzantine_Spirit, η απαντηση θα πρεπει μαλλον να ειναι: εξαρταται.

Εξαρταται τι συζητας και με ποιον τι προθεσεις εχει και τι σκοπο εχει στο να ανοιξει διαλογο μαζι σου. Το να εχεις ανοιχτο πνευμα και διαθεση να συμφωνησεις δεν ειναι παντα καλος συμβουλος, ειδικα σε θεματα πιστεως.