"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Συναντώ τώρα τελευταία σ΄αυτό το forum, αλλά κι αλλού, νέους ανθρώπους που επιστρέφουν μ΄ενθουσιασμό στην Εκκλησία αναζητώντας αυτό που δε βρίσκουν στη σημερινή διεφθαρμένη κοινωνία, εξομολογούνται με ειλικρίνεια, Κοινωνούν και γεύονται τη Δύναμη και την Ευλογία της "δωρεάν Χάριτος". Νομίζω ότι πρέπει να πούμε λίγα λόγια γι αυτή, επειδή πολλοί πέφτουν στην παγίδα και πιστεύουν ότι όσα ζουν οφείλονται στις δικές τους δυνάμεις και πολύ γρήγορα απογοητεύονται, καθώς οι αρετές της Χάριτος αποσύρονται και τα πάθη επιστρέφουν δριμύτερα.

Η "περίοδος της Χάριτος" είναι αυτό συμβαίνει τις περισσότερες φορές για λίγο καιρό, που μπορεί όμως να κρατήσει και μήνες, μετά τη μεταστροφή ενός ανθρώπου. Ο Χριστιανός, αφού μετανοήσει πραγματικά εξομολογηθεί μετά από μια μακρά περίοδο, που βρισκόταν μακριά από την Εκκλησία, και κοινωνήσει αισθάνεται να τον πλημμυρίζει η Χάρις του Θεού. Η Χάρις αυτή λέγεται από τους Πατέρες "δωρεάν Χάρις" και τη δίνει ο Θεός στον μετανοούντα για να γνωρίσει τα δώρα της Χάριτος. Τότε ο άνθρωπος αισθάνεται κοντά στο Θεό με ότι αυτό συνεπάγεται. Δηλαδή έχει τη δύναμη να είναι εγκρατής, να προσεύχεται με της ώρες και να διαβάζει Ιερά Κείμενα, αισθάνεται ότι μπορεί να κηρύξει το Ευαγγέλιο και να μεταστρέψει όλη την Οικουμένη, και άλλα τέτοια ευλογημένα.

Όμως η περίοδος αυτή δεν κρατά πολύ. Και δεν πρέπει να κρατήσει, γιατί η Χάρις έχει δοθεί δωρεάν, χωρίς να την αξίζει η Χριστιανός. Έτσι κινδυνεύσει να νομίσει ότι άγιασε και να πέσει σε υπερηφάνεια. Γι αυτό η Χάρις αποσύρεται σταδιακά και ο άνθρωπος ξαναγυρνά στην προηγούμενη κατάσταση. Τώρα όμως γνωρίζει, πως είναι να είσαι κοντά στο Θεό, και το επιθυμεί διακαώς. Έτσι ξεκινάει ν' αγωνίζεται για να ξανακερδίσει τη Χάρι που έχασε. Κάθε νίκη σ' αυτό τον αγώνα είναι δύσκολη και επώδυνη, αλλά είναι νίκη κερδισμένη δίκαια. Για να ξανακερδίσει ο Χριστιανός όλα όσα είχε την "περίοδο της Χάριτος" θα χρειαστεί ίσως να περάσουν χρόνια, αν τα καταφέρει τελικά. Θέλει όμως επιμονή και υπομονή και εμπιστοσύνη στην Αγάπη του Θεού.

Αν ο Χριστιανός αξιοποιήσει σωστά την "περίοδο της Χάριτος", μπορεί η επιστροφή του στην Εκκλησία να είναι οριστική και να τον οδηγήσει στη Βασιλεία των Ουρανών. Για να το πετύχει όμως αυτό χρειάζεται οπωσδήποτε έναν έμπειρο οδηγό, τον Πνευματικό, που θα τον βοηθήσει να αξιοποιήσει τον ενθουσιασμό του την "περίοδο της Χάριτος" και να μην απογοητευτεί την περίοδο της ξηρασίας, που ακολουθεί.

Για να γίνουμε αληθινά τέκνα του Θεού κι ο Χριστός να εγκατασταθεί στις καρδιές μας και να πάρει τον έλεγχο της ζωής μας, χρειάζεται να περάσει πολύς καιρός με έντονους πνευματικούς αγώνες, επίμονη και επίπονη προπάθεια. Για τον Άγιο Σιλουανό ο χρόνος αυτός ήταν 20 χρόνια μετά την εμφάνιση του Χριστού σ' αυτόν. Κι αυτά τα 20 χρόνια τα πέρασε με έντονη άσκηση και αδιάλειπτη προσευχή. Σ' αυτά τα χρόνια πολλές φορές έφθασε στα όρια της απελπισίας και πέρασε απ' το μυαλό του η σκέψη να τα παρατήσει, αλλά θυμόταν πάντα τα λόγια του Κυρίου, όταν εμφανίστηκε μπροστά του: "Κράτα το νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι".

Προσοχή, λοιπόν, επειδή ο εχθρός του ανθρώπου προσπαθεί με κάθε τρόπο να παγιδεύσει τον άνθρωπο που αγωνίζεται με το βλέμμα στραμμένο στη Βασιλεία των Ουρανών. Άλλοτε από δεξιά κολακεύοντας τον εγωισμό του με λογισμούς, με όνειρα ή ακόμη και οράματα προσπαθώντας να τον πείσει ότι άγιασε κι ο αγώνας του δικαιώθηκε. Άλλοτε πάλι προσπαθώντας να τον απελπίσει ότι είναι τόσο αμαρτωλός, που δεν αξίζει να σωθούμε ή ότι ο Θεός τον εγκατέλειψε και δεν ακούει τις προσευχές του.

Σ΄όλες αυτές τις μαχες πολύτιμη είναι η βοήθεια ανθρώπων, που έχουν περάσει μ' επιτυχία πριν από μας τις δοκιμασίες αυτές, είτε είναι εν ζωή είτε έχουν ήδη γευθεί τον στέφανο της Δόξης και μας άφησαν παρακαταθήκη τα κείμενά τους. Αξεπέραστη όμως βοήθεια, χωρίς την οποία δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε, είναι, όπως ανέφερα και πιο πάνω, η ύπαρξη στο πλευρό μας ενός έμπειρου Πνευματικού. Όπως έλεγε ο Γέροντας Παΐσιος "Ο Θεός θέλει ο άνθρωπος από άνθρωπο να βοηθιέται".

Αγωνιζόμενος κάθε μέρα διαπίστωσα οτί ουδέποτε ο Θεός με άφησε μόνο μου.
Και τα πάθη πχ. αν προσεύχεσαι όλην την ημέρα δεν μπορείς να τα νικήσεις?
Ο Θεός καθορίζει το ποσοστό τησ βοήθειας αλλά αν ζητηθεί δεν θα την δώσει?

Σχετικό άρθρο υπάρχει και εδώ:

http://egolpio.wordpress.com/2008/05/12/grace_of/

Εγώ το βίωσα πολύ πρόσφατα.

Και πάλι όσο κι αν εγκαταλείψει ο Θεός,υπάρχει ένα τελευταίο παράδειγμα.
Το παράδειγμα του Ιώβ.
Τον Ιώβ τον εγκατέλειψε ο Θεός,έχασε τα παιδιά του κι όλη του την περιουσία του,δεν είχε τίποτα,αρρώστησε κι όμως δεν απογοητεύθηκε,τα υπέμεινε όλα χωρίς να κατηγορήσει τον Θεό,αλλά δοξάζοντας Τον.
Συνεπώς όταν υπάρχει το παράδειγμα ,όσο άσχημα και να σου φερθούν κι όσο και να σου πηγαίνουν στραβά αν έχεις υπομονή μπορείς να τα υπομείνεις όλα με επιτυχιά όπως ο Ιώβ.

Αυτό είναι σίγουρο.
Απλά όταν περάσει η περίοδος της "δωρεάν χάριτος", δεν ξέρεις τι σου συμβαίνει και δεν μπορείς να εξηγήσεις γιατί και ενδέχεται να πελαγώσεις. :crybaby:
Εγώ δεν γνώριζα τι συμβαίνει συνήθως. Όλα είναι ακόμη πολύ καινούρια για μένα.

Εμένα μου έκοψε ένα ψυχικό και ένα σαρκικό πάθος με την Χάρη Του.Το πνευματικό μένει εξαφανισμένο όμως το σαρκικό επανήλθε και εμφανίζεται σε κάποια διαστήματα.
Η σάρκα μου έχει υποχωρήσει με την βοήθεια του Θεού.(νηστεία-εγκράτεια-προσευχή ότι πρέπει για αδυνάτισμα). :D
Ε Cordelia τώρα που έμαθες τι έγινε και γιατί έγινε θα ηρέμησες.
Κι εγώ τώρα που την έχω ψυλιαστεί δεν θα εκπλαγώ αν γίνει στο μέλλον σε εμένα.

Αν ο Θεός μας αποκάλυπτε το μέγεθος και το βάρος των αμαρτιών μας όλοι θα απελπιζόμασταν. Μας αποκαλύπτει μόνο όσα μπορεί να αντέξει η ψυχούλα μας και η συνείδησή μας. Έτσι αυτό που για μένα σήμερα θεωρείται νίκη μετά από τριάντα χρόνια μπορεί να το θεωρώ ξεπεσμό και κατάντια!

Πράγματι ηρέμησα !! :)

Έπαθα πλάκα η αλήθεια είναι 8O ...

Ξαφνικά πάει ο θείος έρωτας, πάει ο ενθουσιασμός και...

δεν αισθανόμουν τίποτα ! Σαν να ήμουν κάποιος άλλος άνθρωπος με άλλη προσωπικότητα... χωρίς συναισθήματα (από το ένα άκρο δηλαδή που ήμουν τόσο πολύ συναισθηματική έφτασα να είμαι παγωμένη)

Όπως τα λέει στο κείμενο του ο filotas και το άρθρο που παρέθεσα.

Μου είχε πει ο πνευματικός μου ότι κάποιες φορές υποχωρεί η χάρις για να μας δοκιμάσει ο Θεός, αλλά εγώ αδιαφορούσα για τα πάντα. Και το να προσευχηθώ ακόμη βουνό μου φαινόταν.

Ευτυχώς μου πέρασε !!!

Ας μην απελπιζόμαστε... Κι εσύ αγαπητέ panagiotis2008, που είσαι τόσο νέος και ενθουσιώδης, προσοχή στις απογοητεύσεις !

Η Παναγιά μαζί σου...

Και σε σένα μαζί η Παναγιά.

Το θέμα είναι οτί σε μένα δωρήθηκε η Χάρη πολύ γρήγορα,με πολύ μυστηριώδη και με πολύ αισθητό τρόπο,έλαβα και μια αποκάλυψη που υπάρχει εδάφιο στην Γραφή που λέει οτί την λαμβάνουν σε όσους μπαίνει μέσα το Άγιο Πνεύμα και ενεργεί έτσι η Χάρις του Θεού.
Δεν κατάλαβα γιατί έγινε τόσο απότομα,περίμενα ίσως μετά από χρόνια να γίνει αυτό.
Μπορεί και να μην είναι η δωρεάν Χάρις αλλά κάτι άλλο που θέλει ο Θεός από μένα.
Μπορεί να είναι η Δωρεάν Χάρις αλλά μπορεί και να μην είναι,αυτό δεν το ξέρει κανείς,ο Θεός πάντα έχει το σχέδιο Του κι αυτό είναι αγνωστο σε όλους εκτός από Αυτόν.

Θέλει προσοχή, όμως, γιατί χρειάζεται εμπειρία, ωριμότητα και ταπείνωση για να διακρίνουμε τι προέρχεται από το Θεό και τι ίσως είναι εκ του πονηρού " σε ωραία συσκευασία".

Εγώ είμαι και ανώριμη και καθόλου ταπεινή ...

Καλύτερα να σου απαντήσουν σ' αυτό άλλα, πιο ώριμα πνευματικά μέλη ή ακόμη καλύτερα ο π. Αντώνιος.

Εύχομαι να σου πάνε όλα καλά panagiotis2008.