Ο ΚΕΝΟΣ ΤΟΙΧΟΣ
Δύο άντρες πολύ σοβαρά άρρωστοι, ήταν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Στον έναν επιτρέπονταν να μένει καθιστός μία ώρα το απόγευμα γιατί τον βοηθούσε να φύγουν τα υγρά από τους πνεύμονες.
Το κρεβάτι του βρισκότανε ακριβώς δίπλα στο παράθυρο του δωματίου. Ο άλλος άντρας έπρεπε να βρίσκεται συνέχεια ξαπλωμένος σε ακινησία και ένας μεσότοιχος που βρισκόταν μεταξύ των κρεβατιών δεν του επέτρεπε να κοιτάει έξω από το παράθυρο.
Οι άντρες κατέληξαν να μιλάν ατελείωτα. Μιλούσαν για τις συζύγους τους, τις οικογένειες τους, τα σπίτια τους, τις δουλειές τους, την θητεία τους στον στρατό, ακόμα και για το που είχαν πάει διακοπές. Κάθε απόγευμα ο άντρας που του επιτρεπόταν να μένει καθιστός περιέγραφε στον συγκάτοικο του όλα όσα έβλεπε από το παράθυρο του δωματίου.
Ο άντρας που βρισκόταν σε αναγκαστική ακινησία άρχιζε να καταλαβαίνει πως ζει γι’ αυτές τις μοναδικές απογευματινές ώρες που η άποψη του μεγάλωνε και ζωντάνευε από όλη την δραστηριότητα και τα χρώματα του έξω κόσμου.
Το παράθυρο έβλεπε σε ένα πάρκο με μια θαυμάσια λίμνη. Πάπιες και κύκνοι κολυμπούσαν εκεί, και τα παιδιά έπαιζαν με μικρά μοντέλα σκαφών στο νερό. Νεαρά ζευγάρια περπατούσαν πιασμένα χέρι-χέρι μέσα στα υπέροχα λουλούδια που είχαν τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Τεράστια παλιά δέντρα στέκονταν με χάρη επάνω στο έδαφος και μια υπέροχη θέα του ουρανοξύστη της πόλης φαινόταν από μακριά.
Καθώς ο άντρας δίπλα στο παράθυρο εξηγούσε όλες αυτές τις όμορφες λεπτομέρειες, ο άντρας στο διπλανό κρεβάτι φαντάζονταν όλα αυτά που άκουγε. Ένα απόγευμα ο άντρας που ήταν δίπλα στο παράθυρο, περιέγραφε μια παρέλαση που περνούσε. Παρόλο που ο άντρας στο δίπλα κρεβάτι δεν μπορούσε να ακούσει τον ήχο της μπάντας, μπορούσε και μόνο με τα μάτια του μυαλού του να δει τους κλόουν που χόρευαν, τα πολύχρωμα άρματα και τα όμορφα διακοσμημένα αυτοκίνητα και άλογα.
Οι μέρες πέρασαν. Ο άντρας που δεν μπορούσε να δει από το παράθυρο άρχισε να επιτρέπει σπόρους έχθρας να αναπτύσσονται μέσα του. Όσο και να εκτιμούσε τις περιγραφές του συγκατοίκου του, εύχονταν μέσα του να ήταν αυτός ο οποίος θα μπορούσε να δει την θέα από το παράθυρο. Άρχισε να αποστρέφεται στον συγκάτοικο του και στο τέλος ο πόθος του να είναι δίπλα στο παράθυρο τον έφερε σε απόγνωση.
Ένα πρωινό σε μια επίσκεψη της νοσοκόμας στο δωμάτιο βρήκε τον άντρα δίπλα στο παράθυρο νεκρό. Είχε πεθάνει ειρηνικά μέσα στον ύπνο του. Λυπημένα κάλεσε τους νοσοκόμους και απομάκρυνε το πτώμα του.
Μετά από ένα χρονικό διάστημα για να μην θεωρηθεί και απρέπεια ο άντρας ζήτησε να μετακινηθεί στο κρεβάτι που βρίσκονταν δίπλα στο παράθυρο. Εκείνη με πολύ προθυμία τον μετακίνησε και φρόντισε να είναι άνετος. Σιγά-σιγά στηρίχθηκε με πόνο στον αγκώνα του να σηκωθεί να ρίξει μια ματιά στον έξω κόσμο. Επιτέλους θα μπορούσε να δει τον έξω κόσμο και όλες τις δραστηριότητες του.
Αυτό που είδε ήταν ένας κενός τοίχος !
Κάλεσε την νοσοκόμα και την ρώτησε: πως μπορούσε ο συγκάτοικος μου να βλέπει όλα αυτά που μου περιέγραψε; Πως μπορούσε να μου μιλάει για τόσο ομορφιά και με τόσες λεπτομέρειες, όταν αυτό που φαίνεται από αυτό εδώ το παράθυρο είναι ένας παλιός και βρώμικος τοίχος;
Και η νοσοκόμα του απάντησε : Ω θεέ μου........δεν το ξέρατε πως ο πρώην συγκάτοικος σας ήταν τυφλός; Δεν μπορούσε να δει καν τον τοίχο, ίσως ήθελε να σας ενθαρρύνει.
Αν ζείτε μια ζωή βασανίζοντας τον εαυτό σας για το τι έχουν οι άλλοι ,πιθανότατα να χάσετε την χαρά του να γίνετε αποδέκτες σε αυτά που οι άλλοι θέλουν να σας δώσουν.
¨Δεν ξέρω αν περιέχει στοιχεία πνευματικά, πάντως πιστεύω πως αξίζει να διαβαστεί."
Ο κενός τοίχος!!!
Συντονιστής: Συντονιστές
-
katerina71
- Συστηματικός Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 224
- Εγγραφή: Τετ Δεκ 13, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ - ΠΡΕΒΕΖΑ
Κενός τοίχος!!!!!!!!!
ΚΕΝΟΣ ΤΟΙΧΟΣ
Δύο άντρες πολύ
> σοβαρά άρρωστοι, ήταν στο ίδιο
> δωμάτιο ενός νοσοκομείου.Στον
> έναν επιτρέπονταν να μένει
> καθιστός μία ώρα το απόγευμα
> γιατίτον βοηθούσε να φύγουν τα
> υγρά από τους πνεύμονες.Το
> κρεβάτι που βρισκότανε ακριβώς
> δίπλα στο παράθυρο του δωματίου.
> Ο άλλος άντρας έπρεπε να
> βρίσκεται συνέχεια ξαπλωμένος
> σε ακινησία και ένας μεσότοιχος
> που βρισκόταν μεταξύ των
> κρεβατιών δεν του επέτρεπε να
> κοιτάει έξω από το παράθυρο.Οι
> άντρες κατέληξαν να μιλούν
> ατελείωτα. Μιλούσαν για τις
> συζύγους τους, τις οικογένειες
> τους, τα σπίτια τους ,τις
> δουλειές τους ,την θητεία τους
> στον στρατό, ακόμα και για το που
> είχαν πάει διακοπές.Κάθε
> απόγευμα ο άντρας που του
> επιτρεπόταν να μένει
> καθιστός περιέγραφε στον
> συγκάτοικο του όλα όσα έβλεπε
> από το παράθυρο τουδωματίου.Ο
> άντρας που βρισκόταν σε
> αναγκαστική ακινησία άρχιζε να
> καταλαβαίνει πως ζει γι' αυτές
> τις μοναδικές απογευματινές
> ώρες που η άποψη του μεγάλωνε και
> ζωντάνευε από όλη την
> δραστηριότητα και τα χρώματα
> τουέξω κόσμου.Το παράθυρο
> έβλεπε σε ένα πάρκο με μια
> θαυμάσια λίμνη. Πάπιες
> καικύκνοι κολυμπούσαν εκεί, και
> τα παιδιά έπαιζαν με μικρά
> μοντέλα σκαφών στο νερό. Νεαρά
> ζευγάρια περπατούσαν πιασμένα
> χέρι χέρι μέσαστα υπέροχα
> λουλούδια που είχαν τα χρώματα
> του ουράνιου τόξου.Τεράστια
> παλιά δέντρα στέκονταν με χάρη
> επάνω στο έδαφος και μια υπέροχη
> θέα του ουρανοξύστη της πόλης
> φαινόταν από μακριά.Καθώς ο
> άντρας δίπλα στο παράθυρο
> εξηγούσε όλες αυτές τις
> όμορφες λεπτομέρειες, ο άντρας
> στο διπλανό κρεβάτι φαντάζονταν
> όλα αυτά που άκουγε. Ένα απόγευμα
> ο άντρας που ήταν δίπλα στο
> παράθυρο, περίγραφε μια παρέλαση
> που περνούσε. Παρόλο που ο άντρας
> στο δίπλα κρεβάτι δεν μπορούσε να
> ακούσει τον ήχο της μπάντας
> ,μπορούσε και μόνο με τα μάτια
> του μυαλού του να δει τους
> κλόουν που χόρευαν, τα
> πολύχρωμα άρματα και τα όμορφα
> διακοσμημένα αυτοκίνητα και
> άλογα.Οι μέρες πέρασαν. Ο άντρας
> που δεν μπορούσε να δει από το
> παράθυρο άρχισε να επιτρέπει
> σπόρους έχθρας να αναπτύσσονται
> μέσα του. Όσο και να εκτιμούσε τις
> περιγραφές του συγκατοίκου του,
> εύχονταν μέσα τονα ήταν αυτός ο
> οποίος θα μπορούσε να δει την
> θέα από το παράθυρο .Άρχισε να
> αποστρέφεται τον συγκάτοικό
> του και στο τέλος ο πόθος του να
> είναι δίπλα στο παράθυρο τον
> έφερε σε απόγνωση.Ένα πρωινό σε
> μια επίσκεψη της νοσοκόμας στο
> δωμάτιο, βρήκε τον άντρα δίπλα
> στο παράθυρο νεκρό. Είχε πεθάνει
> ειρηνικά μέσα στον ύπνο
> του.Λυπημένα κάλεσε τους
> νοσοκόμους και απομάκρυνε το
> πτώμα του.Μετά από ένα χρονικό
> διάστημα για να μην θεωρηθεί και
> απρέπεια οάντρας ζήτησε να
> μετακινηθεί στο κρεβάτι που
> βρίσκονταν δίπλα στο παράθυρο.
> Εκείνη με πολύ προθυμία τον
> μετακίνησε και φρόντισε ναείναι
> άνετος . Σιγά-σιγά στηρίχθηκε με
> πόνο στον αγκώνα του νασηκωθεί
> να ρίξει μια ματιά στον έξω
> κόσμο. Επιτέλους θα μπορούσε
> ναδει τον έξω κόσμο και όλες τις
> δραστηριότητες του.
Αυτό που> είδε ήταν ένας κενός τοίχος!
Κάλεσε την νοσοκόμα και την
> ρώτησε: πως μπορούσε ο
> συγκάτοικος μου να βλέπει όλα
> αυτά που μου περίγραψε; Πως
> μπορούσε να μου μιλάει για τόση
> ομορφιά και με τόσες
> λεπτομέρειες, όταν αυτό που
> φαίνεται από αυτό εδώ το
> παράθυρο είναι ένας παλιός και
> βρώμικος τοίχος;Και η νοσοκόμα
> του απάντησε : Ω θεέ μου........δεν
> το ξέρατε πως οπρώην
> συγκάτοικος σας ήταν τυφλός ;
> Δεν μπορούσε να δει καν
> τον τοίχο, ίσως ήθελε να σας
> ενθαρρύνει.
Εαν ζείτε μια ζωή βασανίζοντας τον εαυτό σας για το τι έχουν οι άλλοι, πιθανότατα να χάσετε την χαρά του να γίνετε αποδέκτες σε αυτά που οι άλλοι θέλουν να σας δώσουν.
(Δεν είναι δικό μου φυσικά, το βρήκα και το μεταφέρω)
Δύο άντρες πολύ
> σοβαρά άρρωστοι, ήταν στο ίδιο
> δωμάτιο ενός νοσοκομείου.Στον
> έναν επιτρέπονταν να μένει
> καθιστός μία ώρα το απόγευμα
> γιατίτον βοηθούσε να φύγουν τα
> υγρά από τους πνεύμονες.Το
> κρεβάτι που βρισκότανε ακριβώς
> δίπλα στο παράθυρο του δωματίου.
> Ο άλλος άντρας έπρεπε να
> βρίσκεται συνέχεια ξαπλωμένος
> σε ακινησία και ένας μεσότοιχος
> που βρισκόταν μεταξύ των
> κρεβατιών δεν του επέτρεπε να
> κοιτάει έξω από το παράθυρο.Οι
> άντρες κατέληξαν να μιλούν
> ατελείωτα. Μιλούσαν για τις
> συζύγους τους, τις οικογένειες
> τους, τα σπίτια τους ,τις
> δουλειές τους ,την θητεία τους
> στον στρατό, ακόμα και για το που
> είχαν πάει διακοπές.Κάθε
> απόγευμα ο άντρας που του
> επιτρεπόταν να μένει
> καθιστός περιέγραφε στον
> συγκάτοικο του όλα όσα έβλεπε
> από το παράθυρο τουδωματίου.Ο
> άντρας που βρισκόταν σε
> αναγκαστική ακινησία άρχιζε να
> καταλαβαίνει πως ζει γι' αυτές
> τις μοναδικές απογευματινές
> ώρες που η άποψη του μεγάλωνε και
> ζωντάνευε από όλη την
> δραστηριότητα και τα χρώματα
> τουέξω κόσμου.Το παράθυρο
> έβλεπε σε ένα πάρκο με μια
> θαυμάσια λίμνη. Πάπιες
> καικύκνοι κολυμπούσαν εκεί, και
> τα παιδιά έπαιζαν με μικρά
> μοντέλα σκαφών στο νερό. Νεαρά
> ζευγάρια περπατούσαν πιασμένα
> χέρι χέρι μέσαστα υπέροχα
> λουλούδια που είχαν τα χρώματα
> του ουράνιου τόξου.Τεράστια
> παλιά δέντρα στέκονταν με χάρη
> επάνω στο έδαφος και μια υπέροχη
> θέα του ουρανοξύστη της πόλης
> φαινόταν από μακριά.Καθώς ο
> άντρας δίπλα στο παράθυρο
> εξηγούσε όλες αυτές τις
> όμορφες λεπτομέρειες, ο άντρας
> στο διπλανό κρεβάτι φαντάζονταν
> όλα αυτά που άκουγε. Ένα απόγευμα
> ο άντρας που ήταν δίπλα στο
> παράθυρο, περίγραφε μια παρέλαση
> που περνούσε. Παρόλο που ο άντρας
> στο δίπλα κρεβάτι δεν μπορούσε να
> ακούσει τον ήχο της μπάντας
> ,μπορούσε και μόνο με τα μάτια
> του μυαλού του να δει τους
> κλόουν που χόρευαν, τα
> πολύχρωμα άρματα και τα όμορφα
> διακοσμημένα αυτοκίνητα και
> άλογα.Οι μέρες πέρασαν. Ο άντρας
> που δεν μπορούσε να δει από το
> παράθυρο άρχισε να επιτρέπει
> σπόρους έχθρας να αναπτύσσονται
> μέσα του. Όσο και να εκτιμούσε τις
> περιγραφές του συγκατοίκου του,
> εύχονταν μέσα τονα ήταν αυτός ο
> οποίος θα μπορούσε να δει την
> θέα από το παράθυρο .Άρχισε να
> αποστρέφεται τον συγκάτοικό
> του και στο τέλος ο πόθος του να
> είναι δίπλα στο παράθυρο τον
> έφερε σε απόγνωση.Ένα πρωινό σε
> μια επίσκεψη της νοσοκόμας στο
> δωμάτιο, βρήκε τον άντρα δίπλα
> στο παράθυρο νεκρό. Είχε πεθάνει
> ειρηνικά μέσα στον ύπνο
> του.Λυπημένα κάλεσε τους
> νοσοκόμους και απομάκρυνε το
> πτώμα του.Μετά από ένα χρονικό
> διάστημα για να μην θεωρηθεί και
> απρέπεια οάντρας ζήτησε να
> μετακινηθεί στο κρεβάτι που
> βρίσκονταν δίπλα στο παράθυρο.
> Εκείνη με πολύ προθυμία τον
> μετακίνησε και φρόντισε ναείναι
> άνετος . Σιγά-σιγά στηρίχθηκε με
> πόνο στον αγκώνα του νασηκωθεί
> να ρίξει μια ματιά στον έξω
> κόσμο. Επιτέλους θα μπορούσε
> ναδει τον έξω κόσμο και όλες τις
> δραστηριότητες του.
Αυτό που> είδε ήταν ένας κενός τοίχος!
Κάλεσε την νοσοκόμα και την
> ρώτησε: πως μπορούσε ο
> συγκάτοικος μου να βλέπει όλα
> αυτά που μου περίγραψε; Πως
> μπορούσε να μου μιλάει για τόση
> ομορφιά και με τόσες
> λεπτομέρειες, όταν αυτό που
> φαίνεται από αυτό εδώ το
> παράθυρο είναι ένας παλιός και
> βρώμικος τοίχος;Και η νοσοκόμα
> του απάντησε : Ω θεέ μου........δεν
> το ξέρατε πως οπρώην
> συγκάτοικος σας ήταν τυφλός ;
> Δεν μπορούσε να δει καν
> τον τοίχο, ίσως ήθελε να σας
> ενθαρρύνει.
Εαν ζείτε μια ζωή βασανίζοντας τον εαυτό σας για το τι έχουν οι άλλοι, πιθανότατα να χάσετε την χαρά του να γίνετε αποδέκτες σε αυτά που οι άλλοι θέλουν να σας δώσουν.
(Δεν είναι δικό μου φυσικά, το βρήκα και το μεταφέρω)
: -
katerina71
- Συστηματικός Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 224
- Εγγραφή: Τετ Δεκ 13, 2006 6:00 am
- Τοποθεσία: ΑΘΗΝΑ - ΠΡΕΒΕΖΑ
Άσχετο με το "κενός τοίχος" αλλά μας ταρακουνάει:
το βρηκα τυχαια σε μια παιδικη εφημεριδουλα με θεμα "πες κατι στους γονεις σου!".
μεσα σε δεκαδες παιδικα γραμματα του τυπου:"μαμα και μπαμπα θελω να μου παρετε μια μηχαναρα να πηγαινω πανω στα βουνα και να κανω σουζες.-δημητρα.." ή "μαμα θελω να μου φτιαχνεις συχνοτερα γεμιστα!.." . . . . . επεσε τυχαια το ματι μου σε αυτο:
"Μακαρι να μπορουσα να ειχα κανει αυτη την ευχη νωριτερα.Τωρα δεν
αλλαζει τιποτα.Κατι που θα ελεγα στους γονεις μου θα ηταν να σκεφτονται
πρωτα οταν παντρευονται,οταν μας γεννανε,οταν μαλωνουν και οταν
χωριζουν...Φαινεται οτι δε θα νοιαζεστε για μας αμα μαλωνετε κι εμεις
κλεισμενοι στο δωματιο να σπαραζουμε στο κλαμα.Αν νοιαζοσασταν θα μας
σκεφτοσασταν και δε θα κανατε τοσα λαθη, για να σταματησει αυτη η
κατασταση που εχουμε τωρα.Η ευχη που θα εκανα θα ηταν καποτε να
σκεφτειτε και να μην κοιτατε μονο τον εαυτο σας.Να ημασταν οπως
παλια.Χαρουμενοι,ευτυχισμενοι,χαρες,γελια και οχι θυμος,κλαμα και
στενοχωρια ολη την ωρα,οπως τωρα.Οπως φαινεται,η ευχη μου
δεν εχει καμια σημασια τωρα,αλλα καποτε θα καταλαβετε οτι υπαρχουμε και εμεις!
Δε θα μπορουσα τωρα να ζητησω ενα παιχνιδι,μια βιλα,ενα αυτοκινητο ή
ενα νησι.Το μονο που με νοιαζει ειναι να ειμαστε πια μια οικογενεια και οχι ενα μπαχαλο.
Πιστευω πως αυτη ειναι η ιδανικοτερη ευχη που θα μπορουσα να κανω αυτη τη στιγμη.
Κι ας ειναι αργα.Επρεπε καποτε να το πω,να το βγαλω απο μεσα μου."
(σημμ.:ειναι απο ενα παιδι 13 χρονων)
το βρηκα τυχαια σε μια παιδικη εφημεριδουλα με θεμα "πες κατι στους γονεις σου!".
μεσα σε δεκαδες παιδικα γραμματα του τυπου:"μαμα και μπαμπα θελω να μου παρετε μια μηχαναρα να πηγαινω πανω στα βουνα και να κανω σουζες.-δημητρα.." ή "μαμα θελω να μου φτιαχνεις συχνοτερα γεμιστα!.." . . . . . επεσε τυχαια το ματι μου σε αυτο:
"Μακαρι να μπορουσα να ειχα κανει αυτη την ευχη νωριτερα.Τωρα δεν
αλλαζει τιποτα.Κατι που θα ελεγα στους γονεις μου θα ηταν να σκεφτονται
πρωτα οταν παντρευονται,οταν μας γεννανε,οταν μαλωνουν και οταν
χωριζουν...Φαινεται οτι δε θα νοιαζεστε για μας αμα μαλωνετε κι εμεις
κλεισμενοι στο δωματιο να σπαραζουμε στο κλαμα.Αν νοιαζοσασταν θα μας
σκεφτοσασταν και δε θα κανατε τοσα λαθη, για να σταματησει αυτη η
κατασταση που εχουμε τωρα.Η ευχη που θα εκανα θα ηταν καποτε να
σκεφτειτε και να μην κοιτατε μονο τον εαυτο σας.Να ημασταν οπως
παλια.Χαρουμενοι,ευτυχισμενοι,χαρες,γελια και οχι θυμος,κλαμα και
στενοχωρια ολη την ωρα,οπως τωρα.Οπως φαινεται,η ευχη μου
δεν εχει καμια σημασια τωρα,αλλα καποτε θα καταλαβετε οτι υπαρχουμε και εμεις!
Δε θα μπορουσα τωρα να ζητησω ενα παιχνιδι,μια βιλα,ενα αυτοκινητο ή
ενα νησι.Το μονο που με νοιαζει ειναι να ειμαστε πια μια οικογενεια και οχι ενα μπαχαλο.
Πιστευω πως αυτη ειναι η ιδανικοτερη ευχη που θα μπορουσα να κανω αυτη τη στιγμη.
Κι ας ειναι αργα.Επρεπε καποτε να το πω,να το βγαλω απο μεσα μου."
(σημμ.:ειναι απο ενα παιδι 13 χρονων)
-
konstantinoupolitis
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 1080
- Εγγραφή: Τετ Ιαν 17, 2007 6:00 am
- Τοποθεσία: Μακεδονία
-
dimitrisgr
- Κορυφαίος Αποστολέας
- Δημοσιεύσεις: 573
- Εγγραφή: Πέμ Σεπ 24, 2009 12:53 pm
"Αξίζει να το κρατήσεις..."
"Δύο άντρες πολύ σοβαρά άρρωστοι, ήταν ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Στον έναν επιτρέπονταν να μένει καθιστός μία ώρα το απόγευμα γιατί τον βοηθούσε να φύγουν τα υγρά από τους πνεύμονες.
Το κρεβάτι που βρισκότανε ακριβώς δίπλα στο παράθυρο του δωματίου. Ο άλλος άντρας έπρεπε να...
βρίσκεται συνέχεια ξαπλωμένος σε ακινησία και ένας μεσότοιχος που βρισκόταν μεταξύ των κρεβατιών δεν του επέτρεπε να κοιτάει έξω από το παράθυρο.
Οι άντρες κατέληξαν να μιλάν ατελείωτα. Μιλούσαν για τις συζύγους τους, τις οικογένειες τους, τα σπίτια τους ,τις δουλειές τους ,την θητεία τους στον στρατό, ακόμα και για το που είχαν πάει διακοπές. Κάθε απόγευμα ο άντρας που του επιτρεπόταν να μένει καθιστός περιέγραφε στον συγκάτοικο του όλα όσα έβλεπε από το παράθυρο του δωματίου.
Ο άντρας που βρισκόταν σε αναγκαστική ακινησία άρχιζε να καταλαβαίνει πως ζει γι' αυτές τις μοναδικές απογευματινές ώρες που η άποψη του μεγάλωνε και ζωντάνευε από όλη την δραστηριότητα και τα χρώματα του έξω κόσμου.
Το παράθυρο έβλεπε σε ένα πάρκο με μια θαυμάσια λίμνη. Πάπιες και κύκνοι κολυμπούσαν εκεί, και τα παιδιά έπαιζαν με μικρά μοντέλα σκαφών στο νερό. Νεαρά ζευγάρια περπατούσαν πιασμένα χέρι χέρι μέσα στα υπέροχα λουλούδια που είχαν τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Τεράστια παλιά δέντρα στέκονταν με χάρη επάνω στο έδαφος και μια υπέροχη θέα του ουρανοξύστη της πόλης φαινόταν από μακριά.
Καθώς ο άντρας δίπλα στο παράθυρο εξηγούσε όλες αυτές τις όμορφες λεπτομέρειες, ο άντρας στο διπλανό κρεβάτι φαντάζονταν όλα αυτά που άκουγε. Ένα απόγευμα ο άντρας που ήταν δίπλα στο παράθυρο, περίγραφε μια παρέλαση που περνούσε. Παρόλο που ο άντρας στο δίπλα κρεβάτι δεν μπορούσε να ακούσει τον ήχο της μπάντας ,μπορούσε και μόνο με τα μάτια του μυαλού του να δει τους κλόουν που χόρευαν, τα πολύχρωμα άρματα και τα όμορφα διακοσμημένα αυτοκίνητα και άλογα.
Οι μέρες πέρασαν. Ο άντρας που δεν μπορούσε να δει από το παράθυρο άρχισε να επιτρέπει σπόρους έχθρας να αναπτύσσονται μέσα του. Όσο και να εκτιμούσε τις περιγραφές του συγκατοίκου του, εύχονταν μέσα το να ήταν αυτός ο οποίος θα μπορούσε να δει την θέα από το παράθυρο . Άρχισε να αποστρέφεται στον συγκάτοικο του και στο τέλος ο πόθος του να είναι δίπλα στο παράθυρο τον έφερε σε απόγνωση.
Ένα πρωινό σε μια επίσκεψη της νοσοκόμας στο δωμάτιο βρήκε τον άντρα δίπλα στο παράθυρο νεκρό. Είχε πεθάνει ειρηνικά μέσα στον ύπνο του. Λυπημένα κάλεσε τους νοσοκόμους και απομάκρυνε το πτώμα του.
Μετά από ένα χρονικό διάστημα για να μην θεωρηθεί και απρέπεια ο άντρας ζήτησε να μετακινηθεί στο κρεβάτι που βρίσκονταν δίπλα στο παράθυρο .Εκείνη με πολύ προθυμία τον μετακίνησε και φρόντισε να είναι άνετος . Σιγά-σιγά στηρίχθηκε με πόνο στον αγκώνα του να σηκωθεί να ρίξει μια ματιά στον έξω κόσμο. Επιτέλους θα μπορούσε να δει τον έξω κόσμο και όλες τις δραστηριότητες του.
Αυτό που είδε ήταν ένας κενός τοίχος !
Κάλεσε την νοσοκόμα και την ρώτησε: πως μπορούσε ο συγκάτοικος μου να βλέπει όλα αυτά που μου περίγραψε; Πως μπορούσε να μου μιλάει για τόσο ομορφιά και με τόσες λεπτομέρειες, όταν αυτό που φαίνεται από αυτό εδώ το παράθυρο είναι ένας παλιός και βρώμικος τοίχος;
Και η νοσοκόμα του απάντησε : Ω θεέ μου........δεν το ξέρατε πως ο πρώην συγκάτοικος σας ήταν τυφλός ; Δεν μπορούσε να δει καν τον τοίχο, ίσως ήθελε να σας ενθαρρύνει.
Εν ζείτε μια ζωή βασανίζοντας τον εαυτό σας για το τι έχουν οι άλλοι ,πιθανότατα να χάσετε την χαρά του να γίνετε αποδέκτες σε αυτά που οι άλλοι θέλουν να σας δώσουν."
http://enomenoibloggers.blogspot.com
Το κρεβάτι που βρισκότανε ακριβώς δίπλα στο παράθυρο του δωματίου. Ο άλλος άντρας έπρεπε να...
βρίσκεται συνέχεια ξαπλωμένος σε ακινησία και ένας μεσότοιχος που βρισκόταν μεταξύ των κρεβατιών δεν του επέτρεπε να κοιτάει έξω από το παράθυρο.
Οι άντρες κατέληξαν να μιλάν ατελείωτα. Μιλούσαν για τις συζύγους τους, τις οικογένειες τους, τα σπίτια τους ,τις δουλειές τους ,την θητεία τους στον στρατό, ακόμα και για το που είχαν πάει διακοπές. Κάθε απόγευμα ο άντρας που του επιτρεπόταν να μένει καθιστός περιέγραφε στον συγκάτοικο του όλα όσα έβλεπε από το παράθυρο του δωματίου.
Ο άντρας που βρισκόταν σε αναγκαστική ακινησία άρχιζε να καταλαβαίνει πως ζει γι' αυτές τις μοναδικές απογευματινές ώρες που η άποψη του μεγάλωνε και ζωντάνευε από όλη την δραστηριότητα και τα χρώματα του έξω κόσμου.
Το παράθυρο έβλεπε σε ένα πάρκο με μια θαυμάσια λίμνη. Πάπιες και κύκνοι κολυμπούσαν εκεί, και τα παιδιά έπαιζαν με μικρά μοντέλα σκαφών στο νερό. Νεαρά ζευγάρια περπατούσαν πιασμένα χέρι χέρι μέσα στα υπέροχα λουλούδια που είχαν τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Τεράστια παλιά δέντρα στέκονταν με χάρη επάνω στο έδαφος και μια υπέροχη θέα του ουρανοξύστη της πόλης φαινόταν από μακριά.
Καθώς ο άντρας δίπλα στο παράθυρο εξηγούσε όλες αυτές τις όμορφες λεπτομέρειες, ο άντρας στο διπλανό κρεβάτι φαντάζονταν όλα αυτά που άκουγε. Ένα απόγευμα ο άντρας που ήταν δίπλα στο παράθυρο, περίγραφε μια παρέλαση που περνούσε. Παρόλο που ο άντρας στο δίπλα κρεβάτι δεν μπορούσε να ακούσει τον ήχο της μπάντας ,μπορούσε και μόνο με τα μάτια του μυαλού του να δει τους κλόουν που χόρευαν, τα πολύχρωμα άρματα και τα όμορφα διακοσμημένα αυτοκίνητα και άλογα.
Οι μέρες πέρασαν. Ο άντρας που δεν μπορούσε να δει από το παράθυρο άρχισε να επιτρέπει σπόρους έχθρας να αναπτύσσονται μέσα του. Όσο και να εκτιμούσε τις περιγραφές του συγκατοίκου του, εύχονταν μέσα το να ήταν αυτός ο οποίος θα μπορούσε να δει την θέα από το παράθυρο . Άρχισε να αποστρέφεται στον συγκάτοικο του και στο τέλος ο πόθος του να είναι δίπλα στο παράθυρο τον έφερε σε απόγνωση.
Ένα πρωινό σε μια επίσκεψη της νοσοκόμας στο δωμάτιο βρήκε τον άντρα δίπλα στο παράθυρο νεκρό. Είχε πεθάνει ειρηνικά μέσα στον ύπνο του. Λυπημένα κάλεσε τους νοσοκόμους και απομάκρυνε το πτώμα του.
Μετά από ένα χρονικό διάστημα για να μην θεωρηθεί και απρέπεια ο άντρας ζήτησε να μετακινηθεί στο κρεβάτι που βρίσκονταν δίπλα στο παράθυρο .Εκείνη με πολύ προθυμία τον μετακίνησε και φρόντισε να είναι άνετος . Σιγά-σιγά στηρίχθηκε με πόνο στον αγκώνα του να σηκωθεί να ρίξει μια ματιά στον έξω κόσμο. Επιτέλους θα μπορούσε να δει τον έξω κόσμο και όλες τις δραστηριότητες του.
Αυτό που είδε ήταν ένας κενός τοίχος !
Κάλεσε την νοσοκόμα και την ρώτησε: πως μπορούσε ο συγκάτοικος μου να βλέπει όλα αυτά που μου περίγραψε; Πως μπορούσε να μου μιλάει για τόσο ομορφιά και με τόσες λεπτομέρειες, όταν αυτό που φαίνεται από αυτό εδώ το παράθυρο είναι ένας παλιός και βρώμικος τοίχος;
Και η νοσοκόμα του απάντησε : Ω θεέ μου........δεν το ξέρατε πως ο πρώην συγκάτοικος σας ήταν τυφλός ; Δεν μπορούσε να δει καν τον τοίχο, ίσως ήθελε να σας ενθαρρύνει.
Εν ζείτε μια ζωή βασανίζοντας τον εαυτό σας για το τι έχουν οι άλλοι ,πιθανότατα να χάσετε την χαρά του να γίνετε αποδέκτες σε αυτά που οι άλλοι θέλουν να σας δώσουν."
http://enomenoibloggers.blogspot.com