"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

«ΜΑΚΑΡΙΑ Η ΟΔΟΣ...»

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΕΥ. ΠΑΠΑΠΕΤΡΟΥ
(1936-2007)

«Γνήσιος ευρεθήναι αγωνίζομαι»

Την 22αν Σεπτεμβρίου 2007 εξεδήμησεν, μετά σύντομον ασθένειαν, ο Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Κωνσταντίνος Ευ. Παπαπέτρου. Ο μεταστάς υπήρξεν από τους πλέον συγκροτημένους και σημαντικοτέρους Πανεπιστημιακούς Διδασκάλους των τελευταίων 40 ετών, τους διαθέτοντας αναμφισβήτητον Ακαδημαϊκόν ήθος.
Εγεννήθη εις Ερυθράς (Θηβών) εις τας 16-2-1936, όπου και εκηδεύθη και ετάφη εν στενώ κύκλω. Μετά τας εγκυκλίας σπουδάς του, τας οποίας επεράτωσεν αριστεύσας, εισήχθη το 1954 εις την Φιλοσοφικήν και την Θεολογικήν Σχολήν του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου και επρώτευσεν κατά τας εισητηρίους εξετάσεις, εγγραφείς εις αυτήν ως υπότροφος του ΙΚΥ. Το πτυχίον του έλαβε με τον βαθμόν «άριστα». Τας σπουδάς του διηύρηνε ως υπότροφος εις Βερολίνον (Ελεύθερον Πανεπιστήμιον και Kirchliche Hochschule) εις την Συστηματικήν Θεολογίαν και την Φιλοσοφίαν, διακριθείς δια την εξαιρετικήν επίδοσίν του. Επιστρέψας εις Αθήνας διωρίσθη ως Βοηθός εις το Σπουδαστήριον της Συστηματικής Θεολογίας (Θεολογικόν Σπουδαστήριον) της τροφού του Θεολογικής Σχολής. Από του 1968 έως 1969, τυχών εκπαιδευτικής αδείας, εσπούδασεν ως υπότροφος, εκ νέου εις το Δυτικόν Βερολίνον, όπου και υπέβαλε εις την Φιλοσοφικήν Σχολήν του Ελευθέρου Πανεπιστημίου την επί διδακτορία διατριβήν του: «Uber die anthropolo-gischen Grenzen der Kirche. Ein Philosophisch-theologischer Entwurf zum Thema simul justus et peccator aus orthodox-katholischer Sicht.» Αναγορευθείς εκεί το πρώτον Διδάκτωρ Φιλοσοφίας το 1969. Σημειωτέον ότι ο παντού πάντοτε αριστεύων Παπαπέτρου εις το μάθημα της Φιλοσοφίας εν Αθήναις κατώρθωσεν να αξιωθή του βαθμού 5!
Μετά μικράν περιπέτειαν κατώρθωσεν το 1970 να αναγορευθή και Διδάκτωρ Θεολογίας, υπό της τροφού του Θεολογικής Σχολής Αθηνών, μάλιστα μετά του βαθμού «άριστα». Το 1971 εξελέγη Υφηγητής της Απολογητικής της αυτής Σχολής (θέμα του λαμπρού δοκιμαστικού του μαθήματος Σχέσεις Θεολογίας και Φιλοσοφίας) και το 1976 Τακτικός Καθηγητής, της Έδρας της Απολογητικής και Εγκυκλοπαιδείας της Θεολογίας, όπου, μέχρι του 2003, ότε εξελέγη Ομότιμος Καθηγητής, εδίδαξεν ανελλιπώς εις το Μέγα Αμφιθέατρον της Σχολής του, το πάντοτε κατάμεστον όχι μόνον από φοιτητάς του, αλλά και από επιστήμονας άλλων ειδικοτήτων.
Εξάλλου ο Παπαπέτρου υπήρξε ιδρυτικόν μέλος της «Ελληνικής Φιλοσοφικής Εταιρείας» και διετέλεσεν Καθηγητής της Χριστιανικής Φιλοσοφίας εις το Διδασκαλείον Μ.Ε. και της Ιστορίας της Φιλοσοφίας εις την Ανωτέραν Σχολήν Κοινωνικής Εργασίας.
Ως συγγραφεύς ο Παππέτρου υπήρξεν δοκιμώτατος και ρηξικέλευθος. Τούτο συνάγεται εκ των έργων του, οποία είναι: Η Αποκάλυψις του Θεού και η γνώσις Αυτού (1969), Η ουσία της Θεολογίας (1970), Είναι η Θεολογία Επιστήμη; 1970), Η Ορθόδοξος Απολογητική εις την εποχήν μας (1971), Ο Μηδενισμός-Η γένεσις και η υπέρβασίς του (1973), Η ιδιοτροπία ως πρόβλημα οντολογικής Ηθικής (1973), Για το παράλογο, το θέατρο και την ελευθερία (1973), Προσβάσεις-Ζητήματα απολογητικής θεολογίας και φιλοσοφικής κριτικής του καιρού μας (1979), Πίστη και γνώση (1987) κ.λπ. Επίσης εδημοσίευσεν ποιητικήν συλλογήν, υπό τον τίτλον «Της Ζωής και του Θανάτου», υπό το ψευδώνυμον Κώστας Ευαγγέλου Ρόκους (1989).
Ο Παπαπέτρου διεκρίνετο διά το υψηλόν ήθος του, την σοβαρότητα, την εξαιρετικήν σεμνότητα και το αθόρυβον, την συνέπειαν, μάλιστα δε ιδιαίτερα διά την άκραν εντιμότητά του, την ευθύτητά του, την δικαιοσύνην του, την γνησιότητά του, το ασυμβίβαστον και το απροσωπόληπτόν του. Την πραγματικήν αξιοπρέπειαν. Εις τα εξαιρετικά χαρίσματά του υπάρχει και εν αρνητικόν, το οποίον επλήρωνεν εκάστοτε μετʼ εμπαθείς συκοφαντίας και άλλας αθλιότητας, από εκείνους οι οποίοι δεν ήταν εις θέσιν να τον παρακολουθήσουν. Ο Παπαπέτρου δεν εγνώριζεν ούτε ποτέ ηθέλησεν να εκμάθη και χρησιμοποιήση την ξύλινην γλώσσαν, την κολακείαν και το ψεύδος και ως εκ τούτου τού ήτο αδύνατον να αποκτήση επαφήν και συνεννοηθή με εκείνους οι οποίοι τα κατέχουν και τα χρησιμοποιούν.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ Π. ΜΠΡΑΤΣΙΩΤΗΣ


Ένα μικρό «Αντίο» σε έναν πραγματικά μεγάλον άνθρωπο!!!
Ώρα σου καλή!



Προβολή
«Θέλεις να μεγαλώσεις;
Μεγάλωσε την επιφάνειά σου.
Το βάθος δε φαίνετα».
(Της Ζωής και του Θανάτου)

ειχα την τιμη να εχω τον μακαριστον κ.παπαπετρου καθηγητην στο πανεπιστημιο! ηταν χαρισματουχος διδασκαλος,εξαιρετος ρητωρ,τω οντι λιγακι ιδιορρυθμος στον τροπο εξετασεως και βαθμολογησεως των φοιτητων του!!οι παραδοσεις του θα μου μεινουν αλησμονητες!τα βιβλια του "η ουσια της θεολογιας" και το"ειναι η θεολογια επιστημη?" ειναι 2 πολυ αξιολογα εργα του..γενικως πολλα θετικα προσεφερε στους φοιτητες του και γι αυτο τον ευγνωμονουμε!


αιωνια του η μνημη!
ο Θεός Λόγος να τον αναπαυει εν χωρα ζωντων και εν σκηναις δικαιων!

Ήταν μεγάλος Δάσκαλος, είχε μεγάλη ψυχή και τεράστιο μυαλό.

Διάλεξα ακόμα κάτι από την ποιητική συλλογή του "Της Ζωής και του Θανάτου" και το παραθέτω, ως αφιέρωση στο forum και σε όλους μας.

Το σχετικό και το απόλυτου
Άκου να σου πω ρε αντίπαλε:
Ό,τι εγώ πιστεύω είναι απόλυτο,
ό,τι εσύ μου λες, είναι σχετικό.

Κι ένα ακόμη, που μου αρέσει:

Σαν παιδί
Αγόρασα μια φούσκα πλαστική
τεράστια, χρωματιστή.
Τη φούσκωσα καλά-καλά,
τη σήκωσα ανάλαφρα ψηλά
κι ένιωσα μεγάλος.

Άκου κι ένα περιστατικό, φίλε μου, που το θυμήθηκα τώρα.

Λέει κάποτε γελώντας σε μια παρέα φοιτητών του: Αχ και να ήμουν μύγα και να ξερα τι λένε και τι μου σούρνουν (τόσα έτη να περιμένουν να περάσουν την Απολογητική) εκεί έξω.
Μιά κοπελιά από την παρέα παίρνει ένα δημοσιογραφικό κασετοφωνάκι και πάει έξω από το αμφιθέατρο, όπου βρίσκονταν οι φοιτητές και περίμεναν να βγει η μία βάρδια να μπουν εκείνοι και μαγνητοφωνεί διάφορα σχόλια, που τα άκουσε και ξεκαρδίστηκε. Άκουσε όμως και ένα και μας είπε μετά πως του ήρθε κεραμίδα και στενοχωρέθηκε πολύ.
Είπε λοιπόν μια φοιτήτρια στην άλλη καθώς διάβαζαν κάτι σημειώσεις με θέματα-απαντήσεις sos της τελευταίας στιγμής:
"Φιλοσοφία είναι η αλήθεια του όντος εν όλω"
Και της λέει η άλλη:
"Καλά ρε συ... Αυτό το ενόλο τι είναι; Τι σκ... είναι πάλι αυτό το ενόλο;

Τον τελευταιο καιρό νοσηλεύτηκε στον Αγ.Σάββα, πάσχοντας απο καρκίνο, και αντιμετώπισε την ταλαιπωρία του με εγκαρτέρηση και υπομονή.

Λυπάμαι. Δεν γνώριζα από τι πέθανε.

ΠΡΟΣΕΥΧΗ
Όταν φυσάει ο αγέρας άγριος τη νύχτα, και πέφτουν τα φύλλα ξερά στη γη, κι έχει περάσει το καλοκαίρι και κάνει κρύο, τότε η ψυχή αισθάνεται γυμνή κι αποζητά την ελπίδα. Γυρεύει ζέστη και σιγουριά, λίγη καλοσύνη και κουράγιο. Γιατί ακούει τα βήματα του χάρου, που πλησιάζουν, και νιώθει την παγερή ανατριχίλα του τέλος, που 'χει κιόλας 'ρθει.
Ακούει τα τριξίματα των κλαδιών, το σούρσιμο των φύλλων, τους θάμνους που λυγίζουν.
Βλέπει το παγερό φεγγάρι από ψηλά, και περιμένει. Μόνη. Σε λίγο θ' απλώσει η παγωνιά την απελπισία και το τραγούδι της ζωής θα πάψει.
Κάνει τόσο κρύο, όταν το μηδέν ρίχνει τα σάβανά του πάνω μας! Βαθειά στη γη, χωρίς θαλπωρή το σώμα βαρύ και παγερό θα σκεπάζει ό,τι απόμεινε απ' τη ζωή.
-- Σε νιώθω, θάνατε, νάρχεσαι, χωρίς ελπίδα.
-- Ω Θεέ μου, δώσ' μου ζωή για να μην κρυώνω.
Βερολίνο, Νοέμβριος 1970
(Κώστας Παπαπέτρου)