Αισθανόμαστε ακόμη ραγιάδες;
Δημοσιεύτηκε: Δευ Νοέμ 12, 2007 8:40 am
Δύο αιώνες μετά την απελευθέρωσή μας από τον Τουρκικό ζυγό εμείς οι Έλληνες που ζούμε σ΄αυτό τον ευλογημένο τόπο αισθανόμαστε ακόμη ραγιάδες;
Αισθανόμαστε ακόμη ότι ζούμε σ΄ένα εχθρικό κράτος που μας καταπιέζει και δε μας εκφράζει;
Αισθανόμαστε ότι όλοι γύρω μας είναι εναντίον μας και προσπαθούν να μας καταστρέψουν;
Αισθανόμαστε ότι ακόμη κι η ηγεσία της Εκκλησίας μας δεν είναι αυτή που θά 'πρεπε και δεν υπηρετεί το Θεό και το πλήρωμα της Εκκλησίας;
Αισθανόμαστε ότι οι προϊστάμενοί μας στη δουλειά κι οι συνάδελφοί μας δε μας καταλαβαίνουν, δεν αξιοποιούν τις ικανόιτητές μας και δε μας αμοίβουν σωστά;
Αισθανόμαστε ότι όλοι στο άμεσο περιβάλλον μας συγγενείς και φίλοι δε μας καταλαβαίνουν κι αντίθετα προσπαθούν να μας εκμεταλλευτούν;
Αν τα αισθανόμαστε όλα αυτά θα πρέπει ν΄αρχίσουμε να ψάχνουμε για το πρόβλημα μέσα μας κι όχι έξω μας. Εμείς έχουμε το μεγαλύτερο πρόβλημα κι όχι οι άλλοι. Εμείς προκειμένου να δικαιολογήσουμε την αδράνειά μας και την έλλειψη προσωπικής συμμετοχής μας στη βελτίωση του περιβάλλοντός μας του στενότερου και του ευρύτερου, ρίχνουμε όλα τα στραβά στους άλλους και ποτέ στον εαυτό μας.
Δεν αναρωτηθήκαμε ποτέ πως φερόμαστε εμείς στους άλλους κι αν αυτή η συμπεριφορά είναι που τους προδιαθέτει αρνητικά εναντίον μας. Δεν αναρωτηθήκαμε τι προσφέρουμε εμείς στο κράτος και την Εκκλησία και πόσο συμμετέχουμε στη λειτουργία τους. Δεν αναρωτηθήκαμε με πόση σύνεση χρησιμοποιούμε τα δικαιώματά μας και τις υποχρεώσεις μας, ώστε να συμβάλουμε στη βελτίωση της κοινωνίας και της Εκκλησίας, κι όχι να κοιτάζουμε μόνο το στενό προσωρινό "συμφέρον μας".
Είμαστε στην πραγματικότητα ραγιάδες του εγωισμού μας και της στενομυαλιάς μας. Ασφικτιούμε στον προβληματικό εαυτούλη μας και δεν μπορούμε να τον υπερβούμε για χάρη του Χριστού, ώστε να μπορέσουμε να δώσουμε τις ικανότητές μας στον κοινό σκοπό, του στενού και του ευρύτερου περιβάλλοντός μας.
Η ελευθερία ξεκινά από μέσα μας. Όταν εμείς απελευθερωθούμε από τα δεσμά των παθών και του εγωισμού μας, τότε όποιες κι αν είναι οι εξωτερικές συνθήκες εμείς θα νοιώθουμε πραγματικά ελεύθεροι.
Αισθανόμαστε ακόμη ότι ζούμε σ΄ένα εχθρικό κράτος που μας καταπιέζει και δε μας εκφράζει;
Αισθανόμαστε ότι όλοι γύρω μας είναι εναντίον μας και προσπαθούν να μας καταστρέψουν;
Αισθανόμαστε ότι ακόμη κι η ηγεσία της Εκκλησίας μας δεν είναι αυτή που θά 'πρεπε και δεν υπηρετεί το Θεό και το πλήρωμα της Εκκλησίας;
Αισθανόμαστε ότι οι προϊστάμενοί μας στη δουλειά κι οι συνάδελφοί μας δε μας καταλαβαίνουν, δεν αξιοποιούν τις ικανόιτητές μας και δε μας αμοίβουν σωστά;
Αισθανόμαστε ότι όλοι στο άμεσο περιβάλλον μας συγγενείς και φίλοι δε μας καταλαβαίνουν κι αντίθετα προσπαθούν να μας εκμεταλλευτούν;
Αν τα αισθανόμαστε όλα αυτά θα πρέπει ν΄αρχίσουμε να ψάχνουμε για το πρόβλημα μέσα μας κι όχι έξω μας. Εμείς έχουμε το μεγαλύτερο πρόβλημα κι όχι οι άλλοι. Εμείς προκειμένου να δικαιολογήσουμε την αδράνειά μας και την έλλειψη προσωπικής συμμετοχής μας στη βελτίωση του περιβάλλοντός μας του στενότερου και του ευρύτερου, ρίχνουμε όλα τα στραβά στους άλλους και ποτέ στον εαυτό μας.
Δεν αναρωτηθήκαμε ποτέ πως φερόμαστε εμείς στους άλλους κι αν αυτή η συμπεριφορά είναι που τους προδιαθέτει αρνητικά εναντίον μας. Δεν αναρωτηθήκαμε τι προσφέρουμε εμείς στο κράτος και την Εκκλησία και πόσο συμμετέχουμε στη λειτουργία τους. Δεν αναρωτηθήκαμε με πόση σύνεση χρησιμοποιούμε τα δικαιώματά μας και τις υποχρεώσεις μας, ώστε να συμβάλουμε στη βελτίωση της κοινωνίας και της Εκκλησίας, κι όχι να κοιτάζουμε μόνο το στενό προσωρινό "συμφέρον μας".
Είμαστε στην πραγματικότητα ραγιάδες του εγωισμού μας και της στενομυαλιάς μας. Ασφικτιούμε στον προβληματικό εαυτούλη μας και δεν μπορούμε να τον υπερβούμε για χάρη του Χριστού, ώστε να μπορέσουμε να δώσουμε τις ικανότητές μας στον κοινό σκοπό, του στενού και του ευρύτερου περιβάλλοντός μας.
Η ελευθερία ξεκινά από μέσα μας. Όταν εμείς απελευθερωθούμε από τα δεσμά των παθών και του εγωισμού μας, τότε όποιες κι αν είναι οι εξωτερικές συνθήκες εμείς θα νοιώθουμε πραγματικά ελεύθεροι.