Το μάτι μας μένει στο γυαλί... ;

[NIKOSZ]

“ Ο άνθρωπος που κοιτάει στο γιαλί, μπορεί το μάτι του να μείνει σε αυτό. Αν θελήσει όμως, περνάει από μέσα του, και τότε κοιτά τον ουρανό ”.

Εμείς “μένουμε στο γυαλί” ή προσπαθούμε να δούμε λίγο μακρύτερα; Και πώς θα καταφέρουμε να δούμε τον ουρανό; Ίσως είναι η ώρα να ειρηνέψουμε με την ψυχή μας, “να εισέλθουμε εις το ταμείον” το οποίο βρίσκεται μέσα μας και να δούμε τις ουράνιες πραγματικότητες. Τότε υπό το Φως της Μεταμορφώσεως θα ανακαλύψουμε την παρουσία του Τριαδικού Ζωντανού Θεού μέσα στο καθετί, του Θεού όπως πραγματικά φανερώνεται ο ίδιος στον καθένα μας και όχι όπως μας τον παρουσιάζουν.

Όχι με ορθολογιστικά επιχειρήματα τα οποία περιορίζουν την πίστη σε μια διανοητική ιδέα άσχετη με τον άνθρωπο και το τρόπο ζωής του. Όχι, από την άλλη, μονάχα με ηθικούς κανόνες και απαγορεύσεις που οδηγούν σε μια δικανική θεώρηση της ζωής με κίνητρο την αποφυγή των ενοχών και την αυτοδικαίωση. Τότε θα δικαιολογήσουμε πλήρως το όνομά μας ως άνθρωποι (< άνω θρώσκω ).

Αυτό που μένει, λοιπόν, είναι να ζητούμε επίμονα, ακριβώς όπως ο ιερός ψαλμωδός, από τον Κύριο: “Επίφανον το πρόσωπόν σου (μόνον), και σωθησόμεθα” (Ψαλμ, οθ΄,4).

Ας μην έχουμε αυταπάτες. Ο Χριστός έρχεται κοντά μας κάθε μέρα, αρκεί να έχουμε τα μάτια της ψυχής μας ανοιχτά.

Κύριε ήρθες.
Μου χτύπησες την πόρτα.
Κι εγώ δεν Σου άνοιξα.
Τί φταίω;
Ούτε που το περίμενα
πως θα ερχόσουνα
“εν ετέρα μορφή”.
Δεν σε γνώρισα…
Είμαι δικαιολογημένος;


(εισαγωγικό σημείωμα τεύχους 62 του περιοδικού Παρεμβολή)