Το παπαγαλάκι

[Domna]

Ενας άνθρωπος έχε στο σπίτι του ένα παπαγαλάκι που το εξασκούσε να λέει την ευχή : Κύριε Ιησού Χριστέ , ελέησον με !
Το πουλί την έμαθε και μια μέρα , ξέχασε ο άνθρωπος το παράθυρο ανοιχτίο και το παπαγαλάκι πέταξε στο απέναντι δέντρο
Το είδε τότε ένα κοράκι κι όρμησε επάνω του . Αιφνιδιασμένο το παπαγαλάκι απο την επίθεση , αντί κραυγης , επρόφερε την ευχή μου
είχε μάθει : Κύριε Ιησού Χριστέ , ελέησον με ! Και ω του θαύματος !!
Ο κόρακας αμέσως απομακρύνθηκε !!!

[Thomas15n]

Καλο!!
Το κακό όμως είναι ότι στις μέρες μας υπάρχουν και άνθρωποι που λένε την ευχή όπως το παπαγαλάκι σαν παπαγαλάκια, δηλαδή την λέει το στόμα χωρίς να την λέει η καρδιά. Στον άνθρωπο η βάση είναι η καρδιά αλλά γιά πολλούς βάση είναι το στόμα και είμαστε ότι δηλώνουμε, και όχι αυτό που πραγματικά είμαστε.

[nkope]

Από το στόμα θα κατέβει κάποτε και στην καρδιά. Όπως λέει κι ο π.Αθανάσιος Λεμεσού, εμείς αυτό που μπορούμε να προσφέρουμε στον Κύριο είναι η ποσότητα της προσευχής, για την ποιότητα θα φροντίσει το Άγιο Πνεύμα.

[anny]

Αγαπητέ μου Νίκο, η προσευχή και η νηστεία, είναι τα δύο ισχυρότερα όπλα κατατρόπωσης του αοράτου εχθρού.
Η προσευχή, η ικεσία μας προς τον Κύριο, πρέπει νάναι το απαύγασμα της καθαρότητας και συντριβής της καρδιάς μας.
Σημασία δεν έχει η ποσότητα, όταν αυτή εντάσεται σε μια επαναλαμβανόμενη και αφηρημένη πράξη που γίνεται από συνήθεια,αλλά η συμμετοχή της καρδιάς μας σ' αυτή.
Ο νους μας πρέπει να είναι αποσπασμένος από τις βιωτικές μέριμνες την ώρα της προσευχής, και τα λόγια μας να στέλνονται στον Υψιστο "εις οσμήν ευωδίας πνευματικής", για να παρακαλέσουμε στην συνέχεια να αντικαταπέμψει την Χάριν και την Δωρεά του Αγίου Πνεύματος.
Οσο για την ευχή του Ιησού ας κάνουμε την ελάχιστη προσπάθειά μας, κι αν είναι από καρδιάς ο Κύριος που ερευνά την καθαρότητά της, θα μεγιστοποιήσει την δική μας προσπάθεια.

[filotas]

Διάβασα σ΄ένα άσχετο site αυτή την ιστορία και μιας και μιλάμε για παπαγαλάκια τη μεταφέρω, γιατί το παπαγαλάκι της ιστορίας μοιάζει σε πολλούς σύγχρονους ανθρώπους:

"Ένας εργένης επί αρκετό καιρό παρατηρούσε ότι το μικρό του παπαγαλάκι μελαγχολούσε και είχε πάψει να κελαηδάει. Ρώτησε στο κατάστημα όπου το είχε αγοράσει γιατί συνέβαινε αυτό. Του απάντησαν ότι προφανώς το παπαγαλάκι ένιωθε μοναξιά μετά από τόση απομόνωση στο κλουβί του. Ο αγαπητός φίλος σκέφτηκε αμέσως να αγοράσει άλλο ένα, ώστε τα δύο παπαγαλάκια να έχουν συντροφιά. Ο πωλητής τού χαμογέλασε: «Δεν χρειάζεται, κύριε. Απλώς θα βάλετε ένα καθρεφτάκι στη μία πλευρά τού κλουβιού. Το παπαγαλάκι σας θα βλέπει τον εαυτό του και θα νομίζει ότι έχει παρέα». Η συμβουλή εφαρμόστηκε και το κόλπο έπιασε: Το παπαγαλάκι ήταν ευτυχισμένο και άρχισε πάλι να κελαηδάει όπως πρώτα."

[kleanthis]

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΕΓΕΤΕ ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΩΣ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΤΑΝ Ο ΝΟΥΣ ΜΑΣ ΒΡΙΣΚΕΤΕ ΕΚΤΟΣ ΚΑΡΔΙΑΣ. ΟΛΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΣΟΤΗΤΑ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΚΑΙ ΚΑΤΕΛΗΞΑΝ ΣΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ.(ΕΕΕ,ΟΧΙ ΚΑΙ ΟΛΟΙ...)
ΠΑΝΤΩΣ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΚΑΙ ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΜΑΣ ΝΑ ΠΕΤΑΝ, Η ΕΥΧΟΥΛΑ (ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ) ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΚΑΝΕΙ ΑΙΣΘΗΤΗ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΗΣ.....
ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ ΚΑΙ Η ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΟΤΑΝ ΡΩΤΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΘΕΜΑ

[NIKOSZ]

Νομιζω οτι η ιστορια αυτη εχει συμβει και σε καποιον σταρετς που ειχε εναν παπαγαλο ο οποιος εφυγε απ'το κλουβι και σωθηκε κατα τον ιδιο τροπο .

Επισης να πουμε οτι και ο γ.Πορφυριος ειχε ενα παπαγαλακι που του ειχε μαθει να λεει την ευχη και μαλιστα ελεγε χαρακτηριστικα,

"Είναι πιό πνευματικός από μένα.Εγώ αποκάμνω και κοιμούμαι, αλλʼ αυτός αγρυπνεί”.

Να'στε ολοι καλα