Ψυχολογία και Θεολογία

[lovethink]

Ο άνθρωπος δεν επιλέγει ελεύθερα τη συμπεριφορά του από ένα απέραντο ρεπερτόριο δυνατοτήτων.
Δεν επιλέγει ελεύθερα κάθε στιγμή αυτό που θέλει να κάνει.
Τις περισσότερες φορές δεν κάνει αυτό που θέλει αλλά αυτό που μπορεί να θέλει. Θα επέλεγε ελεύθερα αν διάλεγε ανάμεσα σε δύο διαφορετικές εξίσου δυνατές συμπεριφορές. Μπορεί να διαλέξει αν προτιμά τον καφέ του γλυκό ή μέτριο, με γάλα ή χωρίς, μπορεί να διαλέξει ποιο από δύο αυτοκίνητα θα αγοράσει όταν έχουν την ίδια τιμή.
Στις περισσότερες όμως περιπτώσεις και ιδιαίτερα όταν πρόκειται για σημαντικά ζητήματα ή ελευθερία επιλογής είναι περισσότερο μύθος παρά πραγματικότητα.
Η επαγγελματική σταδιοδρομία που θα ακολουθήσει κάποιος για παράδειγμα δεν εξαρτάται από την επιθυμία του αλλά από τις εσωτερικές του δυνατότητες και τις εξωτερικές συνθήκες.
Πόσες πιθανότητες έχει να κάνει μεταπτυχιακές σπουδές ένα παιδί που γεννιέται με νοητική υστέρηση ή ένα παιδί με ιδιαίτερες ευαισθησίες και χαμηλές αντοχές που ζει σε μια φτωχή οικογένεια με γονείς που παρουσιάζουν συναισθηματικές διαταραχές; Πόσο δύσκολο είναι ένας φτωχός και εσωστρεφής νέος που δεν ανταποκρίνεται στα κριτήρια της σύγχρονης αισθητικής να συνάψει ερωτική σχέση με την όμορφη, άνετη και ευκατάστατη κοπέλα με την οποία είναι ερωτευμένος;
Η Αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος σε κάθε του επιλογή είναι τόσο ελεύθερος όσο του το επιτρέπουν οι εσωτερικές του δυνατότητες και οι αντικειμενικές, περιβαλλοντικές συνθήκες.
Τίποτε ουσιαστικό και πολύ σημαντικό για τη ζωή μας δεν το έχουμε επιλέξει ελεύθερα.Δεν επιλέξαμε: να γεννηθούμε ως άνθρωποι στον πλανήτη γη, δεν επιλέξαμε τους γονείς μας, τη χώρα μας, την ιστορική περίοδο που θα ζήσουμε, τον πολιτισμό, τα ήθη, το οικονομικό επίπεδο της μικροκοινωνίας και της οικογένειάς μας, τις προσωπικότητες των γονιών, τους δασκάλους, τους συμμαθητές, τους φίλους της παιδικής ηλικίας.
Δεν διαλέξαμε τη μορφή μας, τις βιολογικές μας αντοχές και δυνατότητες, τις πρώτες μας εμπειρίες....
Αυτό που είμαστε δεν είναι δικό μας δημιούργημα. Συναντάμε αδιαλείπτως τον εαυτό μας και είμαστε αναγκασμένοι κάθε στιγμή να διαπραγματευόμαστε μαζί του. Συναισθανόμαστε ανάγκες, θλίψεις, φόβους, ανασφάλειες, επιθυμίες, και συνειδητοποιούμε σκέψεις, ιδέες και έννοιες που προκύπτούν μέσα μας. Μορφώνονται μέσα μας απόψεις και συνδιαλλασσόμαστε μαζί τους όπως και με τα πρόσωπα με τα οποία επικοινωνούμε.
Δεν διαλέγουμε το DNA μας, τις ιδιαιτερότητες του εγκεφάλου μας, των ορμονικών μας λειτουργιών, τις προδιαθέσεις μας για σωματικές ασθένειες ή ψυχολογικές διαταραχές, τους ρυθμούς της σωματικής και ψυχικής μας ανάπτυξης και ωρίμανσης, τη μορφολογία του σώματός μας.
Μόνο ο Θεός γνωρίζει το πόσο και το γιατί είναι διαφορετικός σε υπαρξιακό και πνευματικό επίπεδο ο δικαστής από τον κατηγορούμενο, ο γιατρός από τον ασθενή, ο πρωθυπουργός από τον απλό πολίτη, ο πλούσιος από το φτωχό, ο ωραίος από τον άσχημο, ο έξυπνος από τον καθυστερημένο, ο χρήστης ναρκωτικών από τον συντηρητικό γονιό του.
Χρειαζόμαστε τους διπολικούς, αξιολογικούς χαρακτηρισμούς για να κρατήσουμε όρθιες τις συμβατικές, κοινωνικές και ηθικές μας δομές. Οι διαφορετικοί και οι αμφισβητίες στιγματίζονται ως προβληματικοί και σπρώχνονται στο περιθώριο. Οι ευυπόληπτοι και επιτυχημένοι ως έχοντες εξουσία προσπαθούν να επανεντάξουν τους "προβληματκούς" για να προστατέψουν το σύστημα και να καθησυχάσουν τη συνείδησή τους.

Ποια είναι η φύση της καλής και της κακής προαίρεσης; Ποιες είναι οι ρίζες της αμαρτωλής επιλογής; Γιατί η υπακοή είναι ευκολότερη για έναν πιστό από ότι για ένα άλλο; Τι είναι επιτέλους ο καλός άνθρωπος, το καλό συγκροτημένο υπεύθυνο και πνευματικό παιδί; Τι είναι αυτό που σπρώχνει κάποιον στην αντιδραστικότητα και την ανυπακοή; Τι είναι αυτό που σπρώχνει κάποιον στην πορνεία και τι είναι αυτό που του δίνει τη δυνατότητα να κάνει εγκράτεια;
Τι είναι αυτό που προσδιορίζει το αν θα πηγαίνω στην Εκκλησία ή στο μπαράκι; Τι είναι αυτό που με κάνει να προβάλλω τα θετικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μου και τι να τα αποκρύπτω; Τι με κάνει να αποδέχομαι τις δογματικές αλήθειες και τι να τις αμφισβητώ; Τι με σπρώχνει στη νηστεία και τι στη βουλιμία; Γιατί ο διπλανός μου συγκεντρώνεται στα δρώμενα της εκκλησιαστικής ακολουθίας και το δικό μου μυαλό πετάει σε χίλια δυο ασήμαντα και ανόητα πράγματα; Γιατί κάποιος μπορεί να προσφέρει με χαρά αγάπη στους συνανθρώπους του και κάποιος άλλος τα θέλει όλα για τον εαυτό του;

Πόση φτώχεια, εθελοτυφλία και εμπάθεια κρύβεται πίσω από τον πρόχειρο διαχωρισμό των ανθρώπων σε καλούς και κακούς, αμαρτωλούς και αγίους, πνευματικούς και κοσμικούς, σωσμένους και απολεσμένους, σε αξιόλογους και ασήμαντους;
Οι ανθρωπιστικές επιστήμες ρίχνοντας φως στα κίνητρα της ανθρώπινης συμπεριφοράς υποδεικνύει ότι υπάρχουν πολλοί παράγοντες γενετικοί, βιολογικοί, ψυχολογικοί και περιβαλλοντικοί που επηρεάζουν τη δυνατότητα της ελεύθερης επιλογής. Ενώ για την ποιμαντική θεολογία αρκεί να θέλει κανείς να εφαρμόσει το θέλημα του Θεού στη ζωή του και τότε μπορεί να το κάνει.
Η καλή προαίρεση όμως δεν είναι αρκετή για να βοηθήσει τον πιστό να εφαρμόζει σε κάθε περίσταση το θέλημα του Θεού. Άλλωστε η Χάρη του Θεού σπάνια γίνεται τόσο αισθητή ώστε να προσδιορίζει με τη δυναμική της την ανθρώπινη συμπεριφορά.

Καλή προαίρεση δεν είναι η πρακτική δυνατότητα αποφυγής της αμαρτίας και ορθροπραξίας.
Καλή προαίρεση είναι η πνευματική φλόγα που διατηρείται άσβεστη μέσα στον άνθρωπο ως διάθεση κοινωνίας με τον Θεό. Η καλή προαίρεση υπάρχει ως ροπή, διάθεση, τάση, έφεση, κλίση προς την υπακοή στο Θείο θέλημα, προς την Αγάπη του Θεού και του συνανθρώπου. Είναι ένας θείος σπόρος, δώρο από το Θεό ίσως η ίδια η εικόνα του Θεού η οποία δεν μπορεί να σβηστεί από καμιά εγκόσμια συνθήκη. Αυτό το φως της θείας εικόνας ενεργεί μυστικά και φανερώνεται εκτάκτως κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και ιδιαίτερα σε κρίσιμες περιστάσεις.
Ο άνθρωπος της καλής προαίρεσης δεν είναι ο "καλός" χριστιανός ο οποίος παρουσιάζει ένα σύνολο ευπρεπών και καταξιωμένων θεσμικά κοινωνικών συμπεριφορών. Ο άνθρωπος της καλής προαίρεσης δεν είναι ο τυπικός χριστιανός της αυτοδικαίωσης ο οποίος προσπαθεί να αυτοπροστατεύεται εντάσσοντας τον εαυτό του με το ζόρι στα πλαίσια της εκκλησιαστικής ηθικής. Ο άνθρωπος της καλής προαίρεσης δεν είναι αυτός που μπορεί να ελέγχει τις παρορμήσεις του και να υποτάσσεται σε καθωσπρεπικά μοντέλα συμπεριφοράς. Ο άνθρωπος της καλής προαίρεσης δεν αποζητά την αναγνώριση και το σεβασμό των άλλων μέσα από την υποταγή του στις απαιτήσεις κοινωνικών και ηθικών κανόνων.
Ο άνθρωπος της καλής προαίρεσης ζει ελεύθερα την κάθε στιγμή. Είναι αληθινός με τον εαυτό του και τους άλλους και δεν προσπαθεί να εξαπατήσει το Θεό για να σωθεί. Αναγνωρίζει τα λάθη και τις αδυναμίες του και οδηγείται από την ίδια του τη ζωή και από την ζωντανή προσωπική του σχέση με το Θεό και όχι από αφηρημένα, θεωρητικά, θρησκευτικά στερεότυπα. Το βασικό του κίνητρο δεν είναι να κατοχυρώσει πνευματικά το εγώ του ώστε να μειώσει την υπαρξιακή του αγωνία και ανασφάλεια.
Όταν υπακούει στο θείο θέλημα το κάνει από αγάπη για τον Θεό και όχι από ανάγκη να στηρίξει τον εαυτό του. Όταν επιμένει να υπακούει τον Θεό ενώ είναι πνευματικά στεγνός το κάνει γιατί ποθεί τον Θεό και όχι επειδή ωφελιμιστικά και ψυχαναγκαστικά καταπιέζει τον εαυτό του. Όταν δεν υπακούει στο θέλημα του Θεού το κάνει γιατί έχει απομακρυνθεί υπαρξιακά από τον ζωντανό πνευματικό ορίζοντα του Θεού και δεν λειτουργείται στην καρδιά του το μυστήριο της Θείας παρουσίας. Δεν υπακούει όταν δεν ακούει μέσα του το Λόγο της θείας Αγάπης, όταν έχει αποξενωθεί από την Αγάπη. Σε μερικές περιπτώσεις η ανυπακοή μπορεί να είναι από υπαρξιακή άποψη ορθή στάση διότι ενώ οδηγεί στην αμαρτία διασώζει την αυθεντικότητα, την αληθινότητα και την ιερότητα της προσωπικής σχέσης με την Αλήθεια.
Όταν ο άνθρωπος ενώ βρίσκεται μακριά από τον ορίζοντα της θείας αγάπης συνεχίζει να υπακούει με εξωτερικό, επιφανειακό, μηχανικό τρόπο στο θέλημα του Θεού, το οποίο πλέον βιώνει ως εξωτερική επιταγή, τότε διαταράσσει τη σχέση του μ
ε την Αλήθεια. Τραυματίζεται μέσα του η αληθινότητα ως τρόπος υγιούς, εσωτερικής λειτουργίας. Καθώς συνεχίζει να υπακούει στα θρησκευτικά σχήματα χωρίς υπαρξιακή εγρήγορση και πνευματική λαχτάρα, μαραίνεται και αλλοιώνεται η σχέση του με τον Θεό και την Αλήθεια. Αυτό που κατορθώνει δεν είναι φωτισμός αλλά νεύρωση.

Η Αρετή δεν κατορθώνεται με τη βίαιη και ψυχαναγκαστική αποφυγή της αμαρτίας. Η αρετή είναι η φυσική αντανάκλαση της ταπείνωσης, είναι το άλως της ταπείνωσης. Είναι καρπός της αβίαστης συντριβής του εγωκεντρισμού μέσα στην εμπειρία της Χάρης του Θεού. Η βιωτή εκτός εαυτού μέσα στην πληρότητα της Θείας Αγάπης.
Η συντηρητική τήρηση του πνευματικού νόμου τροφοδοτεί την αυτοδικαίωση και την υποκρισία. Η συντριβή κάθε αυτοάμυνας και η φυσική αποδοχή της μηδαμινότητας ανοίγουν την προοπτική της αιωνιότητας. Οι εξουθενωμένοι αμαρτωλοί μπορεί να βρίσκονται πιο κοντά στη βασιλεία των ουρανών από τούς δικαιωμένους χριστιανούς διότι εμπνέονται από το προνόμιο της συντριβής.
Η αρετή δεν είναι πράξη ή συναίσθημα. Η αρετή είναι καρπός της πρόγευσης του θανάτου μέσα στη Χάρη. Η αποτυχία και η οδύνη μάς ελευθερώνουν από τα δεσμά της εγκοσμιότητας. Η οδύνη μας ελευθερώνει από την φιληδονία.
Δεν έχει ουσιαστική σημασία αν είναι κανείς καλός ή κακός αλλά αν είναι ειλικρινής και αληθινός με τον Θεό και τον εαυτό του. Η αληθινότητα είναι υγιές κριτήριο υπαρξιακού προσανανατολισμού.
Ο χριστιανός μάταια προσπαθεί να επουλώσει το τραύμα της θείας Απουσίας με τη συμμόρφωσή του σε στερεότυπους κανόνες θρησκευτικής συμπεριφοράς. Ακολουθώντας αυτή την τακτική αντί να βιώνει την απομάκρυνσή του από το Θεό και να λαχταρά τη μετάνοια και την προσωπική του αναγέννηση, παραμυθιάζεται φαρισαϊκά με την ψευδαίσθηση ότι βρίσκεται στον σωστό δρόμο επειδή αποφεύγει την αμαρτία.

Αυτό που κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να φοβάται περισσότερο ο χριστιανός δεν είναι η αμαρτία. Διότι όποιος ζει στην ένταση της ζωντανής προσωπικής σχέσης με τον Θεό δεν ορέγεται την αμαρτία. Δεν επιθυμεί τα πράγματα του κόσμου. Δεν προσπαθεί να τα αποφύγει ενώ τα επιθυμεί. Η επιθυμία του είναι στραμμένη αλλού. Δε βασανίζεται από τη στέρηση. Ευφραίνεται από την θεία πλησμονή.
Αυτό που θα έπρεπε να φοβάται ο χριστιανός είναι η υποκρισία. Η ψευδαίσθηση ότι βρίσκεται στο δρόμο του Θεού επειδή και μόνο τηρεί τους τυπικούς κανόνες της εκκλησιαστικής ζωής. Οι καθωσπρεπικές συμπεριφορές ενισχύουν μέσα του την ψευδαίσθηση της αγαθότητάς και της αυτοδικαίωσης με συνέπεια να μην μπορεί να συναισθανθεί την πλάνη του.
Ενώ ο "αμαρτωλός" γνωρίζει ξεκάθαρα την αμαρτωλότητά του εφόσον παραβαίνει το θέλημα του Θεού ο "καλός χριστιανός" δεν μπορεί να δει το λάθος του και όσο "καλύτερος" γίνεται τόσο περισσότερο αυτοεπιβεβαιώνεται και βυθίζεται στον εγωκεντρισμό του. Είναι τραγικό να τον απομακρύνουν από το Θεό οι ίδιες οι επίμονες προσπάθειες που κάνει για να τον πλησιάσει.

Και στο δρόμο της αρετής και στο δρόμο της αμαρτίας παρουσιάζονται αμέτρητες, συνεχείς προκλήσεις διαστροφής και αγιασμού.
Αν αγαπάς άνευ όρων την Αλήθεια και χωρίς φόβο ακολουθείς αυτό που είναι αληθινό, ο ίδιος ο Θεός που είναι η απόλυτη Αλήθεια θα σε φλερτάρει με την Αγάπη Του και θα σε κατακτήσει.

Πηγή psyche.gr

[Ionas]

Το διάβασα Μάνο. Σωστός ο προβληματισμός και η τελική απάντηση. Και εδώ όμως εγώ θα επικαλεσθώ τους Πατέρες: Για το αυτεξούσιο, κατά πρώτον, που είναι ο βασικός παράγοντας της διαμόρφωσης της προσωπικότητας του κάθε ανθρώπου, και με βάση τις επιλογές από αυτό ο άνθρωπος καθορίζεται. Κατά δεύτερον, η βασιλική οδός που αναφέρει ο Μέγας Αντώνιος, είναι γνώμονας για να μην ξεφύγουμε προς τα άκρα. Δηλαδή από τη μια αυτά που αναφέρονται στο κείμενο περί φαρισαϊσμού και νομικίστικης συμμόρφωσης με ορισμένες εντολές χωρίς ουσιαστική συμμετοχή στη Θεία Χάρη γιατί όλα γίνονται μια συνήθεια, και από την άλλη ο φόβος μήπως λειτουργούμε φαρισαϊκά μας κάνει να περιφρονούμε το λόγο του Θεού και να αμαρτάνουμε ελεύθερα. Η μέση οδός είναι και το ένα και το άλλο να αποφύγουμε και να βαπτισθούμε στη θάλασσα της Χάριτος του Θεού.

[lovethink]

Το διάβασα Μάνο. Σωστός ο προβληματισμός και η τελική απάντηση. Και εδώ όμως εγώ θα επικαλεσθώ τους Πατέρες: Για το αυτεξούσιο, κατά πρώτον, που είναι ο βασικός παράγοντας της διαμόρφωσης της προσωπικότητας του κάθε ανθρώπου, και με βάση τις επιλογές από αυτό ο άνθρωπος καθορίζεται. Κατά δεύτερον, η βασιλική οδός που αναφέρει ο Μέγας Αντώνιος, είναι γνώμονας για να μην ξεφύγουμε προς τα άκρα. Δηλαδή από τη μια αυτά που αναφέρονται στο κείμενο περί φαρισαϊσμού και νομικίστικης συμμόρφωσης με ορισμένες εντολές χωρίς ουσιαστική συμμετοχή στη Θεία Χάρη γιατί όλα γίνονται μια συνήθεια, και από την άλλη ο φόβος μήπως λειτουργούμε φαρισαϊκά μας κάνει να περιφρονούμε το λόγο του Θεού και να αμαρτάνουμε ελεύθερα. Η μέση οδός είναι και το ένα και το άλλο να αποφύγουμε και να βαπτισθούμε στη θάλασσα της Χάριτος του Θεού.

Δεν νομίζω ότι ισχύει το αυτοξούσιο
Τουλάχιστον στη δική μου ζωή δεν επέλεξα εγώ να πεθάνει ο πατέρας μου όταν ακόμα ήμουν μικρό παιδί
Το ότι τα άλλα παιδιά πχ στην ηλικία μου παίζαν ανέμελα και εγώ ήμουν σε ένα δωμάτιο με μαυροφορεμένες στη σειρά γεμάτες σάλιατα που με φιλούσαν δεν το επέλεξα εγώ παρόλαυτά εσωτερικά μου έκανε κακό ψυχολογικά
Αρα τι εννοείς αυτοξούσιο ?
Αυτοξούσιο ήταν να μη μπω στο δωμάτιο με τις μαυροφορεμένες πχ
ή να μπω και να γελάω . Εκεί είναι το αυτοξούσιο . Στο τι κάνεις μετά τα γεγονότα και όχι το πως τα βιώνεις ψυχολογικά
Οι επιλογές που λες είναι αποτέλεσμα καταστάσεων που πρέπει να βιώσεις και να αποδεχτείς ντεφάκτο
Ενα παιδί πχ (τόσα ακούμε στα δελτία ειδήσεων) που βιάστηκε από τον Χ συγγενή (παίρνω ακραίο παράδειγμα ) αν αύριο μεθαύριο είναι νευρικό ή επιθετικό ή ότι άλλο , η αμαρτία αυτή λογίζετε ως αυτεξούσια δική του επιλογή ?
Οχι διαφωνώ . Αυτό που είμαστε ότι είμαστε κατά το μεγαλύτερο μέρος δεν είναι αποτέλεσμα δικής μας επιλογής
Δεν νομίζω πως ο φόβος του φαρισαϊσμού μας κάνει ανέμελους ως προς την ψυχική μας κατάσταση
Αν αυτό συμβαίνει σε κάποιους σίγουρα δεν συμβαίνει σε όλους
Και επίσης προτιμώ μια ζωή ΑΛΗΘΙΝΗ έστω και αμαρτωλή από μια ζωή ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ και μέσα μου να μην έχω ΑΓΑΠΗ για ΤΗ ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ και τον ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ κόσμο και ότι κάνω να είναι αποτέλεσμα μόνο της φοβίας μου για το τι θα πει ο κόσμος η γειτονιά ο συγγενής ο Χ ο Ψ ο Β

[Ionas]

Μάνο, σίγουρα αυτά που λες τα γνωρίζει ο Καρδιογνώστης Θεός "ο ετάζων νεφρούς και καρδίες", και όταν υπάρχει εσωτερική επιθυμία για πλησίασμα προς Αυτόν σίγουρα μας δέχεται και κάνει εκατό βήματα αν εμείς κάνουμε ένα. Δεν λέει "ελάτε σε μένα όλοι οι κουραμένοι και οι φορτωμένοι"; Είναι Δίκαιος και δεν υπάρχει περίπτωση να μας αδικήσει, μάλιστα λένε οι Πατέρες είναι Δίκαιος μέχρι αδικίας γιατί δέχεται και τον τελευταίο όπως τον πρώτο, και αυτόν που έρχεται την 11η ώρα και 12 παρά πέντε. Δεν μπορούμε όμως να τον κοροϊδέψουμε, η υστεροβουλία απορρίπτεται. Άλλωστε όλος ο χρόνος που ζούμε μακριά Του είναι χαμένος, ενώ κερδισμένος και πραγματικά απολαυστικός είναι ο χρόνος που ζούμε στη Χάρη Του.

[lovethink]

Μάνο, σίγουρα αυτά που λες τα γνωρίζει ο Καρδιογνώστης Θεός "ο ετάζων νεφρούς και καρδίες", και όταν υπάρχει εσωτερική επιθυμία για πλησίασμα προς Αυτόν σίγουρα μας δέχεται και κάνει εκατό βήματα αν εμείς κάνουμε ένα. Δεν λέει "ελάτε σε μένα όλοι οι κουραμένοι και οι φορτωμένοι"; Είναι Δίκαιος και δεν υπάρχει περίπτωση να μας αδικήσει, μάλιστα λένε οι Πατέρες είναι Δίκαιος μέχρι αδικίας γιατί δέχεται και τον τελευταίο όπως τον πρώτο, και αυτόν που έρχεται την 11η ώρα και 12 παρά πέντε. Δεν μπορούμε όμως να τον κοροϊδέψουμε, η υστεροβουλία απορρίπτεται. Άλλωστε όλος ο χρόνος που ζούμε μακριά Του είναι χαμένος, ενώ κερδισμένος και πραγματικά απολαυστικός είναι ο χρόνος που ζούμε στη Χάρη Του.

Ο Καρδιογνώστης τα γνωρίζει Ιονά μου αλλά τώρα εμείς δεν συζητάμε για το τι γνωρίζει ο Θεός αλλά για το πως αντιμετωπίζουμε εμείς ως άνθρωποι τον ΚΑΘΕ συνάνθρωπο και πως τον κατατάσουμε σε αμαρτωλό ή πολύ αμαρτωλό ρίχνοντάς του πολύ εύκολα ΟΛΗ την ευθύνη για αυτό που έχει διαμορφωθεί

[nkope]

Μάνο, διάβασα τον προβληματισμό σου και συμφωνώ σχεδόν μόνο με το συμπέρασμα, αλλά καθόλου με τον τρόπο στηριξής του.

Συμφωνώ με τον Iona για το αυτεξούσιο, το οποίο δεν συνισταται στο να επιλέξουμε τα γεγονότα της ζωής μας, ακόμα και την ίδια την ύπαρξή μας, τα λίγα ή τα πολλά με τα οποία με προίκισε ο Θεός, αλλά στη στάση που θα κρατήσουμε απέναντι σ΄αυτά.

Ο άνθρωπος που επιλέγει την αγάπη του Θεού πάνω απ΄όλα, αποδέχεται όσα του έδωσε ο Θεός "καλά" ή "κακά" σαν δώρα της αγάπης του Θεού προς αυτόν και λέει ¨Δόξα το Θεό" ακόμα κι αν δοκιμάζεται. Γιατί απ΄τη δοκιμασία μπορεί να προκύψει τεράστιο πνευματικό όφελος όπως κι από καταστάσεις που τις χαρακτηρίζουν οι πολλοί "ευτυχία", μπορεί να προκύψει πνευματική καταστροφή. (βλέπε Αγ. Νικόδημος Αγιορείτης, "Αόρατος Πόλεμος")

Η απόλυτη ελευθερία, λοιπόν, του ανθρώπου είναι στο πως τοποθετείται απέναντι στα γεγονότα της ζωής του κι όχι στην διαμόρφωση της αλληλουχίας των γεγπνότων στη ζωή του, αφού σ΄αυτά τις περισσότερες φορές δεν έχει ο ίδιος τον έλεγχο.

Αυτό βέβαια δε σημαίνει μοιρολατρία. Δεν αρκούμαστε στο να παρατηρούμε τι μας συμβαίνει. Τοποθετούμαστε απέναντι στα γεγονότα της ζωής μας με κριτήριο την αγάπη του Θεού, ζητούμε τη βοήθειά Του, και ενεργούμε σύμφωνα με το θέλημά Του. Κι αυτό όχι γιατί είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε το θέλημα του Θεού, αλλά γιατί του έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη ότι κάνοντας το θέλημα Του, ότι και να μας συμβει θα είναι για το καλό μας.

[lovethink]

Μάνο, διάβασα τον προβληματισμό σου και συμφωνώ σχεδόν μόνο με το συμπέρασμα, αλλά καθόλου με τον τρόπο στηριξής του.

Συμφωνώ με τον Iona για το αυτεξούσιο, το οποίο δεν συνισταται στο να επιλέξουμε τα γεγονότα της ζωής μας, ακόμα και την ίδια την ύπαρξή μας, τα λίγα ή τα πολλά με τα οποία με προίκισε ο Θεός, αλλά στη στάση που θα κρατήσουμε απέναντι σ΄αυτά.

Ο άνθρωπος που επιλέγει την αγάπη του Θεού πάνω απ΄όλα, αποδέχεται όσα του έδωσε ο Θεός "καλά" ή "κακά" σαν δώρα της αγάπης του Θεού προς αυτόν και λέει ¨Δόξα το Θεό" ακόμα κι αν δοκιμάζεται. Γιατί απ΄τη δοκιμασία μπορεί να προκύψει τεράστιο πνευματικό όφελος όπως κι από καταστάσεις που τις χαρακτηρίζουν οι πολλοί "ευτυχία", μπορεί να προκύψει πνευματική καταστροφή. (βλέπε Αγ. Νικόδημος Αγιορείτης, "Αόρατος Πόλεμος"

Η απόλυτη ελευθερία, λοιπόν, του ανθρώπου είναι στο πως τοποθετείται απέναντι στα γεγονότα της ζωής του κι όχι στην διαμόρφωση της αλληλουχίας των γεγπνότων στη ζωή του, αφού σ΄αυτά τις περισσότερες φορές δεν έχει ο ίδιος τον έλεγχο.

Αυτό βέβαια δε σημαίνει μοιρολατρία. Δεν αρκούμαστε στο να παρατηρούμε τι μας συμβαίνει. Τοποθετούμαστε απέναντι στα γεγονότα της ζωής μας με κριτήριο την αγάπη του Θεού, ζητούμε τη βοήθειά Του, και ενεργούμε σύμφωνα με το θέλημά Του. Κι αυτό όχι γιατί είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε το θέλημα του Θεού, αλλά γιατί του έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη ότι κάνοντας το θέλημα Του, ότι και να μας συμβει θα είναι για το καλό μας.

Γιατί εγώ που διαφωνώ ? ? ? ? ? ? ? 8O Το ίδιο λέω
Απλά ο ψυχολόγος το τοποθέτησε στο πως αντιμετωπίζουμε συνήθως τον κάθε άνθρωπο χωρίς να λάβουμε υπόψην αυτές τις παραμέτρους
Είναι κάτι που όλοι μας το κάνουμε δυστυχώς
Κρίνουμε ή σχολιάζουμε κάποιον χωρίς να σκεφτούμε ότι μπορεί να υπάρχει και το ΠΡΙΝ στη ζωή του που δεν γνωρίζουμε

[yparxei]

για να ειμαι ειλικρινης ελαχιστα διαβασα τα προηγουμενας ποστς και αν καταλαβα καλα μιλαμε για την ελευθερια βουλησης του ατομου(γαργαλιστικο θεμα)....Ο ανθρωπος λενε οι πατερες εχει τους περιορισμους του.Δεν ειναι Θεος.Εχει ορια και καποια πραγματα δεν τα ελεγχει ως πλασμα που ειναι.Π.χ πρεπει και να φαει και να πιει κτλ κτλ.Ο θανατος τον περιοριζει,αλλα και καποια γεγονοτα αναπαντεχα...Απο κει και περα υπαρχει η ελευθερια βουλησης του ατομου,το οτι τωρα γραφω εγω εδω αυτα που γραφω(θα λεγα τπτ επ αυτου)αντι να διαβαζω το επελεξα..Ουσιαστικα περαν των περιορισμων που ως πλασμα εχει ο ανθρωπος ο ιδιος καθοριζει την ζωη του(βεβαια καποια δεδομενα υπαρχουν,ενας που γεννηθηκε σε παλατια θα χει διαφορετικα input(!) απο καποιον που ζησε στης καλκουτας τα νεκροταφεια) ακομα ομως και ετσι παλι υπαρχουν εκατομμυρια μονοπατια επιλογης σε καθε περιβαλλον ,υπαρχει και η δυνατοτητα αλλαγης περιβαλλοντος,ειναι στο χερι του ατομου.(αν και για μενα τα μονοπατια ειναι δυο και αρα αδικα αμπελοφιλολογω)...Πανε καμια εξηνταρια χρονια που η φυσικη διελυσε φιλολογιες χιλιετιων περι ανυπαρξιας της ελευθερης βουλησης... Αν ενα ατομο(ενα ελαχιστο σωματιδιο τελος παντων) δεν προκαθοριζεται απο το περιβαλλον του,αρα δεν προκαθοριζεται ουτε η ζωη και η πορεια του ανθρωπου...

[lovethink]

Καλά ......... διάβασε και το θέμα και τα ξαναλέμε

[yparxei]

χαχα εντελως εκτος τοπου ε...μπα δενε χω χρονο...απλα πηρε το ματι μου κατι για ελευθερια κτλ και λεω α ενδιαφερον μεχ.ασχετος