Σελίδα 1 από 1

"ο πόνος που γίνεται δύναμη"

Δημοσιεύτηκε: Κυρ Δεκ 31, 2006 1:22 pm
από Misha
Εικόνα

Συγγραφέας: Παπαδόπουλος, Πέτρος
Εκδότης: ΣΑΒΒΑΛΑΣ
Ημερ/νία έκδοσης: 2002
Αριθμός σελίδων: 174


ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ:


"Είναι δύσκολο να γράφεις πράγματα για τον εαυτό σου, όταν μάλιστα το κάνεις για πρώτη φορά και αποφασίζεις να εκθέσεις τη μεγαλύτερη δυσκολία της ζωής σου, προκειμένου να περάσεις ένα πολύ σημαντικό μήνυμα: πως, είτε είσαι άτομο με ειδικές ανάγκες είτε όχι, οι δυνατότητες να εκπληρώσεις όνειρα ζωής είναι απεριόριστες όταν παλεύεις με όλες σου τις δυνάμεις για να ζήσεις. Το δικό μου όνειρο ήταν το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας.
Θαρρώ πως γίνεται πραγματικότητα, γιατί ο σεβασμός που νιώθω για το δώρο που ονομάζεται ζωή μου έδωσε τη θέληση, το κουράγιο και την αυτοπεποίθηση που χρειάστηκα.
Το μοιράζομαι μαζί σας και μ' ένα χαμόγελο ψυχής σας βεβαιώνω πως η ζωή είναι ωραία."


Ο Πέτρος πάσχει από ένα κληρονομούμενο νόσημα(προιούσα μυικη δυστροφία).είναι καθηλωμένος στο κρεββάτι του και ενίοτε χρειάζεται την βοήθεια μηχανηματων υποστηριξης βασικών λειτουργιών για να συνεχίσει να ζεί.

έχει "χάσει" τον αδελφό του από την ίδια νόσο.

Δημοσιεύτηκε: Κυρ Δεκ 31, 2006 3:04 pm
από Evi_J
Το ξέρω αυτό το βιβλίο. Είδα ένα ρεπορτάζ στις ειδήσεις του σταρ 3 περίπου χρόνια πριν και το θυμάμαι ακόμα γιατί μου έκανε τρομερή εντύπωση.

Ο νεαρός συγγραφέας που θα είναι (ήταν τότε) καμιά 30 χρονών, είναι καθηλωμένος στο κρεβάτι του από μικρή ηλικία (νομίζω πως θυμάμαι 5 ετών αλλά δεν είμαι και σίγουρη) σε ένα δωμάτιο 2χ2 σε ένα πολύ φτωχικό σπίτι, σε κάποιο απομονωμένο χωριό της Ελλάδας (ούτε που θυμάμαι ποιο) και για την ώρα, έχει την οικογένεια του να τον φροντίζει. Όσο όμως περνάνε τα χρόνια τόσο ποιο πολύ τον ανησυχεί το μέλλον του αφού φυσικά οι γονείς του δεν είναι αιώνιοι.... Νομίζω πως έχει και μία αδελφή αλλά δεν θυμάμαι καλά.
Σημασία έχει πάντως ότι όταν είδα αυτό το ρεπορτάζ, συγκινήθηκα τόσο πολύ ώστε πήγα και πήρα το βιβλίο, το οποίο υπόψην ότι το έγραψε με όσο κόπο δεν μπορείτε να φανταστείτε. Του έχουν αγοράσει έναν υπολογιστή και νομίζω ότι πατάει τα πλήκτρα με ένα μολύβι που βάζει στο στόμα μιας και το κεφάλι του είναι το μοναδικό που μπορεί να κουνήσει ελεύθερα...

Είναι ένα βιβλίο που διαβάζοντας τα πρώτα κεφάλαια αναγκάστηκα να σταματήσω από το πολύ κλάμα που είχα ρίξει. Μας κάνει να νιώθουμε ντροπή για τα πράγματα που έχουμε και όμως θέλουμε και άλλα. Το παιδί δεν έχει τίποτα, όλη του η ζωή ήταν ένας πόνος και θα εξακολουθήσει να είναι εκτός αν γίνει κανένα θαύμα. Δεν θυμάμαι αν οι γονείς του είναι πιστοί άνθρωποι ή όχι, αλλά εγώ πήγα και αγόρασα αυτό το βιβλίο ακριβώς για να του δώσω αυτά τα καμιά 10ριά-20αρια ευρώ που κάνει ως οικονομική υποστήριξη. Αυτός μάλιστα ειναι και ο λόγος που συνιστώ αυτό το βιβλίο. Ίσως να μην αντέξετε να το διαβάσετε αλλά τουλάχιστον να το αγοράσετε. Θα κάνετε μεγάλο καλό....

Δημοσιεύτηκε: Κυρ Δεκ 31, 2006 5:55 pm
από Iosif
Ο Θεός, στους ανθρώπους που είναι «αδικημένοι» ( σύμφωνα με τα κριτήρια τών ανθρώπων ), δίνει μεγάλη ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ παρηγοριά και δύναμη.
Φυσικά, εμείς οι υπόλοιποι άνθρωποι, θα πρέπει να εφαρμόσουμε έμπρακτα την μέγιστη εντολή τής αγάπης.

Δημοσιεύτηκε: Κυρ Δεκ 31, 2006 6:19 pm
από juli
Εύχομαι ο Θεός να δώσει δύναμη σε αυτόν τον άνθρωπο να κρατήσει μέχρι τέλους τον βαρύ σταυρό του. Υπόσχομαι ότι θα αναζητήσω το βιβλίο του.
Ως δείγμα μικρής αγάπης το ακόλουθο ποίημα, που ξέθαψα απο το σεντούκι του αρχείου μου:

''Ότι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε
τούτο μόνο ζωή μας το λέμε;
Κι αυτό τρέμουμε μήπως το χάσουμε
και χαμένο στους τάφους το κλαίμε;
Σ΄ότι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε
της ζωής μας ο κόσμος τελειώνει;
Τίποτε άλλο; Στενό μας απόρρημα το κορμί
που σκορπιέται και λιώνει;
Μήμπως ότι θαρρούμε βασίλεμα
γλυκοχάραμα αυγής είναι πέρα;
Κι αντί νάρθει μια νύχτ΄αξημέρωτη,
ξημερώνει μια αβράδυα στη μέρα;
Μήπως είναι η αλήθεια στο θάνατο;
Η ζωή μήπως κρύβει την πλάνη;
Ότι λέμε πως ζει μήπως πέθανε;
Κι είναι αθάνατο ότι έχει πεθάνει;''

ΣΠ. ΠΗΛΟΣ

Δημοσιεύτηκε: Κυρ Δεκ 31, 2006 6:27 pm
από Misha
Evi_J έγραψε:Το ξέρω αυτό το βιβλίο. Είδα ένα ρεπορτάζ στις ειδήσεις του σταρ 3 περίπου χρόνια πριν και το θυμάμαι ακόμα γιατί μου έκανε τρομερή εντύπωση.

Ο νεαρός συγγραφέας που θα είναι (ήταν τότε) καμιά 30 χρονών, είναι καθηλωμένος στο κρεβάτι του από μικρή ηλικία (νομίζω πως θυμάμαι 5 ετών αλλά δεν είμαι και σίγουρη) σε ένα δωμάτιο 2χ2 σε ένα πολύ φτωχικό σπίτι, σε κάποιο απομονωμένο χωριό της Ελλάδας (ούτε που θυμάμαι ποιο) και για την ώρα, έχει την οικογένεια του να τον φροντίζει. Όσο όμως περνάνε τα χρόνια τόσο ποιο πολύ τον ανησυχεί το μέλλον του αφού φυσικά οι γονείς του δεν είναι αιώνιοι.... Νομίζω πως έχει και μία αδελφή αλλά δεν θυμάμαι καλά.
Σημασία έχει πάντως ότι όταν είδα αυτό το ρεπορτάζ, συγκινήθηκα τόσο πολύ ώστε πήγα και πήρα το βιβλίο, το οποίο υπόψην ότι το έγραψε με όσο κόπο δεν μπορείτε να φανταστείτε. Του έχουν αγοράσει έναν υπολογιστή και νομίζω ότι πατάει τα πλήκτρα με ένα μολύβι που βάζει στο στόμα μιας και το κεφάλι του είναι το μοναδικό που μπορεί να κουνήσει ελεύθερα...

Είναι ένα βιβλίο που διαβάζοντας τα πρώτα κεφάλαια αναγκάστηκα να σταματήσω από το πολύ κλάμα που είχα ρίξει. Μας κάνει να νιώθουμε ντροπή για τα πράγματα που έχουμε και όμως θέλουμε και άλλα. Το παιδί δεν έχει τίποτα, όλη του η ζωή ήταν ένας πόνος και θα εξακολουθήσει να είναι εκτός αν γίνει κανένα θαύμα. Δεν θυμάμαι αν οι γονείς του είναι πιστοί άνθρωποι ή όχι, αλλά εγώ πήγα και αγόρασα αυτό το βιβλίο ακριβώς για να του δώσω αυτά τα καμιά 10ριά-20αρια ευρώ που κάνει ως οικονομική υποστήριξη. Αυτός μάλιστα ειναι και ο λόγος που συνιστώ αυτό το βιβλίο. Ίσως να μην αντέξετε να το διαβάσετε αλλά τουλάχιστον να το αγοράσετε. Θα κάνετε μεγάλο καλό....

η τιμή του είναι στα 8-9 ευρώ.ο Πέτρος εχει ως μοναδικό μέσο επικοινωίας το διαδίκτυο..θα δω τις προσεχείς μέρες μήπως μπορέσουμε να τον φέρουμε σε επαφή με το φόρουμ.

μέχρι τότε,αντι να πάρετε ένα ημερολόγιο αγοράστε αυτό το βιβλίο

ή αυτό : (του οποίου τα συγγραφικάδικαιώματα πηγαινουν στην πονεμενη μητέρα)


Εικόνα


Η υπόσχεση

Συγγραφέας: Ντύερ, Γουέην
Κατηγορία: Ψυχολογία
Ημερ/νία έκδοσης: 1999
Αριθμός σελίδων: 144

"Υποσχέσου πως δε θα μ' αφήσεις ποτέ, μαμά!" "Και βέβαια δε θα σ' αφήσω ποτέ, αγάπη μου, σου το υπόσχομαι. Και η υπόσχεση είναι υπόσχεση!" Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια που αντάλλαξαν η Κέι Ο' Μπάρα και η δεκαεξάχρονη κόρη της Εντουάρντα. Η ιστορία που θα διαβάσετε θα σας καταπλήξει και θα σας μάθει πολλά. Η τεράστια δύναμη της αγάπης της Κέι Ο' Μπάρα δημιούργησε αληθινά θαύματα και προσέλκυσε την παρουσία της Παναγίας, που είναι συχνή επισκέπτρια στο σπιτικό των Ο' Μπάρα στο Μαϊάμι της Φλόριντα. Τα γεγονότα και τα θαύματα που ακολούθησαν, εντυπωσίασαν τον κόσμο και τράβηξαν το έντονο ενδιαφέρον των μέσων ενημέρωσης. Ο παγκόσμια γνωστός συγγραφέας Wayne Dyer, συγκινημένος από αυτό το φαινόμενο της αγάπης, έγραψε μαζί με τη γυναίκα του Μαρσελίν, τούτο το βιβλίο που αγγίζει την καρδιά όλων και του οποίου τα έσοδα πηγαίνουν σ' αυτές τις δυο υπέροχες υπάρξεις, τις Ο' Μπάρα. Είναι η καθημερινή ιστορία δύο ανθρώπων που άγγιξαν την τελειότητα της αγάπης."

(σημειωνω πως η κατασταση της Εντουαρντα βελτιωνεται εσχατως και δειχνει σημαδια εξοδου από το κωμα οπου βρισκεται )

http://www.edwardaobara.com/




ή αυτό:


Εικόνα

Το μαγικό μυστικό της Μυρτώς

Συγγραφέας: Τομαή-Κωνσταντοπούλου, Φωτεινή
Κατηγορία: Παιδική λογοτεχνία
Εκδότης: ΜΙΛΗΤΟΣ
Ημερ/νία έκδοσης: 2003
Εικονογράφος: Ταλαγάνης, Δημήτριος
Αριθμός σελίδων: 74



Η Μυρτώ και ο Οδυσσέας, αδέλφια, μαθητές της πρώτης και τρίτης δημοτικού, μεγαλώνουν σε μια επαρχιακή πόλη χωρίς τη μητέρα τους, που έχει πεθάνει. Ο Οδυσσέας μπόρεσε να προσαρμοστεί στην καθημερινή ζωή χωρίς την παρουσία της μητέρας του, όχι όμως και η αδελφή του. Με την περιέργειά της, παίζοντας στο υπόγειο του σπιτιού όπου βρίσκονται μερικά πράγματα της γιαγιάς της, η Μυρτώ ανακαλύπτει έναν τρόπο μαγικό να φέρνει κοντά της τη γιαγιά και τη μαμά...

η συγγραφέας (γνωστή διπλωμάτις και ex συζυγος πολιτικού,με οδυνηρές εμπειρίες συζυγίας) εχει δωσει όλα τα δικαιωματα του βιβλιου σε οργανώσεις για τα παιδιά.

Δημοσιεύτηκε: Κυρ Δεκ 31, 2006 6:28 pm
από michail
ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΑΦΙΕΡΩΣΑΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΥΛΗ, ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΤΗΝ ΤΥΧΗ ΝΑ "ΔΟΥΝ"ΛΙΓΟ ΠΑΡΑΠΕΡΑ....ΤΙΣ ΣΩΜΑΤΙΚΕΣ ΒΛΑΒΕΣ ΘΑ ΤΙΣ ΑΠΟΒΑΛΟΥΜΕ ΕΝΩ ΤΙΣ ΨΥΧΙΚΕΣ ΟΧΙ,ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΑΥΤΟ ΑΛΛΑ ΘΑ ΚΡΙΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΙΑ ΑΥΤΕΣ.ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΦΩΤΙΣΗ!