Αδάμ που είσαι;
Δημοσιεύτηκε: Τετ Σεπ 18, 2013 8:15 am
Το δειλινό;
«Καὶ ἤκουσαν τῆς φωνῆς Κυρίου τοῦ Θεοῦ περιπατοῦντος ἐν τῷ παραδείσῳ τὸ δειλινόν…Γεν 3, 8»
Ναι, το δειλινό ο Άναρχος Θεός από το άπειρο ύψος του θρόνου Του κατέβαινε και συνομιλούσε με το τελευταίο εκ των δημιουργημάτων Του, τον Αδάμ εν τω Παραδείσω, τον άνθρωπο.
Και είδε, ότι ο άνθρωπος ως γένος ήταν μόνος και δεν είχε βοηθό, «Καὶ εἶπε Κύριος ὁ Θεός· οὐ καλὸν εἶναι τὸν ἄνθρωπον μόνον· Γεν. 2, 18»
Ναι, δεν ήταν καλό ο άνθρωπος να είναι μόνος, ούτε στον Παράδεισο, ακόμα και αν είχε την τιμή να συνομιλεί το δειλινό με το μεγαλείο της Θεότητος ………
Τι μέγα μυστήριο κρύβει αυτό που λέμε μοναξιά………..τι κενό μέσα στην ψυχή…ούτε ο Παράδεισος αρκεί να το καλύψει, αλλά ούτε και το μεγαλείο της Θεότητος ;
Η λύτρωση αν ευρίσκεται ως παραμυθία – παρηγοριά, σε τούτη την κατάσταση που λέγεται μοναξιά, ευρίσκεται σε μια άλλη κατάσταση που λέγεται αγάπη για τον άλλον, και που ήταν ως φαίνεται καλά κρυμμένη τότε, από τον προπάτορά μας τον Αδάμ, όπως άλλωστε συμβαίνει με τους περισσότερους ανθρώπους ως τα σήμερα... Για να γεννηθεί αυτή η κατάσταση στον άνθρωπο, χρειάστηκε μεταξύ των άλλων και ο άλλος άνθρωπος η Εύα.
Και η αγάπη του Αδάμ για Τον Θεό;
Ναι, αγάπη για Τον Θεό…….θα υπήρχε…..στο μέλλον…….και από τον Αδάμ, θα ιδούμε το πώς. Θα υπήρχε και από άλλους……πόσους; Ποιούς; Ξέρει Ο Καρδιογνώστης…..ετάζει νεφρούς και καρδίας.
Και όμως τότε η Αγάπη κατέβαινε το δείλι για τον άνθρωπο και συνομιλούσε μαζί του….Που; Μα στον Παράδεισο.
Ο Αδάμ δεν αντιλαμβανόταν; Δεν ήξερε; Δεν ένιωθε την αξία της Αγάπης που το δειλινό συνομιλούσε μαζί του; Μήπως δεν ήξερε ούτε την αξία του Φωτός; Μήπως δεν ήξερε ούτε την αξία της Αληθείας; Σήμερα όμως ο άνθρωπος σίγουρα τα ξέρει όλα αυτά, και δείχνει πολλαπλώς ότι τα εκτιμά…...
Έτσι λοιπόν φαίνεται, ότι ο Αδάμ δεν ήξερε, αλλά μπορεί και να μην είναι και έτσι, διότι το μέγεθος των συνεπειών των γεγονότων που ακολούθησαν, ήταν τόσο μεγάλο και καταστροφικό, που μόνο μια προδοσία της αγάπης μπορούσε να επιφέρει…
Αδάμ που είσαι; «καὶ ἐκάλεσε Κύριος ὁ Θεὸς τὸν ᾿Αδὰμ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ᾿Αδάμ, ποῦ εἶ; Γεν. 3 9»
Ό ΄΄όφις΄΄ το μελέταγε το πράγμα, πως όμως βρέθηκε μέσα στον Παράδεισο; Μήπως τελικά ο Παράδεισος ήταν περισσότερο εσωτερική κατάσταση του ανθρώπου εκτός απο εξωτερικός τόπος,
Η βασιλεία των Ουρανών ήγγικεν και δύναται να είναι εντός ημών. Ακατανόητο;
Ναι, όσο και ο Παράδεισος. Όχι τόσο όμως, αν τον αντιληφθούμε ως κατάσταση. Διότι κατάσταση στην οποία ευρίσκεται ο άνθρωπος επηρεάζει σαφώς και τον γύρω κόσμο του, είτε έτσι είτε αλλιώς. Αυτό νομίζουμε έχει αποδειχθεί από πλήθος Αγίων που η βιωτή τους ειρήνευσε τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση και τα άγρια ζώα ακόμα, αλλά είναι προφανές ότι συμβαίνει και το αντίθετο.
Όσο λοιπόν και αν διέθετε περίφραξη ο Παράδεισος, αυτή δεν φαίνεται να βοήθησε εις το να μην εισέλθει και στην συνέχεια να μεταμορφωθεί σε όφη ο Πονηρός, πατήρ του ψεύδους. Αυτό το γεγονός δεν επηρέασε κανένα και σε τίποτα κατ΄αρχάς. Ο Παράδεισος εξακολουθούσε να είναι Παράδεισος, ο Αδάμ εργαζόταν σε αυτόν με χαρά, και το εσπέρας εξακολουθούσε να συνομιλεί με Τον Ύψιστο.
Ο πονηρός Αόρατος παρατηρούσε με προσοχή τον άνθρωπο, που τόση σημασία του είχε δώσει ως τώρα ο Ύψιστος, χωρίς ίσως να καταλαβαίνει το γιατί. Η εκδικητική του μανία έναντι του Υψίστου όπως και ο φθόνος του αύξανε, τώρα φθονούσε και μισούσε και τον άνθρωπο, αυτό το γένος που ο Θεός είχε τιμήσει με ιδιαιτέρα εύνοια, και το οποίο ο ίδιος περιφρονούσε, και ένεκα της εμφανούς εξωτερικής αδυναμίας του ανθρώπου, σε σύγκριση με τις πνευματικές και ασώματες σαν αυτόν δυνάμεις. Ο άνθρωπος ήταν και υλικός, η ύλη ήταν ίσως η κατώτατη μορφή κτίσεως που είχε δημιουργήσει ο Θεός. Σε αυτή δεν ανήκει ο Πονηρός, είναι πνευματική ασώματη οντότητα, και ναι κάποτε ήταν λαμπρός, δυνατός και ένδοξος, όσο και ξεχωριστός ίσως όσο κανένας άλλος εκ των νοερών δυνάμεων. Θεώρησε ότι ήταν άξιος να γίνει και αυτός ως ο Θεός, ξέχασε Ποιος τον δημιούργησε και σε Ποιόν όφειλε την ύπαρξή Του. Θεώρησε ότι γνωρίζει αρκετά πλέον για να αρπάξει από τα χέρια του Θεού την ΄΄ιδίαν Του κτήσιν΄΄. Θεωρούσε ίσως ότι ο Αγαθός Δημιουργός του Σύμπαντος δεν ήταν αρκετός για να άρχει επάνω σε αυτά που κοπίασε να δημιουργήσει. Ο πονηρός Άρπαξ σε λίγο θα είχε και θεωρητικές απόψεις περί ζητημάτων δικαιοσύνης, ιδιοκτησίας, ελευθερίας, ο Παμβασιλεύς Θεός θα ήταν άδικος. Δεν τον άφησε να αρπάξει την εξουσία, να ανέβει ως εκεί που ήταν ο Ύψιστος, να άρχει σε αυτά που δεν δημιούργησε, και μετά να κυβερνήσει με την ίδια δικαιοσύνη όλη τη κτίση.
Ξεσήκωσε και άλλες πνευματικές δυνάμεις με το μέρος του και ξεκίνησε ανοιχτό πόλεμο κατά του Υψίστου. Τότε υπέστη και την πρώτη εν δυνάμει και καθοριστική ήττα, συντρίφτηκε στην εν δυνάμει μάχη και αυτός και η στρατιά του, εξέπεσαν της Θείας ευνοίας, εκδιώχθηκαν κακήν κακώς από τα ύψη των Ουρανών, και ίπτανται πλέον όσοι έμειναν ελεύθεροι θελήματι Θεού στα μεσοδιαστήματα μεταξύ ουρανού και γης, ενώ άλλοι σύρθηκαν έως άρτι δέσμιοι στα τάρταρα.
Αδάμ που είσαι;
Ώσπου παραβιάστηκε και η περίφραξη του εξωτερικού Παραδείσου και κυρίως ο εσωτερικός Παράδεισος του ανθρώπου – η εσωτερική πνευματική και ψυχική κατάστασή του - από τι;
Από το δηλητήριο της απάτης και του ψεύδους. Ήξερε ο Αδάμ ότι υπάρχει αυτό το δηλητήριο; Ίσως ναι, ίσως όχι. Όμως οι συνομιλίες με τον Θεό προς στιγμήν ξεχάστηκαν, οι προειδοποιήσεις απορρίφθηκαν ως αβάσιμες, γιατί έτσι βεβαίωνε το φίδι.<καὶ εἶπεν ὁ ὄφις τῇ γυναικί· οὐ θανάτῳ ἀποθανεῖσθε· Γεν 3, 4> Ίσως λοιπόν ήταν και δόλιες, προσχηματικές, για να μην γίνει ως θεός. Εμπόδιζαν να γίνει γρήγορα, άκοπα, ο άνθρωπος που είχε ήδη όλα τα προσόντα, και δεν του έλειπε κανένα, παρά μόνο το υπέρτατο κατόρθωμα, να γίνει ως θεός. Αρκεί να έτρωγε τον ωραίο και επιθυμητό καρπό απο το δένδρο της γνώσεως του καλού και του κακού, τόσο εύκολα.
Η Εύα που κι αυτή τα συζητούσε ως φαίνεται με το τόσο λογικό και φρόνιμο ζώο, τον όφη, αυτή πρώτη θέλησε να γίνει παραχρήμα θεός, έδωσε κατόπιν και στον Αδάμ να γευτεί.
Πάντως ο καρπός αυτός δεν ήταν μήλο, ούτε λωτός, ούτε σαρκική συνεύρεση των ανθρώπων όπως πολλοί υπονοούν. Τι ακριβώς ήταν αυτό το δένδρο και πως μετέδιδε τέτοιου είδους γνώση θα μας μείνει αναπάντητο. Είναι όμως εμφανή τα αποτελέσματα από την γεύση του. Ο Αδάμ κάθε άλλο παρά θεός έγινε, και όταν το συνειδητοποίησε, ήδη η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει.
Άραγε γνώριζε ότι και κάποιος ΄΄άλλος΄΄ πριν από αυτόν θέλησε να γίνει και αυτός θεός, και εστράφη κατ’ ουσίαν ενάντια στον Θεό όπως και αυτός ο ίδιος εκείνη τη στιγμή έπραξε; Πιθανότατα το ήξερε.
Γνώριζε ότι αυτός ο ΄΄άλλος΄΄ τιμωρήθηκε για τούτο σκληρά; Πιθανότατα το ήξερε, γι'αυτό και τώρα είναι φοβισμένος, ξέρει πλέον ότι έπραξε κάτι κακό, κάτι πολύ κακό, και είναι βέβαιο ότι θα τιμωρηθεί.
Συνήθως το εσπέρας συνομιλούσε με Τον Θεό και όμως δεν του είχε αποκαλυφθεί το εύρος της αγάπης Του. Έμελλε να αποκαλυφθεί στον άνθρωπο ότι ήταν η Αγάπη, με τον ποιο απίθανο απίστευτο και καταπληκτικό τρόπο, ο Ιησούς Χριστός ο μονογενής Υιός και Λόγος Του Θεού, δεύτερο πρόσωπο Της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος, έγινε άνθρωπος και έπαθε από τον άνθρωπο για να σώσει τον άνθρωπο.
Αποκαλύφθηκε ενώπιον του ανθρώπου αλλά και των πνευματικών ουρανίων δυνάμεων ως Αγάπη, κατέπληξε τα σύμπαντα.
Αγάπη, λέξη που η έννοια και το βάθος της ήταν μάλλον άγνωστη στον αρχαίο ανθρώπινο κόσμο, ίσως όσο και στον σημερινό, πλην κάποιων από αυτούς που ήταν ο λαός του Θεού την δεδομένη ιστορική περίοδο…. όπως και σήμερα……
Αδάμ που είσαι;
Δεν είναι μόνο φοβισμένος τώρα ο Αδάμ, είναι θυμωμένος με όλους και με όλα, έχει γνώση της μικρότητος και της αδυναμίας του, κάποιος τον εξαπάτησε, όλα γύρω του υπάρχουν για να τον εξαπατούν, όλα κα όλοι, το φίδι, η Εύα, ακόμα και ο Ύψιστος που κατέβαινε και τον επισκεπτόταν το εσπέρας. Έχει σκοτιστεί για τα καλά, μπερδεύτηκε ακόμα περισσότερο με τη γνώση του καλού και του κακού, δεν γνωρίζει ότι δεν γνωρίζει, η μάλλον δεν γνωρίζει ότι αυτά που γνωρίζει είναι απειροελάχιστα σε σχέση με αυτά που δεν γνωρίζει. Δεν γνωρίζει την αξία της ταπείνωσης ενώπιον του Υψίστου ( αυτογνωσία), δεν γνωρίζει το έλεός Του, κυρίως δεν γνωρίζει την αγάπη Του, μερικοί από εμάς τα γνωρίζουμε, και θα κριθούμε ίσως με διαφορετικά μέτρα απ’ αυτά του Αδάμ.
Αδάμ που είσαι;
Το φίδι ήταν και αυτό κρυμμένο ποιο πέρα, χαιρόταν που πέτυχε τεραστίων διαστάσεων νίκη. Να Θεέ ποιος είναι αυτός που προτίμησες να δείξεις την εύνοιά σου, τα ίδια ήθελε όπως και εγώ, πικράθηκες γι’αυτό; Αυτό ήθελα, να σε πικράνω, να πάρω την εκδίκησή μου.
Αυτά που άκουσες από εμένα θα τα ακούσης τώρα από τον Αδάμ, που τον προτίμησες και του έδειξες την εύνοιά σου. Η τραγωδία σας μόλις άρχισε, θα τα πούμε και στο μέλλον. Αγαθός δεν είσαι; Δεν μας έδωσες ελευθερία για να’χουμε αξία; Απόδειξέ το λοιπόν, άσε με και θα δείς πολλά ακόμα που έχω να σας κάνω. Άσε με να δείξω ποιος είμαι.
Που είσαι Αδάμ;
-Εσύ φταίς, εσύ μαζί και αυτή που μου έδωσες για να μην είμαι μόνος, κρύφτηκα γιατί φοβήθηκα την οργή σου, νομίζω ότι μπορώ να κρύβομαι από Εσένα.
Δεν φταίω εγώ, το φίδι φταίει, αυτό με έκανε να πιστέψω ότι ψεύδεσαι, και ότι ποτέ δεν θα πάθαινα αυτά που μου είχες πεί. Αυτό με έβαλε να στραφώ εναντίον Σου στα μουλωχτά. Τι θέλεις τώρα; Να φανώ μπροστά Σου; Ντρέπομαι. Δεν γνωρίζεις ότι είμαι αδύναμος και γυμνός από προσπάθεια για κάτι καλό σαν τον σκώληκα; Τώρα γνωρίζω το καλό και το κακό, δεν γνωρίζω όμως τι είναι αυτός ο θάνατος που μου είχες πεί, μάλλον είναι κάτι κακό, και φοβάμαι μήπως το πάθω όπως με είχες προειδοποιήσει.
Η τραγωδία του ανθρώπου είχε ήδη αρχίσει…,, Ο άφθαρτος άνθρωπος έγινε φθαρτός. Η φθορά άγγιξε απόλυτα το υλικό σώμα του, μέχρι που επήλθε ο θάνατος, δηλαδή ο χωρισμός της αθανάτου ψυχής από το φθαρτό σώμα.
Και ο Θεός;
Δεν ξανακούστηκε, το ΄΄που είσαι Αδάμ;΄΄
Εγκατέλειψε τον άνθρωπο;
Βεβαίως και όχι.
Ο Αδάμ συνομιλούσε -τη απείρω Του συγκαταβάσει- με το Θεό και εκτός του Παραδείσου, και όχι μόνο αυτός αλλά και τα παιδιά του και τα παιδιά των παιδιών του… «καὶ εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς πρὸς Κάϊν· ποῦ ἔστιν ῎Αβελ ὁ ἀδελφός σου; Γεν. 4, 9»
Που είσαι Αδάμ;
Θρηνώ Κύριε, τρέχουν ποτάμι τα δάκρυά μου, για την κατάστασή μου. Θρηνώ για την αφέλεια μου, θρηνώ για την σκληροκαρδία μου, θρηνώ για την κακία μου, θρηνώ για πολλά, αλλά όσο περισσότερο θρηνώ, τόσο περισσότερο νιώθω, ότι έχω τόση ανάγκη να Σου μιλήσω, έφτασα να σου μιλώ ακόμα και όταν δεν σε βλέπω, ξέρω ότι με ακούς……
Που είσαι Αδάμ;
Κανείς δεν ΄΄πλάστηκε΄΄ με τα ίδια τα χέρια Του Θεού, και σε κανέναν δεν ενεφύσησε μέσα από το Είναι Του, πνοή ζωής αθάνατη όπως στον Αδάμ.
Μετά την πτώση κανείς δεν θρήνησε όσο ο Αδάμ. Γι’αυτό άλλωστε ο λεγόμενος ΄΄Αδαμιαίος θρήνος΄΄, ειπώθηκε ότι είναι μεν μυστική σε εμάς, αλλά υψηλότατη και κορυφαία δε πνευματική κατάσταση, που μόνο οι μεγάλοι άγιοι και οι ασκηταί την έχουν ζήσει και γευτεί, και εμείς μόνο με τα τυχών λίγα δάκρυα μετανοίας μας.
Κανείς άνθρωπος δεν μετανόησε ίσως τόσο, όσο ο Αδάμ, γιατί κανείς ίσως δεν έκλαψε και δεν θρήνησε όσο ο Αδάμ, αφού κανείς ίσως δεν συνομίλησε τόσο πολύ με τον Ύψιστο όσο ο Αδάμ, και αφού ίσως κανείς δεν έζησε την πνευματική παραδείσια ζωή, την οποία και να έχασε, και γι΄αυτό πικράθηκε και ταπεινώθηκε, όσο ο Αδάμ.
Ίσως τελικώς λίγοι αγάπησαν τον Θεό τόσο, όσο ο Αδάμ.
Προπάτορες Αδάμ και Εύα πρεσβέψατε υπέρ ημών.
Μ.Δ.Κ.
«Καὶ ἤκουσαν τῆς φωνῆς Κυρίου τοῦ Θεοῦ περιπατοῦντος ἐν τῷ παραδείσῳ τὸ δειλινόν…Γεν 3, 8»
Ναι, το δειλινό ο Άναρχος Θεός από το άπειρο ύψος του θρόνου Του κατέβαινε και συνομιλούσε με το τελευταίο εκ των δημιουργημάτων Του, τον Αδάμ εν τω Παραδείσω, τον άνθρωπο.
Και είδε, ότι ο άνθρωπος ως γένος ήταν μόνος και δεν είχε βοηθό, «Καὶ εἶπε Κύριος ὁ Θεός· οὐ καλὸν εἶναι τὸν ἄνθρωπον μόνον· Γεν. 2, 18»
Ναι, δεν ήταν καλό ο άνθρωπος να είναι μόνος, ούτε στον Παράδεισο, ακόμα και αν είχε την τιμή να συνομιλεί το δειλινό με το μεγαλείο της Θεότητος ………
Τι μέγα μυστήριο κρύβει αυτό που λέμε μοναξιά………..τι κενό μέσα στην ψυχή…ούτε ο Παράδεισος αρκεί να το καλύψει, αλλά ούτε και το μεγαλείο της Θεότητος ;
Η λύτρωση αν ευρίσκεται ως παραμυθία – παρηγοριά, σε τούτη την κατάσταση που λέγεται μοναξιά, ευρίσκεται σε μια άλλη κατάσταση που λέγεται αγάπη για τον άλλον, και που ήταν ως φαίνεται καλά κρυμμένη τότε, από τον προπάτορά μας τον Αδάμ, όπως άλλωστε συμβαίνει με τους περισσότερους ανθρώπους ως τα σήμερα... Για να γεννηθεί αυτή η κατάσταση στον άνθρωπο, χρειάστηκε μεταξύ των άλλων και ο άλλος άνθρωπος η Εύα.
Και η αγάπη του Αδάμ για Τον Θεό;
Ναι, αγάπη για Τον Θεό…….θα υπήρχε…..στο μέλλον…….και από τον Αδάμ, θα ιδούμε το πώς. Θα υπήρχε και από άλλους……πόσους; Ποιούς; Ξέρει Ο Καρδιογνώστης…..ετάζει νεφρούς και καρδίας.
Και όμως τότε η Αγάπη κατέβαινε το δείλι για τον άνθρωπο και συνομιλούσε μαζί του….Που; Μα στον Παράδεισο.
Ο Αδάμ δεν αντιλαμβανόταν; Δεν ήξερε; Δεν ένιωθε την αξία της Αγάπης που το δειλινό συνομιλούσε μαζί του; Μήπως δεν ήξερε ούτε την αξία του Φωτός; Μήπως δεν ήξερε ούτε την αξία της Αληθείας; Σήμερα όμως ο άνθρωπος σίγουρα τα ξέρει όλα αυτά, και δείχνει πολλαπλώς ότι τα εκτιμά…...
Έτσι λοιπόν φαίνεται, ότι ο Αδάμ δεν ήξερε, αλλά μπορεί και να μην είναι και έτσι, διότι το μέγεθος των συνεπειών των γεγονότων που ακολούθησαν, ήταν τόσο μεγάλο και καταστροφικό, που μόνο μια προδοσία της αγάπης μπορούσε να επιφέρει…
Αδάμ που είσαι; «καὶ ἐκάλεσε Κύριος ὁ Θεὸς τὸν ᾿Αδὰμ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ᾿Αδάμ, ποῦ εἶ; Γεν. 3 9»
Ό ΄΄όφις΄΄ το μελέταγε το πράγμα, πως όμως βρέθηκε μέσα στον Παράδεισο; Μήπως τελικά ο Παράδεισος ήταν περισσότερο εσωτερική κατάσταση του ανθρώπου εκτός απο εξωτερικός τόπος,
Η βασιλεία των Ουρανών ήγγικεν και δύναται να είναι εντός ημών. Ακατανόητο;
Ναι, όσο και ο Παράδεισος. Όχι τόσο όμως, αν τον αντιληφθούμε ως κατάσταση. Διότι κατάσταση στην οποία ευρίσκεται ο άνθρωπος επηρεάζει σαφώς και τον γύρω κόσμο του, είτε έτσι είτε αλλιώς. Αυτό νομίζουμε έχει αποδειχθεί από πλήθος Αγίων που η βιωτή τους ειρήνευσε τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση και τα άγρια ζώα ακόμα, αλλά είναι προφανές ότι συμβαίνει και το αντίθετο.
Όσο λοιπόν και αν διέθετε περίφραξη ο Παράδεισος, αυτή δεν φαίνεται να βοήθησε εις το να μην εισέλθει και στην συνέχεια να μεταμορφωθεί σε όφη ο Πονηρός, πατήρ του ψεύδους. Αυτό το γεγονός δεν επηρέασε κανένα και σε τίποτα κατ΄αρχάς. Ο Παράδεισος εξακολουθούσε να είναι Παράδεισος, ο Αδάμ εργαζόταν σε αυτόν με χαρά, και το εσπέρας εξακολουθούσε να συνομιλεί με Τον Ύψιστο.
Ο πονηρός Αόρατος παρατηρούσε με προσοχή τον άνθρωπο, που τόση σημασία του είχε δώσει ως τώρα ο Ύψιστος, χωρίς ίσως να καταλαβαίνει το γιατί. Η εκδικητική του μανία έναντι του Υψίστου όπως και ο φθόνος του αύξανε, τώρα φθονούσε και μισούσε και τον άνθρωπο, αυτό το γένος που ο Θεός είχε τιμήσει με ιδιαιτέρα εύνοια, και το οποίο ο ίδιος περιφρονούσε, και ένεκα της εμφανούς εξωτερικής αδυναμίας του ανθρώπου, σε σύγκριση με τις πνευματικές και ασώματες σαν αυτόν δυνάμεις. Ο άνθρωπος ήταν και υλικός, η ύλη ήταν ίσως η κατώτατη μορφή κτίσεως που είχε δημιουργήσει ο Θεός. Σε αυτή δεν ανήκει ο Πονηρός, είναι πνευματική ασώματη οντότητα, και ναι κάποτε ήταν λαμπρός, δυνατός και ένδοξος, όσο και ξεχωριστός ίσως όσο κανένας άλλος εκ των νοερών δυνάμεων. Θεώρησε ότι ήταν άξιος να γίνει και αυτός ως ο Θεός, ξέχασε Ποιος τον δημιούργησε και σε Ποιόν όφειλε την ύπαρξή Του. Θεώρησε ότι γνωρίζει αρκετά πλέον για να αρπάξει από τα χέρια του Θεού την ΄΄ιδίαν Του κτήσιν΄΄. Θεωρούσε ίσως ότι ο Αγαθός Δημιουργός του Σύμπαντος δεν ήταν αρκετός για να άρχει επάνω σε αυτά που κοπίασε να δημιουργήσει. Ο πονηρός Άρπαξ σε λίγο θα είχε και θεωρητικές απόψεις περί ζητημάτων δικαιοσύνης, ιδιοκτησίας, ελευθερίας, ο Παμβασιλεύς Θεός θα ήταν άδικος. Δεν τον άφησε να αρπάξει την εξουσία, να ανέβει ως εκεί που ήταν ο Ύψιστος, να άρχει σε αυτά που δεν δημιούργησε, και μετά να κυβερνήσει με την ίδια δικαιοσύνη όλη τη κτίση.
Ξεσήκωσε και άλλες πνευματικές δυνάμεις με το μέρος του και ξεκίνησε ανοιχτό πόλεμο κατά του Υψίστου. Τότε υπέστη και την πρώτη εν δυνάμει και καθοριστική ήττα, συντρίφτηκε στην εν δυνάμει μάχη και αυτός και η στρατιά του, εξέπεσαν της Θείας ευνοίας, εκδιώχθηκαν κακήν κακώς από τα ύψη των Ουρανών, και ίπτανται πλέον όσοι έμειναν ελεύθεροι θελήματι Θεού στα μεσοδιαστήματα μεταξύ ουρανού και γης, ενώ άλλοι σύρθηκαν έως άρτι δέσμιοι στα τάρταρα.
Αδάμ που είσαι;
Ώσπου παραβιάστηκε και η περίφραξη του εξωτερικού Παραδείσου και κυρίως ο εσωτερικός Παράδεισος του ανθρώπου – η εσωτερική πνευματική και ψυχική κατάστασή του - από τι;
Από το δηλητήριο της απάτης και του ψεύδους. Ήξερε ο Αδάμ ότι υπάρχει αυτό το δηλητήριο; Ίσως ναι, ίσως όχι. Όμως οι συνομιλίες με τον Θεό προς στιγμήν ξεχάστηκαν, οι προειδοποιήσεις απορρίφθηκαν ως αβάσιμες, γιατί έτσι βεβαίωνε το φίδι.<καὶ εἶπεν ὁ ὄφις τῇ γυναικί· οὐ θανάτῳ ἀποθανεῖσθε· Γεν 3, 4> Ίσως λοιπόν ήταν και δόλιες, προσχηματικές, για να μην γίνει ως θεός. Εμπόδιζαν να γίνει γρήγορα, άκοπα, ο άνθρωπος που είχε ήδη όλα τα προσόντα, και δεν του έλειπε κανένα, παρά μόνο το υπέρτατο κατόρθωμα, να γίνει ως θεός. Αρκεί να έτρωγε τον ωραίο και επιθυμητό καρπό απο το δένδρο της γνώσεως του καλού και του κακού, τόσο εύκολα.
Η Εύα που κι αυτή τα συζητούσε ως φαίνεται με το τόσο λογικό και φρόνιμο ζώο, τον όφη, αυτή πρώτη θέλησε να γίνει παραχρήμα θεός, έδωσε κατόπιν και στον Αδάμ να γευτεί.
Πάντως ο καρπός αυτός δεν ήταν μήλο, ούτε λωτός, ούτε σαρκική συνεύρεση των ανθρώπων όπως πολλοί υπονοούν. Τι ακριβώς ήταν αυτό το δένδρο και πως μετέδιδε τέτοιου είδους γνώση θα μας μείνει αναπάντητο. Είναι όμως εμφανή τα αποτελέσματα από την γεύση του. Ο Αδάμ κάθε άλλο παρά θεός έγινε, και όταν το συνειδητοποίησε, ήδη η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει.
Άραγε γνώριζε ότι και κάποιος ΄΄άλλος΄΄ πριν από αυτόν θέλησε να γίνει και αυτός θεός, και εστράφη κατ’ ουσίαν ενάντια στον Θεό όπως και αυτός ο ίδιος εκείνη τη στιγμή έπραξε; Πιθανότατα το ήξερε.
Γνώριζε ότι αυτός ο ΄΄άλλος΄΄ τιμωρήθηκε για τούτο σκληρά; Πιθανότατα το ήξερε, γι'αυτό και τώρα είναι φοβισμένος, ξέρει πλέον ότι έπραξε κάτι κακό, κάτι πολύ κακό, και είναι βέβαιο ότι θα τιμωρηθεί.
Συνήθως το εσπέρας συνομιλούσε με Τον Θεό και όμως δεν του είχε αποκαλυφθεί το εύρος της αγάπης Του. Έμελλε να αποκαλυφθεί στον άνθρωπο ότι ήταν η Αγάπη, με τον ποιο απίθανο απίστευτο και καταπληκτικό τρόπο, ο Ιησούς Χριστός ο μονογενής Υιός και Λόγος Του Θεού, δεύτερο πρόσωπο Της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος, έγινε άνθρωπος και έπαθε από τον άνθρωπο για να σώσει τον άνθρωπο.
Αποκαλύφθηκε ενώπιον του ανθρώπου αλλά και των πνευματικών ουρανίων δυνάμεων ως Αγάπη, κατέπληξε τα σύμπαντα.
Αγάπη, λέξη που η έννοια και το βάθος της ήταν μάλλον άγνωστη στον αρχαίο ανθρώπινο κόσμο, ίσως όσο και στον σημερινό, πλην κάποιων από αυτούς που ήταν ο λαός του Θεού την δεδομένη ιστορική περίοδο…. όπως και σήμερα……
Αδάμ που είσαι;
Δεν είναι μόνο φοβισμένος τώρα ο Αδάμ, είναι θυμωμένος με όλους και με όλα, έχει γνώση της μικρότητος και της αδυναμίας του, κάποιος τον εξαπάτησε, όλα γύρω του υπάρχουν για να τον εξαπατούν, όλα κα όλοι, το φίδι, η Εύα, ακόμα και ο Ύψιστος που κατέβαινε και τον επισκεπτόταν το εσπέρας. Έχει σκοτιστεί για τα καλά, μπερδεύτηκε ακόμα περισσότερο με τη γνώση του καλού και του κακού, δεν γνωρίζει ότι δεν γνωρίζει, η μάλλον δεν γνωρίζει ότι αυτά που γνωρίζει είναι απειροελάχιστα σε σχέση με αυτά που δεν γνωρίζει. Δεν γνωρίζει την αξία της ταπείνωσης ενώπιον του Υψίστου ( αυτογνωσία), δεν γνωρίζει το έλεός Του, κυρίως δεν γνωρίζει την αγάπη Του, μερικοί από εμάς τα γνωρίζουμε, και θα κριθούμε ίσως με διαφορετικά μέτρα απ’ αυτά του Αδάμ.
Αδάμ που είσαι;
Το φίδι ήταν και αυτό κρυμμένο ποιο πέρα, χαιρόταν που πέτυχε τεραστίων διαστάσεων νίκη. Να Θεέ ποιος είναι αυτός που προτίμησες να δείξεις την εύνοιά σου, τα ίδια ήθελε όπως και εγώ, πικράθηκες γι’αυτό; Αυτό ήθελα, να σε πικράνω, να πάρω την εκδίκησή μου.
Αυτά που άκουσες από εμένα θα τα ακούσης τώρα από τον Αδάμ, που τον προτίμησες και του έδειξες την εύνοιά σου. Η τραγωδία σας μόλις άρχισε, θα τα πούμε και στο μέλλον. Αγαθός δεν είσαι; Δεν μας έδωσες ελευθερία για να’χουμε αξία; Απόδειξέ το λοιπόν, άσε με και θα δείς πολλά ακόμα που έχω να σας κάνω. Άσε με να δείξω ποιος είμαι.
Που είσαι Αδάμ;
-Εσύ φταίς, εσύ μαζί και αυτή που μου έδωσες για να μην είμαι μόνος, κρύφτηκα γιατί φοβήθηκα την οργή σου, νομίζω ότι μπορώ να κρύβομαι από Εσένα.
Δεν φταίω εγώ, το φίδι φταίει, αυτό με έκανε να πιστέψω ότι ψεύδεσαι, και ότι ποτέ δεν θα πάθαινα αυτά που μου είχες πεί. Αυτό με έβαλε να στραφώ εναντίον Σου στα μουλωχτά. Τι θέλεις τώρα; Να φανώ μπροστά Σου; Ντρέπομαι. Δεν γνωρίζεις ότι είμαι αδύναμος και γυμνός από προσπάθεια για κάτι καλό σαν τον σκώληκα; Τώρα γνωρίζω το καλό και το κακό, δεν γνωρίζω όμως τι είναι αυτός ο θάνατος που μου είχες πεί, μάλλον είναι κάτι κακό, και φοβάμαι μήπως το πάθω όπως με είχες προειδοποιήσει.
Η τραγωδία του ανθρώπου είχε ήδη αρχίσει…,, Ο άφθαρτος άνθρωπος έγινε φθαρτός. Η φθορά άγγιξε απόλυτα το υλικό σώμα του, μέχρι που επήλθε ο θάνατος, δηλαδή ο χωρισμός της αθανάτου ψυχής από το φθαρτό σώμα.
Και ο Θεός;
Δεν ξανακούστηκε, το ΄΄που είσαι Αδάμ;΄΄
Εγκατέλειψε τον άνθρωπο;
Βεβαίως και όχι.
Ο Αδάμ συνομιλούσε -τη απείρω Του συγκαταβάσει- με το Θεό και εκτός του Παραδείσου, και όχι μόνο αυτός αλλά και τα παιδιά του και τα παιδιά των παιδιών του… «καὶ εἶπε Κύριος ὁ Θεὸς πρὸς Κάϊν· ποῦ ἔστιν ῎Αβελ ὁ ἀδελφός σου; Γεν. 4, 9»
Που είσαι Αδάμ;
Θρηνώ Κύριε, τρέχουν ποτάμι τα δάκρυά μου, για την κατάστασή μου. Θρηνώ για την αφέλεια μου, θρηνώ για την σκληροκαρδία μου, θρηνώ για την κακία μου, θρηνώ για πολλά, αλλά όσο περισσότερο θρηνώ, τόσο περισσότερο νιώθω, ότι έχω τόση ανάγκη να Σου μιλήσω, έφτασα να σου μιλώ ακόμα και όταν δεν σε βλέπω, ξέρω ότι με ακούς……
Που είσαι Αδάμ;
Κανείς δεν ΄΄πλάστηκε΄΄ με τα ίδια τα χέρια Του Θεού, και σε κανέναν δεν ενεφύσησε μέσα από το Είναι Του, πνοή ζωής αθάνατη όπως στον Αδάμ.
Μετά την πτώση κανείς δεν θρήνησε όσο ο Αδάμ. Γι’αυτό άλλωστε ο λεγόμενος ΄΄Αδαμιαίος θρήνος΄΄, ειπώθηκε ότι είναι μεν μυστική σε εμάς, αλλά υψηλότατη και κορυφαία δε πνευματική κατάσταση, που μόνο οι μεγάλοι άγιοι και οι ασκηταί την έχουν ζήσει και γευτεί, και εμείς μόνο με τα τυχών λίγα δάκρυα μετανοίας μας.
Κανείς άνθρωπος δεν μετανόησε ίσως τόσο, όσο ο Αδάμ, γιατί κανείς ίσως δεν έκλαψε και δεν θρήνησε όσο ο Αδάμ, αφού κανείς ίσως δεν συνομίλησε τόσο πολύ με τον Ύψιστο όσο ο Αδάμ, και αφού ίσως κανείς δεν έζησε την πνευματική παραδείσια ζωή, την οποία και να έχασε, και γι΄αυτό πικράθηκε και ταπεινώθηκε, όσο ο Αδάμ.
Ίσως τελικώς λίγοι αγάπησαν τον Θεό τόσο, όσο ο Αδάμ.
Προπάτορες Αδάμ και Εύα πρεσβέψατε υπέρ ημών.
Μ.Δ.Κ.
και μπορούμε να το αφαιρέσουμε αν δε θέλεις