"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

«Υπήρχε κάποιος που έκανε το εξής: όταν έβλεπε στο χωριό του φτωχό που δεν μπορούσε να σπείρει το χωράφι του, πήγαινε τη νύχτα με τα δικά του βόδια και με δικό του σπίτι ώργωνε και έσπειρε το χωράφι του φτωχού, χωρίς εκείνος να το γνωρίζει. Αλλά και όταν ο άνθρωπος αυτός αργότερα έγινε Μοναχός, συνέχισε να εκδηλώνει με τον ίδιο τρόπο την συμπόνοια του. Έπαιρνε τον δρόμο που οδηγούσε από τον Ιορδάνη στην αγία Πόλη (την Ιερουσαλήμ) , έχοντας μαζί του ψωμιά και νερό. Και όταν συναντούσε κάποιον που δεν μπορούσε να συνεχίσει (στην ανηφόρα) έπαιρνε το φορτίο του και το κουβαλούσε ο ίδιος μέχρι το όρος των Ελαιών. Έπειτα, επιστρέφοντας πάλι από τον ίδιο (κατηφορικό) δρόμο, μετέφερε τα πράγματα διαφόρων μέχρι την Ιεριχώ.
Συνέβη δε να δουν τον Γέροντα άλλοτε να σηκώνει ένα βαρύ φορτίο και να ιδρωκοπεί και άλλοτε να μεταφέρει στους ώμους του ένα ή δύο παιδιά. Μερικές φορές καθόταν στην άκρη του δρόμου και επισκεύαζε τα υποδήματα των οδοιπόρων , ανδρών και γυναικών. Γι’ αυτόν μάλιστα τον σκοπό είχε πάντα μαζί του τα απαραίτητα εργαλεία. Άλλους ξεδιψούσε από το δικό του νερό και σε άλλους έδινε ψωμί. Εάν δε συναντούσε κάποιον γυμνό, του έδινε το ρούχο που φορούσε ο ίδιος . Αυτή την κοπιαστική δουλειά έκανε όλη μέρα. Και εάν ποτέ εύρισκε στον δρόμο κάποιον νεκρό, αφού έψαλλε τα νεκρώσιμα τροπάρια, τον ενταφίαζε». Ιωάννης Μόσχος (PG 87, 2869 ) .


Οδική Ποιμαντική! Έτσι θα λέγαμε σήμερα το έργο που έκανε ο άγνωστος εκείνος άνθρωπος , που συνέχισε το παράδειγμα του Καλού Σαμαρείτου, ο οποίος στον ίδιο δρόμο άσκησε πρώτος το είδος αυτό της Ποιμαντικής. Ο δρόμος Ιεριχώ- Ιερουσαλήμ , ήταν αφ’ ενός , ανηφορικός και, αφ’ ετέρου, πολυσύχναστος οδική αρτηρία. Πλήθος ανθρώπων και μεταφορικών ζώων, ανέβαινε και κατέβαινε στον δρόμο αυτό. Πολλές ακόμη ήσαν και οι ανάγκες κάποιας οδικής βοήθειας και συμπαράστασης. Ο άγνωστος εκείνος Μοναχός άσκησε μια οδική Ποιμαντική, την οποία πρώτος εγκαινίασε ο Χριστός και την οποία οφείλει να ασκήσει η Εκκλησία, ιδιαίτερα σήμερα που η Οδική Κυκλοφορία έχει αυξηθεί και τα αντίστοιχα οδικά προβλήματα και ανάγκες έχουν κατακόρυφα πολλαπλασιασθεί.
Μια σύγχρονη οδική Ποιμαντική της Εκκλησίας θα μπορούσε να παρέχει πληροφορίες στους μετακινουμένους ,για την κίνηση και τα δρομολόγια, να φροντίζει για τους τραυματίες, τους ηλικιωμένους, τους αστέγους ή αναπήρους που έχουν ανάγκη μετακινήσεως, να οργανώνει ιερά προσκυνήματα κ.λπ.


Από το βιβλίο: «+ Μητροπολίτου Αχελώου
ΕΥΘΥΜΙΟΥ (Κ. ΣΤΥΛΙΟΥ)
ΟΙ ΑΕΤΟΙ
Ορθόδοξο Θεολογικό Αγιολόγιο»
ΕΚΔΟΣΕΙΣ: ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΤΕΓΗ ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

Τι όμορφη και διδακτική ιστορία..

"Οδική ποιμαντική" λοιπόν..Και μάλιστα οδική ποιμαντική, όχι απλά με διδαχή, νουθεσία και λόγο, αλλά με πραγματικό ζωντανό παράδειγμα βίου και ενεργής προσφοράς προς τον αναγκεμένο αδελφό..
Αντιλαμβάνεστε πόσο δύσκολο είναι, πόσο η προσωπικώς πάσχουσα συμπεριφορά φαντάζει σχεδόν ουτοπική....
Αλλά, κι' όμως, έτσι θάπρεπε νάμαστε όλοι μας....

gkou έγραψε: Μια σύγχρονη οδική Ποιμαντική της Εκκλησίας θα μπορούσε να παρέχει πληροφορίες στους μετακινουμένους ,για την κίνηση και τα δρομολόγια, να φροντίζει για τους τραυματίες, τους ηλικιωμένους, τους αστέγους ή αναπήρους που έχουν ανάγκη μετακινήσεως, να οργανώνει ιερά προσκυνήματα κ.λπ.

panagiotisspy έγραψε:"Οδική ποιμαντική" λοιπόν..Και μάλιστα οδική ποιμαντική, όχι απλά με διδαχή, νουθεσία και λόγο, αλλά με πραγματικό ζωντανό παράδειγμα βίου και ενεργής προσφοράς προς τον αναγκεμένο αδελφό..
Αντιλαμβάνεστε πόσο δύσκολο είναι, πόσο η προσωπικώς πάσχουσα συμπεριφορά φαντάζει σχεδόν ουτοπική....
Αλλά, κι' όμως, έτσι θάπρεπε νάμαστε όλοι μας....

δυστυχώς σήμερα είναι όντως ουτοπική όπως λέει ο Παναγιώτης, μια τέτοια συμπεριφορά προς άτομα που δοκιμάζονται καθημερινά στη ζούγκλα της σημερινής κοινωνίας μας.
Οι ανάγκες πολλές αλλά δεν τις βλέπει κανείς, κανένας φορέας, αλλά και εμείς τι κάνουμε ; πόσο βοηθάμε καθημερινά στον δρόμο μας άτομα που χρειάζονται βοήθεια ;

είναι σαν παράδειγμα,
με έναν τυφλό που δεν μπορεί να χαρεί την ομορφιά μιας όμορφης εικόνας,
ενώ εμείς που έχουμε τα ματάκια μας και μπορούμε, στην ουσία είμαστε τυφλοί
και δεν βλέπουμε αυτές τις χαρές που μας προσφέρει τόσο απλόχερα η ζωή.

Από την άλλη, κι εμείς ,ατομικά, σαν μέλη της Εκκλησίας μας μπορούμε -το κατά δύναμιν ο καθένας- να εφαρμόσουμε την οδική Ποιμαντική!Π.χ. πόσους βλέπουμε γύρω μας καθημερινά, να κουβαλούν ασήκωτες τσάντες με ψώνια (γεροντάκια και γριούλες κυρίως) και δεν μπαίνουμε στον κόπο να τους ρωτήσουμε αν θέλουν τη βοήθειά μας; Να μια πολύ ωραία ιδέα για την εφαρμογή της Ποιμαντικής αυτού του είδους !