Ταπείνωση: πως αποκτάται;

[faviola]

Ερώτηση: Καιρό τώρα παιδεύομαι με αυτό το ερώτημα. Πώς μπορεί κανείς, που ζει στον κόσμο και έχει επιτυχίες, να ταπεινώνει τον εαυτό του; Τι κάνετε εσείς για να διατηρείστε εν ταπεινώσει; Ας πούμε οι μοναχοί κάνουν υπακοή και μέσω της υπακοής ταπεινώνουν τον εαυτό τους, αφού δεν κάνουν το θέλημά τους, αλλά το θέλημα του γέροντα. Ποια η γνώμη και η εμπειρία σας;

[gkou]

Κι εγώ αγαπητή Άννα , εκεί έχω καταλήξει, στο ότι η ταπείνωση αποκτάται κυρίως με την υπακοή στον πνευματικό. Για μένα αυτό είναι το πιο δύσκολο, το να υποτάξω το θέλημά μου στο θέλημα του Θεού. Κάθε φορά που κάνω ανυπακοή ,"τρώω τα μούτρα μου" και μετά γυρίζω άκρως ταπεινωμένη σε εκείνον για εξομολόγηση και ξανά από την αρχή τον αγώνα! Επίσης, πολύ με βοηθάει το να προσπαθώ να θυσιάζω τη δική μου ανάπαυση για το καλό της οικογενείας μου, όπως και το να μην εναντιώνομαι με λόγια και πράξεις στο σύζυγό μου

[faviola]

Ξέρεις όμως, αφενός είμαι ανύπαντρη και αφετέρου ένας κοσμικός η μόνη υπακοή που μπορεί να κάνει στον πνευματικό του είναι στην προσευχή. Όσον αφόρα τις αμαρτίες τι υπακοή να κάνεις εκεί;;;;;; Αυτό πιστεύω, δεν σημαίνει ότι είναι αλήθεια κιόλας.

[gkou]

Η διαφορά μας είναι μόνο στο ότι εγώ έχω δική μου οικογένεια, εννοώ σύζυγο και παιδιά.Η υπακοή στον πνευματικό όμως είνσι κάτι που αφορά όλους, όχι μόνο τους έγγαμους.

[panagiotisspy]

Η ταπείνωση είναι ύψιστη αρετή..
Κατά τη γνώμη μου, δεν αποκτάται ΠΟΤΕ οριστικά..
Συνεχώς παλεύεται με αγώνα, προσευχή, Αγάπη..

Αν έστω και για μιά στιγμή θεωρήσουμε ότι αποκτήσαμε ταπείνωση, τότε δε βαδίζουμε σωστά..

Πρέπει να προσπαθούμε να είμαστε ταπεινοί την κάθε στιγμή..

ΥΓ.
Πολλές φορές σας έχω πει, ότι αυτά που λέω, δε σημαίνει ότι τα κάνω κιόλας..
Δυστυχώς..

[smarti]

Enas gerontas apo to agio oros mou ipe pos apoktiete me tin aftopepsia! Na katigoroume thiladi gia ola ton eafto mas kai ochi tous allous.

[Captain Yiannis]

"Εράσθητι αυτής και δοξάσθητι" Παροιμ. 4.6. Το αγιογραφικό αυτό χωρίο χρησιμοποιεί ο Μέγας Βασίλειος, όταν ομιλεί για την απόκτηση της ταπεινώσεως. Να επιδιώκεις, λέει, την ταπείνωση σα να την έχεις ερωτευθεί.
Για την απόκτηση της απαιτείται και η κατά δύναμη σωματική άσκηση. Προπαντός δε η πολύπλευρη εσωτερική άσκηση. Και να ένας τρόπος:
Έλεγε Γέρων: "Συνήθισε να λες σιγά - σιγά από την καρδιά σου για τους αδελφούς: "Πραγματικά αυτοί είναι ανώτεροι μου στην εκτέλεση των εντολών του Θεού. Και πάλιν: Είναι σπουδαιότεροι μου. Έτσι θα θεωρείς τον εαυτό σου κατώτερο όλων. Και θα κατοικήσει το πνεύμα του Θεού εντός σου. Ο Μ. Βασίλειος λέει κάτι πιο "τολμηρό": "Να μην υπερηφανεύεσαι ποτέ εις βάρος του άλλου ούτε ακόμα και αυτών των υπερβολικά αμαρτωλών!" Να μην επιτρέψεις δηλαδή ποτέ στο λογισμό σου να καυχηθεί, ότι είσαι καλύτερος και από τον χειρότερο εγκληματία! Σου κακοφαίνεται; Άρα έχεις καλή ιδέα για τον εαυτό σου! Ένας λόγος παραπάνω να εφαρμόσεις την σοφή παραίνεση του Μ. Βασιλείου.

Ό Απ. Παύλος το έλεγε και το πίστευε: "Είμαι ό πρώτος αμαρτωλός του κόσμου"(Α' Τιμ. 1.15).

http://www.pigizois.net/pneumatikoi_log ... theias.htm

[panosgreece]

Ερώτηση: Καιρό τώρα παιδεύομαι με αυτό το ερώτημα. Πώς μπορεί κανείς, που ζει στον κόσμο και έχει επιτυχίες, να ταπεινώνει τον εαυτό του; Τι κάνετε εσείς για να διατηρείστε εν ταπεινώσει; Ας πούμε οι μοναχοί κάνουν υπακοή και μέσω της υπακοής ταπεινώνουν τον εαυτό τους, αφού δεν κάνουν το θέλημά τους, αλλά το θέλημα του γέροντα. Ποια η γνώμη και η εμπειρία σας;

το 99 % αγαπητη αννα που νομιζουν οτι εχουν ταπεινωση ........απλα νομιζουν ...................προσπαθησε πολυ απλα να μην εχεις υπερηφανεια ....μιας και η πηγη της ταπεινωσης σε εμας τους κοσμικους ξεκινα απ την υπερηφανεια ...........αμα βγαλεις την υπερηφανεια απ την ζωη σου θα εχεις αυτοματα ταπεινωση μην ακους τι λεει ο καθενας και η καθε μια καταπιεσμενη που κρυβει την καταθλιψη της πισω απο μια ταμπελα που την ονομαζει ταπεινωση .

το να κανεις τον μ@λ@κ@ δεν ειναι ταπεινωση ..........

[faviola]

Τι εννοείς με το τελευταίο;;

[aposal]

Με πολύν καθημερινό αγώνα και πολλή, μα πάρα πολλή υπομονή. Πάντοτε υπό την αυστηρή επίβλεψη του πνευματικού, χωρίς την οποία τίποτε δεν γίνεται.