Περί Αιωνιότητος.
Δημοσιεύτηκε: Τετ Δεκ 01, 2010 9:57 am
Τι ειναι η Αιωνιοτητα; Τι φρονουμε περι αυτης και τι προσδοκουμε απο αυτην;
Oλοι οι πιστοι μιλανε γιαυτην, αλλα οχι μονο αυτοι.
Ακομα και αθεοι, και οι πλεον θεομαχοι, εχουν στο πισω μερος του μυαλου και της ψυχης τους, την εικονα της.
Γιατι ο ανθρωπος κατα τον ενθεο "σχεδιασμο" του, και την ουσια του, που απορρεει απο αυτον,
οχι βεβαια απο τον Θεον, ουσιωδως, αλλα ενεργητικως και δημιουργικως,
ποιηθηκε ωστε να ζει αιωνια, και οχι να επιστρεφει εις το μη Ον.
Οτι ποιει ο Θεος, ως Αιωνιος, ο Ιδιος, ειναι και γινεται και αυτο αιωνιο, και ας φαινεται προσωρινα και φαινομενικα, οτι απογινεται.
Συνεπως, η αιωνιοτητα μας αναμενει. Εμεις;
Μεσα στην καθημερινοτητα μας, συμπνιγομαστε και συμφυρομαστε μετα δικαιων και αδικων,
σε μια αεναη αναζητηση, και εκζητηση, μεσα απο την επιθυμια, το θελημα, την βουληση, η οποια καλειται να το υλοποιησει,
τις ενεργειες, τις αστοχιες τις επιτυχιες και αποτυχιες μας, τις ατοπες, και ανομες, τις καλες και αγαθες.
Τινος; Τι συνιστα αυτην την Αναζητηση; Η κινηση αυτη οριοθετειται νομοτελειακα στην αναζητηση του αιωνιου Θεου.
Το καθετι, εμψυχο και αψυχο οριοθετειται απο την αναγκη, και την χρεια.
Ειτε εχει την γνωση, ειτε δεν εχει την γνωση, περι αυτου,
γνωση η οποια δεν ερχεται αυτοφυως,
αλλα ειναι αποτελεσμα μονο μιας βαθιας αυτογνωσιας του ανθρωπινου οντος, εν Χριστω, εν Θεω.
Οταν απουσιαζει αυτη γνωση, που ειναι καρπος της πιστεως, τοτε,
η επιθυμια, η θεληση, προκαλουν και αποτελουν κινηση, αμεταθετη και κυκλικη,
γυρω απο τον κοσμο, και τα πασης λογης θελγητρα του.
Το μεταπτωτικο διπολο, Ηδονη-Οδυνη, ολοτελα παγιδευτικο, και αναποδραστο,
μας συνεχει και κατεχει, και σε καθε εκφανση της ζωης μας, το βρισκουμε μπροστα μας νομοτελειακα.
Καποιες ομως στιγμες το πραγμα καταλαγιαζει.
Και τοτε μενουμε μονοι με τον εαυτο μας, και το απροσμετρητο βαθος του.
Μας τρομαζει αυτο το βαθος. Δεν θελουμε να το κοιταξουμε καταματα. Ειναι αβυσσος.
Χασκει μαυρο κατενωπιον των ποδων μας,
και ο νους ιλιγγια,
και αδυνατει να το ατενισει εν πληρει επιγνωσει και ευθυνη.
Ετσι καταληγουμε, να γυριζουμε επι τα ιδια, σε εναν φαυλο κυκλο, διασκορπισμου, και σκοτισμου,
ωστε να ξεχασουμε στ'αληθεια,
ποιοι ειμαστε, μα πανω απο ολα, το γιατι, ειμαστε.
Ξανα και ξανα επανερχεται αμειλικτο το ερωτημα, που δεν αφηνει κανεναν,
που να νιωθει ακομα μεσα του, ειλικρινα και τιμια,
εστω και σε μικροτατο υπομοριακο επιπεδο, ελαχιστο των ελαχιστων,
την θεοειδεια, το κατ'Έικοναν αρχετυπο,
το δωρον των δωρουμενων, και χαρισμα των χαρισματων,
που απλοχερα διδεται, αμα την κληση, εν τη υπαρξει, εκ του μη οντος,
στον καθενα απο εμας,
υπο των παναχραντων, ποιητικων χειρων του Πλαστουργου και Κυριου μας.
Ειμαστε καταδικασμενοι στην Αιωνιοτητα. Μετα απο εδω, οσο κρατησει το εδω, ακολουθει αυτη.
Καλουμαστε να ζησουμε που;
Στο ευ αει Ειναι, η, στο φευ αει Ειναι, (μακρια απο ολους αυτο το δευτερο)
ως αμεταθετο και ατελευτητο τροπο υπαρξεως εν αυτη,
συμφωνα με την διδασκαλια του Οσιου Μαξιμου του Ομολογητου,
κορυφαιου ασκητικου-νηπτικου πατρος και θεολογου, του 7ου αιωνος.
Tι ειναι ομως η περιφημη Αιωνιοτητα;
Οριζεται με καποιο πλαισιο, βιωματικο, εμπειρικο, γνωστικο, αισθητικο,
ψυχοσωματικο, ηδη εν εσοπτρω, και εν ανιγματι, ηδη απο αυτην την ζωη;
Εν μερει ναι.
Θα προσπαθησουμε με τις πενιχρες δυναμεις μας, να το αγγιξουμε.
Εμπειρικα, και οχι διανοητικα προσεγγιζεται η Αιωνιοτητα. Καρδιακα.
Σε μια στιγμη προσευχης, πανω σε μια μεγαλη χαρα, η ανειπωτη θλιψη,
σε ενα αδιαπεραστο αδιεξοδο, σε μια εντονη επιτυχια η αποτυχια,
καθε φορα που η υπαρξη φτανει στα ορια της.
Αυτο κατ'αναγκην δεν γινεται μεσω οχλαγωγιας, η γεγονοτων, αλλα μπορει να επιτελειται,
και μεσα σε απολυτη ησυχια, εγκαταλειψη και απορριψη ακομη, απο τον περιγυρο.
Ειναι στιγμες, ακαριαιες, οπου σταματα ο νους, με την πληρη οντολογικη εννοια του,
οχι στενα την διανοητικη, αλλα την εν κοινωνια αισθηση του, την ενδοκοσμικη και συναμα υπερβατικη,
και η νοερη και κατα βαθος αγνωστη και σε εμας τους ιδιους, πολυδυναμη ψυχη μας,
κρεμεται επι της αβυσσου, που αναφεραμε παραπανω και η οποια διανοιγεται απειλητικη αχανης, και αγνωστη.
Ο εαυτος μας, και η υπαρξη μας, γινεται διαφανη, ενωπιον του Θεου, αλλωστε παντα ειναι, τοτε ομως, αυτες τις στιγμες,
ειναι και απο την πλευρα μας, αυτο βιουμενο, και εν αισθησει τελεσιουργουμενο.
Τοτε νιωθεις οτι η αιωνιοτητα, δεν ειναι κατι εξωτερικο, μια ευδαιμονια επιβαλλομενη εξωθεν, ενας τοπος, ενα βραβειο.
Επειδη ο Ιδιος ο Κυριος εδιδαξε, και τονισε, οτι η Βασιλεια των Ουρανων, εντος ημων εστιν, παλι και παλι,
φροντιζει ο Ιδιος να δινει, προγευσεις, και καποιες απειρο-στιγμες, χαραμαδες ενχρονες, ρωγμες στον ενυλο χωροχρονο μας,
μεσα απο τις οποιες, κυλα και ρεει, το υπαρκτικο ενυποστατο φως του αιωνιου γιγνεσθαι.
Ο Ανθρωπος δεν εχει κληθει να Ειναι, απλα. Δεν ειναι μια στατικη υπαρξη, που θα ζησει αυτην την ζωη, την πεπερασμενη,
την οποια παρα πολλοι ηδη δεν ξερουν, γιατι την ζουν, καθως και τι ακριβως πρεπει να κανουν με αυτην, στα χερια τους.
Ο Ανθρωπος, εχει κληθει να ειναι ενας συνεχης δια-λογος, μετα Του Λογου, ενα συνεχες Γιγνεσθαι,
δεν Ειναι, αλλα πρεπει να Γινει.
Πρεπει να γινει Αιωνιος. Και πως γινεται Αιωνιος ο ανθρωπος, αλλιως, παρα μονο, ζωντας απο τωρα την Αιωνιοτητα,
και μαθητευοντας σε αυτην, εκπαιδευεται για μια νεα και τελικη γεννηση, εν πνευματι και αληθεια, εν Χριστω Ιησου,
ωστε να καταστει Ον δια-λογικο, και δια-λεγομενο μετα του Λογου.
Στις στιγμες αυτες, που διαρκουν, ελαχιστα αλλα συναμα και ατελειωτα, παρα το παραδοξο του λογου, η αισθηση μενει βαθια χαραγμενη,
μεσα στην ψυχη, οχι ως συναισθηματικου και φθηνου ρομαντικου τυπου αναμνηση.
Αλλα ως βιωματικη κατασταση και εμπειρια μιας αλλης ταξης, και τροπου υπαρξεως. Μενει ενα μαθημα, μια γνωση, ενα εφοδιο.
Το κρισιμο σημειο και ζητουμενο, ειναι αυτο το μαθημα, το αχρονο, η γευση της αιωνιοτητος, να μην αφεθει στην ληθη,
να μην παραγνωρισθει, η νομισθει και λογισθει αναξιο λογου, μπροστα σε μια επιπολαιη αντιμετωπιση στο συναισθηματικο επιπεδο,
αλλα να σταθει αφορμη, δοξολογιας, περαιτερω εμβαθυνσεως της επιθυμιας για κοινωνια μετα του Αιωνιου,
το οποιο φυσικα και αναντιρρητα δεν ειναι αφηρημενο και ανυποστατο, αλλα ολοτελα υπαρκτο, και ενυποστατο,
και δεν ειναι αλλο, απο Αυτον ο Οποιος παραγει την Αιωνιοτητα, αφου αυτη βρισκεται και βιωνεται και σημαινεται εντος Του,
ως δημιουργια Του, και χωρος υποδοχης των τελειουμενων λογικων πλασματων Του.
Ας αναζητησουμε λοιπον την αιωνιοτητα, τωρα, ακομα και στην χρονικη μεταπτωτικη κατασταση μας, ειναι εφικτη,
καθως η Εκκλησια, και η ζωη μεσα, και γυρω απο αυτην, μας διδει τα εφοδια,
να βλεπουμε εναργως την καθημερινη μας, παλη, μεταξυ επιθυμιας, καθολικοτητος, και εσχατολογικοτητος,
ως προπαιδευση για την αιωνιοτητα, κοντα στον Ζωντα Θεο,
τον εν Τριαδι προσκυνητο και μεγαλυνομενο, νυν και αει και εις τον αιωνα του αιωνος.
Oλοι οι πιστοι μιλανε γιαυτην, αλλα οχι μονο αυτοι.
Ακομα και αθεοι, και οι πλεον θεομαχοι, εχουν στο πισω μερος του μυαλου και της ψυχης τους, την εικονα της.
Γιατι ο ανθρωπος κατα τον ενθεο "σχεδιασμο" του, και την ουσια του, που απορρεει απο αυτον,
οχι βεβαια απο τον Θεον, ουσιωδως, αλλα ενεργητικως και δημιουργικως,
ποιηθηκε ωστε να ζει αιωνια, και οχι να επιστρεφει εις το μη Ον.
Οτι ποιει ο Θεος, ως Αιωνιος, ο Ιδιος, ειναι και γινεται και αυτο αιωνιο, και ας φαινεται προσωρινα και φαινομενικα, οτι απογινεται.
Συνεπως, η αιωνιοτητα μας αναμενει. Εμεις;
Μεσα στην καθημερινοτητα μας, συμπνιγομαστε και συμφυρομαστε μετα δικαιων και αδικων,
σε μια αεναη αναζητηση, και εκζητηση, μεσα απο την επιθυμια, το θελημα, την βουληση, η οποια καλειται να το υλοποιησει,
τις ενεργειες, τις αστοχιες τις επιτυχιες και αποτυχιες μας, τις ατοπες, και ανομες, τις καλες και αγαθες.
Τινος; Τι συνιστα αυτην την Αναζητηση; Η κινηση αυτη οριοθετειται νομοτελειακα στην αναζητηση του αιωνιου Θεου.
Το καθετι, εμψυχο και αψυχο οριοθετειται απο την αναγκη, και την χρεια.
Ειτε εχει την γνωση, ειτε δεν εχει την γνωση, περι αυτου,
γνωση η οποια δεν ερχεται αυτοφυως,
αλλα ειναι αποτελεσμα μονο μιας βαθιας αυτογνωσιας του ανθρωπινου οντος, εν Χριστω, εν Θεω.
Οταν απουσιαζει αυτη γνωση, που ειναι καρπος της πιστεως, τοτε,
η επιθυμια, η θεληση, προκαλουν και αποτελουν κινηση, αμεταθετη και κυκλικη,
γυρω απο τον κοσμο, και τα πασης λογης θελγητρα του.
Το μεταπτωτικο διπολο, Ηδονη-Οδυνη, ολοτελα παγιδευτικο, και αναποδραστο,
μας συνεχει και κατεχει, και σε καθε εκφανση της ζωης μας, το βρισκουμε μπροστα μας νομοτελειακα.
Καποιες ομως στιγμες το πραγμα καταλαγιαζει.
Και τοτε μενουμε μονοι με τον εαυτο μας, και το απροσμετρητο βαθος του.
Μας τρομαζει αυτο το βαθος. Δεν θελουμε να το κοιταξουμε καταματα. Ειναι αβυσσος.
Χασκει μαυρο κατενωπιον των ποδων μας,
και ο νους ιλιγγια,
και αδυνατει να το ατενισει εν πληρει επιγνωσει και ευθυνη.
Ετσι καταληγουμε, να γυριζουμε επι τα ιδια, σε εναν φαυλο κυκλο, διασκορπισμου, και σκοτισμου,
ωστε να ξεχασουμε στ'αληθεια,
ποιοι ειμαστε, μα πανω απο ολα, το γιατι, ειμαστε.
Ξανα και ξανα επανερχεται αμειλικτο το ερωτημα, που δεν αφηνει κανεναν,
που να νιωθει ακομα μεσα του, ειλικρινα και τιμια,
εστω και σε μικροτατο υπομοριακο επιπεδο, ελαχιστο των ελαχιστων,
την θεοειδεια, το κατ'Έικοναν αρχετυπο,
το δωρον των δωρουμενων, και χαρισμα των χαρισματων,
που απλοχερα διδεται, αμα την κληση, εν τη υπαρξει, εκ του μη οντος,
στον καθενα απο εμας,
υπο των παναχραντων, ποιητικων χειρων του Πλαστουργου και Κυριου μας.
Ειμαστε καταδικασμενοι στην Αιωνιοτητα. Μετα απο εδω, οσο κρατησει το εδω, ακολουθει αυτη.
Καλουμαστε να ζησουμε που;
Στο ευ αει Ειναι, η, στο φευ αει Ειναι, (μακρια απο ολους αυτο το δευτερο)
ως αμεταθετο και ατελευτητο τροπο υπαρξεως εν αυτη,
συμφωνα με την διδασκαλια του Οσιου Μαξιμου του Ομολογητου,
κορυφαιου ασκητικου-νηπτικου πατρος και θεολογου, του 7ου αιωνος.
Tι ειναι ομως η περιφημη Αιωνιοτητα;
Οριζεται με καποιο πλαισιο, βιωματικο, εμπειρικο, γνωστικο, αισθητικο,
ψυχοσωματικο, ηδη εν εσοπτρω, και εν ανιγματι, ηδη απο αυτην την ζωη;
Εν μερει ναι.
Θα προσπαθησουμε με τις πενιχρες δυναμεις μας, να το αγγιξουμε.
Εμπειρικα, και οχι διανοητικα προσεγγιζεται η Αιωνιοτητα. Καρδιακα.
Σε μια στιγμη προσευχης, πανω σε μια μεγαλη χαρα, η ανειπωτη θλιψη,
σε ενα αδιαπεραστο αδιεξοδο, σε μια εντονη επιτυχια η αποτυχια,
καθε φορα που η υπαρξη φτανει στα ορια της.
Αυτο κατ'αναγκην δεν γινεται μεσω οχλαγωγιας, η γεγονοτων, αλλα μπορει να επιτελειται,
και μεσα σε απολυτη ησυχια, εγκαταλειψη και απορριψη ακομη, απο τον περιγυρο.
Ειναι στιγμες, ακαριαιες, οπου σταματα ο νους, με την πληρη οντολογικη εννοια του,
οχι στενα την διανοητικη, αλλα την εν κοινωνια αισθηση του, την ενδοκοσμικη και συναμα υπερβατικη,
και η νοερη και κατα βαθος αγνωστη και σε εμας τους ιδιους, πολυδυναμη ψυχη μας,
κρεμεται επι της αβυσσου, που αναφεραμε παραπανω και η οποια διανοιγεται απειλητικη αχανης, και αγνωστη.
Ο εαυτος μας, και η υπαρξη μας, γινεται διαφανη, ενωπιον του Θεου, αλλωστε παντα ειναι, τοτε ομως, αυτες τις στιγμες,
ειναι και απο την πλευρα μας, αυτο βιουμενο, και εν αισθησει τελεσιουργουμενο.
Τοτε νιωθεις οτι η αιωνιοτητα, δεν ειναι κατι εξωτερικο, μια ευδαιμονια επιβαλλομενη εξωθεν, ενας τοπος, ενα βραβειο.
Επειδη ο Ιδιος ο Κυριος εδιδαξε, και τονισε, οτι η Βασιλεια των Ουρανων, εντος ημων εστιν, παλι και παλι,
φροντιζει ο Ιδιος να δινει, προγευσεις, και καποιες απειρο-στιγμες, χαραμαδες ενχρονες, ρωγμες στον ενυλο χωροχρονο μας,
μεσα απο τις οποιες, κυλα και ρεει, το υπαρκτικο ενυποστατο φως του αιωνιου γιγνεσθαι.
Ο Ανθρωπος δεν εχει κληθει να Ειναι, απλα. Δεν ειναι μια στατικη υπαρξη, που θα ζησει αυτην την ζωη, την πεπερασμενη,
την οποια παρα πολλοι ηδη δεν ξερουν, γιατι την ζουν, καθως και τι ακριβως πρεπει να κανουν με αυτην, στα χερια τους.
Ο Ανθρωπος, εχει κληθει να ειναι ενας συνεχης δια-λογος, μετα Του Λογου, ενα συνεχες Γιγνεσθαι,
δεν Ειναι, αλλα πρεπει να Γινει.
Πρεπει να γινει Αιωνιος. Και πως γινεται Αιωνιος ο ανθρωπος, αλλιως, παρα μονο, ζωντας απο τωρα την Αιωνιοτητα,
και μαθητευοντας σε αυτην, εκπαιδευεται για μια νεα και τελικη γεννηση, εν πνευματι και αληθεια, εν Χριστω Ιησου,
ωστε να καταστει Ον δια-λογικο, και δια-λεγομενο μετα του Λογου.
Στις στιγμες αυτες, που διαρκουν, ελαχιστα αλλα συναμα και ατελειωτα, παρα το παραδοξο του λογου, η αισθηση μενει βαθια χαραγμενη,
μεσα στην ψυχη, οχι ως συναισθηματικου και φθηνου ρομαντικου τυπου αναμνηση.
Αλλα ως βιωματικη κατασταση και εμπειρια μιας αλλης ταξης, και τροπου υπαρξεως. Μενει ενα μαθημα, μια γνωση, ενα εφοδιο.
Το κρισιμο σημειο και ζητουμενο, ειναι αυτο το μαθημα, το αχρονο, η γευση της αιωνιοτητος, να μην αφεθει στην ληθη,
να μην παραγνωρισθει, η νομισθει και λογισθει αναξιο λογου, μπροστα σε μια επιπολαιη αντιμετωπιση στο συναισθηματικο επιπεδο,
αλλα να σταθει αφορμη, δοξολογιας, περαιτερω εμβαθυνσεως της επιθυμιας για κοινωνια μετα του Αιωνιου,
το οποιο φυσικα και αναντιρρητα δεν ειναι αφηρημενο και ανυποστατο, αλλα ολοτελα υπαρκτο, και ενυποστατο,
και δεν ειναι αλλο, απο Αυτον ο Οποιος παραγει την Αιωνιοτητα, αφου αυτη βρισκεται και βιωνεται και σημαινεται εντος Του,
ως δημιουργια Του, και χωρος υποδοχης των τελειουμενων λογικων πλασματων Του.
Ας αναζητησουμε λοιπον την αιωνιοτητα, τωρα, ακομα και στην χρονικη μεταπτωτικη κατασταση μας, ειναι εφικτη,
καθως η Εκκλησια, και η ζωη μεσα, και γυρω απο αυτην, μας διδει τα εφοδια,
να βλεπουμε εναργως την καθημερινη μας, παλη, μεταξυ επιθυμιας, καθολικοτητος, και εσχατολογικοτητος,
ως προπαιδευση για την αιωνιοτητα, κοντα στον Ζωντα Θεο,
τον εν Τριαδι προσκυνητο και μεγαλυνομενο, νυν και αει και εις τον αιωνα του αιωνος.