"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Παρακολουθω, με θαυμασμο ειναι αληθεια, την πνευματικη δράση ορισμένων φωτισμένων ιερωμένων-μοναχων-κληρικών(για να τους συμπεριλαβω ολους θα τους λεω 'ρασοφορους'). Πραττουν έργο θεαρεστο, που βοηθά πολυ κοσμο, και αν μη τι αλλο, ειναι συμφωνο με τις εντολες του Κυρίου.
Αυτόματα, καθομαι και σκεφτομαι συνειρμικά, και την δικη μου πνευματικη κατασταση, ως λαϊκός.
Δεν υφίσταται συγκριση. Θα μου πειτε, μπορεί να γινει συγκριση? Δεν ξερω, πειτε μου και γι' αυτο.
Οπως και να χει, θα θελα να μοιασω απο πνευματικης αποψεως σε πολλους απο τους εν λογω φωτισμενους ρασοφορους.
Ωστοσο, κι εγω οπως οι πιο πολλοι, πνιγομαι καθημερινα, στις διαφορες μεριμνες της καθημερινοτητας.
Και αναρωτιεμαι, αν καθομαι ορθως και κανω συγκρισεις για το τι μπορει να κανει τελικα ενας λαικος και τι ενας ρασοφορος.
Θεωρητικα δεν υπαρχουν ορια, και πρακτικά ισως. Γενικα ομως μιλωντας, πρακτικά τελικά δεν υπαρχουν όρια;
Εννοω ότι ο λαϊκός, πρεπει να δουλευει πολλες ωρες καποιο αντικειμενο καθημερινα, για την επιβιωση.
Πρεπει να ειναι καλος σε αυτο που κανει, και αυτο απαιτει κοπο και χρονο.
Πρεπει να ασχοληθει και με χιλια δυο πραγματα που ίσως ο ρασοφορος εξαρχης δεν εχει να αντιμετωπισει.
Ξερω οτι θα μου πειτε οτι δεν πρεπει να εχουμε 'περισπασμο' περι των 'βιοτικων', οτι να μην απορροφουν μονο αυτα κλπ. Σωστα, τα ξερω αυτα. Και δεν λεω, οτι μπορω κανω πνευματικα, αλλα παλι λιγα τα θεωρω. Ειναι λιγα. Παντα μπορω περισσοτερα. Γιατι δεν τα κανω? Γιατι 'χανομαι' στις αλλες εγνοιες.

Ξερετε, διχως να θελω να εχω 'αλλοθι', απο καποια στιγμη και μετα, θεωρω οτι η ζωη σε πάει περιπου 'μονη της'. Δεν λεω οτι ειμαστε αβουλα οντα, αλλα πχ. οταν εχεις οικογενεια να θρεψεις, όταν εχεις να φροντισεις για τοσα καθημερινα πραγματα, καπου, σε παει οπου σε παει, διχως να εχεις και πολλα περιθωρια ελιγμων.

Κι εκει καμια φορα σκεφτομαι οτι οι ρασοφοροι, εχουν ως 'κατεξοχην' αντικειμενο τα 'πνευματικα', οποτε η όποια 'δουλεια' τους, φαινεται καθημερινα. Ειναι ορατη.
Υπαρχει προοδος! Εστω εξωτερικη θα πειτε καποιες φορες, αλλα απο την πολλη προσπαθεια κατι θα μεινει!
Εμεις ομως; Ουτε τα 'εξωτερικα' δεν κανουμε , ουτε τα τυπικα πολλες φορες! Που να μιλησεις και για περισσοτερο βαθος.

Ετσι, συχνα νιωθω και καπως μειονεκτικα βλεποντας συνομιλικους μου που ακολουθησαν το 'δρομο του θεου'(ιερατικο σχημα) και τουλαχιστον απο οσο βλεπω εγω 'προκοβουν' καθε μερα, ενω εγω, παλευω με τα βιοτικα, και επιπλεον, πολλες φορες δεν τα παω καλα ουτε με τα βιοτικά ουτε με τα πνευματικα. Και δεν το λεω με καμια διαθεση(προς θεου) ζηλιας.

Πιστευω σας εδωσα να καταλαβετε τον προβληματισμο μου.
Ξερω οτι ο θεος θα κρινει τον καθενα με τα δικα του κριτηρια, με πιο αυστηρα ισως τους ρασοφορους, αλλα αυτο δεν μου λεει κατι, απο τη στιγμη που τους βλεπω και τους καμαρωνω για οσα κανουν πνευματικά αλλα και πρακτικα, και εγω παλευω με θεματα που πρεπει να παλεψω γιατι δεν μπορω να κανω αλλιως.


Θα ηθελα τη δικη σας συγκεκριμενη τοποθετηση επι του θεματος.

Αδελφε ωραιο το ερωτημα σου που δειχνη πνευματικο ζηλο για να πας μπροστα.

Εγω θα σου πω οτι ο καθενας απο εμας δεν μπορει να γινει Ιερεας αλλα και ουτε αυτο σημαινει δηλαδη το οτι δεν θα γινεις Ιερεας, οτι δεν μπορεις να γινεις Αγιος, ο καλος Θεός μας ειπε Αγιοι γινεσθε........δεν ειπε οτι μονο οι Ιερεις μπορουν να γινουν Αγιοι, αλλωστε και οπως πολυ σωστα μας ειπε ο γεροντας Πορφυριος δεν Αγιαζει ο τοπος αλλα ο τροπος " μπορει έλεγε να εισαι στο Αγιον Ορος και το μυαλο σου στην ομονοια και μπορει καποιος να ειναι στην Ομονοια και το μυαλο του να ειναι στο Αγιον Ορος.

Ο καθενας απο εμας ας κοιταξει εκει οπου ειναι "τοποθετημενος" να γινει Αγιος οπως μας προετρεψε ο καλος Θεός.

Αγαπητε αδερφε, καταρχας μπραβο για τον ενθεο προβληματισμο σου, την ωρα που οι περισσοτεροι απλα προβληματιζονται πιο υπερ-μοντερνο κινητο, να παρουν, και τυρβαζουν περι καθε αχρειαστου σκοπου και στοχου, και πνιγονται οπως ειπες και εσυ στην καθημερινοτητα.

Ομως μια παρατηρηση, πριν μπω στο θεμα. Η προσφωνηση σου, περι "ρασοφορων", ειναι λαθεμενη και δημιουργει κακη εντυπωση.

Για εμας, που βαυκαλιζομαστε, οτι ειμαστε εν τη Εκκλησια και διαγουμε πνευματικα, το κατα δυναμιν, καποια πραγματα ειναι αυτονοητα.

Οταν ο καθε αλιβανιστος και αμυητος, εκει εξω, αποκαλει απαξιωτικα με την πρωτη ευκαιρια, τον Ιερο Κληρο, και τους Μοναχους, μας ως "ρασοφορους", για να τους απομειωσει, δεν μπορουμε εστω και για ευκολια εμεις, να χρησιμοποιουμε αυτον τον αδοκιμο και αταιριαστο ορο.

Δεν ειμαι ευσεβιστης, ουτε πουριτανος, αλλα ειναι θεμα ατομικης ευσεβειας, και σεβασμου προς τους λειτουργους αφενος του Υψιστου, που ειναι και οι ποιμενες μας, συναμα, αλλα και των αγωνιστων μοναχων-μοναζουσων, που αφιερωσαν τα παντα στον Θεο, και δεονται υπερ ημων.

Δηλαδη κατα το κοινως λεγομενο, τον Πνευματικο σου Πατερα, και εξομολογο και Ιερεα σου, δεν τον λες.. "ρασοφορο". Ουτε χαριν ευκολιας.
Γιατι αυτο ειναι η κακη εννοουμενη παρρησια.

Οποτε καλυτερα, αυτες οι εκφρασεις να λειπουν, απο εμας, και ας αφησουμε αλλους, που δεν εχουν μυρωδια απο το τι σημαινει η Εκκλησια του Χριστου, και τι προσφερουν και προσδοκουν οι διακονουντες εν αυτη, να τις εκφραζουν, εκτιθομενοι, κατα την προαιρεση τους.

Τωρα, οσο αφορα τον προβληματισμο σου, σου διαφευγει κατι σημαντικο.

Ο Θεος αγαπητε, δεν ειναι Προσωποληπτης. Ουτε μας εχει παραγγειλει πουθενα, να μονασουμε ολοι. Ουτε ξεχωριζει τους αγωνιζομενους.

Και μεσα στην κοινωνια, εαν και εφοσον, δινεις αυτο που πραγματικα μπορεις, αληθινα και τιμια, στον Θεο, και ειρηνευεις, θα σου λογιστει ως να ησουν στα καρουλια ενας ερημιτης ασκητης, που νοερα προσευχεται ολη μερα και νυχτα.

Γιατι αναμετρουνται και οι καταστασεις του βιου, οπου εταχθη ο καθενας. Ο Θεος ειναι Δικαιος, συναμα με ολες τις αρετες Του.

Αλλο θα ζητηθει απο τον Οικογενειαρχη που ανασταινει με το αιμα του το ιδιο και τον κοπο του τα παιδια,
και τα προαγει ανθρωπους αξιους μεσα στην κοινωνια, και μαρτυρει γιαυτα, καθημερινα, τιμια και αγογγυστα,
και αλλο θα ζητηθει απο τον εφησυχαζοντα σε καποιο ερημικο τοπο, χωρις βιοτικες μεριμνες και αγχη.

Ο καθενας εχει τον αγωνα, αλλα και τον πολεμο του. Να μην κοιτας μονο τα θετικα, καθε καταστασης αλλα και τα αρνητικα.

Οι ιερεις και οι μοναχοι, δεν εχουν οπως λες, καποια προσκομματα, που εχεις εσυ, και ο καθενας μας,
και σαφως ειναι πιο πλησιεστερα του Θεου, εξ'αντικειμενου, και λειτουργηματος,
αλλα και κατα την κληση τους, γιατι δεν εγιναν ως ετυχε ιερεις και μοναχοι, αλλα το επελεξαν, κατ'ευδοκια Θεου,
οποτε ειναι αυτο αποτελεσμα της προαιρεσεως τους, και οχι αιτια αυτης.

Ομως εχουν ασυγκριτα μεγαλυτερο πολεμο, και πειρασμους, φοβερα δυσβαστακτους, εαν επιτρεποταν απο τον Θεο, να τους δοκιμασουμε εμεις.

Επισης οπως ειπαμε και παραπανω, ενας Δεσποτης π.χ., εχει να δωσει χιλιαδες φορες περισσοτερο και βαρυτερο λογο απολογιας, επι του φοβερου βηματος του Κυριου, απο εσενα, που κουβαλας το προσωπικο σου, φορτιο ευθυνης,
ενω αυτος κουβαλα και επωμιζεται στο φαιλονιο του, δεκαδες χιλιαδες ψυχων, και μπορει με λαθος κινησεις, να σκανδαλισει πολεις ολοκληρες.

Ουτε ψυλλος στον κορφο του, με απλα λογια, αγαπητε. Πολλοι εξ'ημων, μπορει να ονειρευτηκαν, καποτε φευγαλεα, και επιπολαια, σε καποιον πανυγηρικο εσπερινο, η μια λαμπρη λειτουργια, να ηταν στην θεση του Δεσποτη, αλλα η ψυχουλα του καθε Δεσποτη ξερει τι Σταυρο βασταζει.

Εφοσον ειναι υπευθυνος και φιλοτιμος βεβαια, δεν μιλαμε για κακες εξαιρεσεις ανθρωπων, που πηγαν μονο και μονο για την ποιμαντορικη ραβδο..

Επισης ενα τελευταιο αλλα οχι ασημαντο.

Παρα πολλες φορες οι λογισμοι, περι πνευματικης μας "καθυστερησεως", και το αισθημα της μειονεξιας, απο τους "προχωρημενους" ειτε ειναι αυτοι ιερεις και μοναχοι, ειτε λαϊκοι, ειναι εκ του πονηρου.

Και στοχο εχει να μας απογοητευσει, να μας, εξουδενωσει, και να μας στερησει την υπομονη και την επιμονη. Ειναι παγιδα αυτο. Προσεξε το.

Σου υποβαλλει τον λογισμο, οτι εχεις μεινει ταχα πισω, δεν εχεις "καταστασεις υψηλες", οραματα και θαματα, "εμπειριες", και συνεχη και αδιαλλειπτη μνημη Θεου, και γενικα ολα εκεινα που χαρακτηριζουν τους μεσαιους και ακομα ακομα τελειους εις την πνευματικη ζωη.

Αυτο ειναι και ακαιρο και ανοητο, να το ζητα καποιος απο τον εαυτο του. Ειναι ματαιοδοξο και επιπολαιο. Και εκει πονταρει ο πειρασμος.

Σημασια δεν εχει τοσο το που εισαι τωρα, αλλα το τελος. Δηλαδη να διατηρησεις αυτο που εχεις πνευματικα, ως περιουσια, ει δυνατον, ακεραιο,
εως τελους, και να φτασεις στον Θεο, με την λαμπαδα σου αναμμενη, η το κερακι σου.

Τωρα εαν την εχεις λιωσει τελειως, η ειναι ακομα στην αρχη αρχη, ειπαμε και παραπανω, οτι ειναι αποτελεσμα,
του τοπου οπου σε εταξε ο Θεος να ζησεις και να αγωνιστεις, αρκει να το κανεις, τιμια και ειλικρινα και με φιλοτιμο.

Αρκει να ειναι αναμμενο, αυτο που κρατας, ας ειναι και κερακι, αντι για λαμπαδα.
Για να μπεις στην οικια οπου θα γινεται ο γαμος, και να μην μεινεις απ'εξω.

Οπου κερακι και λαμπαδα, βαλε, προϋποθεσεις βιου, αγωνα, προαιρεση, φιλοτιμο. Και το αποτελεσμα ειναι τι θα μεινει στο τελος να καιει.

Γιατι πολλοι εφτασαν να κρατανε μεγαλη λαμπαδα, αλλα επεσαν σε υπερηφανεια, και κακη παρρησια, και θρασσος, και επαναπαυση, και τελικα οχι μονο την σβησανε, αλλα φτασανε να κρατανε ενα κουτσουρο μαυρο και βρωμικο..

Και πολλοι, ξεκινησαν ψηλαφωντας στο σκοταδι, τελικα, συνηλθαν, αγωνιστικαν, και βρηκαν και κρατησαν μολις και μετα βιας, ενα μικρο ταπεινο κιτρινο κερακι, αλλα εφτασαν με αυτο εως τελους, με την ευαισθητη φλογα του αναμμενη, και ζεουσα για την αγαπη του Θεου.

Οποτε καλο ειναι να ειρηνευεις, να μην εχεις αγχος "πνευματικο", εστω και εκ δεξιων, οτι δηλαδη δεν κανεις, αυτα που κανουν οι προχωρημενοι και οι τυχεροι, γιατι οσο τυχεροι ειναι αυτοι, αλλο τοσο τυχερος εισαι και εσυ που σε αξιωσε ο Θεος, να Τον αναζητεις, και να εχεις μαλιστα την καλη αγωνια και τον ενθεο ζηλο να προχωρησεις επι τα πνευματικα.

Αρα σε καλο δρομο εισαι, και μενει να ανησυχεις, για την καταληξη, και γιαυτην να προσπαθεις, και οχι για το απο ποια αφετηρια ξεκινησες.

Διαβασε εαν μπορεις και το βιβλιο "Ασκητες μεσα στον Κοσμο", τομος Α, που εχει κυκλοφορησει, δεν εχει βγει ο Β ακομα,
και θα δεις οτι το ρασο, δεν ειναι πανακεια, ουτε σωζει απο μονο του.

Αντιθετα, μπορει καλλιστα, και οχι μονο μπορει, αλλα ισχυει στο ακεραιο, οτι καπου, σε καποια διπλανη μας πορτα, κρυβεται μια αγια υπαρξη, με βαθια προχωρημενη εν Χριστω πνευματικοτητα, και την γνωριζει μονον ο Κυριος, και θα την φανερωσει εν δοξη, την εσχατη ημερα.

Οποτε; Κανε τον αγωνα σου, οπως κανουμε ολοι, κοιτα κατω τον πνευματικο αβυσσαλεο γκρεμο, που μας περιμενει, εαν τα παρατησουμε, και σε αυτο μας κρατα ο Θεος, και οχι οι δυναμεις μας, και ασε τα ψηλα και τα ανω, να σου τα δωσει οταν και οποτε το κρινει Αυτος ο Φιλανθρωπος.

Στοχος ειναι η Βασιλεια των Ουρανων, και οχι μια επιγεια και προσκαιρη δοξα, υπο των ανθρωπων, εστω και "αγια" δοξα.

Βλεπεις και οτι οι Αγιοι, ακομα που εορταζουμε, τομαρι, και ρεμαλι, και κουτσουρο ονομαζαν τον εαυτο τους, και δεν ειχαν, καν, η δεν ηθελαν να εχουν επιγνωση, της ενθεου καταστασεως τους, σε αυτην την ζωη.

Προτιμουσαν να απολαυσουν τα αιωνια αγαθα, εστω και εσχατοι στον Παραδεισο, παρα να ειναι πρωτοι εδω, και εκτος του νυφωνος εκει..

Και γιαυτο τους δοξασε και εδω ο Θεος, και εκει, γιατι δεν προσδοκουσαν τιποτα αλλο εδω,
ουτε χαρισματα, ουτε αποκαλυψεις, ουτε υψηλες κατασταστεις,
παρα μονο την Αγαπη και το Ελεος Του.

Αυτα να ζηταμε και εμεις, και οτι καλο ειναι να ερθει θα ερθει.

Και οι ρασοφόροι αδελφέ μου έχουν εκτός του πνευματικού αγώνα και δουλειές πολλές που πρέπει να προλάβουν.
Η μόνη ίσως διαφορά που υπάρχει είναι ότι οι περισσότεροι ιερείς έχουν αναθέσει τα πάντα στο Θεό, κάτι που πρέπει να κάνουμε όλοι οι Χριστιανοί.
Είναι μεγάλο πράγμα να μην έχεις κάθε στιγμή το άγχος της δουλειάς, της οικογένειας και γενικά κάθε βιωτικής μέριμνας, στο μέτρο του ανθρωπίνως δυνατού...

Αγαπητέ εν Χριστώ Αδερφέ ,

Δεν εχει σημασία αν είσαι κληρικός η λαϊκός ο ΑΓΩΝΑΣ είναι ΑΓΩΝΑΣ για όλους φυσικά οι πνευματικές ευθύνες και κρίσεις που εχει ένας Δεσπότης διαφέρει κατά πολύ απο εμάς που κουβαλάμε το τομάρι μας και έχουμε αν μπορούμε να πούμε ένα ελαφρυντικό.

Μπορεί για παράδειγμα ένα λαϊκός να γίνει άγιος και ένας κληρικός να χάσει την ψυχή του δεν υπάρχει κανόνας σε αυτό.

Κάνε τον αγώνα σου με καθοδήγηση του πνευματικού σου πατέρα και φυσικά προσευχής και πνευματικά αναγνώσματα και ο Κύριος θα σε βοηθάει στον πνευματικό σου Γολγοδά να είσαι σίγουρος. Μην μπαίνεις σε λογισμούς που σε εκτροχιάζουν.

Καλη σου μέρα

Φαντάσου ιερείς σε μεγάλες ενορίες να ειναι παντρεμένοι να έχουν και 4 παιδιά τι ΑΓΩΝΑ κανουν .

LOCKHEART έγραψε:Φαντάσου ιερείς σε μεγάλες ενορίες να ειναι παντρεμένοι να έχουν και 4 παιδιά τι ΑΓΩΝΑ κανουν .

Πολυ σωστα και σκεψου και τις ελεημοσυνες που κανουν κρυφα και τον προσωπικο τους χρονο που δαπανουν για να το επιτυχουν αυτό.

Επίσκοποι και όχι δεσποτάδες
Συμβουλή σε ιεροσπουδαστές: Να φροντίσετε να γίνετε ιερείς και όχι παπάδες. Να γίνετε επίσκοποι και όχι δεσποτάδες. Γιατί άλλο πράγμα είναι ο παπάς και άλλο ό ιερέας, όπως άλλο δεσπότης και άλλο επίσκοπος.
Γέροντας Παΐσιος
www.saint.gr

Έχουμε απόλυτη ανάγκη το Μέγα Του έλεος.

Θα έλεγα , Όμως ότι, με τα μάτια στραμένα προς τα πάνω , και με πολύ αγάπη , ας αγωνιζόμαστε να πλησιάσουμε τον Δημιουργό μας.

Ας αγωνιζόμαστε, να πλησιάσουμε το "καθ' ομοίωσην", με το οποίο είμαστε πλασμένοι από Αυτόν.

Το σίγουρο είναι , ότι όλοι μας είμαστε ανεπαρκείς ,και οι Μοναχοί , και οι Λαϊκοί, και οι Κληρικοί, και οι Επίσκοποι δηλαδή όλοι μας .
Ελπίζουμε μόνο στην Μεγαλοθυμία του και άρα …
όλοι αμαρτωλοί είμαστε, Ο Λ Ο Ι , ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να κάνουμε λιγότερες αμαρτίες, και ας ελπίσουμε οτι θα μας λυπηθεί, και θα μας συγχωρέσει στο τέλος.

Τώρα όσον αφορά την λέξη «ρασοφόρος»………. πάντως δεν είναι και αδόκιμη.
Το μαχαίρι χαρακτηρίζεται από την χρήση του , δηλαδή θέλω να πω, δεν είναι δολοφονικό όργανο μόνο.
Δεν την βρίσκω άσχημη , αν και είναι γενικά, κακοχρησιμοποιημένη.

Αν είναι ευλογημένο

Ο Χριστός όταν θα μας κρίνει θα ανοίξει το ίδιο βιβλίο για όλους. Δεν έγραψε άλλο Ευαγγέλιο για τους μοναχούς κι άλλο για τους λαϊκούς. Όλοι έχουμε τις ίδιες δυνάμεις να πραγματοποιήσουμε αυτά που μας ζητάει. Απλά ο καθένας με διαφορετικό τρόπο. Άλλος μέσα στο μοναστήρι κι άλλος μέσα στην οικογένεια. Και οι δύο δρόμοι έχουν την ίδια αξία. Αν η πνευματική πρόοδος περνούσε μόνο μέσα από το ράσο, τότε αυτό θα ήταν πιστεύω και εντολή του Κυρίου και των Πατέρων.Δεν υπάρχουν μόνο μοναχοί που αγίασαν, αλλά και άγιοι που ανήκουν στην τάξη των λαϊκών.