"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Eιμεις δε αληθινήν γνώμην δεν θεωρούμε την γνώσην, η οποια ευρίσκεται δια λόγων και συλλογισμών, αλλ την δι έργων και βίου μαρτυρουμένην, η οποία μαλιστα δεν είναι μόνον αληθης αλλα και ασαφλής και απερίτρεπτος. Διοτι πας λόγος, λέγει παλεύει προς λόγον. Προς βίον δε ποίος παλέυει; Και μάλιστα νομίζομεν οτι ούτε τον ευατό του δεν δύναται να γνωρίσει κανείς με διαιρετικάς και συλλογιστικάς και αναλυτικάς μεθόδους αν δεν καταστήσει τον νούν άτυφον και άκκακον δι επι πόνου μετανοίας και ενντόνου ασκήσεως. Όποιος δεν κατασκέυασε τον νού του τοιούτον και ούτω, ούτε την δική του πτωχεία εις την γνώσην δεν θα γνωρίσει πραγμα το οποίο είναι ωφέλημος αρχή της γνώσεως εαυτού.

Αγ. Γρηορίου του Παλαμά

Αν καταλαβαίνω καλά Κωνσταντίνε, ο Άγιος λέει ότι η αληθινή γνώση είναι αυτή που προέρχεται από την εμπειρία της μετάνοιας, της άσκησης και της εφαρμογής του θελήματος του Θεού, κι όχι μόνο από την μελέτη και το διάλογο.

Κατά την έννοια αυτή η αληθινή γνώση (ιδίως η γνώση του Θεού) είναι έργο της Θείας Χάριτος, που δίδεται στον άνθρωπο ως υποβοήθηση και επιβράβευση της δικής του προαίρεσης και προσπάθειας, και δεν μπορεί ν' αποκτηθεί χωρίς αυτή, όση ανθρώπινη γνώση κι κατακτήσει βασιζόμενος αποκλειστικά στις δικές του δυνάμεις.

Αντίθετα μάλιστα, υπάρχουν πολλά παραδείγματα ανθρώπων, που είχαν πολύ περιορισμένη ανθρώπινη γνώση, αλλά πολλή μετάνοια, άσκηση και ταπείνωση και ο Θεός τους χάρισε γνώση τόση ώστε να διαλέγονται με άνεση ακόμη και με καθηγητές πανεπιστημίων (λαμπρό παράδειγμα οι μακαριστοί Γέροντες Παΐσιος, Πορφύριος και Ιάκωβος).

Μ' αυτά δε λέει κανείς ότι δεν είναι απαραίτητη στο Χριστιανό η πνευματική μελέτη, αλλά ότι αυτή πρέπει να γίνεται πάντοτε σε συνδυασμό με τη συμμετοχή στα Μυστήρια της Εκκλησίας και την προσευχή.

Αυτό νομίζω και εγώ κ. Νικό! Μου αρέσει πάρα πολύ αυτό το εδάφιο, γιατι με πολύ λιτές γραμμές μας βάζει στα βαθιά.

"Διοτι πας λόγος, λέγει παλεύει προς λόγον. Προς βίον δε ποίος παλεύει;" Μας βάζει αμέσως στην οντολογία, στην ανθρωπολογία του Χριστιανισμού.


Μου αρέσει επίσης, επειδή πάλι ξεκάθαρα, απορρίπτει τις μεθόδους της ψυχολογίας, λέγοντας "δεν δύναται να γνωρίσει κανείς με διαιρετικάς και συλλογιστικάς και αναλυτικάς μεθόδους " και αντ' αυτού προτίνει και το φάρμακο και την θεραπεία. Την κάθαρση, και την Ορθόδοξη παιδαγωγία.

orthodox_grnet έγραψε:Προς βίον δε ποίος παλέυει;

φοβερό το νόημα αυτής της πρότασης.

Αν είχα ένα Foroum, έναν διάλογο, αυτό θα είχα σαν λογότυπο. "πας λόγος, λέγει παλεύει προς λόγον" Κάθε λόγος έχει το αντεπιχείρημα; Που είναι η εξοδος, η λύση μιας τέτοιας συζήτησης; " Προς βίον δε ποίος παλεύει;" Αυτό νομίζω είναι το ξεπέρασμα, το άνοιγμα, που πρέπει να κάνει ο Χριστιανός, για να αποκτήσει αισθητήρια. Όσο προβληματίζομαι σε αυτά τα μεγέθη και γλεντάω την θεολογία, άλλο τόσο προβληματίζομαι, αλλά δεν διορθώνομαι, επειδή δεν εφαρμόζω αυτή την θεολογία στην πράξη. Και θα την πάθω σαν τον Εμπεδοκλή που κοιτούσε τα αστέρια, και έπεσε στο πηγάδι....

"Ορθοδοξίας ο φωστήρ, Εκκλησίας το στήριγμα και διδάσκαλε,
των μοναστών η καλλονή, των θεολόγων υπέρμαχος απροσμάχητος,
Γρηγόριε θαυματουργέ, Θεσσαλονίκης το καύχημα, κήρυξ της χάριτος,
ικέτευε δια παντός, σωθήναι τας ψυχάς ημών."

Μιλατε τωρα για τον μεγαλυτερο θεολογο και οικουμενικο πατερα και διδασκαλο, και ενθεο καθηγητη της ορθοδοξου μυστικης, νηπτικης-ασκητικης, εμπειριας, των τελευταιων 7 αιωνων.

Μιλατε για σκευος εκλογης του Θεου, της Θεοτοκου, των Αγιων, και στυλο και εδραιωμα της Ορθοδοξιας σε φοβερα κρισιμες στιγμες.

Τι περιμενετε;

Καθε λογος του, θησαυρος ανεκτιμητος.

Μεγας και δεδοξασμενος ο Αγιος Γρηγοριος ο Παλαμας.

Ακομα ακουνε το ονομα του, οι δυτικοι αιρετικοι, ορθολογιστες και σχολαστικοι "θεολογοι" με την ανθρωποπαθη φιλοσοφια τους, και τρεχουν..

και γκρινιαζουν γιατι τον εχουμε κανει και.. αγιο. Οι ταλαιπωροι!

Την ευχη του, να εχουμε, και λιγο, ελαχιστο απο το σθενος και το αγωνιστικο του φρονημα.

orthodox_grnet έγραψε:Αν είχα ένα Foroum, έναν διάλογο, αυτό θα είχα σαν λογότυπο. "πας λόγος, λέγει παλεύει προς λόγον" Κάθε λόγος έχει το αντεπιχείρημα; Που είναι η εξοδος, η λύση μιας τέτοιας συζήτησης; " Προς βίον δε ποίος παλεύει;" Αυτό νομίζω είναι το ξεπέρασμα, το άνοιγμα, που πρέπει να κάνει ο Χριστιανός, για να αποκτήσει αισθητήρια. Όσο προβληματίζομαι σε αυτά τα μεγέθη και γλεντάω την θεολογία, άλλο τόσο προβληματίζομαι, αλλά δεν διορθώνομαι, επειδή δεν εφαρμόζω αυτή την θεολογία στην πράξη. Και θα την πάθω σαν τον Εμπεδοκλή που κοιτούσε τα αστέρια, και έπεσε στο πηγάδι....

Κοιταξε Κωσταντινε, κατα ενα μερος, εχεις μεν, δικαιο, αλλα ειναι και ελαφρα πεσιμιστικη η εαν θελεις λιγο υπερβολικη η οπτικη σου.

Δεν σημαινει οτι επειδη στερουμαστε τελειοτητος, στερουμαστε και του λογου. Αλλοιμονο. Τοτε δεν επρεπε να μιλα κανεις. Αλλο το ενα, αλλο το αλλο.

Επισης εχει σημασια που απευθυνεται ο λογος και απο ποιο ειναι ο αντιλογος. Εαν ζητηθει ο λογος περι της πιστεως ημων, απο αλλους, ακομα δε και ετεροδοξους, δεν μπορουμε να αρνηθουμε, με το προσχημα οτι ισως δεν οδηγηθει σε λυση το ζητημα.

Υπο αυτην την προοπτικη, δεν επρεπε να υπαρχει απολογητικη η αντιρρητικη θεολογικη γραμματεια, πραγμα ατοπο, και ανοητο φυσικα. Με λογο υπερασπισθηκε και ο αγ.Γρηγοριος ο Παλαμας, την Ορθοδοξια, και με λογο κατατροπωσε τους αθεολογητους αντιπαλους της νηπτικης μας παραδοσεως.

Επισης με λογο, πολλοι προσερχονται στην πιστη, και βρισκουν φως, να δουν τα ματακια τους, που εχουν στραβωθει απο την πλανη και την αγνοια.

Τελος λογικα οντα ειμαστε, εκ του Λογου, και με λογο επικοινωνουμε. Οποτε μην παραθεωρουμε, η βρισκομαστε σε θεση ενοχης επειδη αρθρωνουμε εστω αυτον τον αναπηρο και ατελη λογο, προς δοξαν Θεου, και ωφελεια δικη μας και των αδερφων μας.

Και στο τελος τελος, στην ανοησια, την φθηνια, την πλανη, την απατη, και το ψεμμα του κοσμου, ειμαστε υποχρεωμενοι να εχουμε λογο και ας εχουμε οποιον αντιλογο θελουν, οι διαφωνουντες.

Επειτα δεν λεμε δικα μας, απο το κεφαλι μας, αλλα οτι παραλαβαμε και λεει και διδασκει η Εκκλησια των Πατερων μας.

Λογος λοιπον, ναι, αλλα μετα λογου γνωσεως, ειναι το θεμιτον και το επιθυμητον.

Διονύση έχεις δίκιο, αλλά και ο διάλογος πρέπει να στηρίζεται στην εμπειρία της εφαρμογής. Δηλαδή, δικαιούται δια να ομιλεί, όποιος τουλάχιστον προσπαθεί να τηρήσει κι όχι όποιος απλά θεωρητικολογεί.

Ενταξει, αυτος που δεν εχει παρει μυρωδια απο πνευματικη ζωη, φαινεται δια γυμνου οφθαλμου απο χιλιομετρα,
ακομα και απο μια απλη φραση που θα εκφερει σε ενα θεμα σχετικο με αυτην.

Αλλα εδω δεν προκειται περι αυτου.

Ο Κωνσταντινος αναφερεται στο ματαιο προφανως του λογου, οταν δεν περιεχει βιωμα,
και επισης οταν ο δεκτης του λογου, διακειται σχεδον εχθρικα και προκατειλημμενα κατα του λογου που δεχεται.

Ειναι σχετικο με το "Ου με πείσεις καν με πείσης", που ελεγαν οι προγονοι μας, γιαυτους που ειχαν αυτια, αλλα δεν ακουγαν, και καρδια πετρα.

Τοτε ισως φαινομενικα ο λογος δεν εχει νοημα και κερδος, αλλα αυτο κατ'εμε ειναι παγιδα του πονηρου,
που δεν χαιρεται και πολυ να ακουει λογο γενικα περι Θεου,
και προτιμα την ανοητη φλυαρια της καθημερινοτητος, και περι καθε αηδιας,
παρα να θιγονται θεματα ορθοδοξου πνευματικοτητος, εστω και απο αμαρτωλους και ατελεις ανθρωπους.

Γιατι ο λογος περι του Θεου, ακομα και εαν αρχικα, δεν πιασει ριζα, η φανει οτι πεφτει στο κενο, εν τουτοις, η καρδια τον δεχεται και τον επεξεργαζεται, και οταν ερθει η ωρα η καταλληλη, μπορει τα αποτελεσματα που αρχικα ηταν μηδαμινα,
να φανουν εντυπωσιακα και να καρποφορησει.

Ενω καποιος, που εχει διαθεση, αλλα δεν εχει ακουσει λογο, πως θα πορευθει;

Ας μην παρεξηγηθουμε, δεν μιλαμε εδω, για τους εαυτους μας, αλλα το επεκτεινουμε γενικα περι του λογου για τον Θεο και την Πιστη.

Ειναι ευεργετικο να ακουγεται, και ειδικα στην εποχη μας, πεφτει σαν βαλσαμο, σαν ποθητη βροχη σε μια μακροχρονια ξεραμενη γη, και το εαν θα βλαστησει απο εκει και περα, ειναι του Θεου, και του ανθρωπου που τον δεχεται.

Οποτε οφειλουν οσοι εχουν λογο Θεου, να τον εκφερουν,
για να μην κυριαρχει ο αντιλογος του αντιδικου και πανανθρωπινου εχθρου..