Το σκυλί του Μοναστηριού
Δημοσιεύτηκε: Τετ Μάιος 05, 2010 7:16 am
Το σκυλί του Μοναστηριού (ποίημα για το μαρτύριο του Αγίου Εφραίμ της Νέας Μάκρης και τον σκύλο που οδήγησε τους χωρικούς στο λείψανό του)
Ένα πρωί πέντε Μαγιού και ώραν την ενάτην
Ένα πρωί πέντε Μαγιού και ώραν την ενάτην
Αγαρηνοί τελούσανε κάποιαν ποινήν εσχάτην.
Τον Άγιο Εφραίμ με ρόπαλα πολλοί τον μαστιγώνουν
κι απ’ τα πολλά χτυπήματα αμέσως θανατώνουν.
Πολλά δεινά υπέφερε ο Άγιος ο Μάρτυς
κι ο σκύλος του Μοναστηριού ήταν αυτόπτης μάρτυς.
http://vatopaidi.files.wordpress.com/20 ... fraim1.jpg
Φεύγουν οι άπιστοι ευθύς πολύ μακριά να πάνε
τον Άγιο κάτω στη γη αμέσως παρατάνε,
και το σκυλί εδάκρυσε και έκλαιε, και έκλαιε!!
Τρεις χωρικοί περνούσανε κοντά στο μονοπάτι
κι ακούνε γαύγισμα σκυλιού που έμοιαζε με κλάμα,
και όλοι πια ελέγανε τί νάναι αυτό το πράγμα;
Ένα σκυλί εγαύγιζε και ήτανε θλιμμένο
κι εκείνοι το κοιτούσανε με βλέμμα απορημένο.
Τί να συνέβη άραγε σ’ αυτόν εδώ τον τόπο;
πάμε να δούμε έλεγαν, αξίζει πια τον κόπον,
ότι άφησαν οι άπιστοι τα φονικά τους ίχνη
κι ο σκύλος που εβάδιζε εκεί κοντά, τους δείχνει·
βλέπουν το σώμα τ’ Άγιου Εφραίμ το πληγωμένο
κι ένα πλευρό του ήτανε στην άκρη πεταμένο.
Παίρνουν αξίνες και οι τρεις αμέσως για να σκάψουν
το σώμα το μαρτυρικό μέσα στη γη να θάψουν.
Κι ο σκύλος βλέπει το πλευρό στην άκρη πεταμένο,
ήτανε άγιο κι αυτό πολύ ευλογημένο.
Το παίρνει γρήγορα, ευθύς στο στόμα του το θέτει
και με πολύ ευλάβεια στο λείψανο αποθέτει.
Οι τρεις τους τον εθάψανε μ’ ένα μεγάλο δέος,
ήταν αγρότες χριστιανοί, εκάμανε το χρέος,
και το σκυλί τ’ αφήσανε εκεί κοντά του μόνο
και το σκυλί εδάκρυσε και έκλαιε, και έκλαιε!!
Ποίημα Λάμπρου Χάιδα
Ένα πρωί πέντε Μαγιού και ώραν την ενάτην
Ένα πρωί πέντε Μαγιού και ώραν την ενάτην
Αγαρηνοί τελούσανε κάποιαν ποινήν εσχάτην.
Τον Άγιο Εφραίμ με ρόπαλα πολλοί τον μαστιγώνουν
κι απ’ τα πολλά χτυπήματα αμέσως θανατώνουν.
Πολλά δεινά υπέφερε ο Άγιος ο Μάρτυς
κι ο σκύλος του Μοναστηριού ήταν αυτόπτης μάρτυς.
http://vatopaidi.files.wordpress.com/20 ... fraim1.jpg
Φεύγουν οι άπιστοι ευθύς πολύ μακριά να πάνε
τον Άγιο κάτω στη γη αμέσως παρατάνε,
και το σκυλί εδάκρυσε και έκλαιε, και έκλαιε!!
Τρεις χωρικοί περνούσανε κοντά στο μονοπάτι
κι ακούνε γαύγισμα σκυλιού που έμοιαζε με κλάμα,
και όλοι πια ελέγανε τί νάναι αυτό το πράγμα;
Ένα σκυλί εγαύγιζε και ήτανε θλιμμένο
κι εκείνοι το κοιτούσανε με βλέμμα απορημένο.
Τί να συνέβη άραγε σ’ αυτόν εδώ τον τόπο;
πάμε να δούμε έλεγαν, αξίζει πια τον κόπον,
ότι άφησαν οι άπιστοι τα φονικά τους ίχνη
κι ο σκύλος που εβάδιζε εκεί κοντά, τους δείχνει·
βλέπουν το σώμα τ’ Άγιου Εφραίμ το πληγωμένο
κι ένα πλευρό του ήτανε στην άκρη πεταμένο.
Παίρνουν αξίνες και οι τρεις αμέσως για να σκάψουν
το σώμα το μαρτυρικό μέσα στη γη να θάψουν.
Κι ο σκύλος βλέπει το πλευρό στην άκρη πεταμένο,
ήτανε άγιο κι αυτό πολύ ευλογημένο.
Το παίρνει γρήγορα, ευθύς στο στόμα του το θέτει
και με πολύ ευλάβεια στο λείψανο αποθέτει.
Οι τρεις τους τον εθάψανε μ’ ένα μεγάλο δέος,
ήταν αγρότες χριστιανοί, εκάμανε το χρέος,
και το σκυλί τ’ αφήσανε εκεί κοντά του μόνο
και το σκυλί εδάκρυσε και έκλαιε, και έκλαιε!!
Ποίημα Λάμπρου Χάιδα
