"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

H σπουδαιότερη εντολή
(Mτ 22:34-40, Λκ 10:25-28)
Καὶ προσελθὼν εἷς τῶν γραμματέων, ἀκούσας αὐτῶν συζητούντων, ἰδὼν ὅτι καλῶς αὐτοῖς ἀπεκρίθη, ἐπηρώ τησεν αὐτόν· ποία ἐστὶ πρώτη πάντων ἐντολή; ὁ δὲ ᾽ησοῦς ἀπεκρίθη αὐτῷ ὅτι πρώτη πάντων ἐντολή· ἄκουε, ᾽σραήλ, Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν Κύριος εἷς ἐστί. καὶ ἀγαπήσῃς Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρ δίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου. αὕτη πρώτη ἐντολή. καὶ δευτέρα ὁμοία, αὕτη· ἀγαπήσεις τὸν πλη σίον σου ὡς ἑαυτόν. μείζων τούτων ἄλλη ἐντολὴ οὐκ ἔστι. καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ γραμματεύς· καλῶς, διδάσκαλε! ἐπ᾽ ἀληθείας εἶπας ὅτι εἷς ἐστι καὶ οὐκ ἔστιν ἄλλος πλὴν αὐτοῦ· καὶ τὸ ἀγαπᾶν αὐτὸν ἐξ ὅλης τῆς καρ δίας καὶ ἐξ ὅλης τῆς συνέσεως καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυ χῆς καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος, καὶ τὸ ἀγαπᾶν τὸν πλησίον ὡς ἑαυτὸν πλεῖόν ἐστι πάντων τῶν ὁλοκαυτω μάτων καὶ θυσιῶν. καὶ ὁ ᾽ησοῦς ἰδὼν ὅτι νουνεχῶς ἀπεκρίθη, εἶπεν αὐτῷ· οὐ μακρὰν εἶ ἀπὸ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. καὶ οὐδεὶς οὐκέτι ἐτόλμα αὐτὸν ἐπερωτῆσαι.

H σπουδαιότερη εντολή
(Mτ 22:34-40, Λκ 10:25-28)
Τον πλησίασε τότε ένας από τους νομοδιδασκάλους, που άκουσε τη συζήτησή τους και είδε ότι σωστά απάντησε ο Ιησούς στους Σαδδουκαίους, και τον ρώτησε: Ποια από όλες τις εντολές είναι η σπουδαιότερη; Kι ο Ιησούς του αποκρίθηκε: Η πρώτη και σπουδαιότερη από όλες τις εντολές είναι: Άκου Ισραήλ, ο Κύριος ο Θεός μας είναι ο μόνος Κύριος. Και: να αγαπήσεις τον Κύριο το Θεό σου με όλη την καρδιά σου, και με όλη την ψυχή σου, και με όλη τη διάνοιά σου, και με όλη τη δύναμή σου. Αυτή είναι η πρώτη εντολή. Και δεύτερη, όμοια με αυτή είναι: Να αγαπήσεις τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου. Μεγαλύτερη από αυτές δεν υπάρχει άλλη εντολή. Tου είπε τότε ο νομοδιδάσκαλος: Σωστά, Δάσκαλε. Την αλήθεια είπες ότι, Ένας είναι ο Θεός και δεν υπάρχει άλλος εκτός από αυτόν. Και ότι, το να τον αγαπάει κανείς με όλη την καρδιά του και με όλη τη διάνοιά του και με όλη την ψυχή του και με όλη τη δύναμή του, και το να αγαπάει τον πλησίον του όπως τον εαυτό του είναι σπουδαιότερο από όλα τα ολοκαυτώματα και τις θυσίες. Kι όταν είδε ο Ιησούς ότι απάντησε με φρόνηση, του είπε: Δε βρίσκεσαι μακριά από τη βασιλεία του Θεού. Και κανένας δεν τολμούσε πια να του κάνει ερωτήσεις.

Νομίζω ο Χριστός μας στα παραπάνω ήταν σαφέστατος για το ποια είναι η σπουδαιότερη εντολή.
Ο ευαγγελιστής Μάρκος μας διέσωσε αυτόν τον υπέροχο διάλογο έτσι ώστε μετά από 2000 να τον έχουμε μπροστά μας ολοζώντανο.
Αλλά από ότι φαίνεται τα αυτιά μας έχουν πάθει βλάβη και δεν ακούνε καλά ή τα μάτια μας δεν βλέπουν καλά.
Γιατί π.χ. θα αρχίσουν να ρωτάνε:
Και ο τριαδικός θεός που είναι;
Έλα ντε, μάλλον ο Χριστός τον ξέχασε!
Με το filioque τι γίνεται; Πόσες φύσεις έχει ο Χριστός, μία ή δύο; Λέτε μία; Τότε.....τότε πρέπει όλος ο πληθυσμός της Βιθυνίας να τεθεί σε διωγμό και να πάνε οι στρατιές των βυζαντινών αυτοκρατόρων και να φερθούν στους μονοφυσίτες Βιθυνούς με απερίγραπτη σκληρότητα. Υπάρχει σοβαρός λόγος: είναι μονοφυσίτες.

Νομίζω πως η ανθρωπότητα έχασε κατ΄αρχην μια μεγάλη ευκαιρία. ΄
Αυτοί οι στίχοι των λόγων του κυρίου έχουν όλη τη θρησκεία.
Θα μπορούσα να τα χαρακτηρίσω ακόμα και επανάσταση.

Η αγάπη όμως δεν φαίνεται να γίνεται παραγματικότητα.
Και πως να γίνει πραγματικότητα αφού 2 χιλιάδες χρόνια η χριστιανοσύνη (γενικώς) - χωρίς βέβαια να λείπουν και λαμπρες εξαιρέσεις - αποδοκιμάζει την επανάσταση αυτή;
Φαίνεται σαν η χριστιανοσύνη να θέλει να διορθώσει το Χριστό, λέγοντάς του συνεχώς: ΄΄όχι δεν είναι η αγάπη το μεγαλύτερο, αλλά τα <<ολοκαυτώματα>> και οι <<θυσίες>>, οι νηστείες και τα διάφορα δογματικα (καλά είναι κι αυτά αλλά ως βοηθήματα. Κυρίαρχη πάντα είναι η αγάπη).
Και όμως ο Απόστολος Παύλος λέει ότι <<νυνί δε μένει πίστης, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα, μείζων δε τούτων η αγάπη>>. Διότι εκείνος που έχει αγάπη έχει και κάποια πίστη. Ενώ όποιος λέει ότι έχει μόνο πίστη, τότε ίσως πρέπει να του πούμε ότι και τα δαιμόνια έχουν μόνο πίστη.
Εάν αυτή τη γραμμή που χάραξε ο Κύριος την είχε ακολουθήσει η χριστιανοσύνη, σήμερα ο πολιτισμός μας μπορεί να ήταν κάτι το εξαιρετικά μοναδικό.
Χωρίς πολέμους, χωρίς φανατισμούς. (Ας θυμηθούμε λίγο τις εικόνες ιερέων που ευλογούσαν σχετικά πρόσφατα τα κανόνια των Σέρβων...)
Αλλά δυστυχώς φαίνεται πως τα λόγια του Κυρίου μας και του Απόστολου Παύλου ξεχάστηκαν.
Θεωρώ πως με τις όποιες δυνάμεις του ο καθένας μας, είμαστε υποχρεωμένοι να ξαναφέρουμε στην επιφάνεια το <<μείζων δε τούτων η αγάπη>> και ότι η αγάπη <<πλειον έστι πάντων των ολοκαυτωμάτων και θυσιών>>.
Χρωστάμε όλοι αγάπη, χρωστάμε όλοι να γίνουμε συμμέτοχοι σε μια τέτοια επανάσταση.

ΥΓ. Συμπεράσματα από λόγια ενός μεγάλου δάσκαλου.

Ωραίο θέμα Βασίλη!

Εχουμε αλήθεια σκεφτεί, πώς πρακτικά θα μπορούσε νάχει εφαρμογή στην καθημερινότητα, η αληθινή αγάπη? Η οποία "ου ποιεί τα εαυτής, ου ζηλοί, ουκ ασχημονεί"?

Ας υποθέσουμε ότι έχουμε έναν δύστροπο γείτονα. Ο οποίος πετάει σκουπίδια στην αυλή ή στο μπαλκόνι μας. Κάνει τρομερή φασαρία. Βρίζει. Μας προσβάλλει. Μας κάνει τον βίο αβίωτο.
Τι θα κάνουμε?

Μπορούμε:

1. Να τον πλακώσουμε στο ξύλο, να βγάλουμε και το άχτι μας!

2. Να φωνάξουμε την αστυνομία, να τον συμμορφώσει! Χαιρέκακα, παρακολουθούμε τις νουθεσίες των οργάνων της τάξεως, ή – ακόμα καλύτερα! - την σύλληψη του άθλιου γείτονα!

3. Να τον πληρώσουμε με το ίδιο νόμισμα, υιοθετώντας την συμπεριφορά του, δημιουργώντας του τα ίδια προβλήματα, που μας δημιουργεί κι'εκείνος! Μία του και μία μας!

4. Να ασκήσουμε πολιτική υποτιθέμενου “Χριστιανικού τύπου”, υποφέροντας εσαεί από τα προβλήματα που μας δημιουργεί, παίζοντας για μια ολόκληρη ζωή τον ρόλο του θύματος. Εννοείται πως καθόλου παρ' όλα αυτά, δεν θα τον αγαπάμε τον γείτονα, απλά θάχουμε την ψευδαίσθηση, πως επιτελούμε ένα είδος “καθήκοντος”, αισθανόμενοι ίσως τον εαυτό μας, ως “μάρτυρα” και περιμένοντας τον “μισθό μας”.
Ναι πράγματι, θάχουμε κάνει το “Χριστιανικό μας καθήκον”, αλλά μόνο κατά το “γραφειοκρατικό” του κομμάτι. Η αγάπη όμως, που θα είναι? Πουθενά.....
Μπορεί πράγματι, με την Πίστη και την υπομονή, να μετακινήσουμε βουνά (όπως λέει ο Απόστολος Παύλος), αλλά δεν θάχουμε αγάπη, άρα θα έχουμε κάνει δυστυχώς, μια τρύπα στο νερό.....

5. Αγαπάμε τον γείτονα, πραγματικά. Τον φιλοφρονούμε. Του κάνουμε ίσως κάποιο δώρο. Τον σεβόμαστε. Προσευχόμαστε γι'αυτόν. Του συμπεριφερόμαστε αδελφικά, όπως ακριβώς δηλαδή, θα θέλαμε να μας συμπεριφέρεται αυτός.
Ετσι ίσως πράγματι ο γείτονας να αλλάξει. Ισως να γίνει φίλος μας.
Ετσι θάχει κι αυτός κάποιες πιθανότητες, πραγματικού προσωπικού του πνευματικού κέρδους. Λέει ο λαός, ότι η αγάπη, όταν μοιράζεται πολλαπλασιάζεται.
Αλλά και να μην αλλάξει ο γείτονας, ο συνάνθρωπός μας, ο αδελφός μας, εμείς θάχουμε κάνει αυτό που πρέπει.
Και τότε θάχουμε δικαίωμα μισθαποδοσίας.
Και σε αυτή τη ζωή (αν βελτιωθεί ο γείτονας), και σίγουρα και στην επόμενη ζωή.


Τι ανοησίες λέω τόσην ώρα.....
Αν είχα εγώ τέτοιο γείτονα, αμέσως θάπαιρνα τηλέφωνο το 100!!!!!
Αχ, τι δύσκολο αλήθεια που είναι, το πιό απλό πράγμα του κόσμου, η αγάπη.....

Οι περισσότεροι θα έπαιρναν τηλέφωνο το 100. Κι εγώ έτσι θα έκανα. Οταν ενοχλούμαστε σοβαρά από τους άλλους, δεν σκεφτόμαστε εκείνη την ώρα την αγάπη. Σκεφτόμαστε τι θα κάνουμε για να ησυχάσουμε, να ηρεμήσουν τα νεύρα μας έτσι που ο άλλος μας έχει κάνει έξω φρενών. Δυστυχώς έτσι είναι οι πιο πολύ άνθρωποι. Πρέπει να φθάσουμε σε πολύ υψηλό πνευματικό επίπεδο Παναγιώτη, για να υπομείνουμε τόσο πολύ και να δίνουμε συνεχώς αγάπη. Αν προσπαθούμε να βρισκόμαστε όμως κοντά στην εκκλησία και να ακούμε τα λόγια του Θεού, από τους ιερείς και πνευματικούς μας ίσως κάποτε κάποιοι από εμάς να αξιωθούμε του χαρίσματος της πραγματικής αγάπης.

Να το ΄΄χοντρύνω΄΄ λίγο.
Διάβαζα τις προάλλες για τη ιστορία του χριστιανισμού στη Ρωσία.
Επί της ουσίας στην επίθεση που δέχθηκε ο χριστιανισμός από το κομμουνιστικό καθεστώς, απάντησε με συμβιβασμό και σε συνεργασία (με πολλές εννοείται φωτεινές εξαιρέσεις).
Βεβαίως και υπάρχει λογική εξήγηση. Φαντάζομαι πως θα επικαλούνται το πόσους γλύτωσαν από το θάνατο ή το πόσα τελικά καλά επέφερε η συνεργασία.
Όμως τελικά η σημερινή πνευματική τους άνθηση οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στους μάρτυρες και στους ΄΄χαμένους΄΄ και όχι σ΄ αυτούς που φαινομενικά κέρδισαν.

Επίσης ψάχνω να βρω σε ποια περίπτωση ο Χριστός ή οι Απόστολοι μεταχειρίσθησαν ΄΄ολοκαυτώματα΄΄ και ΄΄θυσίες΄΄ προκειμένου να διαφυλάξουν το πνεύμα τους και τη πίστη τους. Τελικά σχεδόν όλοι είχαν μαρτυρικό θάνατο. Με τη λογική μας ΄΄έχασαν΄΄ δηλαδή. Δεν θα μπορούσαν κάποιοι να είχαν ΄΄κερδίσει΄΄ ή να προσπαθούσαν - τέλος πάντων - να ΄΄κερδίσουν΄΄;
Δηλαδή ο ίδιος ο Χριστός (και οι Απόστολοι) επιλέγει αντίσταση με την αγάπη και τη σταύρωση και οι επόμενες χριστιανικές γενεές με τη βία, τα όπλα κλπ.
Και το αποκορύφωμα.
Σχεδόν όλοι οι στρατοί του κόσμου τα έχουν εξαιρετικά ΄΄καλά΄΄ με τις υφιστάμενες ΄΄θεολογικές΄΄ αρχές.
Χρόνια και χρόνια τα ιερά και τα όσια προστατεύουν όλοι σε όλους τους πολέμους.
Και για να κλείσω.
Θα μου πει κάποιος. Δηλαδή τι προτείνεις να κάνουμε; Να καθήσουμε με σταυρωμένα χέρια απέναντι στο κάθε εχθρό μας.
Όχι βέβαια. Αλλά να μην επικαλούμεστε το Χριστό, τους Αποστόλους και τα ιερά ευαγγέλια για τις ΄΄λογικές΄΄ πράξεις αυτοσυντήρησης μας...

Δεν διαφωνώ.
Αλλά και αυτό εμπίπτει στο γενικόν της Πίστεως και της αγάπης.
Στην ουσία δηλαδή, οι περισσότεροι άνθρωποι ΔΕΝ πιστεύουν ειλικρινώς και κατά συνέπεια δεν αγαπούν. Και βέβαια και οι ιθύνοντες - υπεύθυνοι, το ίδιο.
Και διαρκώς υποτάσσουν το Θείον, εντός του ανθρωπίνου και εφημέρου.
Η ανθρώπινη φύση, έχει πολλά τρωτά, πολλά ελαττώματα.
Οταν διακυβεύεται το τώρα και το εγγύς, πού καιρός για υψηλά νοήματα και άνωθεν εντολές περί αγάπης και αδελφοσύνης.
Ασε που τα "άνωθεν" δεν αποδεικνύονται, με συνέπεια πάντα να υπάρχει κάποια αμφιβολία. "Ας κρατήσουμε και μία πισινή" λέει κάποιος, μπας και χάσουμε ό,τι έχουμε, προσδοκώντας κάτι που μπορεί και να μην υπάρχει. Ολιγοπιστία, ολοένα.
Δυστυχώς σκεφτόμαστε (είναι πολύ δύσκολο να το αποφύγουμε), συνεχώς με το μυαλό και όχι με την καρδιά. Σαν να θέλουμε να ζήσουμε αιώνια, όχι μετά θάνατον, αλλά επί της γης!

Όσο λιγότερο αγαπάμε τον Θεό μας, τόσο περισσότερο φοβόμαστε μήπως πάθουμε τίποτε! Δυστυχώς ο τρόπος ζωής μας (η προσήλωση στα κοσμικά) είναι το χαλινάρι που μας κρατάει απο το να τρέξουμε ελεύθερα προς τον Κύριό μας και να Του δώσουμε όλη μας την καρδιά, όλη μας τη ψυχή, όλον μας τον νου και όλη μας τη δύναμη!
Είναι λοιπόν τόσο δύσκολη η ανιδιοτελής αγάπη, η αγάπη προς τον Θεό; Μάλλον είναι δύσκολη η υπερνίκηση του εγώ και η είσοδος στο εσύ. Αλλά από εμάς εξαρτάται και μόνον.