Το σπασμένο δοχείο...
Δημοσιεύτηκε: Παρ Οκτ 09, 2009 11:08 am
μια γριουλα κουβαλουσε νερο με δυο μεγαλα δοχεια κρεμασμενα απο τους ωμους της.το ενα δοχειο ηταν αψογο κ μετεφερε παντα ολη την ποσοτητα νερου που επαιρνε.το αλλο ειχε μια ρωγμη,κ στο τελος της μακρυνης διαδρομης απο το ρυακι 
εφθανε μισοαδειο.ετσι για δυο ολοκληρα χρονια κουβαλουσε καθημερινα μονο εναμιση δοχειο νερο στο σπιτι της.φυσηκα το τελειο δοχειο ενιωθε υπερηφανο που εκπληρωνε απολυτα κ τελεια το σκοπο για τον οποιο ειχε κατασκευασθει.το ραγισμενο δοχειο δυστυχισμενο που μολις κ μετα βιας μετεφερε τα μισα απο αυτα που επρεπε κ ενιωθε ντροπη για την ατελεια του.υστερα απο δυο χρονια δεν αντεχε για την κατασταση αυτη,αποφασησε να μιλησει στη γρια.<<ντρεπομαι τοσο για τον εαυτο μου κ θελω να σου ζητησω συγνωμη>>.<<μα γιατι>>ρωτησε η γρια,<<για πιο λογο νιωθεις ντροπη?>><<ε,να!δυο χρονια τωρα μεταφερω μονο το μισο νερο,λογο της ρωγμης μου κ εξαιτιας μου κοπιαζεις αδικα κ εσυ>>.η γρια χαμογελασε.<<παρατηρησες οτι στο μονοπατι υπαρχουν λουλουδια μονο στη δικη σου πλευρα κ οχι στην μερια του αλλου δοχειου?προσεξα την ατελεια σου κ την εκμεταλευτηκα,φυτεψα σπορους στην πλευρα σου κ εσυ τους ποτιζεις,δυο χρονια τωρα μαζευω ανθη κ στολιζω το τραπεζι μου.αν δεν ησουν εσυ αυτη η ομορφια δε θα λαμπρυνε το σπιτι μου>>.βεβαια δεν ηταν η ατελεια του δοχειου που το εκανε ξεχωριστο,αλλα η ιδιατερη ικανοτητα της γριας να διακρινη κ να χρησημοποιησει την αδυναμια του.ο καθενας μας εχει τις <<ρωγμες>>του κ τις <<αδυναμιες>>του,που μπορουν να γινουν χρησημες κ να ομορφαινουν τη ζωη μας.καθε <<ρωγμη>>μπορει να κανει τη ζωη μας πιο πλουσια κ πιο ενδιαφερουσα αρκει να βρει καποιος την ομορφια που μπορει να δωσει η ατελεια μας.<<ραγισμενοι>>φιλοι,μην ξεχνατε να σταματατε στην ακρη του δρομου κ να απολαμβανετε το αρωμα των λουλουδιων που φυτρωνουν γυρο σας.αν ο καθενας μας μετετρεπε σαν τη γρια τις ατελειες του διπλανου του σε κατι χρησημο κ ομορφο σιγουρα,ο κοσμος μας θα ηταν πολυ καλυτερος....
εφθανε μισοαδειο.ετσι για δυο ολοκληρα χρονια κουβαλουσε καθημερινα μονο εναμιση δοχειο νερο στο σπιτι της.φυσηκα το τελειο δοχειο ενιωθε υπερηφανο που εκπληρωνε απολυτα κ τελεια το σκοπο για τον οποιο ειχε κατασκευασθει.το ραγισμενο δοχειο δυστυχισμενο που μολις κ μετα βιας μετεφερε τα μισα απο αυτα που επρεπε κ ενιωθε ντροπη για την ατελεια του.υστερα απο δυο χρονια δεν αντεχε για την κατασταση αυτη,αποφασησε να μιλησει στη γρια.<<ντρεπομαι τοσο για τον εαυτο μου κ θελω να σου ζητησω συγνωμη>>.<<μα γιατι>>ρωτησε η γρια,<<για πιο λογο νιωθεις ντροπη?>><<ε,να!δυο χρονια τωρα μεταφερω μονο το μισο νερο,λογο της ρωγμης μου κ εξαιτιας μου κοπιαζεις αδικα κ εσυ>>.η γρια χαμογελασε.<<παρατηρησες οτι στο μονοπατι υπαρχουν λουλουδια μονο στη δικη σου πλευρα κ οχι στην μερια του αλλου δοχειου?προσεξα την ατελεια σου κ την εκμεταλευτηκα,φυτεψα σπορους στην πλευρα σου κ εσυ τους ποτιζεις,δυο χρονια τωρα μαζευω ανθη κ στολιζω το τραπεζι μου.αν δεν ησουν εσυ αυτη η ομορφια δε θα λαμπρυνε το σπιτι μου>>.βεβαια δεν ηταν η ατελεια του δοχειου που το εκανε ξεχωριστο,αλλα η ιδιατερη ικανοτητα της γριας να διακρινη κ να χρησημοποιησει την αδυναμια του.ο καθενας μας εχει τις <<ρωγμες>>του κ τις <<αδυναμιες>>του,που μπορουν να γινουν χρησημες κ να ομορφαινουν τη ζωη μας.καθε <<ρωγμη>>μπορει να κανει τη ζωη μας πιο πλουσια κ πιο ενδιαφερουσα αρκει να βρει καποιος την ομορφια που μπορει να δωσει η ατελεια μας.<<ραγισμενοι>>φιλοι,μην ξεχνατε να σταματατε στην ακρη του δρομου κ να απολαμβανετε το αρωμα των λουλουδιων που φυτρωνουν γυρο σας.αν ο καθενας μας μετετρεπε σαν τη γρια τις ατελειες του διπλανου του σε κατι χρησημο κ ομορφο σιγουρα,ο κοσμος μας θα ηταν πολυ καλυτερος....
