Βίος του Οσίου πατρός ημών Νικολάου Βελιμίροβιτς (1881-1956)
Δημοσιεύτηκε: Τετ Σεπ 23, 2009 9:29 am
Βίος του Οσίου πατρός ημών Νικολάου Βελιμίροβιτς.
Ο Όσιος Πατήρ ημών Νικόλαος Βελιμίροβιτς, επίσκοπος Αχρίδος, κατέχει ξεχωριστή θέση μεταξύ των Σέρβων πνευματικών πατέρων. Απέκτησε αυτό το κύρος με τον ένθερμο ζήλο του, την αφοσίωση του προς το Θεό, και με την αγάπη του προς τον σερβικό λαό. Ο Άγιος Νικόλαος (18811956) υπήρξε Επίσκοπος της Ορθοδόξου Σερβικής Εκκλησίας και θεολόγος με οικουμενικό κύρος και ακτινοβολία.
Γεννήθηκε στο μικρό χωριό Lelić της δυτικής Σερβίας στις 23 Δεκεμβρίου του 1880 (με το παλαιό ημερολόγιο, δηλ. Ιανουάριο του 1881 με το νέο), χωριό που βρίσκεται κοντά στη σερβική πόλη Valjevο, και από μικρός βρήκε στήριγμα στο Θεό, όπως το έκαναν και οι πρόγονοί του. Παρακολούθη¬σε το Ορθόδοξο Σεμινάριο του Αγίου Σάββα στο Βελιγράδι απ’ όπου και αποφοίτησε το 1902. Κατά το 28ο έτος της ηλικίας του αναγορεύθηκε διδάκτωρ Θεολογίας του Πανεπιστημίου της Βέρνης. Το 1909 αναγο¬ρεύθηκε διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Πανεπι¬στημίου της Γενεύης και την ίδια χρονιά χει¬ροτονήθηκε μοναχός. Το 1919 εξελέγη επί¬σκοπος Ζίτσας και το 1920 μετετέθη στην επισκοπή της Αχρίδος, όπου διακόνησε μέχρι το 1934, οπότε και επέστρεψε στη Ζίτσα. Παρέμενε πάντα δίπλα στο σερβικό λαό, ακόμη και κατά τις πιο δύσκολες μέρες της φασιστικής κατοχής της χώρας. Έγραψε πολλά και άφησε πίσω του ακόμη περισσότερα γραπτά έργα, θεολογικά και λογοτεχνικά, γράφοντας πάντα για τον κόσμο και για τους ανθρώπους, υπό το πρίσμα της Ορθοδόξου παραδόσεως και ζωής.
Το 1941 οι Γερμανοί εισέβαλαν στο μοναστήρι της Ζίτσα, όπου εγκαταβίωνε, συνέλαβαν τον Επίσκοπο Νικό¬λαο και τον περιόρισαν έγκλειστο στο μονα¬στήρι της Λιουμποστίνια. Αργότερα, τον μετέφεραν στο μοναστήρι Βοϊλόβιτσα, όπου κρατούνταν και ο Πατριάρχης Γαβριήλ Ντόζιτς, και στη συνέχεια τον έστειλαν μαζί με τον Πατριάρχη στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Νταχάου, όπου υπέστη κακουχίες και βασανιστήρια.
Μετά την απελευθέρωση της τότε Γιουγκοσλαβίας, οι κομουνιστές δεν του επέτρεψαν να γυρίσει πίσω στην προσφιλή του πατρίδα, και για αυτό ο ίδιος εγκαταστάθηκε στην Αμερική, διακονώντας τους εκεί ευρισκόμενους συμπατριώτες του Σέρβους. Εκεί και τελείωσε την επίγεια ζωή του, ζώντας και εργαζόμενος εν οσιότητι και δικαιωσύνη. Πολλά χρόνια αργότερα, τα λείψανά του μεταφέρθηκαν πίσω στη Σερβία και τώρα αναπαύονται στο μοναστήρι του χωριού Lelić, όπου και γεννήθηκε ο ίδιος. Σ’ Αυτό το μοναστήρι έρχονται, καθημερινά, πολλοί άνθρωποι από τη Σερβία και το εξωτερικό, για να προσκυνήσουν τα ιερά λείψανά του.
Τα έργα του Οσίου Επισκόπου Νικολάου Βελιμίροβιτς είναι γνωστά στην Ρωσία, στην Ελλάδα και σε όλη γενικά την Ορθόδοξο Εκκλησία!
Η μνήμη του Οσίου νέου πατρός ημών Νικολάου Βελιμίροβιτς επισκόπου Αχρίδος, τελείται την 18-η Μαρτίου, ενώ η εορτή της ανακομιδής των ιερών του λειψάνων στην Σερβία, εορτάζεται την 5η Μαϊου.
Aπο το www.orp.gr
Ο Όσιος Πατήρ ημών Νικόλαος Βελιμίροβιτς, επίσκοπος Αχρίδος, κατέχει ξεχωριστή θέση μεταξύ των Σέρβων πνευματικών πατέρων. Απέκτησε αυτό το κύρος με τον ένθερμο ζήλο του, την αφοσίωση του προς το Θεό, και με την αγάπη του προς τον σερβικό λαό. Ο Άγιος Νικόλαος (18811956) υπήρξε Επίσκοπος της Ορθοδόξου Σερβικής Εκκλησίας και θεολόγος με οικουμενικό κύρος και ακτινοβολία.
Γεννήθηκε στο μικρό χωριό Lelić της δυτικής Σερβίας στις 23 Δεκεμβρίου του 1880 (με το παλαιό ημερολόγιο, δηλ. Ιανουάριο του 1881 με το νέο), χωριό που βρίσκεται κοντά στη σερβική πόλη Valjevο, και από μικρός βρήκε στήριγμα στο Θεό, όπως το έκαναν και οι πρόγονοί του. Παρακολούθη¬σε το Ορθόδοξο Σεμινάριο του Αγίου Σάββα στο Βελιγράδι απ’ όπου και αποφοίτησε το 1902. Κατά το 28ο έτος της ηλικίας του αναγορεύθηκε διδάκτωρ Θεολογίας του Πανεπιστημίου της Βέρνης. Το 1909 αναγο¬ρεύθηκε διδάκτωρ Φιλοσοφίας του Πανεπι¬στημίου της Γενεύης και την ίδια χρονιά χει¬ροτονήθηκε μοναχός. Το 1919 εξελέγη επί¬σκοπος Ζίτσας και το 1920 μετετέθη στην επισκοπή της Αχρίδος, όπου διακόνησε μέχρι το 1934, οπότε και επέστρεψε στη Ζίτσα. Παρέμενε πάντα δίπλα στο σερβικό λαό, ακόμη και κατά τις πιο δύσκολες μέρες της φασιστικής κατοχής της χώρας. Έγραψε πολλά και άφησε πίσω του ακόμη περισσότερα γραπτά έργα, θεολογικά και λογοτεχνικά, γράφοντας πάντα για τον κόσμο και για τους ανθρώπους, υπό το πρίσμα της Ορθοδόξου παραδόσεως και ζωής.
Το 1941 οι Γερμανοί εισέβαλαν στο μοναστήρι της Ζίτσα, όπου εγκαταβίωνε, συνέλαβαν τον Επίσκοπο Νικό¬λαο και τον περιόρισαν έγκλειστο στο μονα¬στήρι της Λιουμποστίνια. Αργότερα, τον μετέφεραν στο μοναστήρι Βοϊλόβιτσα, όπου κρατούνταν και ο Πατριάρχης Γαβριήλ Ντόζιτς, και στη συνέχεια τον έστειλαν μαζί με τον Πατριάρχη στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Νταχάου, όπου υπέστη κακουχίες και βασανιστήρια.
Μετά την απελευθέρωση της τότε Γιουγκοσλαβίας, οι κομουνιστές δεν του επέτρεψαν να γυρίσει πίσω στην προσφιλή του πατρίδα, και για αυτό ο ίδιος εγκαταστάθηκε στην Αμερική, διακονώντας τους εκεί ευρισκόμενους συμπατριώτες του Σέρβους. Εκεί και τελείωσε την επίγεια ζωή του, ζώντας και εργαζόμενος εν οσιότητι και δικαιωσύνη. Πολλά χρόνια αργότερα, τα λείψανά του μεταφέρθηκαν πίσω στη Σερβία και τώρα αναπαύονται στο μοναστήρι του χωριού Lelić, όπου και γεννήθηκε ο ίδιος. Σ’ Αυτό το μοναστήρι έρχονται, καθημερινά, πολλοί άνθρωποι από τη Σερβία και το εξωτερικό, για να προσκυνήσουν τα ιερά λείψανά του.
Τα έργα του Οσίου Επισκόπου Νικολάου Βελιμίροβιτς είναι γνωστά στην Ρωσία, στην Ελλάδα και σε όλη γενικά την Ορθόδοξο Εκκλησία!
Η μνήμη του Οσίου νέου πατρός ημών Νικολάου Βελιμίροβιτς επισκόπου Αχρίδος, τελείται την 18-η Μαρτίου, ενώ η εορτή της ανακομιδής των ιερών του λειψάνων στην Σερβία, εορτάζεται την 5η Μαϊου.
Aπο το www.orp.gr



