"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Μου φαίνεται ότι ο Θεός δεν στέλνει έναν σύντροφο για να περάσουμε "καλά" μαζί παρά -πρωτίστως- για να σωθούμε. Έτσι, μπορεί να συμβεί να μας στείλει έναν άνθρωπο με πολλά ελατώματα ώστε κάνοντας υπομονή στο γάμο να σωθούμε εμείς και να βοηθηθεί κι ο σύντροφος. Τα κριτήρια του Θεού δεν είναι ανθρώπινα. Ωστόσο, ας μη φτάσουμε και στο άκρο ότι πρέπει οπωσδήποτε να δυστυχήσουμε στο γάμο για να σωθούμε!

Σπύρος.

alexandergreek έγραψε:

georgeva έγραψε:Αδελφια μου αγαπητα.Ταπεινα θα΄θελα να πω την γνωμη μου σαν εγγαμος.Αν ο/η υποψηφιος συντροφος δεν ειναι της εκκλησιας που λεμε,ειναι δυσκολα τα πραγματα.Να το πω πιο καλα,αν δεν προσπαθει να τηρει το θελημα του θεου,αν και μεσα στο γαμο δεν ζουν κατα θεον,να εχουν τον ιδιο πνευματικο να εξομολογουνται,να νηστευουν,να εκκλησιαζονται,τοτε οντως λιγο δυσκολα.

Γνωρίζω ένα ζευγάρι που έχουν και κοινό πνευματικό και ο σύζυγος είναι και γυός παπα... και αυτή τη στιγμή είναι σε διάσταση. Γνωρίζω και άλλο ένα ζευγάρι που γνωρίστηκαν μέσω Πνευματικού, και ζούν εκκλησιαστική ζωή... και είναι ψυχραμένο μεταξύ τους.

Τι θέλω να πώ: Αν προσευχηθούμε να μας στείλει ο Κύριος κάποιο σύντροφο και αρχίσουμε να Του λέμε πώς τον θέλουμε να είναι ο "κάποιος", και αν επιλέξουμε σύντροφο με ανθρώπινα κριτήρια (π.χ. να είναι κοντά στην Εκκλησία, να έχει λεφτά ή να είναι καλός άνθρωπος!!!) τότε ζητάμε απο τον Θεό να ικανοποιήσει το θέλημά ΜΑΣ, όχι το δικό ΤΟΥ! Και Εκείνος μπορεί να μας στείλει π.χ. μια κοπέλα ή έναν άντρα που εκκλησιάζεται, αλλά δεν είναι ο "ετοιμασμένος" για εμάς σύντροφος, άρα η ποιότητα των αισθημάτων και του ταιριάσματος είναι χαμηλή, και άρα θα υπάρξουν προβλήματα.

Κάποιος ζήταγε απο το Θεό να του στείλει μια γιατρίνα, ο Θεός του την έστειλε, αλλά πολύ δυσκολεύτηκαν να προσαρμοστούν στο γάμο και με τις ευχές του π.Πορφυρίου "εστρωσαν" μετά απο χρόνια...

Φρονώ ότι πρέπει να ζητάμε απο τον Κύριο "γεννηθήτω το θέλημά ΣΟΥ... εν λευκώ... πάντρεψέ με με τον κατ Ευδοκίαν ΣΟΥ σύντροφο, που εσύ ξέρεις πώς θα είναι... μου αρκεί που τον έχεις ετοιμάσει ΕΣΥ για μένα, προ καταβολής κόσμου... Σε εμπιστεύομαι απόλυτα και δε βάζω κανένα άλλο κριτήριο... Εσυ ξέρεις τι μου ταιριάζει".

Δηλαδή: Ανθρώπινα κριτήρια (εστω και "ευσεβή", π.χ. ο άνθρωπος μας να εκκλησιάζεται, να είναι καλός, να μας αγαπάει κλπ) = βάζω ίδιον θέλημα = ο Θεός μας δίνει κάποιον "κατ οικονομίαν" (και όχι κατ Ευδοκίαν) = δεν είναι ο καλύτερος δυνατός για τη σωτηρία μας.

Ενώ: Μοναδικό κριτήριο να είναι ο "Κατ ευδοκίαν Κυρίου" σύντροφος = εμπιστευόμαστε Εκείνον εν λευκώ = μας δίνει τον ετοιμασμένο για εμάς = τον καλύτερο για τη σωτηρία μας!

;) :thumbright: =D>
Συμφωνω απολυτα μαζι σου. :) :)

alexandergreek έγραψε: Γνωρίζω ένα ζευγάρι που έχουν και κοινό πνευματικό και ο σύζυγος είναι και γυός παπα... και αυτή τη στιγμή είναι σε διάσταση. Γνωρίζω και άλλο ένα ζευγάρι που γνωρίστηκαν μέσω Πνευματικού, και ζούν εκκλησιαστική ζωή... και είναι ψυχραμένο μεταξύ τους.

Aλεξανδρε δυστυχως υπαρχει και αυτο το φαινομενο,των δυστυχισμενων χριστιανων.Συμφωνα με τον Γεροντα Πορφυριο για πολλους η θρησκεια ειναι ενας αγωνας ,μια αγωνια,ενα αγχος.
Γι΄αυτο πολλους απ'τους<<θρησκους>> τους θεωρουνε δυστυχισμενους,γιατι βλεπουνε σε τι χαλια βρισκονται.
και ετσι ειναι πραγματι. Γιατι αν δεν καταλαβει κανεις το βαθος της θρησκειας και δεν τη ζησει,η θρησκεια κατανταει αρρωστια και μαλιστα φοβερη.Τοσο φοβερη ,που ο ανθρωπος χανει τον ελεγχο των πραξεων του, γινεται αβουλος κι ανισχυρος ,εχει αγωνια κι αγχος και φερεται υπο του κακου πνευματος. Κανει μετανοιες,κλαιει,ταπεινωνεται ταχα,κι ολη αυτη η ταπεινωση ειναι μια σατανικη ενεργεια.Ορισμενοι τετοιοι ανθρωποι ζουνε την θρησκεια σαν ενα ειδος κολασεως. Μεσα στην εκκλησια κανουν μετανοιες,σταυρους,λενε <<ειμαστε αμαρτωλοι,αναξιοι>>,και μολις βγουνε εξω,αρχιζουν να βλασφημανε τα θεια,οταν καποιος λιγο τους ενοχλησει.Φαινεται καθαρα οτι υπαρχει στο μεσον δαιμονιο.
Μηπως Αλεξανδρε ειναι αυτης της περιπτωσης τα χριστιανικα ζευγαρια που αναφερεις;
Ο Πραγματικος χριστιανος ειναι παντα χαρουμενος, παντα ειναι ολος αγαπη.Ο Αγιος ΣΕΡΑΦΕΙΜ οποιον συναντουσε ''Τι κανεις χαρα μου''ελεγε.Ηταν ολος χαρα. Δεν υπαρχει η λεξη ΄΄ΨΥΧΡΑΜΕΝΟΣ΄΄ στον ανθρωπο του θεου. Και μαλιστα με την γυναικα σου,με τον ανδρα σου; Που ειναι γραμμενο αυτο; Σημαδι αν πραγματι ειμαστε του Χριστου,ειναι το αν αγαπουμε τους εχθρους μας.Και εμεις να ειμαστε ψυχραμενοι με την/τον συζυγο;
Παντως ειναι καλυτερα αν ειναι ανθρωπος του Θεου ο/η συντροφος.
Φανταζεσαι εσυ να θελεις να πατε σε μια κατανυκτικη αγρυπνια σε ενα μοναστηρι,και η συντροφος να σου λεει'' οχι θελω να παω στα μπουζουκια'' .Σαρακοστη αλαδωτο εσυ,σουβλακια αυτη.Θα γινετε ''απο δυο χωρια,χωριατες''.

Να μη θεωρούμε την πίστη ως ιδεολογία. Η πίστη είναι βίωμα. Αν ο ένας είναι κοντά στο Θεό και ο άλλος δεν είναι, από πρακτικής πλευράς πώς θα ζήσουν; Εννοώ δηλαδή, ότι ο ένας θα νηστεύει, θα πηγαίνει εκκλησία τις Κυριακές ή και γιορτές κτλ ενώ ο άλλος όχι. Θα έχει ένα Σάββατο να βγει έξω και την Κυριακή να κοιμηθεί, οπότε ή θα βγαίνει μόνος το βράδυ ή θα κάθεται μέσα χάριν του/της συζύγου. Ή θα πρέπει αυτός που θέλει να πάει εκκλησία να αλλάξει "συνήθειες" ή θα πηγαίνει με "μισή" καρδιά, με το άγχος να γυρίσει γρήγορα σπίτι. Στις νηστείες ή θα μαγειρεύουν διαφορετικά φαγητά ή ο ένας θα τρώει αυτό που τρώει ο άλλος για να μην του χαλάσει χατήρι. Απλά παραδείγματα λέω.

Κι αυτό ως πότε θα γίνεται; Δε θα καταπιέζονται και οι δύο; Δικαίως δε θα πει ο ένας που κάνει υποχωρήσεις κάποια στιγμή, πχ εγώ τόσες θυσίες για σένα κι εσύ δεν έχεις κάνει τίποτα, όλο με το Θεό ασχολείσαι... Κι αυτός που πιστεύει ενώ θα πηγαίνει στην εκκλησία, θα νηστεύει, θα νιώθει εσωτερικά μια καταπίεση να μην αργήσει πχ, να μην φέρει τον άλλο σε δύσκολη θέση... Πόσο μάλλον αν ο άλλος είναι εντελώς αντίθετος με το θέμα του Θεού, οπότε τα πράγματα δυσκολεύουν αφάνταστα!

Το να είμαστε κοντά στο Θεό και να επιθυμούμε να είναι και ο άλλος κοντά, δεν το λέμε επειδή πιστεύουμε ότι ο άλλος θα είναι ο "τέλειος" ή ότι θα είναι καλός (ίσα ίσα, μπορεί να έχει πολλά ελαττώματα!), αλλά τουλάχιστον σε βασικά καθημερινά πράγματα να μπορούμε να επικοινωνούμε. Κι αν δεν μπορείς να μιλήσεις στον σύντροφό σου για το Θεό, σε ποιον θα μιλήσεις; Θα θες να πεις κάτι και θα το πνίγεις μέσα σου.

Μπραβο ntinoula.Ετσι ειναι.
Στο σπιτι θα βιωνουν την απολυτη δυστυχια

georgeva έγραψε: Παντως ειναι καλυτερα αν ειναι ανθρωπος του Θεου ο/η συντροφος.
Φανταζεσαι εσυ να θελεις να πατε σε μια κατανυκτικη αγρυπνια σε ενα μοναστηρι,και η συντροφος να σου λεει'' οχι θελω να παω στα μπουζουκια'' .Σαρακοστη αλαδωτο εσυ,σουβλακια αυτη.Θα γινετε ''απο δυο χωρια,χωριατες''.

Σιγουρα ειναι καλυτερα να ειναι ανθρωπος του θεου.
Και αν παλι δεν ειναι ,τι να κανουμε?
Οσο για την Σαρακοστη ,ενας γεροντας μου ειπε ,να κανεις δυο κατσαρολες.Η μια θα ειναι νηστισιμη και η αλλη οχι.
.Σιγουρα ειναι δυσκολα γιατι δεν μπορεις να πας ουτε σε μοναστηρια ,ουτε σε εκκλησιες ,ουτε σε αγρυπνιες ,αλλα για να ειναι ετσι ,κατι ξερει ο θεος παραπανω απο εμας.
Ετσι πιστευω ,γιατι τα ζω.Αν κανω λαθος συχωρεστε με.

georgeva έγραψε:
Παντως ειναι καλυτερα αν ειναι ανθρωπος του Θεου ο/η συντροφος.
Φανταζεσαι εσυ να θελεις να πατε σε μια κατανυκτικη αγρυπνια σε ενα μοναστηρι,και η συντροφος να σου λεει'' οχι θελω να παω στα μπουζουκια'' .Σαρακοστη αλαδωτο εσυ,σουβλακια αυτη.Θα γινετε ''απο δυο χωρια,χωριατες''.

Και που ξέρεις πού είναι η σωτηρία σου; Μπορεί με τον "ετοιμασμένο" απο τον Κύριο σύντροφο, που ίσως ο άνθρωπος αυτός να είναι λίγο μακρυά απο την εκκλησία αλλά εσύ με τις προσευχές σου και το παράδειγμά σου να τον "σώσεις", να σωθείς κι εσύ! Δηλαδή, αν ο "παρα Κυρίου ετοιμασμένος" ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ σύντροφος, δέν πληροί τις προδιαγραφές περί "εκκλησιαζομένου κλπ", άρα μήπως αυτό σημαίνει ότι ο Κύριος έσφαλλε και πρέπει να Του υποδείξουμε το λάθος Του, να μας δώσει άλλον "ετοιμασμένο" σύντροφο, πιό εκκλησιαστικά καθώς πρέπει κλπ;

Ο Κύριος ΕΝΑΝ εφτιαξε, αν δε μας αρέσει του ζητάμε βέβαια άλλον (κατα το θέλημά μας, να εκκλησιάζεται, να προσεύχεται, να μας αγαπάει, να κάνει τα μύρια όσα θέλουμε τελος πάντων) ΑΛΛΑ: θα λάβουμε (εφ'όσον εισακουστούμε) κάποιον "κατ οικονομίαν", όχι κατ ευδοκίαν... θα είναι σα να ζητάμε "γεννηθήτω το θέλημά ΜΟΥ, επειδή το δικό Σου Κύριε, συγνώμη κι όλας, δεν το πολυεμπιστεύομαι, και ΕΓΩ ξέρω καλύτερα ότι μου ταιριάζει κάποιος εκκλησιαζόμενος, γιατρός κλπ"...

Συμβατικοί γάμοι... με ανθρώπινα κριτήρια, προδιαγραφές... που βάζουμε (καλοπροαίρετα ίσως) το Κατ Ευδοκίαν θέλημα του Κυρίου στην άκρη... για να έχουμε παρέα στις αγρυπνίες... Ενώ: Μπορεί ο Κύριος κάλλιστα να μας έχει ετοιμάσει πράγματι κάποιο συνειδητό Χριστιανό, γιατί να το αποκλείσουμε και γιατί να υποδείξουμε στον Κύριο και Δημιουργό μας, τι είδους σύντροφο να μας φέρει -τη στιγμή που, όπως δείχνει το παράδειγμα του Τωβία (Παλαιά Διαθήκη), η "ετοιμασμένη ην προ αιώνος... και ήξεις αυτή... και σώσεις αυτή".

Νομίζω ότι αν χάσουμε τον "κατ 'Ευδοκίαν" ετοιμασμένο σύντροφο, χάνουμε μια πολύ μεγάλη ευλογία για τη σωτηρία μας, και μαζί χάνουμε γνήσιο αίσθημα, γνήσιο έρωτα, χάνουμε το "προ αιώνος" ετοιμασμένο άλλο μας μισό.... επειδή θέλουμε να πάρουμε γιατρίνα με έφεση στις αγρυπνίες. Τη στιγμή που ήταν σχεδιασμένη για εμάς να πάρουμε την κομμώτρια στο απέναντι μαγαζί, που καπνίζει και λίγο αλλά έχει μια καρδιά διαμάντι, και αν την παντρευόμασταν θα μας προκαλούσε το κατα Θεόν απέραντο αίσθημα, θα μας ταξίδευε στα αστέρια, θα ήταν ο γνήσιος Ερωτας της ζωής μας, μια ευλογία σχεδιασμένη ειδικά για εμάς, πρίν φτιαχτεί ο κόσμος... θα τη σώζαμε και θα μας έσωζε.

Πίσω απο το ίδιον θέλημα, κρύβεται η ματαιοδοξία ή το βόλεμά μας, επειδή έχουμε βάλει μια σειρά με αγρυπνίες, Πνευματικούς κλπ, και πάμε με το μυαλό (λες και ξέρουμε το συμφέρον της ψυχής μας) αντί να ζητάμε "δώσε μου Κύριε, το Κατ ευδοκίαν ΣΟΥ άλλο μου μισό"!! Μπορεί φυσικά να κρύβεται μια καλή προαίρεση, αλλά δεν παύουμε έτσι να κάνουμε στην άκρη όποιον/όποια Εκείνος ετοίμασε για εμάς (πρό καταβολης Κόσμου!!!) για να δώσουμε την "παραγγελιά", με το μικρό, φτώχό μας μυαλό, που δε βλέπει πέρα απο τη μύτη του... 10 χρόνια σκέψη = 1 ώρα φώτισης.

Συμπερασματικά: Εμείς οι Ορθόδοξοι είμαστε οι όντως ασυμβίβαστοι. Κόβουμε το θέλημά μας και το πετάμε στη φωτιά, για να γίνει το θέλημα του Κυρίου, πού τόσο Τον αγαπάμε και Τον εμπιστευόμαστε! Είμαστε τρελλαμένοι απο την Αγάπη που Του έχουμε, και άλλο τίποτα δε ζητάμε, παρά να γράψει στην ψυχή μας, σε λευκό χαρτί, να γράψει εν λευκώ αυτό που Εκείνος Θέλει, επειδή Τον ΥπερΕμπιστευόμαστε! Και επειδή είμαστε οι όντως ασυμβίβαστοι, δε μας αγγίζουν τα κριτήρια του μυαλού, συμβατικοί γάμοι, "τυπικά" ταιριαστά ζευγάρια, αλλά ανατρέπουμε τα πάντα και βάζουμε φωτιά στη λογική και στον ορθολογισμό, ζητώντας με πύρινο πάθος "γεννηθήτω το Θέλημά ΣΟΥ στη ζωή μου Κύριε, το κατ'Ευδοκίαν θέλημά Σου για εμένα, επειδή αυτό έχει και την πιό μεγάλη ευλογία"!

smarti έγραψε:

georgeva έγραψε: Παντως ειναι καλυτερα αν ειναι ανθρωπος του Θεου ο/η συντροφος.
Φανταζεσαι εσυ να θελεις να πατε σε μια κατανυκτικη αγρυπνια σε ενα μοναστηρι,και η συντροφος να σου λεει'' οχι θελω να παω στα μπουζουκια'' .Σαρακοστη αλαδωτο εσυ,σουβλακια αυτη.Θα γινετε ''απο δυο χωρια,χωριατες''.

Σιγουρα ειναι καλυτερα να ειναι ανθρωπος του θεου.
Και αν παλι δεν ειναι ,τι να κανουμε?
Οσο για την Σαρακοστη ,ενας γεροντας μου ειπε ,να κανεις δυο κατσαρολες.Η μια θα ειναι νηστισιμη και η αλλη οχι.
.Σιγουρα ειναι δυσκολα γιατι δεν μπορεις να πας ουτε σε μοναστηρια ,ουτε σε εκκλησιες ,ουτε σε αγρυπνιες ,αλλα για να ειναι ετσι ,κατι ξερει ο θεος παραπανω απο εμας.
Ετσι πιστευω ,γιατι τα ζω.Αν κανω λαθος συχωρεστε με.

smarti,

Είδες που είσαι πολύ πιο σοφή από όσο νομίζεις; Και, κατά την ταπεινή μου γνώμη, πολύ πιο κοντά στο Χριστό από όσο φαντάζεσαι..

Σπύρος.

Σμαρω δεν θα καθεσαι σε μια καρεκλα και οποιος θα χτηπησει την πορτα θα τον παντρευτεις.Ο ΘΕΟΣ ΠΡΟΓΝΩΡΙΖΕΙ,ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΡΟΟΡΙΖΕΙ.
Εσυ εχεις το αυτεξουσιο να επιλεξεις.
Αυτη ειναι η αρχοντια του ΘΕΟΥ.Μας εκανε ελευθερα οντα.Εσυ θα επιλεξεις.
Θα εχεις βεβαια ευλογιες αν προσευχεσαι,αλλα εσυ θα επιλεξεις.
Ειναι τοσο <<λεπτος>>,τοσο <<ευγενικος >>ο ΘΕΟΣ.

Η Σμάρω είναι ήδη παντρεμένη και με 4 (?) παιδάκια νομίζω. :)