Δημοσιεύτηκε: Δευ Νοέμ 19, 2007 9:40 pm
Στο 16σελιδο κείμενο με τίτλο "Απαντήσεις στα θέματα που αφορούν διάφορες πτυχές του δόγματος της Εκκλησίας", το Βατικανό επαναλαμβάνει τις θέσεις που είχαν ήδη αναπτυχθεί στο κείμενο Dominus Iesus που είχε εκδοθεί το 2000 από τον τότε καρδινάλιο Γιόζεφ Ράτσινγκερ, νυν Πάπα και είχε προκαλέσει έντονη πολεμική στο χριστιανικό κόσμο, κυρίως με τους Προτεστάντες, οι οποίοι δεν θεωρούνταν βάσει αυτού μέλη πραγματικών "Εκκλησιών". Στο νυν περίεργο από πάσης απόψεως κείμενο διευκρινίζεται ότι η οικουμενική δέσμευση του Βατικανού "δεν σημαίνει ότι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία απαρνείται την πεποίθηση ότι είναι η μοναδική πραγματική Εκκλησία του Χριστού"!!! Οι Ορθόδοξες Εκκλησίες περιγράφονται μεν ως πραγματικές εκκλησίες, αλλά φέρουσες και ένα «κουσούρι». Ποιό πιστεύετε είναι το «κουσούρι»; Το ότι δεν αναγνωρίζουν την αρχή του Πάπα!!!
Ωστόσο το έλλειμμα (!) αυτό "είναι ακόμη πιο βαθύ" στα προτεσταντικά θρησκευτικά δόγματα --άποψη που είναι πολύ πιθανόν να περιπλέξει περαιτέρω τις σχέσεις με τους σκοτισμένους στο νου προτεστάντες.
Βεβαίως, επισημαίνεται στο κείμενο, βρίσκουμε εκτός της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας "πολλά στοιχεία καθαγιασμού και αλήθειας". Όμως οι ανατολικές Εκκλησίες που δεν αναγνωρίζουν τον Πάπα ως διάδοχο του (Αποστόλου) Πέτρου πάσχουν από ένα "έλλειμμα" και δεν είναι παρά "χωριστές Εκκλησίες", όπως ακριβώς και οι "κοινότητες" των προτεσταντών, που έχουν διαφορετική αντίληψη για την Θεία Ευχαριστία και την ιερωσύνη "δεν μπορούν να αποκληθούν Εκκλησίες".
Μεταξύ λοιπόν των άλλων το απαράδεκτο αυτό «πονηρό» κείμενο αναφέρει ότι οι ανατολικές εκκλησίες, δηλαδή οι Ορθόδοξες που έχουν αληθινά Μυστήρια με την Καθολική αποκαλούνται αδελφές. Όσον αφορά τις Εκκλησίες της Μεταρρύθμισης (Προτεστάντες - Διαμαρτυρόμενοι) δεν έχουν διατηρήσει την αυθεντική και ακέραιη ουσία της Θείας Ευχαριστίας και γι' αυτό δεν είναι Εκκλησίες, αλλά εκκλησιαστικές κοινότητες!
Ειδικά όμως στο κείμενο που αφορά και την Ορθόδοξη Εκκλησία αναφέρεται:
«Στην Καθολική Εκκλησία ευρίσκεται η Εκκλησία του Χριστού. Ο Ιησούς συνέστησε επί γης μία μοναδική Εκκλησία. Και αυτή συγκεκριμένα υφίσταται περί τον διάδοχο του Πέτρου και τους επισκόπους που τελούν εν κοινωνία με αυτόν... Οι ανατολικές Εκκλησίες, αν και χωρισμένες από την Καθολική, έχουν αληθινά Μυστήρια και κυρίως, δυνάμει της αποστολικής διαδοχής, του ιερατείου και της Θείας Ευχαριστίας, δια μέσου των οποίων παραμένουν ακόμη ενωμένοι με εμάς με στενότατους δεσμούς και γι' αυτό οι Εκκλησίες αξίζουν τον τίτλο ιδιαίτερες η τοπικές Εκκλησίες και αποκαλούνται αδελφές Εκκλησίες των ιδιαιτέρων καθολικών Εκκλησιών...!!!
Επειδή, όμως, η κοινωνία με την Καθολική Εκκλησία, της οποίας ο ορατός ηγέτης είναι ο Επίσκοπος της Ρώμης και διάδοχος του Πέτρου, δεν είναι ένα κάποιο εξωτερικό συμπλήρωμα της κάθε ιδιαίτερης Εκκλησίας, αλλά μία από τις εσωτερικές συστατικές αρχές της, η κατάσταση της ιδιαίτερης Εκκλησίας, την οποία απολαμβάνουν εκείνες οι σεπτές χριστιανικές κοινότητες, έχει εν τούτοις μία ανεπάρκεια. Από την άλλη, η ίδια η παγκοσμιότητα της Εκκλησίας, που κυβερνάται από τον διάδοχο του Πέτρου και από τους Επισκόπους που τελούν εν κοινωνία με αυτόν, εξαιτίας της διαίρεσης των χριστιανών, συναντά ένα εμπόδιο για την πλήρη πραγματοποίησή της στην ιστορία».
Όπως ήταν φυσικό το κείμενο αυτό προκάλεσε πολλά σχόλια και αντιδράσεις από τις εκκλησίες. Το Βατικανό υπογραμμίζει ωστόσο, ότι ο οικουμενικός διάλογος "παραμένει πάντα μία από τις προτεραιότητες της Καθολικής Εκκλησίας, όπως επιβεβαίωσε ο Πάπας Βενέδικτος ο 16ος"! "Ωστόσο όπως γνωρίζετε έχει θεμελιώδη σημασία σε οποιοδήποτε είδος διαλόγου οι μετέχοντες να είναι σαφείς σε ο,τι αφορά την ταυτότητά τους. Αυτό σημαίνει ότι ο διάλογος δεν μπορεί να είναι μία αφορμή για να προσαρμόσει η να μαλακώσει αυτό που πιστεύει ότι είναι".
Ωστόσο το έλλειμμα (!) αυτό "είναι ακόμη πιο βαθύ" στα προτεσταντικά θρησκευτικά δόγματα --άποψη που είναι πολύ πιθανόν να περιπλέξει περαιτέρω τις σχέσεις με τους σκοτισμένους στο νου προτεστάντες.
Βεβαίως, επισημαίνεται στο κείμενο, βρίσκουμε εκτός της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας "πολλά στοιχεία καθαγιασμού και αλήθειας". Όμως οι ανατολικές Εκκλησίες που δεν αναγνωρίζουν τον Πάπα ως διάδοχο του (Αποστόλου) Πέτρου πάσχουν από ένα "έλλειμμα" και δεν είναι παρά "χωριστές Εκκλησίες", όπως ακριβώς και οι "κοινότητες" των προτεσταντών, που έχουν διαφορετική αντίληψη για την Θεία Ευχαριστία και την ιερωσύνη "δεν μπορούν να αποκληθούν Εκκλησίες".
Μεταξύ λοιπόν των άλλων το απαράδεκτο αυτό «πονηρό» κείμενο αναφέρει ότι οι ανατολικές εκκλησίες, δηλαδή οι Ορθόδοξες που έχουν αληθινά Μυστήρια με την Καθολική αποκαλούνται αδελφές. Όσον αφορά τις Εκκλησίες της Μεταρρύθμισης (Προτεστάντες - Διαμαρτυρόμενοι) δεν έχουν διατηρήσει την αυθεντική και ακέραιη ουσία της Θείας Ευχαριστίας και γι' αυτό δεν είναι Εκκλησίες, αλλά εκκλησιαστικές κοινότητες!
Ειδικά όμως στο κείμενο που αφορά και την Ορθόδοξη Εκκλησία αναφέρεται:
«Στην Καθολική Εκκλησία ευρίσκεται η Εκκλησία του Χριστού. Ο Ιησούς συνέστησε επί γης μία μοναδική Εκκλησία. Και αυτή συγκεκριμένα υφίσταται περί τον διάδοχο του Πέτρου και τους επισκόπους που τελούν εν κοινωνία με αυτόν... Οι ανατολικές Εκκλησίες, αν και χωρισμένες από την Καθολική, έχουν αληθινά Μυστήρια και κυρίως, δυνάμει της αποστολικής διαδοχής, του ιερατείου και της Θείας Ευχαριστίας, δια μέσου των οποίων παραμένουν ακόμη ενωμένοι με εμάς με στενότατους δεσμούς και γι' αυτό οι Εκκλησίες αξίζουν τον τίτλο ιδιαίτερες η τοπικές Εκκλησίες και αποκαλούνται αδελφές Εκκλησίες των ιδιαιτέρων καθολικών Εκκλησιών...!!!
Επειδή, όμως, η κοινωνία με την Καθολική Εκκλησία, της οποίας ο ορατός ηγέτης είναι ο Επίσκοπος της Ρώμης και διάδοχος του Πέτρου, δεν είναι ένα κάποιο εξωτερικό συμπλήρωμα της κάθε ιδιαίτερης Εκκλησίας, αλλά μία από τις εσωτερικές συστατικές αρχές της, η κατάσταση της ιδιαίτερης Εκκλησίας, την οποία απολαμβάνουν εκείνες οι σεπτές χριστιανικές κοινότητες, έχει εν τούτοις μία ανεπάρκεια. Από την άλλη, η ίδια η παγκοσμιότητα της Εκκλησίας, που κυβερνάται από τον διάδοχο του Πέτρου και από τους Επισκόπους που τελούν εν κοινωνία με αυτόν, εξαιτίας της διαίρεσης των χριστιανών, συναντά ένα εμπόδιο για την πλήρη πραγματοποίησή της στην ιστορία».
Όπως ήταν φυσικό το κείμενο αυτό προκάλεσε πολλά σχόλια και αντιδράσεις από τις εκκλησίες. Το Βατικανό υπογραμμίζει ωστόσο, ότι ο οικουμενικός διάλογος "παραμένει πάντα μία από τις προτεραιότητες της Καθολικής Εκκλησίας, όπως επιβεβαίωσε ο Πάπας Βενέδικτος ο 16ος"! "Ωστόσο όπως γνωρίζετε έχει θεμελιώδη σημασία σε οποιοδήποτε είδος διαλόγου οι μετέχοντες να είναι σαφείς σε ο,τι αφορά την ταυτότητά τους. Αυτό σημαίνει ότι ο διάλογος δεν μπορεί να είναι μία αφορμή για να προσαρμόσει η να μαλακώσει αυτό που πιστεύει ότι είναι".