Θάνατος

[aposal]

ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΤΗ 08 ΔΕΝ ΤΟΝ ΥΠΕΡΑΣΠΥΖΟΜΑΙ
ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΣΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΩ ΝΕ ΤΟΝ ΑΔΙΚΗΣ

Συμφωνώ κι εγώ ότι δεν πρέπει να κρίνουμε κανέναν! Μπορεί κι εγώ να έχω διαφορετικές απόψεις από τον Παναγιώτη (και πιο κοντά στον Διονύση), αλλά είμαι πολύ χειρότερός του για να τον κρίνω!
Εξ' άλλου γράφουμε σε ένα Χριατιανικό forum, του οποίου ο άψογος Διαχειριστής, μας έχεις αφήσει μεγάλη ελευθερία λόγου, ας το σεβαστούμε όλοι μας!

[Teri]

Σας θαυμάζω όλους εσάς που δεν φοβάστε!
Ελπίζω κάποτε να το καταφέρω κι εγώ!

Μη θαυμάζεις καθόλου: τα λόγια είναι εύκολα! Η Byzantine_Spirit έδωσε ίσως την πιο ειλικρινή και ανθρώπινη απάντηση

Εύχομαι μόνο, άμα ποτέ συμβεί οτίδήποτε,
να μου δώσει ο Θεός τη δύναμη και το κουράγιο,
να μην τον απαρνηθώ και να δείξω έμπρακτα
την εμπιστοσύνη που του έχω.

Αλλά κι εσύ καλέ μου aposal τι ωραία που το έγραψες για το ληστή! Ήταν αρκετή μια στιγμή για να πάει στον Παράδεισο. Αυτή λοιπόν τη μια στιγμή τη φοβάμαι κι εγώ. Γιατί η ύστατη στιγμή μπορεί να μην είναι μονόδρομος!!

[filotas]

Αν μας ελεγε ο ιατρος οτι εχουμε 1 μηνα ζωης ακομα ,τι θα καναμε σε αυτον τον μηνα που θα μας απεμενε;Το εχετε σκεφτει;

Κανονικά πρέπει να ζούμε όλη μας τη ζωή σα να έχουμε όχι ένα μήνα αλλά μια μέρα ζωής ακόμη.

Αν δεν το κάνουμε αυτό τότε και η προειδοποίηση του θανάτου δύσκολα θα μας σώσει. (Θυμηθείτε τι είπε ο Αβραάμ στο πλούσιο στην παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου).

Να γνωρίσουμε το Χριστό. Αυτό πρέπει να κάνουμε. Να εξομολογούμαστε συχνά και να κοινωνούμε ακόμη πιο συχνά. Να προσευχόμαστε όσο το δυνατόν πιο συχνά αν είναι δυνατόν και συνεχώς. Να προσπαθήσουμε στην καρδιά μας να υπάρχει μόνο αγάπη για όλους.

Τότε θα μπορούμε να πουμε "γεννηθήτω το θέλημά Σου", κι ας μας πάρει κοντά Του όποτε νομίζει Εκείνος καλύτερα. Είναι σίγουρο ότι θα το κάνει στην καλύτερη για μας στιγμή.

[aposal]

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Σκεύος εκλογής» του ιερομονάχου Χριστόδουλου Αγιορείτου.

Ο Γέροντας προσπαθούσε πάντα να δώσει στους ανθρώπους να καταλάβουν ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε το θάνατο, αφού από εδώ μεταβαίνουμε στην αληθινή και παντοτινή ζωή. Επίσης μας εξηγούσε ότι ο Θεός βλέπει ποια είναι η πιο κατάλληλη και η πιο συμφέρουσα στιγμή για τον καθένα μας και τότε Εκείνος αποφασίζει να πάρει την ψυχή μας από αυτόν τον μάταιο κόσμο.

Μια μέρα κατέβηκα στον Γέροντα για να τον ενημερώσω ότι ο αδελφός ενός γνωστού μου έπασχε από ανίατη ασθένεια και οι γιατροί είχαν αποκλείσει κάθε ανθρώπινη ελπίδα δίνοντάς του μόνο ένα μικρό χρονικό περιθώριο ζωής. Είπα λοιπόν στον Γέροντα :
-Γέροντα στενοχωρούνται οι δικοί του ότι θα πεθάνει και δεν ξέρουν τι να κάνουν από τη στιγμή που οι γιατροί τους δήλωσαν ότι δεν υπάρχει πλέον καμιά ελπίδα ζωής. Πρέπει να εύχονται (να προσεύχονται) στον Θεό;
Κι ο Γέροντας :
-Πρώτα – πρώτα να τους πεις ότι δεν πρέπει να στενοχωριούνται διότι δεν υπάρχει θάνατος. Μόνο μετάβαση γίνεται, μετακίνηση δηλαδή από τη μια ζωή στην άλλη. Βλέπεις, κι ο Απόστολος Παύλος λέει : «ίνα μη λυπήσθε καθώς και οι λοιποί οι μη έχοντες ελπίδα». Τώρα όσο αφορά στο αν πρέπει να προσεύχονται, πρέπει και για τον εξής λόγο : «Όταν για τις αμαρτίες κάποιου παραχωρεί ο Θεός και τον βρίσκει ανίατη ασθένεια, τότε αν δεν παρακαλούμε τον Θεό να ενεργήσει η αγάπη Του ό,τι εκείνη κρίνει σωστό, τότε ο άνθρωπος οδηγείται εκεί που φυσιολογικά τον οδηγεί η ασθένεια. Όταν όμως κάποιοι εύχονται γι’ αυτόν στον Θεό και Τον παρακαλούν να ενεργήσει ό,τι η αγάπη Του βλέπει πως είναι συμφέρον για τη ψυχή του, τότε χάριν της δικής μας παράκλησης ο Θεός βλέπει, σαν παντογνώστης που είναι, το πώς θα εξελιχθεί το υπόλοιπο της ζωής του ασθενή κι αν μεν κρίνει ότι παραμένοντας στη ζωή η ψυχή του θα ωφεληθεί περισσότερο, παρατείνει τη ζωή. Εάν όμως όχι, τότε – εφ’ όσον Εκείνος κρίνει ότι αυτή είναι η καλύτερη στιγμή – τον παίρνει.

Αποσπάσματα από το βιβλίο «Ο ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ» του Ιερομονάχου Χριστοδούλου Αγιορείτου

Όταν ακούω Χριστιανούς να λένε ότι ο πατέρας μου πέθανε και κλαίνε, στενοχωριέμαι γιατί δεν μπορούν να πιστέψουν και να καταλάβουν ότι ο θάνατος είναι απλά μια μετάβαση σε έναν άλλο τρόπο ζωής

Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Δ΄, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΖΩΗ»
(σελ. 267)
-Γέροντα μια μητέρα είναι απαρηγόρητη γιατί το παιδί της πηγαίνοντας στη δουλειά σκοτώθηκε σε τροχαίο.
-Πες της : «Από κακότητα χτύπησε ο οδηγός το παιδί σου; Όχι! Εσύ, για να σκοτωθεί το έστειλες στη δουλειά; Όχι! Να πεις λοιπόν «δόξα Σοι ο Θεός», γιατί μπορεί να γινόταν ένα αλητάκι και ο θεός το πήρε την κατάλληλη ώρα. Τώρα είναι ασφαλισμένο στον Ουρανό. Τι κλαις; Ξέρεις ότι βασανίζεις το παιδί με το κλάμα; Θέλεις να βασανίζεται το παιδί σου, ή να χαίρεται; Φρόντισε να βοηθήσεις τα άλλα παιδιά που έχεις και είναι μακριά από τον Θεό. Γι’ αυτά να κλαις». Να, και χθες ήρθε μια μητέρα με κλάματα και μου είπε : «Μου πήρε ο Θεός το μονάκριβο παιδί μου» και τα έβαζε με το Θεό. «Αν το καλοσκεφτείς, της είπα, σε τίμησε ο Θεός. Το πήρε κοντά Του αγγελούδι, βαπτισμένο, όπως ήταν. Αυτό είναι αγγελούδι και εσύ τα βάζεις με τον Θεό; Αυτό θα βρεις μεθαύριο να πρεσβεύει στον Θεό». Μετά που μου μίλησε για τη ζωή της, είπε πως μπορούσε να έχει πολλά παιδιά, αλλά όταν ήταν νέα, δεν ήθελε να έχει παιδιά.
Πόσες μητέρες προσεύχονται και ζητούν να είναι τα παιδιά τους κοντά στον Θεό! «Δεν ξέρω, λένε, τι θα κάνεις Θεέ μου, θέλω να σωθεί το παιδί μου. Να είναι κοντά Σου». Αν τυχόν δει ο όμως ο Θεός δει ότι το παιδί θα παραστρατήσει, ότι πηγαίνει στην καταστροφή και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να σωθεί, το παίρνει με αυτόν τον τρόπο. Επιτρέπει λχ έναν μεθυσμένο να το χτυπήσει με το αυτοκίνητο και να το σκοτώσει κι έτσι το παίρνει κοντά Του. Αν υπήρχε περίπτωση να γίνει καλύτερο, θα έφερνε ένα εμπόδιο να αποφύγει το ατύχημα. Μετά ξεμεθάει και αυτός που χτύπησε το παιδί, έρχεται σε συναίσθηση και σ’ όλη του τη ζωή τον πειράζει η συνείδησή του. «Εγκλημάτησα, λέει, και παρακαλεί τον Θεό να τον συγχωρέσει. Σώζεται και αυτός. Η μάνα πάλι, με τον πόνο της συμμαζεύεται, σκέφτεται τον θάνατο και ετοιμάζεται για την άλλη ζωή, οπότε σώζεται και αυτή. Βλέπεται πώς οικονομάει ο Θεός από την προσευχή της μάνας να σώζονται ψυχές; Αν όμως οι μητέρες δεν το καταλαβαίνουν αυτό, τα βάζουν με τον Θεό! Τι τραβάει κι ο Θεός με εμάς!

(σελ. 273)
-Γέροντα, όταν πεθάνει ο άνθρωπος σε τι κατάσταση βρίσκεται;
-Να, συνέρχεται και λέει : «Τι έκανα»; Αλλά φαϊντά γιόκ, δηλαδή δεν ωφελεί αυτό. Όπως ένας μεθυσμένος, αν σκοτώσει λχ την μάνα του, γελάει, τραγουδάει, επειδή δεν καταλαβαίνει τι έκανε και όταν ξεμεθύσει, κλαίει και οδύρεται, και λέει : «Τι έκανα;», έτσι και όσοι σ’ αυτή τη ζωή κάνουν αταξίες, είναι σαν μεθυσμένοι. Δεν καταλαβαίνουν τι κάνουν, δεν αισθάνονται την ενοχή τους. Όταν όμως πεθάνουν, τότε φεύγει η μέθη και συνέρχονται. Ανοίγουν τα μάτια της ψυχής τους και συναισθάνονται την ενοχή τους, γιατί όταν η ψυχή βγει από το σώμα, κινείται, βλέπει, αντιλαμβάνεται με μια ασύλληπτη ταχύτητα.


Αποσπάσματα από το βιβλίο «ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΩΝ – Γέροντας ΠΑΪΣΙΟΣ ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ 1924-1994» του Νικόλαου Ζουρνατζόγλου, Επισμηναγού ε.α.

Μαρτυρία Λεμονή Ευθυμίου, πρώην σερδάρη του Αγίου Όρους (σελ. 307) :
Μετά από δύο εβδομάδες πήγαμε στο Άγιον Όρος, στον Γέροντα και του λέει ο φίλος μου : «Γέροντα, ο πατέρας μου πέθανε». Του απαντάει ο Γέροντας : «Είσαι ψεύτης, γιατί ο πατέρας σου δεν πέθανε, αλλά ζει και σε βλέπει. Κι αν εσύ θα πηγαίνεις καλά στα πνευματικά εκείνος θα χαίρεται». Το παιδί βούρκωσε. Τον συγκλόνισαν τα λόγια του Γέροντα. Κατέβηκε στη Θεσσαλονίκη και, ενώ είχε κακό παρελθόν, βρήκε πνευματικό, εξομολογήθηκε και τώρα είναι οικογενειάρχης μ’ ένα παιδάκι.

Οι απόψεις του Γέροντα Πορφυρίου - Αποσπάσματα από το βιβλίο του Κλείτου Ιωαννίδη

Χ.Χ. : Μου εξήγησε (ο Γέρων Πορφύριος) πώς μπορούμε να βοηθούμε τους κεκοιμημένους μας
Κ.Ι. : Τι σας είπε;
Χ.Χ. : Να κάνουμε πολλή προσευχή, αγαθοεργίες, ελεημοσύνες, να συμμετέχουμε στις Θείες Λειτουργίες (κάνοντας πρόσφορο και δίνοντας το όνομα του κεκοιμημένου) και κοινωνώντας εμείς και τα παιδιά μας όσο το δυνατόν πιο συχνά, σε κάθε λειτουργία αν είναι δυνατόν.

Οι απόψεις του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού - Αποσπάσματα από το βιβλίο «Σύγχρονες προφητείες και θαύματα» του Γ. Κορή

Ο θάνατος είναι ο καλύτερος δάσκαλος. Μα μην κλαίτε τους πεθαμένους, γιατί έτσι βλάπτετε και τον εαυτό σας και εκείνους.
Δεν πρέπει να κλαίτε για τον θάνατο των μικρών παιδιών, που είναι σαν άγγελοι μέσα στον Παράδεισο. Το παιδί σου ήταν του Θεού και όταν σου το χάρισε ο Θεός σε τίμησε. Και τώρα πάλι που σου το πήρε, τίμησε (ο Θεός) το παιδί σου, να χαίρεται πάντοτε στον Παράδεισο και δεν είναι σωστό εσύ να κάθεσαι και να κλαις.

[aposal]

Ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ - Α. (αποσπάσματα από το βιβλίο της Ειρήνης Γκοραίνωφ)

Η Έλενα Μαντούρωφ πέθανε στις 28 Μαΐου, παραμονή της Πεντηκοστής. Διηγούνται, πως την επομένη, ενόσω ψέλνανε στη λειτουργία το Χερουβικό, η Έλενα, μπροστά στα μάτια όλων των παρόντων χαμογέλασε τρεις φορές, με ένα πρόσωπο ακτινοβόλο, μέσα στο ανοικτό της φέρετρο.
-Γιατί κλαις; Ρώτησε ο στάρετς την αδελφή Ξένη, που μετά τον ενταφιασμό, είχε τρέξει στο Σάρωφ, γεμάτη δάκρυα. Πρέπει να χαίρεσαι. Ζήτα από τον πατέρα Βασίλειο να κάνει Λειτουργίες και ξαναέλα σε σαράντα ημέρες. (Οι Ρώσοι πιστεύουν πως επί σαράντα ημέρες μετά τον θάνατο η ψυχή του εκλιπόντος δεν αφήνει τη γη, όπως ο αναστάς Χριστός, πριν από την Ανάληψη).
Όταν εκείνη έφυγε, ο αδελφός Παύλος, γείτονας του στάρετς, τον άκουγε που πηγαινοερχόταν με μεγάλα βήματα μέσα στο κελί του, επαναλαμβάνοντας :
-Δεν καταλαβαίνουν τίποτε! Κλαίνε! Είναι αμαρτία που κλαίνε!
Κι όταν η Ξένη ξαναγύρισε :
«Τι κουτές που είστε, χαρές μου. Αρκετά κλάψατε. Πρέπει τώρα να χαιρόμαστε. Εάν βλέπατε την ψυχή της να ανεβαίνει σαν ένα περιστέρι προς την Αγία Τριάδα! Τώρα είναι κυρία των τιμών της Βασίλισσας των Ουρανών, μάτουσκα»!

«Αφού φύγω εγώ, να έρχεστε στον τάφο μου. Όταν έχετε καιρό – όσο μπορείτε πιο συχνά. Ό,τι θα βαραίνει την καρδιά σας, όλα τα βάσανά σας, με το πρόσωπο πάνω στη γη, να μου τα λέτε, όπως σ’ έναν ζωντανό. Και εγώ θα σας ακούω και θα σας σηκώνω την λύπη. Γιατί για σας θα είμαι πάντα ζωντανός».


Αποσπάσματα από επιστολή του †Αρχιμανδρίτη Κυρίλλου (Ι. Μονή Παντοκράτορος)

Το μυστήριο του θανάτου χαρακτηρίζεται από πόνο και πικρία, πρώτον για αυτόν που τον γεύεται και έπειτα για αυτούς που αφήνει πίσω του. Και τούτο, βέβαια, είναι ως ένα σημείο επόμενο, διότι ο θάνατος δεν αποτελεί φυσικό γεγονός. Ο Θεός μας έπλασε αιώνιους αλλά εξ αιτίας της αμαρτίας επακολούθησε ο θάνατος, ο χωρισμός της ψυχής από του σώματος, ο οποίος έκτοτε είναι το μόνο βέβαιο γεγονός στην ανθρώπινη ζωή. Η τυραννία της λύπης παρατείνεται όταν ο εκλιπών είναι νέος και έχει αφήσει σοβαρές υποχρεώσεις.
Ο λαός λέει: «ο χρόνος είναι ο μεγαλύτερος ιατρός», όμως μας γράφετε πως δεν συμβαίνει αυτό με την δική σας ανοιχτή πληγή. Φυσικά και σας δικαιολογούμε και σας κατανοούμε και ομολογούμε πως σας συμπονούμε και συμπάσχουμε μαζί σας με πατρική αγάπη. Όμως θέλουμε ακόμη να σας βεβαιώσουμε πως ο μόνος και σίγουρος Ιατρός για κάθε τραύμα είναι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός. Αυτός είναι η παρηγοριά μας και η ελπίδα μας και το στήριγμά μας και ό,τι άλλο χρειαστούμε και ποθήσουμε.
Ως πρώτη και κύρια ευεργεσία και χρέος προς τις ψυχές που έχουν αφήσει τον πρόσκαιρο κόσμο είναι η προσευχή. Να ζητούμε το έλεος του Θεού υπέρ αυτών, αλλά και τις πρεσβείες της Θεοτόκου και των Αγίων για τον ίδιο λόγο. Ένα βοηθητικό μέσον για αυτό τον σκοπό είναι το κομποσχοίνι. Δηλαδή μπορούμε να λέμε σε κάθε κόμπο την σύντομη ευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ανάπαυσον τον δούλον σου ...» ή «...τους δούλους σου» κλπ. Επίσης, πολύ ανώτερες είναι οι ειδικές προσευχές της Εκκλησίες, Τρισάγια, Μνημόσυνα και ιδιαιτέρως η μνημόνευση στην Θεία Λειτουργία και στα Ιερά Σαρανταλείτουργα. Στο Μοναστήρι μας μνημονεύουμε ήδη το όνομα του αδελφού σας.
Επίσης πολύ σημαντικές και ευεργετικές είναι οι αγαθοεργίες προς χάριν των ψυχών των εκλιπόντων. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας προτρέπει να μην ασχολούμαστε τόσο με τους ευπρεπισμούς των μνημάτων αλλά να κάνουμε ελεημοσύνες και αγαθοεργίες για χάρη τους. Και ο Πανάγαθος Κύριος σίγουρα τις δέχεται σαν να τις είχαν πράξει οι ίδιοι όταν ήταν εν ζωή. Μας προλαβαίνει και μας καθησυχάζει λέγοντας πως δεν πρέπει να προβάλουμε την φτώχεια μας διότι δεν έχει τόσο σημασία το ποσό αλλά η διάθεση με την οποία προσφέρουμε.
Θα ήταν παράλειψη να μην αναφερθούμε στο θέμα της δικής μας πνευματικής ζωής. Πρέπει να γνωρίζουμε πως έχει πολύ μεγάλη σχέση και σοβαρή επίπτωση η πνευματική κατάσταση των συγγενών για τις ψυχές των κεκοιμημένων. Ο προαναφερθείς Άγιος Πατήρ μας καλεί να δούμε το γεγονός του θανάτου κάποιου αγαπητού προσώπου ως έναυσμα για αλλαγή της ζωής μας σε έναν βίο απόλυτα σύμφωνο προς τις εντολές του Θεού. Ως αρχή πρέπει να θέσουμε την μετάνοια και την εξομολόγηση. Η νηστεία, η καθημερινή προσευχή, ο εκκλησιασμός, η θ. Κοινωνία αλλά και συγχρόνως ο αγώνας για την απαλλαγή από τα πάθη και την απόκτηση των αρετών πρέπει να χαρακτηρίζουν την ζωή όποιου θέλει να ονομάζεται χριστιανός και να δείξει στον Θεό πως τον αγαπά ειλικρινά. Διότι αγαπά τον Θεό αληθινά μόνον όποιος τηρεί τις εντολές Του (Ιωαν. 14, 21). Φυσικά ο Κύριος δεν είναι δυνατόν να μην εισακούσει τις δεήσεις αυτών που πράττουν το θέλημά Του (βλ. Ιακ. 5, 16 και Ψαλμ. 144, 19-20). Αντιθέτως επιβαρύνουν τις ψυχές των κεκοιμημένων οι παρατεταμένοι και γοεροί θρήνοι και η απομάκρυνση από τον Θεό. Επί τούτου έχουμε τις επιβεβαιώσεις ακόμη και από τους ίδιους τους νεκρούς (κατά παραχώρηση Θεού).

[panagiotis2008]

Συγνώμη δεν ήθελα να σε κρίνω και δεν είχα σκοπό να σε στενοχωρήσω,με συγχωρείς αν σε έκανα να νιώσεις άσχημα.
Απλά είπα σε αυτά που έγραψες γιατι φάνηκες να 'χεις κατάθλιψη.
Όταν κάποιος έχει κατάθλιψη προσπαθώ να του πω κάτι για να το ξεπεράσει.
Για τις αμαρτίες και το κλάμα γι'αυτές δεν το 'πα για σένα γενικά μίλησα.
Όσο για το άλλο ας μου πει ΕΝΑΣ αν έχω κρίνει άλλοτε ποτέ κανένα άτομο εδώ μέσα.
ΠΡΟΚΑΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΦΕΡΕΤΕ ΕΝΑ LOG ΠΟΥ ΝΑ ΕΧΩ ΚΡΙΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΑΤΟΜΟ ΕΛΑΦΡΑ ΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΩ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

[plagiaskepsi]

aderfe dinisis gr......
na se do se kamia sinantisi
na ta poume apo konta
ilikrina thelo na se sinantiso
ke na antalaksume gnomes
me poli sevasmo ke agapi

se pola exis dikio

[smarti]

Συγνώμη δεν ήθελα να σε κρίνω και δεν είχα σκοπό να σε στενοχωρήσω,με συγχωρείς αν σε έκανα να νιώσεις άσχημα.
Απλά είπα σε αυτά που έγραψες γιατι φάνηκες να 'χεις κατάθλιψη.
Όταν κάποιος έχει κατάθλιψη προσπαθώ να του πω κάτι για να το ξεπεράσει.
Για τις αμαρτίες και το κλάμα γι'αυτές δεν το 'πα για σένα γενικά μίλησα.
Όσο για το άλλο ας μου πει ΕΝΑΣ αν έχω κρίνει άλλοτε ποτέ κανένα άτομο εδώ μέσα.
ΠΡΟΚΑΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΦΕΡΕΤΕ ΕΝΑ LOG ΠΟΥ ΝΑ ΕΧΩ ΚΡΙΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΑΤΟΜΟ ΕΛΑΦΡΑ ΤΗ ΚΑΡΔΙΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΩ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

>:D< >:D< >:D< >:D< >:D< >:D< >:D< >:D< >:D< >:D< >:D< >:D< >:D< >:D< >:D< >:D< >:D< >:D< >:D<

[tomR]

Αν μας ελεγε ο ιατρος οτι εχουμε 1 μηνα ζωης ακομα ,τι θα καναμε σε αυτον τον μηνα που θα μας απεμενε;Το εχετε σκεφτει;

Κάποιον φίλο μου πριν από 10 μήνες του είπε ο γιατρός ότι έχει ένα μηνά ζωή , αλλά από τότε έχουν περάσει και οι δέκα και αυτός ζει ακόμα , και τώρα ? πότε είναι όλο νεύρα , ποτέ είναι στεναχωρημένος , ένας άλλος γιατρός που πήγε μετά του είπε να μην ανησυχεί δεν είναι τίποτα , μόνο πως έχει λίγο καθυστέρηση, γι΄αυτό άργησε τόσο και πως σε κανα μήνα ακόμη και θα πεθάνει , αλλά πάλι τίποτα πέρασαν 5 -6 μήνες , όλοι τον κοροϊδεύουν τώρα και δεν ξέρει τι να κάνει , εσύ τι θα έκανες, και τι του προτείνεις να κάνει ? να πέσει από τον έκτο ? και άμα δεν πεθάνει και μείνει και ανάπηρος μετά ? θα ήθελα πολύ να μας πεις την άποψη σου .

[smarti]

Εδω δεν ξερω τι θα εκανα εγω,πως μπορω να ειμαι σε θεση να απαντησω στην ερωτηση σου;