Δημοσιεύτηκε: Παρ Ιαν 26, 2007 9:39 am
Internet...
Ένα μαχαίρι κι αυτό που κόβει το ψωμί αλλά σκοτώνει κιόλας.
Είναι και εργαλείο είναι και υποκατάστατο της πραγματικής ζωής.
Δεν έχει αρώματα, επαφή, κοίταγμα στα μάτια του άλλου αλλά μπορεί και να σε βοηθήσει να έρθεις σε επαφή - έστω εικονική - με άτομα που έχεις κοινά ενδιαφέροντα.
Θολά τα πράγματα...
Προσωπικά τείνω περισσότερο στο να το θεωρώ υποκατάστατο της πραγματικής ζωής.
Πόσες φορές βαρεθήκαμε να δούμε ένα φίλο και καθήσαμε να σερφάρουμε;
Νομίζω πως επιτείνει ακόμη πιο πολύ την τάση που έχει ο καθένας μας.
Αν σε βασσανίζει κάποιο πάθος μέσω αυτού θα τα βιώσεις στο έπακρο.
Αμφιβάλλω όμως κατά πόσο μπορεί, αν έχεις μια καλή πνευματική κατάσταση, μπορεί να σου την βελτιώσει...
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι πρόκειται για έναν κυκεώνα!
Είναι δύσκολο να μείνεις συγκεντρωμένος σε κάτι που ψάχνεις και αυτή η δυνατότητα ...ζάπινγκ που έχεις είναι άπειρη και μπορεί να σου διαλύσει τον εγκέφαλο!
Νομίζω πως η πνευματική ζωή θέλει λίγα εξωτερικά ερεθίσματα και χρόνο για να τα βιώσεις.
Σε αυτό το internet δεν συμβάλλει ΚΑΘΟΛΟΥ.
Τέλος, όσον αφορά τα παιδιά, κατά την γνώμη μου, το πιο σπουδαίο πράγμα που πρέπει να καταλάβουμε - όσοι είμαστε γονείς και όχι μόνο - ότι όσα και να κάνουμε εμείς το παιδί έχει την πορεία του.
Μεγάλο πράγμα είναι να συνειδητοποιήσουμε την αδυναμία μας και να στραφούμε στον Θεό.
Όλα αυτά αφού έχουμε κάνει το κατά δύναμη, ο καθένας μας.
Προσωπικά, με το παιδί μου - είναι μικρούλης ακόμη - πιστεύω πως θα προσπαθώ να είμαι όσο το δυνατόν πιο ανοιχτός και ειλικρινής ώστε να αναπτύξει την προσωπικότητά του, επαρκώς.
Είναι μεγάλος ο αγώνας και όσοι είναι γονείς το καταλαβαίνουν καλά αυτό.
Μου αρέσει ο τίτλος μιας ομιλίας του π.Θερμού που λέει "Οικογένεια : ο κατάλληλος χώρος για να μεγαλώνουν ...οι γονείς" ή κάπως έτσι.
Μαζί με τα παιδιά μαθαίνουμε κι εμείς και προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι γιατί τα παιδιά κατά βάση μιμούνται και έχουμε μεγάλη ευθύν απέναντί τους.
Για την στάση μας απέναντι στην προσωπική τους ζωή, προσωπικά, θέλω να προσπαθήσω να είμαι όσο το δυνατόν πιο φιλελεύθερος - όπως ήταν και οι γονείς μου μαζί μου - όμως νομίζω πως θα προσπαθήσω να έχω και εποπτεία του που "βρίσκεται" και με τι ασχολείται το παιδί μου χωρίς όμως να το καταλάβει το ίδιο και νιώσει γυμνό...
Αυτά επί τροχάδειν.
Ένα μαχαίρι κι αυτό που κόβει το ψωμί αλλά σκοτώνει κιόλας.
Είναι και εργαλείο είναι και υποκατάστατο της πραγματικής ζωής.
Δεν έχει αρώματα, επαφή, κοίταγμα στα μάτια του άλλου αλλά μπορεί και να σε βοηθήσει να έρθεις σε επαφή - έστω εικονική - με άτομα που έχεις κοινά ενδιαφέροντα.
Θολά τα πράγματα...
Προσωπικά τείνω περισσότερο στο να το θεωρώ υποκατάστατο της πραγματικής ζωής.
Πόσες φορές βαρεθήκαμε να δούμε ένα φίλο και καθήσαμε να σερφάρουμε;
Νομίζω πως επιτείνει ακόμη πιο πολύ την τάση που έχει ο καθένας μας.
Αν σε βασσανίζει κάποιο πάθος μέσω αυτού θα τα βιώσεις στο έπακρο.
Αμφιβάλλω όμως κατά πόσο μπορεί, αν έχεις μια καλή πνευματική κατάσταση, μπορεί να σου την βελτιώσει...
Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι πρόκειται για έναν κυκεώνα!
Είναι δύσκολο να μείνεις συγκεντρωμένος σε κάτι που ψάχνεις και αυτή η δυνατότητα ...ζάπινγκ που έχεις είναι άπειρη και μπορεί να σου διαλύσει τον εγκέφαλο!
Νομίζω πως η πνευματική ζωή θέλει λίγα εξωτερικά ερεθίσματα και χρόνο για να τα βιώσεις.
Σε αυτό το internet δεν συμβάλλει ΚΑΘΟΛΟΥ.
Τέλος, όσον αφορά τα παιδιά, κατά την γνώμη μου, το πιο σπουδαίο πράγμα που πρέπει να καταλάβουμε - όσοι είμαστε γονείς και όχι μόνο - ότι όσα και να κάνουμε εμείς το παιδί έχει την πορεία του.
Μεγάλο πράγμα είναι να συνειδητοποιήσουμε την αδυναμία μας και να στραφούμε στον Θεό.
Όλα αυτά αφού έχουμε κάνει το κατά δύναμη, ο καθένας μας.
Προσωπικά, με το παιδί μου - είναι μικρούλης ακόμη - πιστεύω πως θα προσπαθώ να είμαι όσο το δυνατόν πιο ανοιχτός και ειλικρινής ώστε να αναπτύξει την προσωπικότητά του, επαρκώς.
Είναι μεγάλος ο αγώνας και όσοι είναι γονείς το καταλαβαίνουν καλά αυτό.
Μου αρέσει ο τίτλος μιας ομιλίας του π.Θερμού που λέει "Οικογένεια : ο κατάλληλος χώρος για να μεγαλώνουν ...οι γονείς" ή κάπως έτσι.
Μαζί με τα παιδιά μαθαίνουμε κι εμείς και προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι γιατί τα παιδιά κατά βάση μιμούνται και έχουμε μεγάλη ευθύν απέναντί τους.
Για την στάση μας απέναντι στην προσωπική τους ζωή, προσωπικά, θέλω να προσπαθήσω να είμαι όσο το δυνατόν πιο φιλελεύθερος - όπως ήταν και οι γονείς μου μαζί μου - όμως νομίζω πως θα προσπαθήσω να έχω και εποπτεία του που "βρίσκεται" και με τι ασχολείται το παιδί μου χωρίς όμως να το καταλάβει το ίδιο και νιώσει γυμνό...
Αυτά επί τροχάδειν.