"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

dionysisgr έγραψε:Ζητω συγνωμη για το προσωπικο τονο,
αλλα το βλεπω δορυφορικα στο γραφειο, και τα "ζουμια" εχουν φτασει κατω.

Μεγαλη συγκινηση, αισθηματα που δεν περιγραφονται, ουτε κρυβονται ευκολα.
Αισθηματα και βιωματα που μονο η Εκκλησια δινει στον ανθρωπο.

Τα μοιραζομαι, γιατι ξερω οτι ολοι διακατεχεστε απο τα ιδια αισθηματα αυτην την στιγμη.

Ειναι μεγαλη η θλιψη μας, που δεν μπορουμε να ειμαστε εκει τωρα,
αλλα πολυ πιο μεγαλη η χαρα μας γιαυτα τα φρικτα και θαυμασια που τελουνται.

Ειναι μεγαλες οι στιγμες, ειναι ιστορικες, ειναι η Ζωντανη Εκκλησια μας,
η Αγωνιζομενη και η Θριαμβευουσα, η ΧριστοΠολιτεια μας,
που ξεπερνα τον χρονο, τον χωρο την ζωη, το κτιστο, τον θανατο, τις θλιψεις,
τα βασανα, τον παλαιο εαυτο μας, τον εχθρο,
και υψωνεται γινεται ορος,
γινεται τοπος χαρας, ευφροσυνης, ντυμενη με την πορφυρα
και τον βυσσον των Αγιων της,
των μαρτυρων της, του πιστου λαου της.

Η πορφυρα, ειναι δοξα, και ως ενδυμα, αλλα και ως ονομα.

Ο Αγιος Πορφυριος πλεον δοξαζεται παγκοινα, οικουμενικα και εις αιωνες αιωνων.

Ο ασημος, ο ασθενης, ο παμπτωχος, ο ερημιτης, ο καυσοκαλυβιτης, ο κατα κοσμον λαθρα βιωσας.
Ο ενδοξος, ο χαρισματουχος, ο συνομιλος των αγγελων, ο φιλος του Χριστου, ο θαυματουργος.

Ετσι δοξαζει ο Χριστος, ο Μεγαλομαρτυρας του Γολγοθα, ο Αναστας και Λυτρωτης μας, Κυριος της Δοξης,
τους δοξασαντες Αυτον, με την ζωη, την αγαπη, την προσφορα και θυσια τους, στον ανθρωπο και στον Θεο.

Τις Θεος Μεγας, ως ο Θεος ημων;
Τι Του δινουμε εμεις, για να μας δινει τετοιες χαρες και ευλογιες;
Τι μπορουμε να Του ανταποδωσουμε για τους αγιους και τους οσιους Του;

Τιποτα το ανθρωπινο.

Μονο ενα μπορουμε να Του χαρισουμε, που και αυτο χαρισμα Του ειναι.

Aς παλεψουμε με ολες τις δυναμεις μας να σωθουμε, να ζησουμε μαζι Του αιωνια.
Μονο αυτην την χαρα θελει ο Κυριος απο εμας, να Του χαρισουμε.

Αγιε Πορφυριε, πρεσβευε υπερ ημων των αμαρτωλων.

Αμην.

Μ.Δ.Κ. έγραψε:Hταν γύρω στο 1979 -80 είμουν στα είκοσι και είχα να πατήσω σε Εκκλησία απο τα 15. Περνούσα έξω απο το παρεκκλήσι εκεί κάτω απο την Πολυκλινική, ήταν περίπου προς το μεσημέρι, βλέπω έναν παπούλη έξω απο το εκκλησάκι να καλεί τον κόσμο που παιρνούσε απέξω, με τρόπο παρακλητικό και επίμονο έως ΄΄αδιάκριτο΄΄ ( νομιζόμενα όπως θα έλεγα σήμερα) να μπεί και να ανάψει ένα κερί. Το μυαλό μου ( που τότε δεν είχα, και εξακολουθώ να μην έχω, πήγε στους κράχτες που είχα δεί σε τουριστικό νησί, που τους έβαζαν έξω απο τα εστιατόρια να καλούν τους τουρίστες φορτικά να προτιμήσουν το δικό τους). Νόμιζα ότι το κάνει για χρήματα, για να μαζέψει επειγόντως χρήματα. Και έτσι να ήταν, ποιός ξέρει ποιός είχε ανάγκη μεγάλη και ο παπούλης παρακαλούσε για λογαριασμό του..... μα ούτε εγώ ο ίδιος δεν γνώριζα πόση ανάγκη είχα απο ένα κερί, πράγμα που σύντομα τον επόμενο καιρό θα διαπίστωνα.....
- Έλα και σύ να ανάψεις ένα κερί μου είπε, και με έβαλε σχεδόν τραβώντας με μέσα.
Εκείνη την εποχή -αργότερα διάβασα- ότι είχε συνταξιοδοτηθεί, πιστεύω εξ΄αρχής και σταθερά όμως ότι ήταν ο άγιος, δεν νομίζω ότι μετά την συνταξιοδότησή του δεν πέρασε ποτέ ξανά απο το παρεκκλήσι....