Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Κυριακή ΙΓ Ματθαίου

Τὸ σημερινὸ Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα μᾶς λέει ὅτι ὁ Θεὸς δημιούργησε ἕναν ὄμορφο, ὑπέροχο κόσμο, τὸν περιέβαλλε μὲ τὴν δύναμη καὶ τὴν πρόνοια Του, προετοίμασε τὰ πάντα ὥστε νὰ γίνουν τόπος τῆς Βασιλείας Του, τοῦ Βασιλείου τῆς ἀμοιβαίας ἀγάπης, τῆς χαρᾶς. Ἀλλὰ γνωρίζουμε τὶ κάναμε σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο· φτιάξαμε ἕναν κόσμο ὅπου οἱ ἄνθρωποι φοβοῦνται νὰ ζήσουν, ὅπου ὑπάρχει αἱματοχυσία, ὅπου διαπράττονται ἀπάνθρωπες, σκληρὲς πράξεις ὄχι μόνο σὲ σὲ παγκόσμια κλίμακα, ἀλλὰ σὲ ἐπίπεδο οἰκογενειακό, ἐνοριακό, καὶ μεταξὺ τῶν πιὸ κοντινῶν φίλων.
Ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιὰ ὁ Κύριος ἔστελνε τοὺς ἀπεσταλμένους Του: πατριάρχες, προφῆτες, ἀγγέλους, κήρυκες, τὸν Πρόδρομο καὶ στὸ τέλος ἦλθε ὁ ἴδιος νὰ μᾶς θυμίσει ὅτι ὁ κόσμος πλάστηκε γιὰ τὴν ἀγάπη. Καὶ ὅπως στὴν παραβολὴ ὁδήγησαν τὸν υἱὸ ἕξω ἀπὸ τὸν ἀμπελώνα καὶ τὸν σκότωσαν, ἔτσι τὸ ἀνθρώπινο γένος φέρθηκε στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὅταν μιλῶ γιὰ «ἀνθρωπότητα», δὲν ἀναφέρομαι στοὺς ἄλλους, ἀλλὰ σ’ ἐμᾶς, ἐπειδὴ ὁ Κύριος μᾶς ἐμπιστεύτηκε τὴν ζωὴ γιὰ νὰ τὴν κάνουμε θρίαμβο τῆς ἀγάπης, τῆς ἀδελφοσύνης, τῆς ἁρμονίας, τῆς πίστης καὶ τῆς χαρᾶς, καὶ δὲν τὸ κάνουμε ἐπειδὴ σκεφτόμαστε τοὺς ἑαυτοὺς μας. Σὲ ἀνταπόδοση ὅσων ἔκανε γιὰ μᾶς, ποὺ μᾶς δημιούργησε, ποὺ μᾶς ἀποκάλυψε τὸν ἑαυτό Του, ποὺ μᾶς πρόσφερε ὅλη Του τὴν ἀγάπη καὶ στὸ τέλος τὴν ζωὴ καὶ τὸν θάνατο τοῦ Υἱοῦ Του, μόλις καὶ μετὰ βίας προφέρουμε ἕνα «Εὐχαριστῶ» καὶ τὴν ἴδια στιγμὴ ξεχνᾶμε.

Αντωνίου μητρ. Σουρόζ-Στην παραβολή των κακών γεωργών.

[toula]

Γιατί πέθανε μαρτυρικά ο Πρόδρομος;
Πότε ἄφησε ὁ Βαπτιστής τοῦ Κυρίου καί Πρόδρομος Ἰωάννης τήν ἠρεμία καί τήν ἐρημιά ἐκείνη; Ὅταν στάλθηκε ἀπό Ἐκεῖνον γιά νά γνωρίσει τό δρόμο τῆς σωτηρίας στό λαό Του καί νά ἐλέγξει ὅσους δέν ὑπάκουαν στίς ἐντολές Του. Γι’ αὐτό τόν ἔλεγχο ἀποκεφαλίστηκε ἀπ’ αὐτούς, γεγονός τό ὁποῖο σήμερα γιορτάζουμε. Δέν ἔπρεπε αὐτός νά πεθάνει μέ «φυσικό» τρόπο. Γιατί αὐτός ὁ «φυσικός» θάνατος εἶναι καταδίκη γιά τήν παράβαση τοῦ Ἀδάμ, γιά τήν ὁποία δέν ἦταν ὀφειλέτης ὁ Ἰωάννης, πού ὑπῆρξε ὑπηρέτης καί διάκονος τοῦ Θείου θελήματος καί Τόν ὑπάκουσε ἀπό τότε πού βρισκόταν ἀκόμα στήν κοιλιά τῆς μητέρας του. Οἱ δίκαιοι, σύμφωνα μέ τήν ἐντολή τοῦ Κυρίου, ὀφείλουν νά θυσιάζονται τόσο γιά τήν ὀρθή πίστη καί λατρεία τοῦ Θεοῦ ὅσο καί γιά τήν ἀκεραιότητα τῆς ἠθικῆς ζωῆς. Καί γι’ αὐτό τό λόγο εἶναι πιό κατάλληλος γι’ αὐτούς ὁ βίαιος θάνατος γιά χάρη τοῦ καλοῦ. Γι’ αὐτό καί ὁ Κύριος τέτοιο θάνατο γεύτηκε. Ἔπρεπε λοιπόν καί ὁ θάνατος τοῦ Ἰωάννη, νά εἶναι ὄχι μόνο πρόδρομος ἀλλά καί ὅμοιος μέ τό θάνατο τοῦ Χριστοῦ, γιά νά προπορευτεῖ -σύμφωνα μέ τήν προφητεία τοῦ πατέρα του Ζαχαρία- πρίν ἀπό τήν κάθοδο τοῦ Κυρίου στόν Ἅδη, καί νά γνωρίσει σ᾽ αὐτούς, πού ἦταν στό σκοτάδι καί στή μαυρίλα τοῦ Ἅδη, τήν ὁδό τῆς σωτηρίας, δηλαδή τή μετάνοια, ὥστε νά τρέξουν καί ἐκεῖνοι κοντά στόν Χριστό καί νά ἀπολαύσουν τή μακάρια καί ἀθάνατη αὐτή ζωή, πού Αὐτός χαρίζει.
[Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς]

[toula]

Ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής είναι κοινώς γνωστός σε μας για τη μεγάλη αγιότητα της ζωής του. Ονομάζεται άγγελος κατά σάρκα ή άγγελος άνθρωπος, για το πόσο σκληρή ήταν η ζωή του στην έρημο και για τον ασυμβίβαστο ασκητισμό.
Μπορούμε τώρα να αναρωτηθούμε τι σημαίνει για εμάς ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, με τον οποίο οι ιδιότητές του μας φαίνονται θαυμαστές, δηλαδή άξιες θαύματος και λατρείας, με τις οποίες μπορεί να είναι ο οδηγός και το πρότυπό μας; Με την απόλυτη ταπεινοφροσύνη του, φυσικά. Μέσω της απόλυτης αγάπης του για τον Χριστό, μέσω της συντριπτικής δύναμης της αγάπης για τον εαυτό του και της αντικατάστασής του με αγάπη για έναν άλλο. Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής περνά στις σκιές, σβήνει τον εαυτό του, σαν να ήθελε να είναι αόρατος.
Γίνεται εκείνος ο φίλος του Νυμφίου τον οποίο αναφέρει ο Ιησούς στο εδάφιο 29 του κεφαλαίου γ' του Ευαγγελίου του Αγίου Ιωάννη, ο φίλος που απολαμβάνει τη χαρά του Νυμφίου, που στέκεται και τον υπακούει με αγάπη και υπακοή, που δεν θέλει τίποτα περισσότερο. Αυτό είναι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής: είναι το υπέροχο παράδειγμα του «εγώ» που βγαίνει από τον εαυτό του και - με ταπείνωση και απεριόριστη αφοσίωση - αποκτά την ικανότητα να αγαπά τον συνάνθρωπό του περισσότερο από τον εαυτό του.
Ο Ιωάννης ο Βαπτιστής μπορεί να μας καθοδηγήσει στο στενό μονοπάτι της νίκης της υπερηφάνειας, της, του γελοίου εγωισμού και του εγωκεντρισμού που μας κοροϊδεύει, προτρέποντάς μας να πιστεύουμε ότι είμαστε κάθε γεωμετρικό σημείο στο κέντρο του κόσμου και πρέπει να εμπιστευτούμε μόνο τον εαυτό μας, να κλειστούμε και να στο καλά φυλαγμένο κέλυφος του ιμπεριαλιστικού εαυτού μας. Ο Ιωάννης μπορεί να είναι ένα σίγουρο παράδειγμα της αγάπης μας για τον Νυμφίο, δηλαδή του Χριστού και της αμείλικτης υπηρεσίας του.
Διατηρούμε από τη ζωή και τη θυσία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή την ανθρώπινη ικανότητα να βγει από τον εαυτό του, να ξεπεράσει το στενό του φαινομένου, να αγαπήσει τον άλλον. Τολμούμε ακόμη και να κάνουμε έναν οδηγό από τη συγκλονιστική, θαυμαστή, γαλήνια φράση του Ιωάννη(γ' 30) : «Αυτός πρέπει να αυξηθεί και εγώ να μειωθώ».
Π. Nicolae Steinhardt

[toula]

Έχουμε τελικά βαθύτερα πνευματικά κριτήρια στις σημαντικές επιλογές της ζωής μας ;
Παρατηρώ καθημερινά ότι οι νέοι άνθρωποι δεν αναζητούν με πνευματικά και σοβαρά
κριτήρια τον άνθρωπο με τον οποίο θα προχωρήσουν μαζί στη ζωή. Συνήθως τα κριτήρια
είναι επιφανειακά ή πολλές φορές επικρατεί η λογική του «πάμε κι αν δεν βγει χωρίζουμε».
Υπάρχει μια ισοπέδωση των πάντων, τις σοβαρές επιλογές στη ζωή μας τις έχουμε
υποβαθμίσει και μετά μας φταίει ο Θεός. Δυστυχώς πολλές γυναίκες, βλέποντας τα χρόνια
να περνούν και πιεζόμενες από το οικογενειακό περιβάλλον σου λένε: «Θα παντρευτώ τον
τάδε για να γίνω μάνα και στην τελική αν δεν μου βγει θα χωρίσω». Δυστυχώς δεν
ψάχνουμε πνευματικά τον άλλον όταν σχετιζόμαστε μαζί του. Ακούμε περιπτώσεις που
λένε οι άνθρωποι, είτε άνδρες είτε γυναίκες για τους αποτυχημένους γάμους, ότι δεν ήταν
στην αρχή έτσι, αργότερα βγήκε κάτι άλλο.
Δεν παίζει αυτό, και να συμβεί είναι σπάνιο. Έτσι ήταν από την αρχή, εκτός αν προέκυψε κάτι ψυχιατρικό ξαφνικά. Έτσι
ήταν από την αρχή απλά δεν ήθελε να το δεις ή δεν έψαξες να το δεις. Καλύφθηκες σε
επιφανειακά θέματα και προχώρησες σε έναν γάμο που κατέληξε στον γκρεμό.
Ιδιαίτερα αν δεν υπάρχει κοινός πνευματικός παρονομαστής, τα πράγματα είναι δύσκολα.
Αν ο Χριστός δεν είναι το θεμέλιο του γάμου, τότε θα κολυμπάμε σε ρηχά νερά με
καρχαρίες τους εγωισμούς μας.
Οι απαντήσεις στα απλά ερωτήματα: Γιατί θέλεις να παντρευτείς; Γιατί θέλεις να
παντρευτείς τον συγκεκριμένο άνθρωπο; Τον αγαπάς ώστε να θέλεις να δώσεις και τη ζωή
σου για εκείνον; Γιατί θέλεις να κάνεις παιδιά; Ποιος είναι ο βαθύτερος λόγος; Απλά για να
γίνεις μάνα; Για να έχεις κάποιον να σε γηροκομήσει; Για να καμαρώνεις τι έφτιαξες; Τι
είναι αυτό που επιθυμείς βαθύτερα; Μήπως θέλεις να παντρευτείς απλά για να βρεις
κάποιον να καλύψεις το κενό της μοναξιάς σου και μέχρι εκεί; Θέλεις απλά να γεμίσεις ένα
κενό; Εσύ τι θα κάνεις; Θα δώσεις κάτι; Θα είσαι προσφερόμενος και θυσιαζόμενος ή θέλεις
κάποιον απλά να τροφοδοτεί και να καλύπτει εσένα; Είσαι έτοιμος να μείνεις στον γάμο
όταν εμφανιστεί το στραβό; Στην αρρώστια, στη χρεοκοπία, στο άρρωστο παιδί, στην
ατεκνία, στη πολυτεκνία ή θέλεις να συμπληρώσεις εκείνα τα κουτάκια που είχες από μικρό
παιδί;
Πού είναι τα πνευματικά κριτήρια;
Πού είναι οι βαθύτεροι λόγοι;
Δεν έχω σκοπό να απαντήσω σε αυτά τα ερωτήματα, δεν είμαι κάποιος για να το κάνω, και
δεν υπάρχει λόγος.
Το καλύτερο είναι να απαντήσει ο καθένας για τον εαυτό του.
π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh .gr

[toula]

Για μένα η ημέρα αυτή έχει μία ιδιαίτερη σημασία γιατί σήμερα γιορτάζουμε
την κατάθεση της Τιμίας Ζώνης της Παναγίας μας.
Στο Άγιο Όρος που ήμουν για τόσα πολλά χρόνια, εκεί στο μοναστήρι μας ήταν θησαυρησμένη η Αγία Ζώνη της Παναγίας και εγώ είχα την ευθύνη, το διακόνημα κάθε φορά που είχαμε επισκέπτες στο μοναστήρι, προσκυνητές, να βγάζω την Αγία Ζώνη της Παναγίας μέσα στο κέντρο του ναού προκειμένου να προσκυνήσουν οι προσκυνητές.
Και έτσι είδαμε πάρα πολλές φορές αυτήν την Χάρη της Παναγίας τόσο έντονη εις αυτό το Θεομητορικό κειμήλιο. Πλήθος θαυμάτων, πλήθος σημείων.
Μία δυνατή ενέργεια Χάριτος η οποία διαχέονταν στον κάθε έναν ο οποίος ερχόταν να προσκυνήσει.
Εκείνη δε η άρρητος ευωδία, η μόνιμος άρρητος ευωδία, της Παναγίας μας που πολλές φορές συνοδευόταν με μυροβλησία, ανέβλυζε μύρο, μπροστά στα μάτια μας, στα χέρια μας!
Μπορεί πολλοί άνθρωποι να είχαν και μια αμφιβολία αλλά εμείς που ξέραμε τι κρατούσαμε και πώς το φέραμε, ήμασταν αυτόπτες μάρτυρες αυτού του θαυμαστού γεγονότος της Παναγίας.
Θυμάμαι μία φορά που πήραμε την Αγία Ζώνη, εγώ με δύο άλλους μοναχούς, και την πήγαμε στην Καβάλα.
Στο δρόμο, στο καραβάκι μέσα όπως φεύγαμε -γίνεται ολόκληρη λιτανεία για να φύγει η Αγία Ζώνη από το μοναστήρι- φτάσαμε απέναντι στην ξηρά και φεύγαμε με το αυτοκίνητο να πάμε στην υποδοχή που είχαν οι άνθρωποι εκεί.
Στο δρόμο δεν ευωδίαζε η Αγία Ζώνη όπως συνήθως ευωδίαζε.
Έλεγα κι εγώ: "Θα πάμε την Αγία Ζώνη και δεν ευωδιάζει!".
Φτάσαμε εκεί, μας περίμενε ο Μητροπολίτης και ένα πλήθος κόσμου.
Όπως την κρατούσα στα χέρια μου έδωσα στο Μητροπολίτη την Αγία Ζώνη και άρχισε η πομπή να πάμε εκεί στο χώρο που θα γινόταν η επίσημη υποδοχή.
Από την ώρα που την πήρε ο Μητροπολίτης της περιοχής στα χέρια του, άρχισε όλη η λειψανοθήκη της Αγίας Ζώνης να βγάζει ένα υγρό σαν λάδι το οποίο ήταν μύρο.
Και γέμισαν τα χέρια του Δεσπότη και λέει:
-Μα τι βάλατε μέσα στο κουτί;
-Δεν βάλαμε τίποτα μέσα στο κουτί, εμείς τη φέραμε όπως ήταν!
Και 10 μέρες που έμεινε εκεί η Αγία Ζώνη γέμισε τον κόσμο όλο από την ευωδία της και από τη χάρη της.
Μητρ. Λεμεσού Αθανάσιος.

[toula]

Εορτάζεται λοιπόν από εμάς σήμερα η
Κατάθεση και προσκύνηση της Τιμίας Ζώνης της Δέσποινάς μας Θεοτόκου.
Της Ζώνης εκείνης, που τύλιξε το πανάγιο σώμα και σκέπασε αυτόν τον κρυπτόμενο Θεό στην κοιλιά της.
Της Ζώνης εκείνης, που ωραία και σεμνά
στόλιζε την κιβωτόν του Θεού, δηλαδή την Μαρία. Εκείνης της Ζώνης, η οποία πολλές φορές βρεχόταν από τις καθαρές σταλαγματιές του γάλακτος της Πανάχραντης Θεοτόκου. Και κανένας από τους μεμψίμοιρους ας μη
θεωρήσει ανάρμοστο που θα μιλήσουμε και θα υμνήσουμε τα άψυχα, όπως είναι η Τιμία Ζώνη, σαν έμψυχα.
Όταν κάποιο αγγείο έλθει για λίγο σε
επαφή με ευωδιαστό μύρο και όταν ακόμη αδειάσει, ξέρουμε ότι κρατά την
ευωδία για πολύ καιρό. Τί θα μπορούσε να πει κάποιος για τη Ζώνη, που
περιτύλιγε το καθαρώτατο και παναμώμητο σώμα της Θεοτόκου, που ήταν
πραγματικά ακένωτο και θείο μύρο; Δεν θα διατηρούσε αιωνίως την ευωδία
των ιαμάτων και θα γέμιζε με αυτήν όσους θα την πλησίαζαν με πίστη και
πόθο; Όχι ευωδία γάλακτος, αλλά ευωδία θεία και πανσεβάσμια· ευωδία που
γρήγορα απομακρύνει τα πάθη της ψυχής και του σώματος. Και αν το άψυχο
αγγείο, όπως είπαμε, που ήλθε σε επαφή με το άψυχο μύρο, παίρνει από την
ποιότητά του, τι θα πούμε, για τη Ζώνη, που ακούμπησε την έμψυχη
κατοικία του Θεού Λόγου, δηλαδή τη Θεοτόκο; Δεν πρέπει να τρέξουμε; Δεν
πρέπει να προσκυνήσουμε; Δεν πρέπει να ζητήσουμε απ’ αυτήν την
ολοκληρωτική κάθαρση της ψυχής και του σώματος; Δεν πρέπει να μιλήσουμε
μαζί της σαν να είναι ζωντανή και να της προσφέρουμε δοξολογικούς
ύμνους; Αυτό ας κάνουμε τώρα.
Ω Ζώνη, που περιέζωσες την Πηγήν της ζωής και παρέχεις αιώνια ζωή σ’ όσους σε τιμούν.
Ω Ζώνη, που πάντοτε χαρίζεις σ’ όσους
προσέρχονταν σε σένα τη νέκρωση των παθών, ανδρεία και δύναμη για την
πραγματοποίηση των αρετών.
Ω Ζώνη, που αναστέλλεις και δυναμώνεις
την ασθένεια της φύσεώς μας και εμποδίζεις τους αοράτους και ορατούς εχθρούς μας. Και δεν είναι άξιον θαυμασμού.
Διότι όταν δοξάζεται η Μητέρα και ο Υιός που την αγαπά χαίρεται.
Αλλά υπακούοντας στο νόμο της φύσεως, αν και τα πράγματα είναι υπερφυσικά, στη Μητέρα θα αφιερώσουμε το εγκώμιο. Και δεν θα το απορρίψει ο υπεράγαθος Κύριος.
Γιατί όπως
αληθινά θέλησε να γεννηθεί ως άνθρωπος από αυτήν και δέχθηκε να ονομάζεται Υιός της θα δεχθεί ο πολυεύσπλαχνος την ανθρώπινη τόλμην του εγκωμίου.
Ω Ζώνη σεπτή, δώσε τον αγιασμό, τη
θεραπεία, τη συγχώρηση, την υγεία σε μας που ήλθαμε με πίστη και πόθο να
προσκυνήσουμε τον σεβάσμιο ναό σου.
Ω Ζώνη σεπτή, που περικυκλώνεις και φρουρείς τη πόλη και τον λαό σου και τον διασώζεις από κάθε βαρβαρική επιδρομή.
Ω Ζώνη τιμία, που περιτύλιξες τον Θεόν
Λόγον, που βρισκόταν στη κοιλία της Παρθένου, και που απ’ εκεί γέμισε με
την ευλογία των ιαμάτων, που τώρα σκορπίζονται σε μας.
Κοίταξε Θεοτόκε, από το άγιο κατοικητήριό σου τον λαό σου, που σε θεωρεί Κυρία και προστάτιδα και Δέσποινα, που μαζεύτηκε για να σε υμνήσει ολόψυχα και αφού ρίξεις το θειο σου βλέμμα απάλλαξέ τον από κάθε συμφορά και θλίψη, κάθε ασθένεια και βλάβη και γλύτωνέ τον από κάθε πειρασμό.
Γέμισέ τον με κάθε χαρά, θεραπεία και χάρη. Και κατά την έλευση του Υιού σου, του φιλάνθρωπου Θεού μας, όταν πρόκειται όλοι να κριθούμε, με την ισχυρή δύναμή σου, και
την παρρησία που έχεις ως Μητέρα, γλύτωσέ μας από την αιώνια κόλαση και αξίωσέ μας να κερδίσουμε τα αιώνια αγαθά με τη Χάρη και φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, που γεννήθηκε από σένα, στον Οποίον ανήκει η
δόξα και η δύναμη τώρα και στους ατελεύτητους αιώνες.
Αμήν.
Απόσπασμα λόγου στην κατάθεση και προσκύνηση της σεπτής και Τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας (Αγ. Γερμανός, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως).

[toula]

Στις 31 του ίδιου μήνα, η ανάμνηση της τοποθέτησης στην Αγία Σορό της Τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Δέσποινάς μας, της Θεοτόκου, στον σεβάσμιο ναό της, που βρισκόταν στα Χαλκοπρατεία, αφού μεταφέρθηκε από την επισκοπή της Ζήλας επί του βασιλιά Ιουστινιανού, το έτος 530, καθώς και του θαύματος που έγινε με την τοποθέτηση αυτής της Τιμίας Ζώνης πάνω στη βασίλισσα Ζωή, τη σύζυγο του αείμνηστου βασιλιά Λέοντα του Σοφού, το έτος 886.
Ο βασιλιάς Αρκάδιος, ο γιος του Μεγάλου Θεοδοσίου, που βασίλεψε από το έτος 395, έστειλε και έφερε από τα Ιεροσόλυμα στην Κωνσταντινούπολη την Τιμία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου, η οποία φυλασσόταν εκεί μαζί με την Τιμία Εσθήτα της Θεοτόκου από μία παρθένο γυναίκα. Αφού λοιπόν την έφερε στην Κωνσταντινούπολη, την τοποθέτησε μέσα σε μια λαμπρή θήκη, την οποία ονόμασε Αγία Σορό.
Ύστερα από τετρακόσια δέκα χρόνια, ο βασιλιάς Λέων ο Σοφός άνοιξε αυτή την Αγία Σορό για χάρη της συζύγου του, της βασίλισσας που ονομαζόταν Ζωή, η οποία ενοχλούνταν από ακάθαρτο πνεύμα.
Γιατί αυτή είχε δει ένα τέτοιο όραμα: ότι, αν τοποθετηθεί πάνω της η Τιμία Ζώνη της Θεοτόκου, θα ελευθερωθεί από το δαιμόνιο.
Όταν λοιπόν ανοίχθηκε η Αγία θήκη και Σορός, βρέθηκε η Τιμία Ζώνη της Θεοτόκου να ακτινοβολεί, σαν να ήταν υφασμένη από τον Θεό, έχοντας μια χρυσή βούλλα και ένα σύντομο υπόμνημα, το οποίο φανέρωνε με κάθε λεπτομέρεια το έτος, την Ινδικτιώνα και την ημέρα κατά την οποία μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη η Αγία Ζώνη, καθώς και ότι ο βασιλιάς Αρκάδιος την είχε τοποθετήσει με τα ίδια του τα χέρια μέσα στη θήκη και την είχε σφραγίσει.
Αφού λοιπόν ο βασιλιάς την προσκύνησε και την ασπάστηκε, ο τότε Πατριάρχης την άπλωσε πάνω στην άρρωστη βασίλισσα και, ω του θαύματος!, αμέσως η βασίλισσα ελευθερώθηκε από το δαιμόνιο.
Γι’ αυτό όλοι δόξασαν τον Θεό και Σωτήρα Χριστό και ευχαρίστησαν την Πανάχραντη Μητέρα Του, και πάλι τοποθέτησαν την Τιμία Ζώνη μέσα στην Αγία Σορό, δηλαδή στη θήκη, στην οποία βρισκόταν και προηγουμένως.
(Δες σχετικά με αυτό και στο Καλοκαιρινό.)
**(1)** Εδώ υπάρχει μια ασυμφωνία σχετικά με τη μεταφορά της Αγίας Ζώνης της Θεοτόκου, επειδή τόσο στο Ωρολόγιο όσο και εδώ γράφεται ότι αυτή μεταφέρθηκε κατά τα χρόνια του Μεγάλου Ιουστινιανού, όχι από τα Ιεροσόλυμα αλλά από τη Ζήλα, που βρίσκεται στην Καππαδοκία.
Παρακάτω όμως γράφεται ότι την έφερε ο βασιλιάς Αρκάδιος από τα Ιεροσόλυμα.
Πιο πιθανή φαίνεται η ιστορία ότι, δηλαδή, την έφερε ο Αρκάδιος, όχι όμως από την Ιερουσαλήμ — επειδή εκεί βρισκόταν μόνο η Εσθήτα της Θεοτόκου, την οποία φύλαγε μια Εβραία γυναίκα και την οποία πήραν οι δύο πατρίκιοι, ο Γάλβιος και ο Κάνδιδος, και την έφεραν στην Κωνσταντινούπολη, όπου βρισκόταν στις Βλαχέρνες, όπως γράφεται στις 2 Ιουλίου — αλλά από τη Ζήλα μετέφερε ο Αρκάδιος στην Κωνσταντινούπολη τη Ζώνη της Θεοτόκου και την τοποθέτησε στον ναό της Θεοτόκου που βρισκόταν στα Χαλκοπρατεία.
Είπα ότι αυτή η ιστορία είναι πιθανότερη, επειδή η χρυσή βούλλα, το υπόμνημα και η χρονολογία που βρήκε αργότερα ο βασιλιάς Λέων μέσα στην Αγία Σορό επιβεβαιώνουν αυτή την ιστορία και όχι την προηγούμενη.
Δες επίσης στις 12 Απριλίου, όπου γράφεται ότι η μεταφορά της Ζώνης της Θεοτόκου από τη Ζήλα στην Κωνσταντινούπολη έγινε το έτος 919, επί Κωνσταντίνου και Ρωμανού των Πορφυρογεννήτων.
Μετά από αυτά, αυτή τοποθετήθηκε στην Αγία Σορό.
Αυτή τη σύγχυση των χρονολογιών ας την ξεκαθαρίσουν οι χρονολόγοι και οι κριτικοί.
Σημειώνουμε εδώ επίσης ως αξιόλογα εκείνα που γράφει ο αείμνηστος Δοσίθεος, στη σελίδα 1152 της Δωδεκαβίβλου, δηλαδή ότι τον ναό της Θεοτόκου στα Χαλκοπρατεία τον ανήγειραν ο βασιλιάς Ιουστίνος και η γυναίκα του, η Σοφία.
Κατά την αγρυπνία που γινόταν στον οίκο των Χαλκοπρατείων, σημαντικοί άνθρωποι έκαναν τις αναγνώσεις, θεωρώντας μεγάλη τιμή το να υπηρετούν τον Θεό, δηλαδή ο Μιχαήλ Ραγκαβές, πριν γίνει βασιλιάς, όταν ήταν κουροπαλάτης, και ο Βάρδας Καίσαρας αργότερα.
Και πολλοί από τους μεγιστάνες έκαναν τον κανονάρχη και εκτελούσαν άλλες ξεχωριστές διακονίες εκεί.
Στα Χαλκοπρατεία υπήρχαν επίσης τρίχες του Προδρόμου.
Αναφέρει επίσης ο Γεώργιος ο Λογοθέτης ότι, όταν ο Ισαάκιος Άγγελος εκστράτευσε εναντίον του Ασάνη του Βουλγάρου και, παραπλανημένος, θεώρησε ότι επρόκειτο για επίθεση Σκυθών, νικήθηκε.
Έτσι αιχμαλωτίστηκε ο βασιλικός Σταυρός, στον οποίο υπήρχε μέρος της Αγίας Ζώνης και του Τιμίου Ξύλου.
Λέγεται επίσης ότι η βασίλισσα Πουλχερία, από την ευλάβεια και την αγάπη που είχε προς την Κυρία Θεοτόκο, πέρασε μέσα στη Ζώνη της χρυσές αλυσίδες, οι οποίες φαίνονται μέχρι σήμερα στην Αγία αυτή Ζώνη, που βρίσκεται στην Ιερά και Βασιλική Μονή Βατοπαιδίου.
Προσθέτουμε εδώ ως αξιόλογη την πληροφορία σχετικά με το πότε και από ποιον αφιερώθηκε στην Ιερά και Βασιλική Μονή Βατοπαιδίου ο πολύτιμος θησαυρός της Αγίας Ζώνης της Θεοτόκου.
Ο παραπάνω βασιλικός Σταυρός, στον οποίο βρισκόταν η άφθορη Ζώνη της Κυρίας Θεοτόκου μαζί με το Τίμιο Ξύλο, αφού αιχμαλωτίστηκε από τους Βουλγάρους, έμεινε κοντά τους.
Το έτος 1101, ο Λάζαρος, ο ηγεμόνας της Σερβίας, αφιέρωσε τον παραπάνω βασιλικό Σταυρό, όπως ακριβώς ήταν, μαζί με την Αγία Ζώνη και το Τίμιο Ξύλο, στην Ιερά και Βασιλική Μονή Βατοπαιδίου.
Ο Σταυρός είχε μήκος επτά δάχτυλα και πλάτος δύο και ο Σταυρός αυτός σώζεται μέχρι σήμερα στην παραπάνω Μονή.
Στην πίσω πλευρά του Σταυρού υπάρχουν γραμμένα γράμματα με σερβικούς χαρακτήρες, τα οποία, μεταφρασμένα στη δική μας ελληνική γλώσσα, λένε τα εξής:
**«Ο Λάζαρος, με τον Χριστό Θεό, ηγεμόνας της Σερβίας και βασιλιάς της Ελλάδας, αφιερώνω το ισχυρό όπλο μαζί με την άχραντη Ζώνη της Παναγίας μου στη Μονή Βατοπαιδίου του βασιλείου μου. 1101.»**
Σημείωσε ότι για την Κατάθεση της Αγίας Ζώνης και για τα Τίμια Σπάργανα του Κυρίου έχει λόγο ο Άγιος Γερμανός Κωνσταντινουπόλεως, του οποίου η αρχή είναι: **«Δεδοξασμένα ελαλήθη περί σου»**.
Παρόμοια έχει λόγο για την ίδια Κατάθεση της Αγίας Ζώνης και των Τιμίων Σπαργάνων ο σοφός Ευθύμιος ο Ζυγαδηνός, του οποίου η αρχή είναι: **«Πρόκειται σήμερον ημίν εις προσκύνησιν»**.
(Σώζονται στο πέμπτο Πανηγυρικό βιβλίο της Ιεράς Μονής Βατοπαιδίου.)
*
Την ίδια ημέρα θυμόμαστε την ανακαίνιση του ναού της Υπεραγίας Θεοτόκου στο Νεώριο.
Κατά τα χρόνια των βασιλέων Μιχαήλ και Θεοδώρας, το έτος 842, υπήρχε κάποιος πατρίκιος που ονομαζόταν Αντώνιος.
Είχε ένα σεβάσμιο σπίτι στην Κωνσταντινούπολη, στην αυλή και την περιοχή του Νεωρίου.
Είχε επίσης έναν ένδοξο ναό της Υπεραγίας Θεοτόκου, ο οποίος ναός είχε στερηθεί τις άγιες εικόνες από τους προηγούμενους εικονομάχους βασιλείς.
Αυτός λοιπόν ο πατρίκιος, ανακαινίζοντας και πάλι τον παραπάνω ναό, έχτισε κάτω από αυτόν και ένα πολύ μικρό λουτρό για τη σωματική του ανακούφιση. Πάνω όμως από το λουτρό τελούνταν πάντοτε η δοξολογία του Θεού.
Γι’ αυτό επισκίασε τον ναό αυτόν η χάρη του Παναγίου Πνεύματος, μέσω της Πανάγνου Μητέρας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, και άρχισαν να γίνονται εκεί θεραπείες διαφόρων ασθενειών.
Μερικοί όμως φιλόχριστοι Χριστιανοί, αφού συγκεντρώθηκαν, παρακαλούσαν τον πατρίκιο να επιτρέπει να γίνεται λούσιμο στο λουτρό εκείνο μία φορά την εβδομάδα, για την αγάπη των εν Χριστώ αδελφών και ιδιαίτερα των ασθενών.
Έτσι, οι ασθενείς Χριστιανοί συγκεντρώνονταν εκεί, λούζονταν με πίστη και θεραπεύονταν.
Όταν όμως ο πατρίκιος επρόκειτο να πεθάνει, άφησε εκείνη την Εκκλησία της Θεοτόκου και το λουτρό στους ευσεβείς Χριστιανούς που βρίσκονταν εκεί, για τη σωτηρία της ψυχής του.
Επειδή όμως εκείνοι οι Χριστιανοί ήταν άσημοι και φτωχοί και δεν είχαν ούτε αρκετό νερό για το λουτρό ούτε άλλο εισόδημα, σιγά-σιγά άρχισαν να αμελούν τόσο τη δοξολογία του Θεού στον ναό όσο και τη θέρμανση του λουτρού και, τελικά, και τα δύο έμειναν χωρίς φροντίδα.
Το λουτρό σχεδόν καταστράφηκε, επειδή ο καθένας άρπαζε τα σκεύη που χρειαζόταν.
Η Εκκλησία της Θεοτόκου όμως, επειδή ήταν ψηλή και υπερυψωμένη και επιπλέον προκαλούσε θεραπείες στους ασθενείς, παρέμεινε να λειτουργείται και να δοξολογείται από έναν μόνο Ιερέα, ο οποίος λάμβανε πλούσια τα απαραίτητα για τη ζωή του από τη θεία χάρη που κατοικούσε στην Εκκλησία εκείνη.
Όταν όμως ο μακαριστός βασιλιάς Ρωμανός κατασκεύαζε το βασιλικό του παλάτι και χρειαζόταν υλικά, δηλαδή πέτρες και ξύλα, για την κατασκευή του παλατιού του, πληροφορήθηκε για τον οίκο αυτόν της Θεοτόκου ότι είχε πολλά οικοδομικά υλικά.
Γι’ αυτό σκεφτόταν να τον γκρεμίσει και να πάρει τα υλικά.
Όμως η Κυρία Θεοτόκος, που κατοικούσε με τη χάρη της στον ναό εκείνο, δεν αμέλησε ούτε επέτρεψε στον βασιλιά να πραγματοποιήσει όσα σχεδίαζε.
Αλλά εμφανίστηκε τη νύχτα στον επιστάτη του βασιλικού παλατιού, που ονομαζόταν Ραίκτορας, και σε έναν άλλο νεαρό συγγενή του Ραίκτορα και τους παρήγγειλε με φοβερή προειδοποίηση να μην τολμήσουν να γκρεμίσουν τον μικρό ναό της, που βρισκόταν στο Νεώριο.
Όταν ο νέος ξύπνησε, πήγε στη μητέρα του Ραίκτορα και της φανέρωσε το όραμα.
Όταν λοιπόν ο βασιλιάς έμαθε αυτά, είπε τα εξής λόγια:
**«Δεν θέλω να έχω κρίση με τη Θεοτόκο, αλλά, αντίθετα, ανακαινίστε τον μικρό οίκο της Θεοτόκου, εάν χρειάζεται ανακαίνιση σε κάποιο σημείο.»**
Έτσι, αντί να γκρεμίσουν το λουτρό, οι άνθρωποι που στάλθηκαν το καθάρισαν και με κάθε προθυμία το ανακαίνισαν.
Όταν ανακαινίστηκε και ο ναός της Θεοτόκου και το λουτρό έγινε μεγαλύτερο, έγινε τόσο ευρύχωρο ώστε να μπορούν να κολυμπούν μέσα σε αυτό όσοι λούζονταν.
Τότε άναψαν το λουτρό αυτό και λούστηκαν σε αυτό ο βασιλιάς Ρωμανός, ο Κωνσταντίνος και ο Χριστόφορος.
Και αφού ευχαριστήθηκαν, αποφάσισαν να δίδεται κάθε χρόνο ένα σολέμνιο, δηλαδή βασιλική δαπάνη, για το λουτρό αυτό, με βασιλικό χρυσόβουλλο.
Και το χάρισαν στο Μοναστήρι που ονομαζόταν του Ραίκτορα, ώστε οι μοναχοί εκείνου του Μοναστηριού να φροντίζουν το λουτρό και τον ναό της Θεοτόκου.
Όσα θαύματα έγιναν προηγουμένως στον παραπάνω ναό της Θεοτόκου θα τα αφήσουμε εδώ και θα πούμε ένα ή δύο θαύματα που έγιναν στη δική μας γενιά.
Μια ένδοξη γυναίκα έπεσε σε βαριά ασθένεια και το σώμα της πρήστηκε.
Υποφέροντας από αφόρητους πόνους, ξόδεψε στους γιατρούς όλα τα υπάρχοντά της.
Επειδή όμως δεν μπόρεσε να βρει καμία ωφέλεια για την ασθένειά της, άκουσε για τα θαύματα που γίνονταν στον οίκο της Υπεραγίας Θεοτόκου στο Νεώριο και έτρεξε σε αυτόν.
Έμεινε εκεί πολλές ημέρες και, επειδή δεν θεραπεύτηκε εντελώς, στενοχωρήθηκε πολύ από την ασθένειά της και έφυγε.
Καθώς λοιπόν πήγαινε στον ναό της Θεοτόκου στις Βλαχέρνες και έπεφτε στη γη, παρακαλούσε τη Θεοτόκο λέγοντας:
**«Ελέησέ με, Μητέρα του Χριστού του Θεού, γιατί απελπίστηκα από κάθε ανθρώπινη βοήθεια και γι’ αυτό κατέφυγα σε εσένα.»**
Έμεινε λοιπόν εκεί η γυναίκα εννέα ημέρες.
Και η Κυρία και εύσπλαχνη Θεοτόκος εμφανίζεται σε όνειρο στην άρρωστη και της λέει:
**«Γυναίκα, γιατί φωνάζεις και με ενοχλείς και δεν ησυχάζεις καθόλου;»**
Η άρρωστη απάντησε:
**«Ω Δέσποινα, γνωρίζω ότι υποφέρω και δοκιμάζομαι εξαιτίας των αμαρτιών μου. Γνωρίζοντας όμως ότι για εμάς τους αμαρτωλούς ο Υιός σου και Θεός μας κατέβηκε από τους ουρανούς και γεννήθηκε από την αγία σου κοιλιά και έγινε άνθρωπος, γι’ αυτό κατέφυγα σε εσένα, η δυστυχισμένη, για να βρω έλεος.»**
Η Θεοτόκος της είπε:
**«Πήγαινε στον ταπεινό μου οίκο στο Νεώριο και εκεί θα βρεις τη θεραπεία της ασθένειάς σου.»**
Η γυναίκα, όταν ξύπνησε, ευχαρίστησε τον Θεό και γρήγορα πήγε στο Νεώριο.
Έπεσε λοιπόν μπροστά στην εικόνα και παρακαλούσε τη Θεομήτορα λέγοντας:
**«Ελέησέ με, Δέσποινα, και ολοκλήρωσε σε μένα τη φυσική σου ευσπλαχνία.»**
Την ώρα που έλεγε αυτά, αποκοιμήθηκε και βλέπει πάλι την Θεοτόκο μαζί με έναν όμορφο άνδρα.
Η Θεοτόκος έλεγε σε εκείνον:
**«Δες αυτή την άρρωστη γυναίκα και σχίσε τον ομφαλό της.»**
Και μαζί με τα λόγια χτύπησε εκείνος την κοιλιά της γυναίκας με το ραβδί που κρατούσε και έτσι εξαφανίστηκε μαζί με την Θεοτόκο.
Όταν ξύπνησε η γυναίκα, αισθάνθηκε μια αφόρητη δυσωδία που έβγαινε από το σώμα της.
Αμέσως έβγαλε τα ρούχα που φορούσε και μπήκε στο λουτρό.
Αφού πλύθηκε, βγήκε από το λουτρό μαζί με τις γυναίκες που ήταν μαζί της, υγιής και θεραπευμένη.
Προσκύνησε λοιπόν εκείνον τον άγιο ναό και, αφού τον θυμίασε με ευωδιαστά θυμιάματα, ευχαριστούσε και δόξαζε τη Θεομήτορα και τον Χριστό, τον Θεό μας, που γεννήθηκε από αυτήν.
(Δες και στο Καλοκαιρινό.)
Έγινε επίσης άλλο ένα θαύμα στον παραπάνω ναό.
Ένας μοναχός, ονομαζόμενος Αντώνιος, από το Μοναστήρι που ονομαζόταν των Γαλακρηνών, έπεσε σε βαριά ασθένεια.
Στο δεξί του χέρι παρουσιάστηκε ρευματισμός, από τον οποίο πρήστηκε τόσο πολύ, ώστε προσβλήθηκαν και το χέρι και το πόδι του.
Γι’ αυτό οι γιατροί έκοψαν την επιφάνεια του πρηξίματος του χεριού του.
Μετά από αυτό, αφού ανακουφίστηκε λίγο, μόλις και μετά βίας μπορούσε να κινεί μόνο το χέρι του.
Διότι ο ρευματισμός κατέβηκε στο πόδι του, ξέρανε εκεί τα νεύρα και τα έκανε εντελώς ακίνητα.
Έτσι ο Αντώνιος, κρατώντας ραβδί αντί για πόδι, περπατούσε κουτσαίνοντας στο Μοναστήρι επί πέντε χρόνια, και ούτε πόνους αισθανόταν ούτε όμως ήταν τελείως υγιής.
Όταν λοιπόν ήρθε πολεμικά η φυλή των Αρμενίων εναντίον των περιοχών της Κωνσταντινούπολης, τότε ο βασιλιάς Νικηφόρος έλαβε από τον Θεό τη δύναμη και τη νίκη εναντίον των εχθρών.
Οι μοναχοί του Μοναστηριού των Γαλακρηνών, φοβισμένοι, έφυγαν μέσα στην Κωνσταντινούπολη μαζί με τον πάσχοντα Αντώνιο και έμειναν στο μετόχι του Μοναστηριού τους, όπου συνήθιζε να γίνεται το λούσιμο της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Όταν πλησίασε η χαρμόσυνη εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, οι μοναχοί έφυγαν και πήγαν στο Μοναστήρι τους για να γιορτάσουν όσο μπορούσαν.
Μόνος ο Αντώνιος έμεινε στο μετόχι και φρόντιζε τα ζώα που υπήρχαν εκεί.
Αφού λοιπόν ανέβηκε σε ένα άλογο, πήγε να ποτίσει τα ζώα. Όταν τα πότισε, επέστρεψε στο μετόχι.
Μπαίνοντας στον στάβλο των ζώων, κατέβηκε από το άλογο και, πιάνοντας μια φάτνη, στηρίχθηκε πάνω της και περίμενε να έρθει ο άνθρωπος που ήταν μαζί του, για να του δώσει το ραβδί του.
Επειδή όμως εκείνος καθυστέρησε, ο Αντώνιος θύμωσε, γιατί ο ευλογημένος βιαζόταν να πάει στον ναό της Θεοτόκου, όπου γινόταν η Θεία Λειτουργία.
Και επειδή περνούσε η ώρα και ο άνθρωπος δεν εμφανιζόταν για να του φέρει το ραβδί, ώστε να στηριχθεί και να πάει στον ναό, στενοχωρημένος από αυτό, φάνηκε ότι αποκοιμήθηκε.
Και στον ύπνο του μια θεία δύναμη τον άρπαξε από τη φάτνη.
Έτσι, με ένα πόδι, βγήκε έξω από την πόρτα και από την αυλή του μετοχίου.
Από εκεί, πάλι μια θεία δύναμη τον μετακίνησε από πίσω και έτσι βρέθηκε μέσα στον ναό της Θεοτόκου, όπου τελούνταν η Θεία Λειτουργία.
Όταν ο ιερέας ύψωσε το Σώμα του Κυρίου και οι παρευρισκόμενοι φώναξαν:
**«Εἷς Ἅγιος, εἷς Κύριος»**,
αμέσως, μαζί με τη φωνή, ξύπνησε ο Αντώνιος και φώναξε δυνατά:
**«Δόξα σοι ο Θεός, που με ελέησες αυτή την ώρα, με τις πρεσβείες της Υπεραγίας Θεοτόκου!»**
Έπεσε λοιπόν μπροστά στην αγία εικόνα της, την προσκύνησε χαρούμενος και την ασπαζόταν, βρέχοντας το έδαφος του ναού με δάκρυα χαράς.
Όλοι λοιπόν οι Χριστιανοί που βρίσκονταν εκεί, βλέποντας το παράδοξο αυτό, δόξαζαν και αυτοί τον Θεό και μεγάλυναν τη Μητέρα Του.
Όταν το άκουσαν αυτό και οι μοναχοί του Μοναστηριού των Γαλακρηνών και νόμισαν ότι ήταν ψέμα, πήγαν στην Κωνσταντινούπολη και, βλέποντας τον Αντώνιο υγιή, δόξαζαν και αυτοί τον Θεό.
Γιατί όμως ο παραπάνω Αντώνιος, ακόμη και μετά τη θεραπεία του, δεν μπορούσε να πατά με την ίδια τελειότητα το θεραπευμένο πόδι του όπως το άλλο, ας μην απορεί κανείς.
Για κάποια θεία οικονομία που ωφελούσε τον Αντώνιο, την οποία γνώριζε ο Κύριος που γνωρίζει τα κρυφά, το έκανε αυτό η Θεοτόκος και όχι επειδή δεν είχε τη δύναμη να το κάνει.
Μακριά από τέτοια βλασφημία!
Διότι εκείνη που έκανε το μεγάλο θαύμα μπορούσε να κάνει και το μικρό.
Διαβάζουμε πράγματι ότι και ο Ιωάννης, ο επίσκοπος Ιεροσολύμων, πέφτοντας μπροστά στον μακάριο Επιφάνιο, τον αρχιεπίσκοπο Κύπρου, και παρακαλώντας τον να ανοίξει και τα δύο μάτια του, τα οποία είχαν τυφλωθεί, άκουσε από εκείνον τα εξής:
**«Αυτός που τύφλωσε και τα δύο —δηλαδή ο Θεός— άνοιξε το ένα· επομένως αυτό σου αρκεί.»**
Γι’ αυτό τον άφησε, για λόγο θείας οικονομίας και για το συμφέρον του, μονόφθαλμο.
ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ

[toula]

Πολλά, εξαίρετα και μεγάλα είναι τα επίθετα και οι τίτλοι του Τιμίου Προδρόμου, με τα οποία τα Ευαγγέλια κι Αυτός ο Χριστός μας τον αποκαλούν.
Η πρώτη λοιπόν ονομασία αυτού είναι «Υιός». «Μη φοβάσαι Ζαχαρία· διότι εισηκούσθη η δέησίς σου, και η γυνή σου Ελισάβετ θα σου γεννήσει υιόν, και πολλοί θα χαρούν με την γέννησίν του». (Λουκ. 1, 13)
«Τη δε Ελισάβετ επλήσθη ο χρόνος του τεκείν αυτήν, και εγέννησεν υιόν». (Λουκ. 1, 57)
Η επόμενη είναι «Βρέφος». «Και εγένετο ως ήκουσεν η Ελισάβετ τον ασπασμόν της Μαρίας, εσκίρτησε το βρέφος εν τη κοιλία αυτής· και επλήσθη Πνεύματος Αγίου η Ελισάβετ και ανεφώνησε φωνή μεγάλη και είπεν· ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου.και πόθεν μοι τούτο ίνα έλθη η μήτηρ του Κυρίου μου προς με; ιδού γαρ ως εγένετο η φωνή του ασπασμού σου εις τα ώτά μου, εσκίρτησε το βρέφος εν αγαλλιάσει εν τη κοιλία μου». (Λουκ. 1, 41-44)
Άλλη ονομασία είναι «Παιδίον». «Και συ, παιδίον, προφήτης υψίστου κληθήση» (Λουκ. 1, 76). «Το δε παιδίον ηύξανε και εκραταιούτο πνεύματι, και ην εν ταις ερήμοις έως ημέρας αναδείξεως αυτού προς τον Ισραήλ». (Λουκ. 1, 80)
Ονομάσθηκε ακόμη και «Μέγας». «Έσται γαρ μέγας ενώπιον του Κυρίου, και οίνον και σίκερα ου μη πίη και Πνεύματος Αγίου πλησθήσεται έτι εκ κοιλίας μητρός αυτού». (Λουκ. 1, 15)
Και «Ιωάννης». «Και εγένετο εν τη ογδόη ημέρα ήλθον περιτεμείν το παιδίον, και εκάλουν αυτό επί τω ονόματι του πατρός αυτού Ζαχαρίαν. και αποκριθείσα η μήτηρ αυτού είπεν· ουχί, αλλά κληθήσεται Ιωάννης. Και Ζαχαρίας ο πατήρ αυτού αιτήσας πινακίδιον έγραψεν· Ιωάννης έσται το όνομα αυτού». (Λουκ. 1, 59-63)
Και φυσικά «Προφήτης». «Τι εξήλθετε εις την έρημον θεάσασθαι; προφήτην; Ναι λέγω υμίν, και περισσότερον προφήτου. Πάντες γαρ οι προφήται και ο νόμος έως Ιωάννου προεφήτευσαν». (Ματθ. 11 - 7,13)
Ο Κύριος τον αποκάλεσε «Ηλία». «Και αν θέλετε να το παραδεχτείτε, αυτός είναι ο Ηλίας, που πρόκειται να έρθει» (Ματθ. 11, 14). «Και αυτός θα πορευθεί πριν από τον Κύριο με τη δύναμη και το πνεύμα του προφήτη Ηλία». (Λουκ. 1, 17)
Πολλοί τον αποκάλεσαν και «διδάσκαλο». «Ήρθαν δε και τελώνες να βαπτισθούν και του είπαν· Διδάσκαλε, τι να κάνουμε»; (Λουκ. 3, 12)
Ακόμη ονομάστηκε «Πρόδρομος», δηλ. «προετοιμαστής». «Γιατί θα πορευθείς πιο μπροστά από τον Κύριο (δηλ. τον Χριστό), να ετοιμάσεις τον δρόμο του Θεού στις ψυχές των ανθρώπων». (Λουκ. 1, 76)
Και «Κήρυκας» ονομάσθηκε. «Ο Ιωάννης βάπτιζε στην έρημο και κήρυττε βάπτισμα μετανοίας για τη συγχώρηση των αμαρτιών, και κήρυττε λέγοντας· Έρχεται πίσω από μένα αυτός, που είναι ισχυρότερος από εμένα». (Μαρκ. 1, 4-7)
Ο ίδιος χαρακτήρισε τον εαυτό του σαν «Φωνή». «Ποιός είσαι, πες μας», τον ρώτησαν κάποτε απεσταλμένοι των Φαρισαίων. «Ποιός είσαι, για να δώσουμε και εμείς απάντηση σ’ αυτούς που μας έστειλαν. Πώς θεωρείς εσύ τον εαυτό σου; Και εκείνος είπε· Εγώ είμαι η φωνή εκείνου, που φωνάζει στην έρημο». (Ιωάν. 1, 22).
Είναι και λέγεται και «Βαπτιστής». «Φθάνει ο Ιησούς στον Ιορδάνη από τη Γαλιλαία για να βαπτισθεί από τον Ιωάννη» (Ματθ. 3, 13). «Ο δε Ιωάννης βρισκόταν εκεί και βάπτιζε και έρχονταν όλοι να βαπτισθούν». (Μαρκ. 1, 4).
Αναμφισβήτητα είναι και «Μάρτυς». «Αυτός (δηλ. ο Ιωάννης) ήλθε ως μάρτυρας για να κηρύξει ποιός είναι το φως, ώστε με τα λόγια του να πιστεύσουν όλοι. Δεν ήταν εκείνος το φως, αλλά ήλθε για να μαρτυρήσει ποιός είναι το φως» (Ιωάν. 1, 7-8). Και η μαρτυρία του τούτη επισφραγίστηκε με το μαρτύριο του αίματος, με την αποτομή της τιμίας του κεφαλής, γιατί κήρυττε την Αλήθεια, γιατί έλεγχε την κάθε παρανομία.
Ονομάστηκε ακόμη «Δίκαιος και Άγιος». «Ο Ηρώδης φοβόταν τον Ιωάννη, γιατί γνώριζε πολύ καλά ότι ήταν δίκαιος και άγιος άνθρωπος». (Μαρκ. 6, 20)
Αποκάλεσε τον εαυτό του «Απόστολο», δηλ. απεσταλμένο. «Εσείς οι ίδιοι το παραδέχεσθε και το λέτε πως σας είπα ότι εγώ δεν είμαι ο Χριστός και ότι εγώ έχω σταλεί, να πορευθώ πριν από Εκείνον». (Ιωάν. 3, 28)
Ένα άλλο εξαίρετο όνομά του είναι «Ευαγγελιστής». «Παρηγορούσε τον λαό με πολλά και διάφορα άλλα, αλλά συγχρόνως ευαγγελιζόταν, δηλ. του αποκάλυπτε και το χαρμόσυνο μήνυμα, το Ευαγγέλιο». (Λουκ. 3, 18)
Ακόμα έχει και το όνομα «Νυμφαγωγός», που οδηγεί δηλ. στον Νυμφίο των ψυχών Χριστό, όπως κάποτε ο ίδιος είπε· «Αυτός που έχει τη νύμφη είναι Νυμφίος. Εκείνος που είναι φίλος του Νυμφίου, είναι αυτός που στέκεται στο πλάι του, τον ακούει και χαίρεται με βαθιά χαρά τη φωνή Του. Απ’ αυτή τη χαρά γέμισε και η δική μου ψυχή, γιατί αξιώθηκα να σταθώ πλάι στον Νυμφίο Χριστό». (Ιωάν. 3, 29-30)
Λέγεται και «Λύχνος», δηλ. λυχνάρι. «Εκείνος ήταν το λυχνάρι», είπε ο Χριστός μας γι᾽ αυτόν, «που έκαιγε και φώτιζε, εσείς δε θελήσατε να χαρείτε για λίγο στο φως του». (Ιωάν. 5, 35)
Πήρε και τον τίτλο «έλεγχος του Ηρώδη». «Γιατί έλεγε ο Ιωάννης στον Ηρώδη· Δεν σου επιτρέπεται να συζείς με τη γυναίκα του αδελφού σου του Φιλίππου» (Μαρκ. 6, 18). «Ο Ηρώδης, επειδή ελεγχόταν από τον Ιωάννη για την Ηρωδιάδα, τον έκλεισε στη φυλακή». (Λουκ. 3, 19)
Αυτά τα τόσο μεγάλα και σπουδαία ονόματα πήρε ο Ιωάννης. Μ’ αυτά έχει τιμηθεί, επειδή και οι πράξεις του ήταν σύμφωνες με τους τίτλους του. Έτσι ο Ιωάννης υπήρξε εκείνος, που είναι «ο μείζων εν γεννητοίς γυναικών», που δεν γεννήθηκε δηλ. άνθρωπος μεγαλύτερός του στον κόσμο. (Ματθ. 6, 11)
Αυτός είναι εκείνος, για τον οποίο πραγματικά ο προφήτης Δαβίδ ψάλλει, σαν να δανείζεται το στόμα του Θεού και Πατέρα, και λέγει: «Ετοίμασα λυχνάρι για τον Χριστό μου. Πάνω σ’ αυτό δε, θα φανερωθεί και θα λάμψει η Χάρη του Αγίου Πνεύματος, που θα τον χρίσει Μεσσία και βασιλιά». (Ψαλμ. 131, 17-18)
Αυτός είναι εκείνος ο μεγάλος Ηλίας, όχι ο Θεσβίτης, αλλ᾽ αυτός, που στάθηκε ανάμεσα στον Νόμο και στη Χάρη και έγινε πρόδρομος της πρώτης παρουσίας του Χριστού, αν και χρονικά έζησε μετά τον Ηλία τον Θεσβίτη, εκείνος που είχε όμοια μ’ αυτόν έμπνευση και δύναμη, όπως προείπε ο αρχάγγελος στον πατέρα του Ζαχαρία (Λουκ. 1, 17), όπως ήδη αναφέραμε. Στον Ζαχαρία, που το αίμα του φωνάζει πιο δυνατά από το αίμα του δίκαιου Άβελ (Ματθ. 23, 35). Διότι και ο Ζαχαρίας φονεύθηκε από τους Ιουδαίους, όπως κάπου τους ελέγχει ο Χριστός, μεταξύ του ναού και του θυσιαστηρίου. Και ο λόγος, διότι κατέτασσε την Παναγία μεταξύ των παρθένων στον ναό και μετά που γέννησε τον Ιησού.
Ο Ιωάννης είναι εκείνος, που σκίρτησε στην κοιλιά της μάνας του, πριν ακόμα δει το φως της ημέρας, γιατί πληροφορήθηκε την παρουσία του κυοφορούμενου Δεσπότη του. Αυτός χρησιμοποίησε τη γλώσσα της μάνας του και, ενώ βρισκόταν ακόμα στην κοιλιά της, προανάγγειλε τη γέννηση του Υιού και Λόγου του Θεού από τη Θεοτόκο Μαρία, λέγοντας: «Και, πως έγινε σ᾽ εμένα τούτο το πράγμα, να έλθει στο σπίτι μου η μητέρα του Κυρίου μου;». (Λουκ. 1, 43)
Αυτός είναι εκείνος, που με το κήρυγμα της μετανοίας μαλάκωσε τις καρδιές των γονιών και τις ξανάφερε κοντά στα παιδιά τους και έκανε «τους παραστρατημένους να αποκτήσουν φρόνηση αγίων και δικαίων ανθρώπων και έτσι προετοίμασε τους ανθρώπους, ώστε να δεχτούν τον Κύριο και να γίνουν λαός Του». (Λουκ. 1, 17)
Αυτός υπήρξε καρπός θεϊκής υποσχέσεως, το χαρμόσυνο άγγελμα του Γαβριήλ, ο τρυφερός βλαστός που χαρίστηκε από τον Θεό στο ξεραμμένο από την ηλικία και τη στείρωση δέντρο. Το καρπερό λουλούδι της στείρας. Ο προφήτης, που είναι γιος προφήτη. Ο τρόφιμος της ερήμου.
Αυτός, που ετοίμασε και ετοιμάζει τους ανθρώπους όλης της οικουμένης στους πνευματικούς αγώνες και στην καλή υποδοχή του Κυρίου. Ο λαμπρός δορυφόρος του Ηλίου, που λάμπει παντοτινά. Το λυχνάρι του θεϊκού Φωτός. Ο στρατιώτης του αιώνιου βασιλιά. Ο Νυμφαγωγός του Νυμφίου. Ο δούλος του Δεσπότου. Η φωνή του Λόγου, που ιεράτευσε σαν τον Μελχισεδέκ αιώνια, ως απάτορας, αμήτορας και αγενεα-λόγητος. Ο ιερέας, που αξιώθηκε να ιερουργήσει ακόμη και τη Βάπτιση του ίδιου του Θεού.
Αυτός, που άκουσε με τα ίδια τα αυτιά του τον Θεό Πατέρα να μιλάει. Αυτός, που βάπτισε τον Υιό και Αυτός που είδε το Άγιο Πνεύμα να κατέρχεται σαν περιστερά.
Ο Πρόδρομος είναι αυτός, που υπήρξε το τέλος, η επισφράγιση του Μωσαϊκού Νόμου.
Αυτός, που μεσολάβησε ανάμεσα στη Χάρη του Θεού και στους ανθρώπους.
Αυτός, που υπήρξε ο μεγαλύτερος απ’ όλους τους προφήτες και στου οποίου το πρόσωπο ενεργήθηκε κάθε προφητική διακονία. Ο κήρυκας της βασιλείας των ουρανών. Ο πρόδρομος του Χριστού, που είναι η αυτοαλήθεια. Η θύρα, από την οποία εισερχόμαστε στον χώρο της μετανοίας.
Αυτός, που υπήρξε το κόσμημα και η λαμπρότητα των παρθένων.
Αυτός, που ετοίμασε τη σωτηρία μας.
Αυτός, που νομοθέτησε τη σωφροσύνη και έγινε χαλινάρι στους παράνομους και φαύλους και, ακόμη, αυτός, που χειραγώγησε όσους σεβάστηκαν τον θεϊκό νόμο.
Αυτός είναι ο μέγας Ιωάννης. Που το όνομά του βγήκε από το στόμα του Θεού και μεταφέρθηκε από τους ουρανούς στον Ζαχαρία με την αρχαγγελική φωνή.
Αυτός είναι η φωνή, που γεννήθηκε από τον κωφάλαλο πατέρα.
Αυτός, που με τη σιωπή του πατέρα του κατάργησε τη στειρότητα της μητέρας του.
Αυτός φανέρωσε τον «Αμνόν του Θεού» με το δάχτυλό του, με δύναμη πιο μεγάλη και από τον καλύτερο ρήτορα.
Αυτός, που στο πρόσωπό του έχει δικαίωμα να καυχάται η εγκράτεια. Αυτός, που έζησε σαν άσαρκος την επίγεια ζωή του, που βρέθηκε σαν πολύτιμος μαργαρίτης μέσα στη λάσπη.
Αυτός, που σαν πολύτιμος θησαυρός βρέθηκε σε εύθραυστο και ευτελές θησαυροφυλάκιο.
Αυτός, που απείλησε τις άκαρπες ψυχές με το ξινάρι της Θείας δικαιοσύνης, η φιλέρημη τρυγόνα της Εκκλησίας, το ασίγητο στόμα, η φωνή εκείνου που φωνάζει στην έρημο και αντηχεί βροντερά στα πέρατα του κόσμου, λέγοντας, «ετοιμάστε τον δρόμο του Κυρίου, κάνετε ίσια τα μονοπάτια, απ’ όπου θα περάσει ο Κύριος στις ψυχές των ανθρώπων». (Ματθ. 3, 3· Ιωάν. 1, 23).
Αυτός είναι η γλώσσα, που με τα θεϊκά της λόγια και με την αγνή φωνή της, ακόμα και μετά τον θάνατό του, ελέγχει τον Ηρώδη και κηρύττει τον Χριστό, που ελέγχει την κάθε αμαρτία και προσκαλεί όλους μας σε μετάνοια, λέγοντας· «Μετανοείτε, γιατί έφθασε η βασιλεία των Ουρανών». (Ματθ. 3, 2)
ΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΡΗΤΗΣ

[toula]

Ἐγκώμιο στήν ἀποκεφάλιση τοῦ μεγάλου Προδρόμου
Ἁγίου Θεοδώρου Στουδίτου
α. -Λαμπρή καί θεοχαρμόσυνη εἶναι, εὐσεβεῖς χριστιανοί, ἡ πανήγυρη πού μᾶς συγκέντρωσε σήμερα γιά νά γιορτάσουμε πνευματικά. Πολύ σωστά χαρακτηρίζεται λαμπρή, γιατί φεγγοβολάει καί ἀπό αὐτό ἀκόμα τό ὄνομα ἐκείνου πού σήμερα τιμᾶμε, ἐπειδή αὐτός καί εἶναι καί ὀνομάζεται λυχνάρι τοῦ φωτός. Δέν εἶναι βέβαια λυχνάρι πού μᾶς περιλούζει μέ ὑλικό φῶς, γιατί τότε δέν θά ἦταν διαρκής καί ἀδιάκοπη ἡ λάμψη του καί θά χανόταν κάθε φορά πού θά ’μπαινε μπροστά του κάποιο ἐμπόδιο. Ἀλλ’ εἶναι φῶς πού δείχνει τήν ἀστραφτερή λαμπρότητα τῆς θείας χάριτος στά κατάβαθα τῆς καρδιᾶς ἐκείνων πού ἔχουν συγκεντρωθεῖ γιά νά γιορτάσουν τή μνήμη του καί ἀνεβάζει τό νοῦ στό νά στοχάζεται τά παθήματα τοῦ δικαίου ἄνδρα, ὥστε βλέποντας μέ τά μάτια τῆς ψυχῆς τό μακάριο ἐκεῖνο μαρτύριο, νά γεμίσουμε μέ πνευματική εὐφροσύνη.
Σέ καμία περίπτωσι βέβαια, ἡ θέα τοῦ χυμένου καταγῆς αἵματος κάποιου ἄλλου ἀποκεφαλισμένου ἀνθρώπου, δέν θά ’φερνε εὐχαρίστηση. Οὔτε τό ἄκουσμα μιᾶς τέτοιας εἴδησης θά προκαλοῦσε σεβασμό στή μνήμη τοῦ ἀποθαμένου. Γιατί πῶς θά μποροῦσε ὁ ἄνθρωπος, πού ἀπό φυσικοῦ του ἀγαπάει τή ζωή, νά χαρεῖ μία αἱμορραγία πού ὁδηγεῖ στό θάνατο; Ἀντίθετα, πολύ περισσότερο, τό θέαμα αὐτό θά τόν ὁδηγοῦσε σέ ἀπέχθεια, οἶκτο καί κακολογία τῆς πράξεως, ἐκτός ἄν παραλογιζόταν καί ἀποθηριωνόταν, μή μπορώντας νά ἀντιδράσει λογικά σ’ αὐτά πού βλέπει, ὅπως ἀκριβῶς κάνουν τά διάφορα ζῶα πού δέν ἔχουν λογική. Χαίρονται δηλαδή, κακαρίζουν καί χοροπηδᾶνε οἱ πετεινοί ὅταν βλέπουν νά σφάζουν ἕνα ἄλλο κοκόρι, ἀπολαμβάνοντας μόνο τό θέαμα, χωρίς νά σκέπτονται ὅτι τούς περιμένει καί αὐτούς τό ἴδιο πάθημα. Χαίρονται ὅμως τά μάτια μας νά βλέπουν τό αἷμα κάθε ἁγίου, εὐφραίνονται τ’ ἀφτιά μας ν’ ἀκοῦν τά σωτήρια μηνύματά του καί τά χείλη μας τό προσκυνοῦν. Γιατί ἡ ἀφαίρεσή του χαρίζει τέλεια συμμετοχή στήν ἀθάνατη καί ἀληθινή ζωή. Δέν ἐννοῶ βέβαια μόνο τή σταγόνα τοῦ αἵματος, ἀλλά καί ὁτιδήποτε ἀπό τά ἅγια μέλη του -ἤ μιά τρίχα καί καθετί πού φοροῦσε ἤ ἔπιαναν τά χέρια του- εἶναι περιζήτητο καί πολύτιμο γιά κεῖνον πού ἔχει ἀποφασίσει νά πιστεύει καί νά λατρεύει σωστά τόν Θεό. Γι’ αὐτό ἐκεῖνος πού ἔχει κάτι τέτοιο στό σπίτι του ἤ στήν ἐκκλησία -δηλαδή τό ὁλόκληρο λείψανο ἤ ἕνα μέρος του, ἀκόμα καί τό ἐλάχιστο κομματάκι- τό θεωρεῖ ἰδιαίτερη τιμή καί καυχιέται γι’ αὐτό, σάν νά ’χει θησαυρό πού ὑποβοηθάει τόν ἁγιασμό του καί ἐξασφαλίζει τή σωτηρία του. Ἔτσι προσέρχεται μέ πολλή εὐλάβεια στή λειψανοθήκη μέ τήν ἱερή σκόνη καί ἐγγίζει μέ δέος τά ἀνέγγιχτα, λόγω τῆς ἱερότητάς τους, ἱερά λείψανα.
β. – Τέτοιο εἶναι γιά μᾶς τό αἷμα τοῦ δικαίου Ἄβελ, ἄν καί γιά τούς γονεῖς του ὑπῆρξε αἰτία τοῦ πιό παραδόξου καί τοῦ πιό πονεμένου θρήνου. Πῶς μποροῦσαν νά μήν καταπλαγοῦν μέ τό σφάξιμο τοῦ παιδιοῦ τους -ἀφοῦ μέχρι τότε δέν εἶχαν ἀντικρύσει νεκρό- νά μή θρηνήσουν, νά μήν ξεσπάσουν σέ γοερές κραυγές, βλέποντάς το ἔτσι ξαφνικά ριγμένο καταγῆς, βουτηγμένο στά αἵματα, νεκρό ἀπό τό φονικό μαχαίρι τοῦ ἀδελφοῦ του;
Τέτοιο εἶναι τό ἅγιο αἷμα τοῦ δικαίου προφήτη Ἀμώς, τόν ὁποῖο, ἀφοῦ πρῶτα ξυλοκόπησε ἄγρια ὁ βασιλιάς Ἀμασίας, τόν θανάτωσε μέ ξίφος. Ἐπειδή τόν κτυποῦσαν σάν βόλια οἱ προφητεῖες του, τόν χτύπησε καί αὐτός στό κεφάλι μέ ρόπαλο καί τόν παρέδωσε στό θάνατο.
Τέτοιο εἶναι τό ἅγιο αἷμα τοῦ προφήτη Μιχαία τόν ὁποῖο γκρεμίζοντας σκότωσε ὁ Ἰωράμ, ὁ γιός τοῦ Ἀχαάβ, ἐπειδή κήρυττε μέ παρρησία τό λόγο τοῦ Θεοῦ. Γιατί τόν ἔλεγχε, ὅπως λέει ἡ Ἁγ. Γραφή, γιά τίς ἀσέβειες τῶν προγόνων του.
Τέτοιο ἦταν τό ἅγιο αἷμα τοῦ προφήτη Ἡσαΐα πού τόν ἔκοψε μέ πριόνι στά δυό ὁ Μανασσῆς, ὁ ὁποῖος εἶχε παρασύρει στήν εἰδωλολατρεία τόν ἐπιπόλαιο καί εὐμετάβλητο Ἰσραηλιτικό λαό -πού ἀλλαξοπιστοῦσε τόσο εὔκολα- γιατί δέν ὑπέφερε νά ἀκούει τά ὅσα τοῦ φανέρωνε ὁ προφήτης.
Τέτοιο ἦταν τό ἅγιο αἷμα τοῦ γενναίου Ἐλεάζαρ, τῶν ἑπτά παίδωνκαί τῆς θεοφοβούμενης μητέρας τους, πού ἔχυσε ὁ Ἀντίοχος, μετά ἀπό πολλά βασανιστήρια, γιατί δέν ἀνέχθηκε τή σθεναρή ἀντίσταση πού τοῦ πρόβαλαν οἱ ἀήττητοι γιά χάρη τῆς τηρήσεως τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ καί πού τούς βρῆκε ὁ θάνατος μέ τέλεια καί ἀκέραιη τήν πίστη τους.
Τέτοιο ἦταν τό ἅγιο αἷμα τοῦ προφήτη Ζαχαρία, πού ἔχυσε μπροστά στό θυσιαστήριο τό μαχαίρι τῆς ἀφηνιασμένης ὠμότητας τῶν Ἰουδαίων, ἐπειδή δέν μποροῦσαν νά ὑποφέρουν τό ἄκουσμα τῶν προφητικῶν ἀποκαλύψεων.
Τί χρειάζεται νά πῶ περισσότερα ἀπό τό νά ἀναφέρω γενικά ὅλων τῶν ἀποστόλων, τῶν μαρτύρων καί τῶν προφητῶν τό ἅγιο αἷμα, τό ὁποῖο μέ πολλούς τρόπους ἔχυσαν διάφοροι αἱματοβαμμένοι δολοφόνοι καί πού τώρα κυκλώνει τή γῆ σάν πλούσιος ποταμός καί σβήνει τήν ἀσέβεια;
γ. – Τέτοιο ἦταν καί τό ἅγιο αἷμα τοῦ Προδρόμου καί Βαπτιστῆ τοῦ Χριστοῦ, γιά τό ὁποῖο μιλᾶμε σήμερα καί τό ὁποῖο ἔχυσε ἀπό τόν ἱερό του τράχηλο σάν πολύτιμο μύρο πού εὐωδιάζει τήν οἰκουμένη. Τό αἷμα αὐτό δέν τό ἔφτιαξε ἡ ἡδονική πολυφαγία, οὔτε τό κρασί, οὔτε κάποια ἀπό τίς ἄλλες τροφές πού συνήθως παχαίνουν καί εὐχαριστοῦν τούς λαίμαργους.
Ἀλλά τό δημιούργησε ἡ Χάρη τῆς ἐγκράτειας, πού ὁ Ἅγιος τήν ἀσκοῦσε ἀπό τά σπάργανά του μέχρι τό μαρτυρικό του τέλος. Καί ὅπως εἶπε ὁ Κύριος, ὁ Ἰωάννης, πού οὔτε ἔτρωγε, οὔτε ἔπινε… (Ματθ. 11, 18-19).
Τό αἷμα αὐτό χύθηκε πρίν ἀπό τό αἷμα τοῦ Δεσποτικοῦ καί ἀθανάτου ποτηρίου. Γιατί ἔπρεπε ὁ Πρόδρομος τοῦ Φωτός, πού μέ τό λαμπρό ἐρχομό του ἀπό στείρα μάνα φώτισε ὅσους βρίσκονταν πάνω στή γῆ, νά γίνει ἀκτινοβόλος κήρυκας καί σ’ αὐτούς πού ἦταν κάτω ἀπό αὐτήν, δηλαδή στόν Ἅδη.
Τό αἷμα αὐτό ἔχει παρρησία ἐνώπιον τοῦ Παντοκράτορα Κυρίου, περισσότερο ἀπ’ ὅτι εἶχε τό αἷμα τοῦ δικαίου Ἄβελ. Γιατί κάθε ἔργο περιέχει μέσα του μιά μυστική φωνή πού δέν παράγεται ἀπό ἠχητικά ὄργανα, ἀλλά πού γίνεται φανερή ἀπό τή δύναμι πού ἔχει βάλει μέσα σ’ αὐτό ὁ ποιητής τοῦ ἔργου.
Τό αἷμα αὐτό εἶναι πιό ἀξιοσέβαστο ἀπό τό αἷμα τῶν Πατριαρχῶν (Ἀβραάμ, Ἰσαάκ, κ.τ.λ.), πιό πολύτιμο ἀπό τό αἷμα τῶν προφητῶν καί πιό ἁγιασμένο ἀπό τό αἷμα ὅλων τῶν δικαίων. Γιατί εἶναι πιό ὑπέροχο καί ἀπό αὐτό ἀκόμα τό αἷμα τῶν Ἀποστόλων καί πιό ἔνδοξο καί ἀπό τό αἷμα τῶν μαρτύρων. Καί αὐτά τά λόγια δέν εἶναι δικά μου, ἀλλά εἶναι λόγια τοῦ Μεγάλου Λόγου, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, πού ἔχει δώσει τή σχετική μαρτυρία γιά τόν Τίμιο Πρόδρομο.
Εἶναι αἷμα πού στολίζει τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ πιό ὄμορφα ἀπό κάθε στολισμό πού θά τῆς γινόταν μέ πολύχρωμα καί σπάνια λουλούδια. Χύθηκε γιά τήν δικαιοσύνη στό τέλος τῆς ἐποχῆς πού ἴσχυε ὁ παλαιός νόμος καί ἔγινε λούλουδο πού παραστέκει στήν εἴσοδο τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ.
δ. – Ἀλλά ἄς συνεχίσουμε τώρα νά ποῦμε, μέ βάση τά ἱερά Εὐαγγέλια, πῶς αὐτό τό αἷμα χύθηκε, ἀπό ποιόν καί γιά ποιά ὑπόθεση. Ὁ Ἡρώδης λοιπόν, λέει τό ἱερό Εὐαγγέλιο, ξσυνέλαβε τόν Ἰωάννη, τόν ἔδεσε καί τόν φυλάκισε, ἐξαιτίας τῆς Ἡρωδιάδας, τῆς γυναίκας τοῦ ἀδερφοῦ του Φιλίππου. Γιατί ὁ Ἰωάννης τοῦ ἔλεγε: Δέν ἐπιτρέπεται νά συζεῖς μέ αὐτήν. Ἤθελε τότε λοιπόν νά τόν θανατώσει, ἀλλά φοβήθηκε τό λαό, γιατί ὅλοι θεωροῦσαν τόν Ἰωάννη προφήτη (Ματθ. 14,3-5).
Ἄς ἐξετάσουμε πρῶτα ποιός ἦταν αὐτός ὁ Ἡρώδης, γιατί ἡ συνωνυμία συγχέει τά πράγματα καί δέν μᾶς ἐπιτρέπει νά ἀναφερόμαστε στό σωστό πρόσωπο. Πρόκειται γιά τόν Ἡρώδη τόν τετράρχη. Γιατί ὁ πατέρας του Ἡρώδης, ὁ φονιάς τῶν νηπίων, εἶχε πρό πολλοῦ πεθάνει.
Γιατί ὅμως τόν ἔλεγχε ὁ Ἰωάννης; Γιατί ἔδιωξε τή νόμιμη γυναίκα του, τήν κόρη τοῦ βασιλιά Ἀρέτα, καί συζοῦσε παράνομα μέ τή γυναίκα τοῦ ἀδερφοῦ του τοῦ Φιλίππου. Θά μποροῦσε βέβαια νά τήν παντρευτεῖ νόμιμα στήν περίπτωση πού αὐτή δέν εἶχε παιδιά ἀπό τόν ἀδερφό του, ὥστε νά τοῦ χαρίσει κληρονόμους, ὅπως ὅριζε ὁ Μωσαϊκός νόμος. Ἀλλά ἀφοῦ δέν ἦταν ἄτεκνη δέν μποροῦσε. Εἶχε μιά κόρη πού ὀνομαζόταν καί αὐτή Ἡρωδιάδα, τό γέννημα τῆς ὀχιᾶς, τό διαβολικό ὄργανο τῆς ἀπώλειας τῆς ψυχῆς της. Γιά αὐτό λοιπόν δίκαια τόν ἔλεγχε ὁ Ἰωάννης. Ὁ ἔλεγχος ὅμως δέν ἦταν ὑβριστικός καί δέν γινόταν γιά νά τραυματίσει τήν ψυχή καί τήν ἀξιοπρέπεια τοῦ Ἡρώδη, ἀλλά ἦταν ὑπόμνηση, πού εἶχε σκοπό τή θεραπεία.
Τί τοῦ ἔλεγε λοιπόν τοῦ Ἡρώδη; Δέν ἐπιτρέπεται νά συζεῖς μ’ αὐτήν. Τοῦ θυμίζει τή θεία νομοθεσία σάν νά τοῦ λέει: “Κύτταξε καί μάθε τί σοῦ παραγγέλλει ὁ Νόμος: Ἄν μένουν μαζί δυό ἀδερφοί καί πεθάνει ὁ ἕνας ἀπό αὐτούς, χωρίς νά ἔχει ἀποκτήσει παιδιά, δέν ἐπιτρέπεται ἡ χήρα νά παντρευτεῖ ξένο ἄνθρωπο. Θά τήν παντρευτεῖ ὁ ἀδερφός τοῦ πεθαμένου συζύγου της καί τό παιδί πού θά γεννηθεῖ θά πάρει τό ὄνομα τοῦ πεθαμένου καί ἔτσι δέν θά χαθεῖ μέσα ἀπό τό Ἰσραήλ τό ὄνομά του(Δευτ. 15,5). Αὐτά σοῦ λέει ὁ νόμος. Ἐσύ ὅμως πῆρες τή γυναίκα τοῦ ἀδερφοῦ σου πού ἔχει παιδί. Νά μήν παραβεῖς λοιπόν τόν ὅρο πού ἔβαλε ὁ νομοθέτης. Οὔτε τή βασιλική σου πορφύρα νά μολύνεις μέ ἀνεπίτρεπτη αἱμομιξία. Οὔτε πάλι νά φανεῖς αἴτιος παρανομίας ἐσύ πού πρέπει νά δίνεις στούς ὑπηκόους σου τό παράδειγμα τῆς πρόθυμης καί εὐχάριστης ὑποταγῆς στούς νόμους. Καί ἄν πέσεις σ’ αὐτό τό λάθος θά τιμωρηθεῖς, γιατί τιμωροῦνται πολύ πιό αὐστηρά ὅσοι βρίσκονται σέ μεγάλα ἀξιώματα.
ε’. – Αὐτός ὅμως ἐπειδή, μόλις πῆρε τήν ἐξουσία, ξέχασε ὅτι ὑπάρχει Θεός, ὀργίστηκε, ἄναψε ἀπό θυμό καί δέν δέχθηκε τόν ἔλεγχο. Δέν μιμήθηκε τό Δαυίδ, ὁ Ὁποῖος τότε πού ἐλέγχθηκε ἀπό τόν προφήτη Νάθαν γιά τό ἁμάρτημα τῆς μοιχείας, εἶπε ἐκεῖνο τό χαρακτηριστικό: «Ἔχω ἁμαρτήσει ἐνώπιον τοῦ Κυρίου» (Β’ Βασ. 12-13). Καί ὁ Κύριος γιά τήν ταπείνωσή του τοῦ συγχώρεσε τό ἁμάρτημα. Ἀντίθετα, ὁ Ἡρώδης ἀφοῦ συνέλαβε τόν Ἰωάννη τόν ἔδεσε καί τόν ἔριξε στή φυλακή (Ματθ. 14,3). Συνέλαβε ἐκεῖνον πού ζοῦσε τήν ὕψιστη ἐλευθερία μέ τήν ἅγια ζωή του, αὐτός πού ἦταν αἰχμαλωτισμένος στό πάθος τῆς ἀσέλγειας. Ἔβαλε δεσμά σ’ ἐκεῖνον πού ἦταν ἀπελευθερωμένος ἀπό ὅλα, ζώντας ἔξω ἀπό κάθε ἐμπαθή σχέση, αὐτός πού ἦταν δεμένος μέ τά μαγικά δεσμά τῆς ἀκολασίας. Ἔβαλε στή φυλακή τόν φύλακα καί κήρυκα τῆς Ἐκκλησίας, αὐτός πού στήν πράξη ἦταν βουτηγμένος στήν ἀκαθαρσία. Ἐξαιτίας τῆς Ἡρωδιάδας τῆς γυναίκας τοῦ ἀδερφοῦ του τοῦ Φιλίππου (Ματθ. 14,9). Γιά τήν Ἡρωδιάδα, πού ἦταν ὅμοια στό ἦθος μέ τή Δαλιδά, πραγματικό ὄργανο τοῦ διαβόλου. Γιατί αὐτή παρότρυνε αὐτόν πού μοιραζόταν μαζί του τό κρεββάτι -καλύτερα θά λέγαμε τόν παράνομο ἔρωτα- νά μανιάσει κατά τοῦ Ἰωάννη. Δέν μπορῶ, τοῦ λέει, βασίλισσα ἐγώ, νά γελοιοποιοῦμαι ἀπό τό γιό τοῦ Ζαχαρία. Φυλάκισε τή γλώσσα πού μοῦ τσακίζει τά κόκκαλα. Μαχαίρωσε ἀμέσως αὐτόν πού τά λόγια του σάν βέλη μοῦ πληγώνουν τήν ψυχή. Κι ἐνῶ ἤθελε νά τόν θανατώσει, δέν τό ἔκανε, γιατί φοβότανε τό λαό, πού θεωροῦσε καί σεβόταν τόν Ἰωάννη ὡς προφήτη (Ματθ. 14,5). Γιατί δέν μποροῦν οἱ κυβερνῆτες, ὅταν θέλουν νά κάνουν κάτι παράνομο νά τό ἐπιτελέσουν ἀμέσως μόλις τό ἐπιθυμήσουν γιά δυό λόγους: Πρῶτον γιατί ντρέπονται καί φοβοῦνται τούς ὑπηκόους τους, καί δεύτερον γιατί περιμένουν μέχρι νά βροῦν τήν κατάλληλη περίσταση γιά νά κάνουν ἀκίνδυνα πράξη τό μίσος τῆς ψυχῆς τους.
στ – Ἐνῶ λοιπόν γιορτάζανε τά γενέθλια τοῦ Ἡρώδη, βγῆκε στή μέση καί χόρεψε ἡ κόρη τῆς Ἡρωδιάδας.Ἄρεσε πολύ στόν Ἡρώδη, γι’ αὐτό καί ὁ Ἡρώδης ὁρκίστηκε νά τῆς χαρίσει, ὅ, τι τοῦ ζητήσει (Ματθ. 14,6).
Τήν ἡμέρα πού ἔπρεπε νά δοξάσει τό Θεό γιατί τόν ἔφερε στό φῶς αὐτῆς τῆς ζωῆς, τότε προτίμησε τά ἔργα τοῦ σκότους. Αὐτή ἡ ἡμέρα ἦταν ἀφορμή γιά πνευματική εὐφροσύνη καί ὄχι γιά χορούς καί μάλιστα γυναικείους μπροστά σέ ἄνδρες. Τί γεννήθηκε ἀπ’ αὐτόν τό χορό; Ὁ ὅρκος. Καί ἀπ’ αὐτόν; Ὁ φόνος. Ξερίζωσε τήν κακία καί δέν θά βλαστήσει ἀνομία. Ἄν ὅμως ριζώσει ἡ κακία, ἀσφαλῶς θά καρπίσει, δηλαδή θά φθάσει μέχρι τήν πράξη. Χόρεψε ἡ κόρη τῆς Ἡρωδιάδας στή μέση τῶν καλεσμένων καί ἄρεσε στόν Ἡρώδη. Τί ἄλλο θά μάθαινε ἀπό τή μάνα της ἡ πορνοδασκαλεμένη κόρη, παρά τό νά χορεύει προκλητικά, καί νά ’ναι τόσο ἀσκημένη στό χορό ὥστε νά ἀρέσει πολύ στόν Ἡρώδη; Γι’ αὐτό καί ἐκεῖνος τῆς ὑποσχέθηκε μέ ὅρκο ὅτι θά τῆς ἔδινε ὅ, τι τοῦ ζητοῦσε. Τόσο ἀπερίσκεπτα τρέχει ἡ γλώσσα αὐτῶν πού ἔχουν ξωκείλει στά πάθη τῆς ἀτιμίας, ὥστε ξεστομίζουν ἐναντίον ὁποιουδήποτε, χωρίς σκέψη, ὅ, τι τούς ἔρθει στό μυαλό. Αὐτή, δασκαλεμένη ἀπό τή μάνα της, πέτυχε τόν ἀποτρόπαιο ἀποκεφαλισμό τοῦ Ἰωάννη, πού ἀπό καιρό πάσχιζε νά πετύχει ἡ φιδογέννα Ἡρωδιάδα. Καί ὅπως φαντάζομαι θά εἶπε, ἀφοῦ πρῶτα καλόπιασε τήν κόρη της: Νά παιδάκι μου, ἡ εὐκαιρία πού ζητάγαμε. Κατάφερες μέ τά πόδια σου νά μοῦ προσφέρεις ἐκεῖνο πού ποθοῦσα. Σταμάτησες τόν πόνο μου μέ τό περίτεχνο τραγούδι σου. Ἄς θάψουμε στή γῆ αὐτόν πού μᾶς ἐλέγχει. Πήγαινε γρήγορα νά πεῖς στόν Ἡρώδη: Δῶσε μου τώρα ἀμέσως, στό πιάτο, τό κεφάλι τοῦ Ἰωάννη τοῦ Βαπτιστῆ (Ματθ. 14,8).
Ὤ παθιασμένη καί φονική ἀπαίτηση! Ἐνῶ δέν εἶχε κάν τό δικαίωμα νά σκεπτεται καί νά ἀπολαμβάνει τό φονικό θέαμα ξεπέρασε κάθε ἄλλον σέ σκληρότητα.Ὤ μανιασμένη φόνισσα! Δέν ἀρκέστηκες μόνο στήν καρατόμηση ἀλλά διαπραγματεύτηκες νά σοῦ φέρουν τήν ἅγια κεφαλή σέ πιατέλα. Ὤ ἀνόσια καί ἀκόλαστη! Ἡ θηριωδία σου ξεπερνάει καί τήν αἱμοχαρή Ἰεζάβελ.
ζ’.-.Λυπήθηκε, λέει τό ἱερό Εὐαγγέλιο, ὁ βασιλιάς. Ἐπειδή ὅμως εἶχε ὁρκιστεῖ καί εἶχε ὑποσχεθεῖ μπροστά στούς καλεσμένους, ἔδωσε ἐντολή νά τῆς δοθεῖ ἡ κεφαλή. Ἔστειλε τότε στή φυλακή καί ἀποκεφάλισε τόν Ἰωάννη. Καί ἔφεραν τήν κεφαλή πάνω στήν πιατέλα καί τήν πρόσφεραν στήν κόρη καί αὐτή στή μάνα της (Ματθ. 14,11).
Ὤ κακό τέλος διαβολικῆς προετοιμασίας! Ποιός ἔμπηξε τό θανατερό ξίφος στήν ἱερή Κεφαλή; Ἕνας ἄνομος ὑπηρέτης, πού σάν ἄλλος Δωήκ δέν μιμήθηκε ἐκείνους τούς Ἰουδαίους οἱ ὁποῖοι μέ φρόνηση καί ἀνδρεία ἀντιστάθηκαν στόν βασιλιά Σαούλ, τότε πού τούς διέταξε νά φονέψουν τούς προφήτες τοῦ Θεοῦ. Καί ἔφεραν τήν κεφαλή τοῦ Ἰωάννη πάνω στήν πιατέλα…
Τί νά τό ὀνομάσουμε αὐτό τό φαγοπότι, συμπόσιο ἤ φονευτήριο; Τί νά ἀποκαλέσουμε τούς κρασοκυβέρνητους προσκαλεσμένους,ὁμοτράπεζους ἤ αἱματοβαμμένους;
Ὤ πρωτόγνωρο θέαμα! Ὤ ἁμαρτωλό ὅραμα! Ἀπό τό ἕνα μέρος προσφέρονταν κοτόπουλα καί ἀπό τό ἄλλο φέρνανε τό προφητικό κεφάλι. Ἀπό τή μιά μεριά κερνοῦσαν πλούσια καθαρό κρασί καί ἀπό τήν ἄλλη ἔρεε μέ ὁρμή τοῦ δικαίου τό αἷμα.Ὤ πόσο φοβερό εἶναι νά τό πῶ καί πόσο φρικτό νά τό ἐκφράσω!
Καί τό ’δωσαν στό κορίτσι καί τό πῆγε στή μάνα του . Ἀλίμονο! Πόσο τρομερή ἀλλοκοτιά! Χαρίστηκε ἡ ἀτίμητη κεφαλή γιά μιά ἄτιμη πράξη, στήν καταραμένη καί βέβηλη, ἡ ἁγνή καί ἀνέγγιχτη καί ἀπ’ τούς ἀγγέλους ἀξιοσέβαστη Κεφαλή. Καί τήν ἔδωσε στήν μάνα της σάν νά τῆς πρσφερε καλομαγειρεμένο φαγητό σέ κείνη πού ὀργιαστικά σκηνοθέτησε τό θάνατο, σά νά τῆς ἔλεγε: Φάε, μανούλα μου, κρέας ἀπό τίς σάρκες ἐκείνου μού ἔζησε στή γῆ σάν ἄσαρκος. Πιέ αἷμα ἀπό τόν νηστευτή. Τώρα πιά κλείσαμε μιά γιά πάντα τό στόμα ἐκείνου πού μᾶς ἔλεγχε.
η’. -.Καί ἦρθαν οἱ μαθητές του, συνεχίζει τό ἱερό Εὐαγγέλιο, πῆραν τό σῶμα του καί τό ἔθαψαν (Ματθ. 14,13). Πρόσεξε ἐσύ πού ἀγαπᾶς τήν ἱστορία, πῶς εἰκονίζεται ὁ ἐνταφιασμός τοῦ δικαίου καί ἀποστόμωσε τούς ἐχθρούς τῶν ἁγίων εἰκόνων σάν ἐχθρούς τῆς Ἀλήθειας. Βάλε καλά στό νοῦ σου τήν ἱστορία καί βγάλε ὠφέλιμο συμπέρασμα. Πῶς παίρνουν τό δεμένο μέ βαριές ἁλυσίδες ἅγιο ἀπό τήν φυλακή. Πῶς ὁ δήμιος σηκώνει σάν ἄγριο θηρίο τό ξίφος ἐνάντια τῆς ἱερῆς Κεφαλῆς. Πῶς μετά τόν ἀποκεφαλισμό προσφέρεται ἡ μυρόβλητη Κεφαλή στήν ἔξαλλη Ἡρωδιάδα. Πῶς ἀκόμα θάβεται τό ἱερό σῶμα ἀπό τά χέρια τῶν μαθητῶν του, πού ὁλόγυρα παραστέκουν δακρυσμένοι μέ πόνο πού σκίζει τήν ψυχή τους. Πῶς ἄλλος ἀγκαλιάζει τά πόδια τοῦ Ἁγίου, ἄλλος πασχίζει νά συνταιριάσει τήν ἅγια Κεφαλή στό ἀκίνητο σῶμα καί ἄλλος θυμιάζοντας ψέλνει ἐπικήδειες ὑμνωδίες.
Τώρα βρίσκομαι ἐκεῖ μέ τό νοῦ, ἀκροατές μου, καί βλέπω τήν ταφή τοῦ δικαίου νά γίνεται μέσα σέ ἀτμόσφαιρα εἰρήνης, ὅπως ἀναφέρεται στόν Προφήτη Ἡσαΐα (Ἡσ.57,2). Ὁραματίζομαι τό ἀγγελικό ἐκεῖνο πρόσωπο πού ἔδυσαν τά μάτια του σάν δύο ἥλιοι λαμπεροί καί πού μέσα σ’ αὐτά εἶχε ἀποτυπωθεῖ ὅλη ἡ ψυχική του ὀμορφιά. Χωρίς τήν πρόσκαιρη καί ἐπίγεια τούτη πνοή, ἀλλά γεμάτο ἀπό τήν μοσχομύριστη εὐωδιά τῆς θείας Χάρης.
Ἀσπάζομαι τά ἱερά ἐκεῖνα χέρια, πού ἁμαρτία δέν ἀγγίξανε καί πού μέ τό δάκτυλό τους ἔδειξαν στούς ἀνθρώπους τόν Χριστό, πού σήκωσε ἐπάνω Του τήν ἁμαρτία ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου. Προσκυνῶ ἐκεῖνα τά ὡραῖα πόδια, πού εὐαγγελίστηκαν τά ἀγαθά στούς ἀνθρώπους καί μέ τά ὁποῖα προετοιμάστηκε ἡ ὁδός τῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου. Φέρτε νά προσκυνήσω καί τήν τίμια ἁλυσίδα μέ τήν ὁποῖα δέθηκε ὁ πιό πολύτιμος καί ἀγγελόμορφος ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους. Φέρτε καί τή σεβάσμια πιατέλα ὅπου τοποθετήθηκε ἡ πολυσέβαστη καί ἀπ’ ὅλα τά χρυσάφια ἀκριβότερη Κεφαλή. Ἀκόμα ἄν ἔβρισκα δέν θ’ ἄφηνα ἀπροσκύνητο τό φονικό μαχαίρι πού μπήχθηκε στόν ἱερό τράχηλο, οὔτε θά δίσταζα νά καταφιλήσω τό χῶμα ὅπου φρουρήθηκε ὁ θησαυρός, μέ τή βεβαιότητα, ὅτι καί αὐτό θά μοῦ μετέδιδε θεία Χάρη.
Μακαριστέ τάφε καί χαρμόσυνη ταφόπετρα, πού σκέπασες τό τρισμακάριστο ἐκεῖνο σκήνωμα καί τύλιξες μέσα σου τό πολυτιμώτερο ἀπό σωρούς σμαράγδια καί μαργαριτάρια σῶμα.
Ἐκεῖ λοιπόν βρισκόταν ὁρατά ἡ συντροφιά τῶν μαθητῶν καί ἀόρατα πλήθη ἀγγέλων, εὐφημώντας, δοξάζοντας, ὑψώνοντας στόν οὐρανό καί μεταφέροντας στήν ἀτελείωτη χαρά αὐτόν πού ἔζησε σάν ἔνσαρκος ἄγγελος καί προανάγγειλε τό Μεσσία. Αὐτόν πού ὑπῆρξε γνήσιος φίλος τοῦ Κυρίου, πού ὁδήγησε στόν οὐράνιο Νυμφίο τήν Ἐκκλησία, τό ἄσβηστο λυχνάρι τοῦ ἀνεκφράστου φωτός, τή ζωντανή φωνή τοῦ Θεοῦ Λόγου, τόν ἀνώτερο ἀπ’ τούς προφῆτες, τόν μεγαλύτερο ἀπ’ ὅσους γέννησε ποτέ γυναίκα. Τέτοια λοιπόν ὅπως περιγράψαμε, εἰρηνική ἦταν ἡ ταφή τοῦ δικαίου, πρόξενος καί ἀγαλλίασης καί σωτηρίας, σ’ ὁλόκληρο τόν κόσμο.
θ. – Ἄραγε ὁ παράφρονας Ἡρώδης κατάφερε νά ξεφύγει τήν τιμωρία γιά τό ἀνουσιούργημά του στήν ὑπόλοιπη ἐπίγεια ζωή του; Ὄχι βέβαια. Ἀλλά ὅπως λέει ἡ παράδοση, γι’ αὐτό τό ἀνόμημά του, ἀφοῦ ξεσηκώθηκαν ὅλοι οἱ ὑπήκοοί του, τόν ἀπομάκρυναν ἀπό τό θρόνο του καί τόν κατέσφαξαν. Μέ αὐτόν τόν τρόπο ὁ Θεός θέλησε νά φοβίσει καί νά νουθετήσει τούς μεταγενέστερους βασιλεῖς ὥστε νά μή διαπράξουν τέτοια ἐγκλήματα. Ἀλλά ξαναγυρίζοντας στό θέμα μας ἄς ἀναφωνήσουμε ὅπως ταιριάζει στήν παρούσα ἡμέρα.
Σήμερα ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος μακαρίζεται γιατί θυσιάζει τό κεφάλι του γιά τήν ἀλήθεια καί ὁ παράνομος Ἡρώδης γελοιοποιεῖται καί ἐξευτελίζεται. Σήμερα ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος ἀπ’ ὅλους ἐγκωμιάζεται γιά τό σθεναρό ἔλεγχο καί ὁ παράφρονας Ἡρώδης θεωρεῖται ἄτιμος γιά τήν μοιχεία του. Σήμερα ἡ κεφαλή τοῦ Ἰωάννη τοῦ Προδρόμου προσφέρεται σφαχτάρι ἱερό πάνω στήν πιατέλα καί ἡ μοιχαλίδα Ἡρωδιάδα, παρά τή θέλησή της, δέχεται τήν αἰώνια καταδίκη.
Σήμερα τό αἷμα τοῦ Ἰωάννη τοῦ Προδρόμου χύνεται γιά τήν τήρηση τοῦ θείου νόμου καί αὐτός πού ἐναντιώθηκε στόν Πρόδρομο μέ τήν παρανομία δικαιολογημένα διαπομπεύεται. Σήμερα ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος ἐξαιτίας τῆς παρρησίας του πρός τόν Ἡρώδη ἀποκεφαλίζεται, γιά τήν τήρηση τῆς δικαιοσύνης.Ἔτσι μαθαίνουν οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς νά μή χωρίζουν τίς νόμιμες συζύγους τους καί ἀποδοκιμάζουν αὐτόν πού χώρισε τή γυναίκα του.
Σήμερα ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος στήνει πάνω στή γῆ πνευματικό ὁρόσημο καί προτρέπει ὅλους τούς ἄνδρες νά ἀρκοῦνται στή νόμιμη γυναῖκα τους καί νά μήν προχωροῦν παραπέρα. Σήμερα ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος κατεβαίνει στόν Ἅδη καί οἱ νεκροί μαθαίνουν τό χαρμόσυνο ἄγγελμα τῆς παρουσίας τοῦ Χριστοῦ. Σήμερα οἱ οὐρανοί εὐφράνθηκαν μέ τόν ἀποκεφαλισμό τοῦ Ἰωάννη τοῦ Βαπτιστῆ, πού θυσιάστηκε γιά τή δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ καί οἱ ἄνθρωποι πάνω στή γῆ γιορτάζουνε μέ εὐχαριστήριους ὕμνους. Καί ἔχω τή γνώμη ὅτι καί ἐμᾶς τώρα παρακολουθεῖ ἀπό τόν οὐρανό ὁ Τίμιος Πρόδρομος καί μᾶς ἀμείβει ὡς ὑμνητές του μέ θεία χαρίσματα.
Ἀνάμεσα στό χορό τῶν προφητῶν, σάν πρωινό ἀστέρι μεσουρανεῖ καί φωτίζει τό στερέωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ἀνάμεσα στούς ἀποστόλους καί πρίν ἀπ’ αὐτούς καί περισσότερο ἀπ’ αὐτούς λάμπει σάν ἥλιος μέσα στούς ἥλιους. Μέσα στούς μάρτυρες ξεχωρίζει μέ τά θαύματά του, σάν ὁλοστόλιστος μ’ ἀστέρια οὐρανός. Ἀνάμεσα στούς δικαίους στέκει περίτρανα γιά τά πολλά παθήματα πού ὑπέφερε, γιά χάρη τῆς δικαιοσύνης καί ὑψώνεται πιό ψηλά ἀπό τούς κέδρους τοῦ Λιβάνου, αὐτός πού σκόρπισε σήμερα χαρά στήν οἰκουμένη.
Γιατί, ἄν θά χαροῦν πολλοί κατά τή γέννησή του, σύμφωνα μέ τά λόγια τοῦ Εὐαγγελιστή Λουκᾶ (Λουκ. 2,10), πρέπει νά εἶναι ἀνάλογη καί ἡ εὐφροσύνη τήν ἡμέρα αὐτή τοῦ μαρτυρικοῦ τέλους, τήν ὁποία ἀξιωθήκαμε νά πανηγυρίσουμε ὅλοι ἐμεῖς, δηλαδή οἱ ἱερεῖς καί οἱ ἐρημίτες καί οἱ κοινοβιάτες καί οἱ λαϊκοί, γιατί ὅλοι ἔχουν μέρος στή χαρά πού δίνει ἡ μνήμη του. Ἰδιαίτερα ἐμεῖς πού ἐγκαταβιώνουμε σ’ αὐτό τό ἱερό μοναστήρι, ἄς ἔχομε ἀκόμα περισσότερο τίς πρεσβεῖες του, στό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Κυρίου μας.
Σ’ Αὐτόν πρέπει ἡ δόξα καί ἡ δύναμη, μαζί μέ τόν Πατέρα καί τό Πανάγιο καί Ζωοποιό Πνεῦμα, τώρα καί πάντοτε καί στούς ἀτελεύτητους αἰῶνες τῶν αἰώνων.
Ἀμήν.
Ἀπό τό βιβλίο: «Θεϊκό Λυχνάρι, ὁ Τίμιος Πρόδρομος»
Ἐκδόσεις ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ
Ἱερᾶς Μονῆς Τιμίου Προδρόμου Καρέα

[toula]

Ακούοντας ο άρχοντας του τόπου πολλά λόγια εγκωμιαστικά για τον αββά Μωυσή, αποφάσισε να πάει στη Σκήτη για να τον ιδεί. Κάποιοι μοναχοί το είπαν αυτό στον Γέροντα, κ’ εκείνος σηκώθηκε να πάει προς το Έλος.
Στο δρόμο τον συνάντησε ο άρχοντας και τον ρωτάει:
– Δεν μας λες, γέροντα, κατά πού πέφτει ο τόπος όπου έχει το κελλί του ο αββάς Μωυσής;
Εκείνος του Απαντά:
– ΤΙ θέλετε και πάτε σ’ αυτόν, που είναι ένας τρελός και αμαρτωλός;
Όταν έφτασε στην εκκλησία ο άρχοντας, λέει στους κληρικούς:
– Εγώ, όταν άκουσα τόσα για τον αββά Μωυσή, κατέβηκα ως εδώ για να τον ιδώ και στο δρόμο που ερχόμασταν μας συνάντησε κάποιος γέροντας που πήγαινε στην Αίγυπτο· τον ρωτήσαμε «πού είναι το κελλί του αββά Μωυσή» κ’ εκείνος μάς απάντησε: «τι θέλετε να πάτε σ’ αυτόν; Αυτός είναι τρελός και αμαρτωλός»!
Οι κληρικοί της εκκλησίας λυπήθηκαν πολύ ακούγοντας αυτά τα πράγματα και ρωτούν τον άρχοντα:
– Πώς ήταν αυτός ο μοναχός που είπε τέτοιες κατηγορίες για τον άγιο;
Κι εκείνοι απάντησαν:
– Ήταν ένας γέροντας ψηλός, μελαψός και φορούσε παλιά ρούχα.
Οι κληρικοί τότε είπαν:
– Αυτός ακριβώς που σας συνάντησε εκεί, είναι ο αββάς Μωυσής· αλλά επειδή δεν ήθελε να τον συναντήσετε, είπε όλ’ αυτά εναντίον του εαυτού του. Ο άρχοντας, ακούγοντας τα λόγια τούτα, αναχώρησε πολύ ωφελημένος.
***
Την ημέρα που τον χειροτονούσε Πρεσβύτερο ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας και μάλιστα την ώρα που του φορούσε τα ιερά άμφια του είπε φιλικά ότι έγινε λευκός σαν περιστέρι. Ο Μωυσής ερώτησε ταπεινά τον Πατριάρχη αν κρίνει από το εξωτερικό ή το εσωτερικό, επειδή και τα άμφια ήσαν λευκά. Ο Πατριάρχης θέλοντας να τον δοκιμάσει αν έχει πραγματική ταπείνωση, είπε κρυφά στους κληρικούς να τον διώξουν από το σκευοφυλάκιο. Έτσι, όταν παρουσιάστηκε εκεί μετά την θεία Λειτουργία, τον έδιωξαν βρίζοντας τον. Ο Μωυσής έφυγε αμέσως χωρίς καμιά αντιλογία. Ένας από αυτούς, που τον ακολούθησε κρυφά για να δει αν του κακοφάνηκε, τον άκουσε να μονολογεί μεμφόμενος τον εαυτό του: "Καλά σού κάνανε, σποδόδερμε μελανέ". Αφού δεν είσαι άνθρωπος, τί γυρεύεις με τους ανθρώπους;»
* * *
Αρχάριος ακόμη στη μοναχική ζωή ο Μωυσής ο Αιθίοψ, πολεμήθηκε από σαρκική επιθυμία.
Πήγε τότε, ταραγμένος να εξομολογηθή στον Αββά Ισίδωρο.
Ο Γέροντας τον άκουσε με συμπάθεια κι αφού του έδωσε τις συμβουλές που έπρεπε, του είπε να γυρίση πίσω στο κελλί του. Επειδή όμως εκείνος δίσταζε ακόμη, μήπως επιστρέφοντας του ανάψη πάλι η φλόγα της κακής επιθυμίας, ο Αββάς Ισίδωρος τον πήρε από το χέρι και τον ανέβασε σ’ ένα μικρό δωμάτιο, που είχε πάνω από το κελλί του.
– Κύτταξε εδώ, του είπε, δείχνοντάς του προς τη δύσι.
Είδε τότε ο Μωυσής ένα ολόκληρο στράτευμα από πονηρά πνεύματα με τεντωμένα τόξα, έτοιμα για πόλεμο και τρόμαξε.
– Κύτταξε τώρα προς την ανατολή, είπε πάλι ο Γέροντας.
Μυριάδες Αγγέλων σε στρατιωτική παράταξι ήσαν έτοιμοι ν’ αντιμετωπίσουν τον εχθρό.
Όλοι αυτοί, του είπε ο Αββάς Ισίδωρος, είναι σταλμένοι από τον θεό να βοηθήσουν τον αγωνιστή. Βλέπεις πως οι υπερασπισταί μας είναι πολύ περισσότεροι και ασυγκρίτως
ισχυρότεροι από τους εχθρούς μας;
Ο Μωυσής ευχαρίστησε με την καρδιά του τον θεό γι’ αυτή την αποκάλυψι και παίρνοντας θάρρος, γύρισε στο κελλί του να συνέχιση τον αγώνα του.
Από τα Γεροντικά