"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Η αληθής προσευχή προς τον αληθινόν Θεόν είναι κοινωνία μετά του Πνεύματος του Θεού, το Οποίον προσεύχεται εν ημίν.
Τούτο δίδει εις ημάς να γνωρίσωμεν τον Θεόν· οδηγεί το πνεύμα ημών εις κατάστασιν θεωρίας της αιωνιότητος.
Κράττει στερρώς τον νουν εν τω Θεώ και θα έλθη στιγμή κατά την οποίαν ο αθάνατον Πνεύμα θα εγγίση την καρδίαν.
Ώ, η επαφή αύτη του Αγίου των Αγίων!
Είναι αδύνατον να συγκριθή μεθ’ οιουδήποτε άλλου:
Αρπάζει το πνεύμα ημών εις τον χώρον του ακτίστου Είναι· τιτρώσκει την καρδίαν δι’ αγάπης, διαφόρου εκείνης, ήτις συνήθως εννοείται υπό την λέξιν ταύτην.
Το Φως της αγάπης ταύτης εκχέεται προς πάσαν την κτίσιν, προς όλον τον κόσμον των ανθρώπων…
Το ζωοποιόν Πνεύμα του Θεού επισκέπτεται ημάς, όταν ημείς διαμένωμεν εν καταστάσει ταπεινού ανοίγματος προς Αυτόν.
Δεν παραβιάζει την ελευθερίαν ημών· περιβάλλει ημάς τοσούτον ιλαρώς, ώστε δυνάμεθα και να μη παρατηρήσωμεν Αυτό παραχρήμα.
Δεν πρέπει να αναμένωμεν ότι ο Θεός θα εισβάλη εντός ημών δια της βίας, άνευ της ημετέρας συγκαταθέσεως.
Ώ, ουχί:
Σέβεται τον άνθρωπον, ταπεινούται ενώπιον αυτού:
Η αγάπη Αυτού είναι ταπεινή· αγαπά ουχί αφ’ υψηλού, αλλ’ ως στοργική μήτηρ το εαυτής πάσχον βρέφος.
Είναι «Πυρ καταναλίσκον», Φως απρόσιτον. Έρριψε το Πυρ Αυτού εις την γην και φλέγει τας καρδίας ημών.
Αρχιμανδρίτου ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ (Σαχάρωφ), ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ, ΕΚΔ. ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΣΣΕΞ ΑΓΓΛΙΑΣ 1993.

Στό Δοξαστικό τῶν Αἴνων τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἡ Ἐκκλησία ψάλλει:
«Αὐτόν ἀσπασώμεθα τῇ χαρᾷ καί τῷ φόβῳ΄ φόβῳ διά τήν ἁμαρτίαν, ὡς ἀνάξιοι ὄντες χαρᾷ δέ διά τήν σωτηρίαν, ἥν παρέχει τῷ κόσμῳ, ὁ ἐν αὐτῷ προσπαγείς Χριστός ὁ Κύριος».
Στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ βλέπουμε τί ἐμεῖς ἐκάναμε στόν Κύριο καί Θεό μας.
Πόση ἀνταρσία, ἀχαριστία καί ἀγνωμοσύνη ἐκφράσαμε.
Στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ ὅμως βλέπουμε καί τί ὁ Θεός ἔκανε γιά μᾶς καί πόσο μᾶς ἀγαπᾶ, ὥστε νά σταυρωθῇ γιά τούς σταυρωτάς του.
Αὐτά τά δύο συναισθήματα, ὁ πόνος καί ἡ χαρά, ἡ κατά τούς ἁγίους Πατέρας χαρμολύπη, διαποτίζει τήν ὑμνολογία τῶν ἁγίων αὐτῶν ἡμερῶν, ἀλλά καί τήν ζωή ὅσων αἴρουν τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου «καθ’ ἡμέραν» (Λουκ.θ΄, 23) ὡς γνήσιοι μαθηταί του.
Ἔχοντες τήν μνήμη τῶν ἁμαρτιῶν μας καί τῶν ἁμαρτιῶν ὅλου τοῦ κόσμου, πού «ἀνασταυρώνουν» (Ἑβρ. στ΄, 6) τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, κρατοῦμε τόν ἑαυτό μας σέ μετάνοια, ταπείνωσι, συντρετιμμένη καρδιά.
Βλέπουμε πόσο βαθύ εἶναι τό σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας πού καλύπτει τόν κόσμο.
Ἔχοντες πάλι τήν μνήμη τῆς σταυρικῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ὡς πάμφωτος ἥλιος διαπερνᾶ τό σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας, δέν ἀπελπιζόμεθα, δέν ἀποκάμνουμε.
Γνωρίζουμε ὅτι ὁ Κύριος μᾶς ἀγαπᾶ ἔτσι πού εἴμεθα, μέ τήν ἁμαρτία μας καί τήν ἀρρώστεια μας, γιά νά γίνουμε ὅπως Ἐκεῖνος μᾶς θέλει καί μᾶς ἔχει προορίσει: υἱούς Θεοῦ καί κατά χάριν θεούς.
Ἔτσι, ἡ προσευχή δέν εἶναι μόνο τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν» ἀλλά καί τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον τόν κόσμο σου».
Μήπως γιά νά ζῇ συνεχῶς σ’ αὐτό τό χαροποιό πένθος δέν ἐνδύεται καί ὁ μοναχός τό πένθιμο μοναχικό σχῆμα, ὅπως τόσο χαρακτηριστικά διαλαμβάνει καί ἡ Ἀκολουθία τῆς κουρᾶς τοῦ Μεγαλόσχημου Μοναχοῦ;
Μακάριοι οἱ Χριστιανοί πού πονοῦν γιά τόν πόνο πού πρακάλεσε ἡ ἁμαρτία στόν Χριστό.
Μακάριοι οἱ Χριστιανοί πού χαίρουν, γιατί ὁ Χριστός ἐνίκησε μέ τήν ἀγάπη Του τήν ἁμαρτία, τόν διάβολο, τόν θάνατο, καί ἀπέδειξε ὅτι αὐτός ἔχει τόν τελευταῖο λόγο στήν ζωή μας καί στήν ἱστορία.
Γι’ αὐτό ἠμποροῦμε νά χαιρώμεθα. Ὁ Σταυρωθεῖς εἶναι ὁ Ἀναστάς Κύριος. Ἡ ἀγάπη Του ἔλαψε στόν Σταυρό Του καί ἐθριάμβευσε μέ τήν Ἀνάστασί Του. Ὁ Σταυρωθείς καί Ἀναστάς Κύριος εἶναι ὁ Σωτήρ μας.
Αὐτῷ ἡ δόξα καί ἡ τιμή καί ὁ αἶνος καί ἡ προσκύνησις εἰς τούς αἰῶνας.
Αρχ. Γεωργίου Καψανη.

Μην νομίσεις, ότι επειδή 3 μέρες εγκρατεύτηκες και νήστεψες τρομάζεις μ’ αυτό τον σατανά.

Να σε κατηγορήσουν και να μην μιλήσεις,
να σε βρίσει ο άλλος και να μην μιλήσεις,
να σε ταράξει ο άλλος και να υπομείνεις,
αυτό είναι το τέλειο και αυτό πειράζει το σατανά.

Γιατί αν έχεις όλες τις αρετές, δεν έχεις όμως ταπεινοφροσύνη, τίποτα δεν έκανες.

Όσιος Άνθιμος Χίου

Μήπως τελικά η προσευχή σου δεν έμεινε αναπάντητη;

Κάθε βράδυ, ο Αντώνης περνούσε από την μικρή εκκλησία του χωριού.

Άναβε ένα κερί, στεκόταν για λίγο μπροστά στην εικόνα και έφευγε.

Το ίδιο έκανε χρόνια.

Ένα βράδυ, ένας παλιός του φίλος τον περίμενε έξω.

-Ακόμη προσεύχεσαι γι’ αυτό;

Ο Αντώνης χαμογέλασε κουρασμένα.

-Ακόμη.

-Και δεν κουράστηκες;

Έμεινε για λίγο σιωπηλός.

-Κουράστηκα… Αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να ελπίζω.

Ο φίλος του τον κοίταξε.

-Ξέρεις τι σκέφτομαι καμιά φορά; Μπορεί να νομίζεις πως τόσα χρόνια προσεύχεσαι και δεν αλλάζει τίποτα. Αλλά εγώ σε γνώρισα τότε που άρχισες να ζητάς αυτό το πράγμα. Και σε βλέπω σήμερα.

Ο Αντώνης τον κοίταξε απορημένος.

-Τι εννοείς;

-Τότε θύμωνες με όλους. Σήμερα συγχωρείς πιο εύκολα.

Τότε ήθελες να γίνουν όλα όπως τα ήθελες εσύ. Σήμερα λες «ας γίνει όπως θέλει ο Θεός».

Τότε, όταν δυσκολευόσουν, έκλεινες την πόρτα και δεν μιλούσες σε κανέναν. Σήμερα, αν δεις κάποιον να πονά, κάθεσαι δίπλα του.

Σταμάτησε για λίγο.

-Μήπως τελικά η προσευχή σου δεν έμεινε αναπάντητη; Μήπως απλώς η απάντηση δεν ήταν αυτή που περίμενες;

Ο Αντώνης δεν μίλησε.

Κοίταξε προς την πόρτα της εκκλησίας.

Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.

-Ίσως… είπε τελικά. Ίσως τόσα χρόνια ζητούσα από τον Θεό να αλλάξει την ζωή μου, κι Εκείνος άρχισε αλλάζοντας εμένα.

Και εκείνο το βράδυ, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, άναψε το κερί του χωρίς να ζητήσει τίποτα.

Μόνο ψιθύρισε:

«Σ’ ευχαριστώ, Θεέ μου, που ακόμη κι όταν δεν καταλάβαινα, Εσύ ήσουν εδώ.»

Ίσως κάποιες προσευχές να μην καθυστερούν.

Ίσως απλώς ο Θεός να εργάζεται πρώτα εκεί που δεν κοιτάζουμε: μέσα μας.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

“…η ελευθερία βρίσκεται σε μια πολύ απλή κίνηση”

Ένας άνθρωπος κρατούσε σφιχτά ένα σκοινί.
Στην άλλη άκρη του υπήρχε ένας άνθρωπος που τον είχε πληγώσει.
Τον είχε αδικήσει, τον είχε απογοητεύσει, του είχε πει λόγια που δεν ξεχνιούνται.

Κάθε φορά που κάποιος του έλεγε:

«Άφησέ τον…»

εκείνος απαντούσε:

«Δεν μπορώ. Πρέπει κάποτε να καταλάβει τι μου έκανε.»

Κι έτσι κρατούσε το σκοινί.

Μέρες.

Μήνες.

Χρόνια.

Το χέρι του γέμισε πληγές.
Τα δάχτυλά του μάτωναν.
Κι όμως δεν το άφηνε.
Ώσπου μια μέρα ένας γέροντας τον ρώτησε:

«Ποιος κρατά ποιον;»

«Εγώ τον κρατάω», απάντησε.

Ο γέροντας κούνησε το κεφάλι.

«Κοίτα τα χέρια σου.»

Ο άνθρωπος τα κοίταξε.

Ήταν γεμάτα πληγές.

«Τόσα χρόνια νομίζεις πως κρατάς εκείνον», του είπε ο γέροντας.

«Μα δεν κατάλαβες πως κρατώντας το σκοινί… δεν τον άφηνες να φύγει από την ζωή σου. Δεν άφηνες εσύ τον εαυτό σου να φύγει από την ζωή του.»

Ο άνθρωπος σώπασε.

Κοίταξε για τελευταία φορά την άλλη άκρη του σκοινιού.

Και τότε…

το άφησε.

Δεν ακούστηκε τίποτα.

Μόνο μια βαθιά ανάσα.

Γιατί κατάλαβε πως μερικές φορές περιμένουμε χρόνια να ελευθερωθούμε από ανθρώπους που μας πλήγωσαν…
ενώ η ελευθερία βρίσκεται σε μια πολύ απλή κίνηση:

να πάψεις να τους κρατάς μέσα σου.

Δεν χρειάζεται να τους μισήσεις.

Δεν χρειάζεται να τους εκδικηθείς.

Δεν χρειάζεται καν να περιμένεις να ζητήσουν συγγνώμη.

Άφησέ τους στον Θεό.

Και πάρε πίσω την καρδιά σου.

Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που έφυγαν από την ζωή σου πριν από χρόνια… αλλά εξακολουθούν να κατοικούν μέσα σου επειδή εσύ τους κρατάς ακόμη.

Άφησε το σκοινί.

Όχι επειδή εκείνοι το αξίζουν.

Αλλά επειδή εσύ αξίζεις να είσαι ελεύθερος.

Και ίσως εκείνη ακριβώς τη στιγμή που θα το αφήσεις…

να καταλάβεις πως ο Θεός δεν σου ζητούσε να κερδίσεις εκείνον τον άνθρωπο.

Σου ζητούσε να ξαναβρείς εσύ τον εαυτό σου.

www.orthmad.gr

Άρπαζε στην αγκαλιά σου την Εικόνα της Παναγίας σαν να είναι ζωντανή η Παναγία, σαν την μανούλα σου όταν ήσουν μικρή. Λέγε της όλο τον πόνο σου… Όταν Την πλησιάζω, σαν μαγνήτης με τραβάει κατά πάνω Της…

“Δεν σου είπα να έχεις την ελπίδα σου σε μένα; γιατί αποθαρρύνεσαι;”!

Κάποτε, όταν τον ενοχλούσε [τον όσιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή] η δύσπνοια εξαιτίας της αρρώστιας του, τον άκουσα να σιγομιλάει μόνος του στο κελλί του. Με την παρρησία που μας χάριζε, μπήκα μέσα μόνος μου να δω με ποιον μιλάει και τι λέει, γιατί ήξερα ότι δεν ήταν άλλος εκεί αυτή την ώρα.
Τότε τον βρήκα να κρατάει στην αγκαλιά του μία εικόνα της Δέσποινάς μας Θεοτόκου. Την ασπαζόταν και της μιλούσε: «Δέσποινά μου, Δέσποινά μου, μη με εγκαταλείπεις· εγώ σε ασπάζομαι στην εικόνα Σου και Συ με χάϊδεψες ζωντανή»! και ήταν όλος δάκρυα.
– Μιλάς, Γέροντα, με την Κυρία μας, του λέω. Τι της είπες, Γέροντα, πες μου σε παρακαλώ.
Μου το είχε πει και άλλη φορά, αλλά το είχα λησμονήσει, και μου λέει:
– Στο παρελθόν με την εικόνα Της αυτή η Δέσποινά μας πολύ με είχε παρηγορήσει, όταν είχα πειρασμούς. Αυτά τώρα θυμάμαι και Την παρακαλώ. Κάποτε όταν ήμουν στην Μικρή Αγία Άννα πριν να έρθετε εσείς, πλήθυναν οι πειρασμοί και οι θλίψεις και η μόνη μου παρηγοριά ήταν η Παναγία μας.
Πήγαινα στο εκκλησάκι μας, όπου είχα αυτή την εικόνα στο τέμπλο. Εκεί μπροστά Της προσευχόμουν και Την παρακαλούσα, καθώς μόνη Της μου είχε υποσχεθεί να έχω την ελπίδα μου σε Αυτήν. Όταν κατά την διάρκεια των πειρασμών κρύψει η Χάρις την αισθητή παρουσία Της, τότε αυξάνει η αγωνία και ο άνθρωπος με περισσότερο δέος παρακαλεί· «τάχυνον ως οικτίρμων και σπεύσον ως ελεήμων εις την βοήθειαν ημών, ότι δύνασαι βουλομένη» έκραζα «και που λοιπόν εύροιμεν άλλην αντίληψιν, ει μη προς Σε την εύσπλαγχνον, των ψυχών και σωμάτων ιατρόν»;
Και, ενώ ευρισκόμουν συγκεντρωμένος και έκλαιγα μπροστά στην εικόνα Της αυτή, αισθάνθηκα όπως και άλλοτε την παρουσία της αντιλήψεώς Της.
Ο χώρος στο εσωτερικό της εκκλησίτσας εκείνης ήταν στενός (η απόσταση από το τέμπλο ως το στασίδι που στεκόμουν ήταν μόλις ένα μέτρο). Τότε είδα την εικόνα Της που άστραψε με θαυμαστό φως και, η θεία μορφή Της πήρε κανονικές διαστάσεις.
Η Παναγία μας δεν ήταν πλέον εικόνα, αλλά ζωντανή, ολόσωμη, υπέρφωτη, ηλιόμορφη, με την διπλή Της πάντοτε ιδιότητα: Μητροπαρθενική.
Είδα δε ο ταπεινός τόσο, όσο επέτρεπε η θνητότητά μου και με σεβασμό γύρισα το πρόσωπό μου προς την γη. Δεν μπορούσα άλλο να κοιτάξω, γιατί το πανάγιο Βρέφος της ο γλυκύτατος Ιησούς μας τον οποίο κρατούσε στην αγκαλιά Της άστραφτε περισσότερο από τον ήλιο, κατά το Θεοπρεπές μεγαλείο Του. Γέμισε τόσο την ευτέλειά μου με την αγάπη Του, ώστε αγνοούσα εντελώς τον εαυτό μου και μόνο θαύμαζα.
Τότε άκουσα την μυρίπνοη και γλυκύτερη από μέλι φωνή Της να μου λέει:
«Δεν σου είπα να έχεις την ελπίδα σου σε μένα; Γιατί αποθαρρύνεσαι; Να, πάρε τον Χριστό»! Άπλωσε την μακαρία αγκαλιά Της προς εμένα και το πανάγιο Βρέφος με πλησίασε, όσο που να μπορεί ο άνθρωπος να το φτάσει!
Εγώ επειδή από την έκπληξή μου δεν τολμούσα να κάνω καμία κίνηση, άπλωσε ο πανάγαθος Ιησούς μας το χεράκι Του και με χάιδεψε τρεις φορές στο μέτωπο και στο κεφάλι! Γέμισε η ψυχή μου αγάπη αμέτρητη και φως, που δεν μπορούσα να σταθώ πλέον στα πόδια μου.
Έπεσα κάτω και με πόθο και δάκρυα φιλούσα το μέρος, όπου στεκόταν η Βασίλισσα των όλων, γιατί επανήλθε πάλι πίσω στην εικόνα Της και άφησε σε μένα την παρηγοριά και την ευωδία Γης. Ευωδίαζε για πολύ καιρό το μέρος εκείνο που είχε πατήσει, θυμίζοντας συνεχώς την μακαρία υπόσχεσή Της!
Να, αυτά τώρα της ξαναθυμίζω και ότι δεν ξέχασα την επαγγελία Της, που δεν είναι άλλη πια παρά να με πάρει από αυτή την ζωή στην βασιλεία του Υιού της Αγάπης Της!

Η Παναγία μας παντού προλαβαίνει, και όποιος μετά θερμότητος την φωνάζει, του δίδει πλουσίως την Χάρη της. Είναι μεσίτης εις όλους, ότι ηξιώθει να γεννήσει τον Κύριον, να γίνει Μητέρα Θεού. Τον βαστάζει εις την αγκάλην Της και διαρκώς Τον Παρακαλεί.
Και εμείς οι αμαρτωλοί, διότι δεν έχομεν παρρησίαν να προστρέξωμεν εις τον Θεόν ευθύς εξαρχής, φωνάζομεν την Μανούλα Του, ότι Αυτή μας αναγεννά, Αυτή μεσιτεύει, Αυτή μας προστατεύει εις όλας τας θλίψεις μας. Είναι προστάτης και βοηθός, είναι πασών των Αγγέλων τιμιωτέρα και εδοξοτέρα, φέρουσα τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος. Μα είναι, και τόσον καλή, τόσο γλυκειά, όπου σε κάθε στιγμή θέλεις να την ασπάζεσαι, και αντλείς παρήγορον Χάριν.
Όσο περισσότερρον αγαπάς, τόσον περισσότερον αγαπάσαι….

«Δε μπορώ ν’ ασπασθώ μια φορά την εικόνα της Παναγίας και να την αποχωριστώ. Όταν Την πλησιάζω, σαν μαγνήτης με τραβάει κατά πάνω Της. Και πρέπει να είμαι μόνος, γιατί θέλω ώρες να Την ασπάζομαι. Λες και γεμίζει η ψυχή από μια ζωντανή πνοή και από τόση χάρη, που δε μ’ αφήνει να φύγω. Αγάπη, έρωτας Θεού, φωτιά που καίει! Κι αν είναι θαυματουργή η εικόνα, με το που μπαίνεις μες στην εκκλησία, σε καταλαμβάνει αυτό το φαινόμενο και αναδύει τόση ευωδιαστή πνοή, που μένεις εκστατικός και λες ότι δεν βρίσκεσαι στον εαυτό σου, αλλά μέσα σ’ ένα ευωδιαστό Παράδεισο!…»
Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής (1898–1959), «Έκφρασις Μοναχικής Εμπειρίας», Επιστολή ΛΔ΄ (34η), σελ. 202-203.

Άρπαζε εις την αγκαλιά σου την Εικόνα της Παναγίας ως να είναι ζώσα η Παναγία, ωσάν την μανούλα σου όταν ήσουν μικρή.
Λέγε της όλον τον πόνον σου και βρέχε την με τα δάκρυά σου τα καθαρά και θα εξαντλής παράκλησι συνεχή.
Η Παναγία είναι η μεγαλυτέρα ασφάλεια του ανθρώπου. Και είναι αδύνατον ένας άνθρωπος να κάνη ευχή και να μην ανακαλύψει την Παναγία μέσα εις την ζωήν του…

https://iconandlight.wordpress.com/

Θεία Κοινωνία (Αγίου Ιωάννη Χρυσοστόμου)

Και σαν έρθει η στιγμή της θείας Κοινωνίας και πρόκειται να πλησιάσεις την αγία Τράπεζα, πίστευε ακλόνητα πως εκεί είναι παρών ο Χριστός, ο Βασιλιάς των όλων. Όταν δεις τον ιερέα να σου προσφέρει το σώμα και το αίμα του Κυρίου, μη νομίσεις ότι ο ιερέας το κάνει αυτό, αλλά πίστευε ότι το χέρι που απλώνεται είναι του Χριστού. Αυτός που λάμπρυνε με την παρουσία Του την τράπεζα του Μυστικού Δείπνου, Αυτός και τώρα διακοσμεί την Τράπεζα της θείας Λειτουργίας. Παραβρίσκεται πραγματικά και εξετάζει του καθενός την προαίρεση και παρατηρεί ποιος πλησιάζει με ευλάβεια ταιριαστή στο άγιο Μυστήριο, ποιος με πονηρή συνείδηση, με σκέψεις βρωμερές και ακάθαρτες, με πράξεις μολυσμένες.

Αναλογίσου, λοιπόν, κι εσύ ποιο ελάττωμά σου διόρθωσες, ποιαν αρετή κατόρθωσες, ποιαν αμαρτία έσβησες με την εξομολόγηση, σε τί έγινες καλύτερος. Αν η συνείδησή σου σε πληροφορεί ότι φρόντισες αρκετά για την επούλωση των ψυχικών σου τραυμάτων, αν έκανες κάτι περισσότερο από τη νηστεία, κοινώνησε με φόβο Θεού. Αλλιώς, μείνε μακριά από τα άχραντα Μυστήρια. Και όταν καθαριστείς απ’ όλες τις αμαρτίες σου, τότε να πλησιάσεις.

Να προσέρχεστε, λοιπόν, στη θεία Κοινωνία με φόβο και τρόμο, με συνείδηση καθαρή, με νηστεία και προσευχή. Χωρίς να θορυβείτε, χωρίς να ποδοπατάτε και να σπρώχνετε τους διπλανούς σας. Γιατί αυτό αποτελεί τη μεγαλύτερη τρέλα και τη χειρότερη περιφρόνηση των θείων Μυστηρίων.

Πες μου, άνθρωπε, γιατί κάνεις θόρυβο; Γιατί βιάζεσαι; Σε πιέζει τάχα η ανάγκη να κάνεις τις δουλειές σου; Και σου περνάει άραγε, την ώρα που πας να κοινωνήσεις, η σκέψη ότι έχεις δουλειές; Έχεις μήπως την αίσθηση ότι είσαι πάνω στη γη; Νομίζεις ότι βρίσκεσαι μαζί με ανθρώπους και όχι με τους χορούς των αγγέλων; Μα κάτι τέτοιο είναι δείγμα πέτρινης καρδιάς.

Σας πα­ρα­κα­λώ να εφαρ­μό­σε­τε αυ­τήν την εν­το­λήν: Όσον μπο­ρεί­τε να καλ­λιερ­γή­σε­τε την αγά­πην προς το πρό­σω­πον του Χρι­στού σε τέ­τοιο ση­μείο, που όταν θα προ­φέ­ρε­τε το όνο­μά Του, να τρέ­χουν δά­κρυα από τα μά­τια σας. Η καρ­διά σας πρέ­πει να καί­γε­ται πραγ­μα­τι­κά. Τότε Αυ­τός θα γί­νει ο Δά­σκα­λός σας. Αυ­τός θα εί­ναι ο Οδη­γός σας, ο Αδελ­φός σας, ο Πα­τέ­ρας σας και ο Γέ­ρον­τάς σας.

Άγιος Αμφιλόχιος Μακρής

Θα το λέω μέχρι να πεθάνω. Δεν κάνουν όλοι για γονείς.
Δεν το λέω μόνο για τους γονείς της 12χρονης αλλά γενικά. Πρέπει το παραμυθάκι του στυλ «Άντε να παντρευτείς να κάνεις παιδάκια και σε μένα εγγονάκια για να περνάμε καλά!» να τελειώσει. Δεν κάνουν όλοι για όλα. Τελεία και παύλα. Πρέπει στα παιδιά να μιλάμε για τον γάμο και την τεκνογονία ως κάτι πολύ σημαντικό, να μπαίνουν σε μία παιδαγωγία και φυσικά σε επιλογές. Αυτό το αδιάκριτο αφήγημα «Κάνε παιδιά είναι ευλογία» πρέπει επιτέλους να λάβει τέλος.
Τα παιδιά είναι ευλογία όταν κι εσύ είσαι σε ένα επίπεδο, ώστε αυτή η ευλογία να καρποφορήσει και να μην πάει στον γκρεμό. Το ότι κάποιος έχει γεννητικά όργανα λειτουργικά, δεν σημαίνει ότι μπορεί να μεγαλώσει και να πάρει την ευθύνη κάποιου ανθρώπου. Δεν ξέρω ποιος θα του το πει αυτό.
Συνεχίζω…. Τα παιδιά είναι ευλογία όταν εσύ και ο άνθρωπός σου είστε σε μια ευλογημένη πνευματική, ψυχολογική κατάσταση και ο γάμος έχει γερές βάσεις και θεμέλια. Αν τα πράγματα δεν ξεκινήσουν έτσι και ξεκινήσουν με το στυλ «Έλα μωρέ, αφού παντρευτήκαμε ας κάνουμε 2 – 3 παιδάκια, χαρά είναι !» τότε στο μέλλον θα μαζεύουμε πολλά διαλυμένα κομμάτια από όλη την οικογένεια. Υπάρχουν κάποια ζευγάρια που δεν θέλουν να κάνουν παιδιά συνειδητά, όχι επειδή θέλουν να πηγαίνουν διακοπές και να γλεντάνε, αλλά έχουν ένα βάθος και επίγνωση της αναξιότητάς τους και έστω έχουν διαπιστώσει μέσα τους κάποια πράγματα που ξέρουν ότι θα είναι μεγάλο αγκάθι για μια τέτοια ευθύνη. Τους αγαπάμε και αυτούς. Μην ξεχνάμε, κάνω παιδί σημαίνει ότι είμαι έτοιμος να μεγαλώσω έναν Άγιο και όχι να έχω ένα προϊόν για να βγάζω φωτογραφίες στο Instagram.
Όταν ήμουν μικρός σε μια από τις διάφορες συζητήσεις με τον πατέρα μου, του έλεγα ότι πρέπει να γίνει μια επιτροπή που να δίνει ένα χαρτί στα ζευγάρια σαν πρόταση-συμβουλή αν κάνουν για γονείς ή όχι. Μου είπε ο πατέρας μου ότι είμαι ακραίος. Ήμουν μικρό παιδί και δεν ήξερα τι σημαίνει ακρότητα, αλλά του απάντησα ότι έτσι θα αποφεύγεται το γεγονός τα παιδάκια που θα γεννιούνται να έχουν κακούς γονείς.
Κακός γονιός δεν είναι αυτός που βιάζει μόνο το σώμα αλλά και αυτοί που βιάζουν και την ψυχή με διάφορους τρόπους. Με τρόπους τοξικούς, όπως στάζει ένα δηλητήριο σε μια πληγή. Γονείς που θεωρούν ότι έχουν πάντα δίκιο, που θέλουν να ελέγχουν τις ζωές των παιδιών τους. Γονείς που ταϊζουν τα παιδιά τους σανό και θεωρούν καμάρι ένα χαρτί Πανεπιστημίου στον τοίχο, έναν καλό γάμο, και το όνομά τους στο εγγονάκι τους. Γονείς που κάνουν τα πάντα για το σώμα των παιδιών τους αλλά αδιαφορούν για την ψυχή τους. Και αυτό ΒΙΑ ΕΙΝΑΙ! Βασικά, σύμφωνα με κάποιους πατέρες της Εκκλησίας, είναι ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ.
Ως Ιερέας, κουβέντιασα με πολλά ζευγάρια, μέσα από τα μυστήρια του γάμου και της βαπτίσεως αλλά και γενικά σε παρέες. Πολλά ζευγάρια ήθελαν ψυχίατρο στην καλύτερη των περιπτώσεων. Μόλις μου έλεγαν κάποιες περιπτώσεις ότι θέλουν παιδιά, με έπιανε τρόμος με τις απόψεις που είχαν, τις αντιλήψεις για τη ζωή και τη συμπεριφορά του ενός προς τον άλλον. Να σου λέει ο μέλλων σύζυγος «Πάτερ εγώ αν κάνω αγόρι με τη σύζυγο θα το πηγαίνω σε γυναίκες από μικρό παιδί για να μην μου γίνει γκέι». ΟΧΙ φίλε ΔΕΝ κάνεις για πατέρας.
Ο άνθρωπος λέει τη φράση «θα παντρευτώ και θα κάνω παιδιά» αδιάκριτα, όπως λέει ένας νέος «Όταν θα πάω 18 θα πάρω δίπλωμα και αμάξι». Κάτσε ρε φίλε, έκατσες να σκεφτείς ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ για γονιός;
Δεν έχω ακούσει μέχρι τώρα κανέναν να πει «Πάτερ μου δεν ξέρω αν κάνω για γονιός, δεν ξέρω, ψάχνω λίγο το μέσα μου», «Έχω κάποια ψυχολογικά πάτερ, φοβάμαι μήπως τα μεταβιβάσω στα παιδιά μου και δεν μπορώ όλο αυτό να το διαχειριστώ, δεν ξέρω αν κάνω για γονιός», «Πάτερ παντρεύτηκα, αλλά θέλω να δω αν με τη σύζυγο αν μπορούμε να σηκώσουμε κάτι τέτοιο, βλέπω ότι η γυναίκα μου δεν μπορεί, έχει θέματα πολλά, ίσως να δούμε κάποιον ειδικό».
Πουθενά αυτογνωσία, πουθενά επίγνωση. Όλοι κάνουν για όλα. «Ξερολίαση» παντού, αξιότητα παντού και σε όλα αυτά κολλάμε και ένα «θα βοηθήσει ο Θεός» έτσι για την «ευλογία» του πράγματος.
Κι από όσους γίνονται γονείς, ελάχιστοι ψάχνονται και αναρωτιούνται : «Καλά, είναι ένα θέμα που δεν το γνωρίζω. Μήπως πρέπει να αποκτήσω κάποια γνώση ή να πάρω βοήθεια από ειδικούς;». ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ ! Θα ρωτήσουμε την πεθερά και τη γιαγιά! Και να λέμε ότι το παιδί μας είναι το καλύτερο και ότι είναι μια χαρά, άσχετα αν χρειάζεται ίσως κάποια ψυχιατρική βοήθεια.
Ξέρω οικογένειες που έκαναν πολλά παιδιά επειδή απλά το «είπε ο γέροντας» και τώρα άλλοι είναι με ψυχοφάρμακα ή άλλοι είναι σε διάλυση. Φυσικά υπάρχουν και ευλογημένες πολύτεκνες οικογένειες, αλλά είπαμε, δεν κάνουν όλοι για όλα. Εξάλλου η πολυτεκνία είναι χάρισμα. Κι επειδή πολλοί θα επιτεθούν για τα περί τεκνογονίας που λένε οι πατέρες της Εκκλησίας , έχω να συμπληρώσω ότι οι πατέρες τα έλεγαν αυτά σε ζευγάρια συνειδητοποιημένα που μπήκαν συνειδητά στον Εκκλησιαστικό γάμο, την πνευματική ζωή κλπ. Όχι σε ζευγάρια του «ό,τι να ΄ναι». Και φυσικά αν δεν κάνεις παιδιά για τον χ, ψ λόγο, έχεις το σόϊ και τις θείτσες να στο κοπανάνε κάθε λεπτό λες και το ζευγάρι είναι καταραμένο, άσε που σου δίνουν και ένα κιλό μαντζούνια να δοκιμάσεις για να πετύχει η «συνταγή».
Το αν θα παντρευτείς, αν θα κάνεις παιδιά, πόσα παιδιά θα κάνεις, τι επάγγελμα θα ακολουθήσεις είναι ΑΥΣΤΗΡΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ, μέσα φυσικά από διαδικασίες που οφείλουμε να εξετάσουμε σε βάθος. Μια επιλογή σύμφωνα με τις δυνάμεις και άλλες προϋποθέσεις, ανάμεσα στο ζευγάρι ως ζευγάρι και ξεχωριστά στις προσωπικότητές τους. Δεν είναι επιλογή της υπακοής στον γέροντα. Να συνέλθουμε κάποια στιγμή.
Με μια απλή φράση, αν και το θέμα είναι τεράστιο και έχει βάθος: «Άνθρωπος που δεν θέλει να βλέπει τα λάθη μέσα του ώστε να τα διορθώνει, δηλαδή να λειτουργεί μέσα του ή μετάνοια και η αυτομεμψία, δεν θα μπορέσει να μεγαλώσει σωστά ένα παιδί και να πάρει τέτοια ευθύνη.». Τελεία και Παύλα. Θα γίνει ένας γονιός που απλά θα ταϊζει μεγαλώνοντας ένα φίλαυτο τέρας όπως είναι ο ίδιος ο γονιός οπότε θα πάει τρένο το βασίλειο. Ευτυχώς όμως υπάρχει και το πετραχείλι που μέσα απο εκεί γίνονται μεταμορφώσεις.
Ζητούνται άνθρωποι με επίγνωση και αυτογνωσία. Αγγελία με χρυσά γράμματα !!!!
Καλά μυαλά που έλεγε και η γιαγιά μου !
π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh . gr Λιγότερα
euxh.gr - Δεν κάνουν όλοι για γονείς . . .

Με κούρασες και σε κούρασα εαυτέ μου.
Υπάρχει μια κούραση που δεν προέρχεται από όσα μας συμβαίνουν, αλλά από αυτό που είμαστε.
Το ξέρω καλά. Από μικρό παιδί παλεύω με το άγχος, τον φόβο, την αγωνία. Πέρασαν χρόνια, θεραπείες, προσευχές, στιγμές πίστης και στιγμές μεγάλης απογοήτευσης. Και σήμερα, στα 51 μου, υπάρχουν ακόμη μέρες που αναρωτιέμαι: «Τόσο δρόμο έκανα και ακόμη εδώ;»
Ο άνθρωπος δεν ξεπερνά εύκολα τον εαυτό του. Τον χαρακτήρα του, την ιδιοσυγκρασία του, τις παλιές του άμυνες, εκείνον τον βαθύ τρόπο με τον οποίο έμαθε να φοβάται τη ζωή.
Ίσως αυτός να είναι ο πιο δύσκολος σταυρός: η καθημερινή συμβίωση με όσα μέσα μας δεν αλλάζουν όσο θα θέλαμε.
Και η πίστη;
Η δική μου τουλάχιστον δεν υπήρξε ποτέ ατσαλάκωτη.
Ράγισε πολλές φορές.
Άλλοτε ο Θεός ήταν τόσο κοντά που γέμιζαν όλα φως,
κι άλλοτε έμοιαζε τρομακτικά σιωπηλός.
Σιγά σιγά όμως κατάλαβα κάτι.
Ο Χριστός δεν μου υποσχέθηκε ότι θα με απαλλάξει από κάθε αδυναμία. Μου υποσχέθηκε ότι δεν θα με αφήσει μόνο μέσα σ’ αυτήν.
Κι έτσι ακόμη παλεύω.
Ακόμη φοβάμαι.
Ακόμη κουράζομαι.
Αλλά κι ακόμη ελπίζω.
Όχι επειδή νίκησα τον εαυτό μου.
Αλλά επειδή άρχισα να πιστεύω πως ο Θεός δεν με εγκαταλείπει όταν εγώ δεν καταφέρνω να γίνω αυτός που θα ήθελα.
- π. Λίβυος-