"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Η πνευματική ζωή αρχίζει με το Βαπτισμα,καλλιεργειται με το Χρίσμα,αυξάνεται με τη θ.κοινωνια και καθαρίζεται από κάθε μολυσμο με την Εξομολόγηση.
Παύλος Σιατιστης.

Οι προφήτες αποκαλούν άγγελο τον ιερέα που μετέχει κατά την δύναμη του την αγγελτικη ιδιότητα των Αγγέλων και υψώνεται όσο είναι ανθρωπινως δυνατόν στο αποκαλυπτικό πρότυπο των Αγγέλων.
Αγ.Διονυσιος ο Αρεοπαγίτης

Το Αγ.Πνευμα αν οι κληρικοι έχουν ακηδια και ραθυμια σβήνει ενώ με τη νηψη και την προσοχή διεγειρεται.
Αγ.Ιωαννης ο Χρυσόστομος.

Πρέπει ο κληρικός να βρίσκεται μπροστά στις ουρανιες δυνάμεις και να είναι τόσο καθαρός.
Αγ.Ιωαννης ο Χρυσόστομος.

Oι προϋποθέσεις είναι το μαχαίρι που κομματιάζει την αγάπη και την ουσία των πραγμάτων.
Όταν θέλεις κάτι από τον άλλον και όχι τον άλλον όπως είναι, τότε γεύεσαι ένα κομμάτι από μια αγάπη ακρωτηριασμένη. Αν θέλεις να ζήσεις ευτυχισμένος, μην ζητήσεις ποτέ τίποτα, γιατί έτσι δεν θα απογοητευτείς ποτέ στην περίπτωση που δεν πάρεις κάτι πίσω. Οι προϋποθέσεις μοιάζουν με λυσσασμένα σκυλιά που αν δεν τους δώσεις αυτό που ζητάνε δεν θα ηρεμήσουν με τίποτα.Mε τις προϋποθέσεις δεν μπορείς να νιώσεις αλλά ούτε να δώσεις πραγματική αγάπη διότι οι προϋποθέσεις θα κρατάνε την αληθινή αγάπη φυλακισμένη σαν σκλάβα. Μην ζητάς αγάπη, απλά δίνε και γίνε και τότε θα μεταμορφωθεί όλος ο κόσμος γύρω σου. Το χαμόγελό σου δεν θα σβήσει ποτέ και η χαρά μέσα σου δεν θα εκλείψει. Κολυμπάμε στον βούρκο των επιθυμιών και παλεύουμε να εκπληρώσουμε τις εγωϊστικές μας επιθυμίες, καταλαβαίνουμε όμως τελικά ότι η πραγματική χαρά δεν βρίσκεται εκεί. Δεν βρίσκεται η χαρά εκεί που υπάρχει προϋπόθεση και σκλαβιά αλλά εκεί που υπάρχει χαρά , ελευθερία και αγάπη Θεού.
Δεν μπορούμε να αγαπήσουμε πραγματικά διότι έχουμε συνδυάσει την αγάπη με την ανταλλαγή και έχουμε συνηθίσει σε αυτή την τακτική η οποία στην ουσία μας σκοτώνει. Ας αφήσουμε στην άκρη τους λογισμούς προϋποθέσεων και ανταλλαγής. Μην αναρωτιέσαι γιατί δεν με πήρε τηλέφωνο, γιατί μου φέρθηκε έτσι, γιατί είπε αυτό. Ας σεβαστούμε την προσωπικότητα, το είναι και την ύπαρξη του άλλου χωρίς αναλύσεις. Να είμαστε εμείς οι δοτικοί, οι αγαπητικοί και οι θυσιαστικοί. Να έχουμε ως στάση ζωής την αγάπη προς τον Θεό και τη θυσία για τον αδερφό. Αυτό καλλιεργείται με λογισμούς προσευχής και αγάπης και όχι με ερωτήματα γιατί και πως.
Μπαίνουμε σε καλούπια εγωϊσμού να αλλάξουμε τον άλλον, τις σχέσεις με τους ανθρώπους και αναρωτιόμαστε γιατί ο άλλος δεν ειναι έτσι όπως τον περίμενα και γιατί δεν μου φέρεται όπως το έχω μέσα στο μυαλό μου. Μην προσπαθούμε να αλλάξουμε τον κόσμο αλλά να δώσουμε μαρτυρία μέσα στον κόσμο. Ο ήλιος δεν κάνει κάποια προσπάθεια για να αλλάξει το σκοτάδι αλλά η λαμπερή του παρουσία αρκεί για να φωτίσει τα πάντα.
Να ζητάς τον Χριστό στα πράγματα και στις επιλογές σου έτσι ώστε τα πράγματα να γίνουν Χριστός. Πολλοί άνθρωποι ζητάνε αγάπη για να νιώσουν καλά, ενώ οι Άγιοι έγιναν αγάπη όχι για να νιώσουν καλά αλλά για να κάνουν καλά τον κόσμο μέσα από το βίωμα του Χριστού.
Ο λυγμός στη σχέση μας με τον Χριστό είναι ότι θέλουμε ο Χριστός να ικανοποιήσει τις επιθυμίες μας αντί να είναι ο Χριστός η επιθυμία μας.
Το αποτέλεσμα είναι οι επιλογές μας να οδηγούνται στον θάνατο διότι δεν έχουν μέσα τους την επιθυμία του Χριστού, άρα δεν έχουν ζωή. Θέλουμε την αγάπη του βολέματος. Κοιτάμε να καλύψουμε τον εαυτό μας και πολλές φορές δεν αναρωτιόμαστε καν αν εμείς είμαστε σωστοί ή αν κάνουμε λάθος. Σε οποιαδήποτε μορφή ρήξης ο πρώτος λογισμός που γεννιέται μέσα μας είναι εναντίον του άλλου αντί να πούμε με κραυγή “Μήπως φταίω και εγώ κάπου;”.
Εν κατακλείδι, δεν αγαπώ για να νιώσω και να περάσω καλά. Αυτά είναι αποτελέσματα και όχι αιτίες. Η αιτία είναι ότι έχω έναν Θεό που με αγαπάει σφόδρα και θυσιάστηκε για μένα και εγώ δεν μπορώ να κάνω κάτι λιγότερο για τον αδερφό μου. Με αγαπάει ο Θεός μέσα στο κακό μου το χάλι και εγώ θα αγαπώ κάθε δημιούργημα Του όχι με κάποια μορφή εξαναγκασμού αλλά γιατί δεν μπορώ και δεν αντέχω να κρατώ την αγάπη μέσα μου αλλά θέλω να τη μοιράζομαι...
Με τον Χριστό στη ζωή μας δεν σημαίνει ότι δεν θα έχουμε πόνο αλλά ότι ο πόνος με τον Χριστό γίνεται βάπτισμα αγιότητος.
Αυτόν τον Θεό έχουμε, να είσαι χάλια, να Τον φτύνεις και Αυτός να σε περιμένει και να σε θέλει ακόμα ...Και αυτό το “ακόμα” δεν έχει τέλος.
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh. gr

ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ
ΕΜΠΕΙΡΙΑ σύγχυσης και ανισορροπίας είναι η Βαβέλ. Εμπειρία ενότητας η Πεντηκοστή, όπου και φανερώνεται η δόξα της Εκκλησίας. Οι διαφορετικές γλώσσες σύγχυσαν τους ανθρώπους στην πρώτη περίπτωση, ενώ οι πύρινες νοερές γλώσσες του Αγίου Πνεύματος υπερέβησαν την πολυγλωσσία ενώνοντας τους ανθρώπους. Αυτός που έχει το Άγιο Πνεύμα μιλάει τη μία γλώσσα της Αγάπης. Από το βλέμμα και μόνον καταλαβαίνει την ανάγκη του πλησίον. Έτσι ο άγιος Πορφύριος εξομολόγησε κάποτε μία Γαλλίδα χωρίς να γνωρίζει γαλλικά. Της μιλούσε ελληνικά και κείνη καταλάβαινε και του απαντούσε. Τα γαλλικά της ο Άγιος τα άκουγε ως ελληνικά. Να, η Πεντηκοστή! Συνεννόηση στη μία γλώσσα της αγάπης, παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Αν το Άγιο Πνεύμα λείπει, ελληνικά μιλάμε μεταξύ μας και δεν καταλαβαινόμαστε. Και λέμε: Ελληνικά σου μιλάω δεν καταλαβαίνεις; Έλα όμως που δεν με καταλαβαίνεις και δεν σε καταλαβαίνω, αφού λείπει η Αγάπη.

Αρχιμ. Εφραίμ Τριανταφυλλόπουλος

Δεν βλέ­πεις πόσο βλα­σφη­μεί­ται ο Θεός κάθε μέρα;
Πόσο βρί­ζε­ται από απί­στους και πι­στούς και με τα λό­για και με τα έργα;
Και λοι­πόν;
Μή­πως γι' αυτό ο Θεός έσβη­σε τον ήλιο;
Μή­πως ξή­ρα­νε την θά­λασ­σα και εξα­φά­νι­σε τις πη­γές των υδά­των;
Μή­πως ανα­στά­τω­σε τον αέρα;
Κα­θό­λου...
Αυτό τον Θεό να μι­μεί­σαι και εσύ (δηλ. να μα­κρο­θυ­μείς).
Αυ­τόν να αν­τι­γρά­φεις, όσο εί­ναι δυ­να­τόν, στις αν­θρώ­πι­νες δυ­να­τό­τη­τες.
Αν δεν ανέ­χε­σαι τον πλη­σί­ον σου, πώς θα σε ανε­χτεί ο Θεός;
Αν εσύ δεν υπο­φέ­ρεις αυ­τόν, που εί­ναι σύν­δου­λός σου, πως θα υπο­μεί­νει εσέ­να ο Κύ­ριος;
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

Τα δάκρυα που χύνει ο άνθρωπος ...
κάθε φορὰ ποὺ μετανοεῖ ἔχουν πνευματικὸ βάρος ἴσο μὲ τὸ βάρος τοῦ νεροῦ τῆς βάπτισής του.
Γι' αὐτὸ καὶ ἡ μετάνοια ὀνομάζεται νέο βάππτισμα.
Νὰ εἶναι ὅμως πραγματικὰ μετανοίας δάκρυα...
Ἀρχιμ. Ἐφραίμ, Δικαῖος τῆς Σκήτης τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα.

Η μεγαλύτερη αμάθεια είναι να μη γνωρίζουμε τον Θεό (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)
Αμάθεια, θλίψη, στεναχώρια, αυτά είναι σαν τριπλό μαστίγιο πάνω από το κεφάλι του καθενός που ξεχνάει και αρνιέται το Θεό και δημιουργό Του.
Όσο περισσότερο ο άνθρωπος συγκεντρώνει ασήμαντες γνώσεις, τόσο λιγότερο αισθάνεται πως ξέρει. Και όσο περισσότερο μαζεύει πλούτη, τόσο πιο φτωχός αισθάνεται. Όσο περισσότερο ο τέτοιου είδους άνθρωπος κυνηγά την τύχη, τόσο πιο βαθιά βυθίζεται στο σκοτάδι της απελπισίας.
Γνωρίζετε ποια είναι η μεγαλύτερη αμάθεια; Αμαθείς είναι οι άνθρωποι, που δεν γνωρίζουν τον Θεό και τη δύναμή Του.
Είπε ο Κύριος στους Σαδδουκαίους: «Πλανάσθε επειδή δεν γνωρίζετε ούτε την Αγία Γραφή, ούτε τη δύναμη του Θεού!» (Ματθ. 22:29). Οι Σαδδουκαίοι ήταν άνθρωποι που γνώριζαν τα πάντα, αλλά δεν πίστευαν στον Θεό και στην ανάσταση του Κυρίου. Γνώριζαν τα πάντα, εκτός από τον Θεό και τη δύναμή Του.
Η γνώση του Θεού είναι σαν το αλάτι που αλατίζει κάθε φαγητό και του δίνει γεύση.
Σαδδουκαίοι στα χρόνια μας είναι οι Ευρωπαίοι, οι βαπτισμένοι στο όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού! Οι Ευρωπαίοι, επειδή αρνήθηκαν τη βάπτισή τους και ντράπηκαν για το Χριστό, κατέχουν γνώσεις που είναι κατώτερες και από τις γνώσεις των απλών χωρικών. Μάταια περηφανεύτηκαν για τις γνώσεις τους και μάταια τις θεώρησαν σαν μέτρο της αξίας του ανθρώπου.
«Αλλά ό,τι είναι υψηλό στους ανθρώπους, είναι ένα τίποτε μπροστά στο Θεό» (Λουκ. 16:15).
Το δεύτερο κακό που στα χρόνια μας πιέζει τους ανθρώπους είναι οι στεναχώριες. Στεναχώριες, μόνο στεναχώριες… Κοιτάξτε τους ανθρώπους και γρήγορα θα καταλάβετε από πού προέρχονται τόσες στεναχώριες. Οι άνθρωποι που πιστεύουν είναι άνθρωποι με λίγες στεναχώριες. Οι άνθρωποι όμως που δεν έχουν πίστη έχουν μεγάλες στεναχώριες. Επειδή οι άνθρωποι που αισθάνονται την παρουσία του Θεού στη ζωή τους ελπίζουν, προσεύχονται στο Θεό και μεταφέρουν τις δυσκολίες και τις στεναχώριες τους σ’ Αυτόν.
«Αφήνω στο Θεό τις στεναχώριες μου και αυτός θα με διαθρέψει», είναι γραμμένο στο Ψαλτήρι (54:23).
Ο Θεός, ο Σωτήρας μας, επιθυμούσε να ελευθερώσει τους πιστούς Του από τις ασήμαντες στεναχώριες. Γι’ αυτό είπε: «Μη μεριμνάτε για τη ζωή σας, τι θα φάτε και τι θα πιείτε, ούτε για το σώμα σας τι θα ντυθείτε. Η ζωή δεν είναι σπουδαιότερη από την τροφή; Και το σώμα δεν είναι σπουδαιότερο από το ντύσιμο; Κοιτάξτε τα πουλιά που δε σπέρνουν, ούτε θερίζουν, ούτε συνάζουν αγαθά σε αποθήκες κι όμως ο ουράνιος Πατέρας σας τα τρέφει. Εσείς δεν αξίζετε πολύ περισσότερο απ’ αυτά; Γι’ αυτό πρώτα από όλα να επιζητείτε τη βασιλεία του Θεού και την επικράτηση του θελήματός Του κι όλα αυτά θα ακολουθήσουν» (Μάρκ. 6:25-26,33).
Αδελφοί μου, κοιτάξτε· οι μοναδικοί άνθρωποι, που πραγματικά έχουν τη χαρά της ζωής, είναι εκείνοι που δέχτηκαν αυτή την εντολή του Χριστού και ζούνε σύμφωνα μ’ αυτή. Οι στεναχώριες τρώνε αυτούς που βασανίζονται χωρίς τη βοήθεια του Θεού να τελειώσουν τις δουλειές τους, να εξασφαλίσουν όλες τις ανέσεις, να προλάβουν όλα τα ταξίδια, να πραγματοποιήσουν όλα τα σχέδιά τους, να ικανοποιήσουν όλες τις επιθυμίες τους.
Αυτοί χτίζουν και κάποιο αόρατο χέρι γκρεμίζει. Αυτοί μαζεύουν και κάποιος αόρατος άνεμος τα σκορπίζει. Αυτοί τρέχουν, αλλά κάποιος μακραίνει το ταξίδι τους και απομακρύνει το στόχο τους. Γι’ αυτό το λόγο οι άθεοι τρώνε τον εαυτό τους. Μεγαλώνουν πριν την ώρα τους, χάνουν τη δύναμή τους, την υπομονή τους, βασανίζουν το μυαλό τους, αποδυναμώνεται η θέλησή τους. Τους ρωτάνε: Για ποιο λόγο είστε έτσι; Και απαντάνε: Στεναχώριες, στεναχώριες…
Οι καημένοι άνθρωποι φόρτωσαν πάνω τους τις στεναχώριες του Θεού. Και οι στεναχώριες του Θεού δεν μπορούν να φύγουν χωρίς τη δύναμη του Θεού, ούτε οι δουλειές του Θεού μπορούν να τελειώσουν χωρίς τη σοφία του Θεού.
Το τρίτο κακό που πιέζει τους ανθρώπους στα χρόνια μας είναι η απελπισία. Ανθρωπότητα χωρίς χαρά είναι η ανθρωπότητα των λευκών ανθρώπων που αρνήθηκε τη φιλία του Χριστού και βρήκε άλλους φίλους. Η απελπισία υπάρχει στους μορφωμένους και στους πιο πλούσιους, υπάρχει στις γυναίκες, ακόμη και στα παιδιά.
Η σφραγίδα της απελπισίας είναι η αυτοκτονία.
Αναρωτιέστε, γιατί υπάρχει τόση απελπισία και γιατί υπάρχουν τόσοι απελπισμένοι στην εποχή μας; Από το άδειασμα του μυαλού και την ερημιά της καρδιάς. Ο νους δεν σκέφτεται το Θεό και η καρδιά δεν αγαπάει το Θεό. Όλος ο κόσμος δεν μπορεί να γεμίσει το ανθρώπινο μυαλό, αυτό μπορεί μόνο ο Θεός να το κάνει. Χωρίς το Θεό ο νους είναι πάντα άδειος και όλες οι γνώσεις που μπαίνουν στο μυαλό πέφτουν στην άβυσσο. Η αγάπη όλου του κόσμου δεν μπορεί να γεμίσει την καρδιά του ανθρώπου, επειδή η καρδιά νιώθει πως η κοσμική αγάπη αλλάζει και είναι σαν την παλίρροια και την άμπωτη της θάλασσας.
Αδελφοί μου, και το μυαλό και η καρδιά μας ανήκουν στο Θεό και μόνο ο Θεός μπορεί να τα γεμίσει με τη δύναμή Του: να τα γεμίσει με τη δική Του χαρούμενη σοφία, με την πίστη και την αγάπη.
– Χωρίς το Θεό όλα είναι αμάθεια.
– Χωρίς το Θεό όλα είναι στεναχώρια.
– Χωρίς το Θεό όλα είναι απελπισία.
Είπε ο Κύριος στους μαθητές Του: «Εκείνος που είναι ο πιο ταπεινός μεταξύ όλων σας, αυτός είναι ο ανώτερος» (Λουκ. 9:48).
Αυτός που έχει λιγότερες κοσμικές γνώσεις είναι και ο λιγότερο περήφανος. Αυτός που στεναχωριέται λιγότερο με τις ασήμαντες έγνοιες της ζωής έχει τη μεγαλύτερη χαρά στη ζωή του. Αυτός που απελπίζεται λιγότερο είναι αυτός που πράττει θεάρεστα έργα, και πραγματικά ο τέτοιου είδους άνθρωπος είναι σημαντικός ενώπιον του Θεού.
Τέτοιος ήταν ο λαός μας πριν από τρεις ή τέσσερις γενιές. Ο λαός μας τότε γνώριζε τον Θεό και γι’ αυτό το λόγο δεν υπέφερε από την αμάθεια από την οποία υποφέρει η βιομηχανική Ευρώπη. Δεν υπέφερε από πολλές στεναχώριες, επειδή ήλπιζε στο Θεό και στους αγίους του Θεού. Δεν υπέφερε από απελπισία, γιατί ήξερε πως ταξιδεύει με το άρμα του Θεού, σύμφωνα με το θέλημά Του από τον ένα κόσμο στον άλλο κόσμο του Θεού.
Πέσαμε πολύ και χάσαμε τη σοβαρότητα των προγόνων μας.
Έχουμε όμως μέσα μας μια τεράστια δύναμη και μπορούμε να σηκωθούμε με την ευλογία του Θεού. Ας σηκωθούμε με την ευλογία του Θεού, ας σηκωθούμε σήμερα, ας εξαγνιστούμε και ας χαρούμε, επειδή ο Θεός μάς βλέπει και μας οδηγεί. Αμήν.
Από το βιβλίο: Αγίου Νικολάου Επισκόπου Αχρίδος, Μέσα από το παράθυρο της φυλακής.

Ας γιορτάσουμε με χαρά,
πιστοί, τη μεθέορτη και τελευταία εορτή·
αυτή είναι η Πεντηκοστή,
η εκπλήρωση της υπόσχεσης
και του καθορισμένου χρόνου.
Γιατί σ’ αυτήν το πυρ του Παρακλήτου
κατέβηκε αμέσως στη γη
με μορφή γλωσσών φωτιάς
φώτισε τους Μαθητές
και τους ανέδειξε γνώστες
των ουρανίων μυστηρίων.
Το φως του Παρακλήτου
ήρθε και φώτισε όλον τον κόσμο.
[Κάθισμα της ακολουθίας]