Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Δεν μπορούμε να θεωθούμε με την άσκησή μας.
Η θέωση ενεργείται με την ενοίκηση του Θεού μέσα μας και όχι με τις δικές μας ικανότητες.
Να γίνετε μωροί, μωροί σαν τους αληθινούς ασκητές!
Γιατί μωροί;
Γιατί να είναι κάποιος χριστιανός σημαίνει να ζει συγχρόνως σε δύο επίπεδα: στο παρόν και στην αιωνιότητα.
Το πρόβλημα της καθημερινής ζωής από ασκητική άποψη συνδέεται με το φόβο του Θεού. Αυτός ο φόβος είναι δώρο εξαιρετικά πολύτιμο.
Μέσω αυτού ζητούμε από τον Θεό να μας καθοδηγεί στην καθημερινή ζωή, σε κάθε στιγμή.
Μείνετε στην προσευχή, μείνετε στον αγώνα, να περάσετε τη μέρα σας χωρίς αμαρτία. Όλα τα υπόλοιπα θα δοθούν από τον Ίδιο τον Θεό.
Η καθαρά προσευχή προϋποθέτει την αμεριμνία.
Κατορθώνεται όταν σε οποιαδήποτε εργασία ο νους μένει ελεύθερος από σκέψεις και ζει μόνο με το Όνομα του Θεού και τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Η σκέψη μας ας είναι εκεί όπου είναι ο Χριστός.
Τότε η προσευχή μας θα είναι μαζί Του και δε θα μένει πολύς χώρος για τα πάθη.
Θα συνηθίσουμε να ζούμε με αυτόν τον τρόπο, και με αυτή την ειρηνική ζωή θα ανοικοδομήσουμε όλο το είναι μας.
Φυλάξτε όλα αυτά στη συνείδησή σας, και η ζωή σας θα είναι γεμάτη έμπνευση, όχι μόνο κάθε μέρα αλλά κάθε στιγμή.
Πηγή: Αρχιμανδρίτου Σοφρωνίου: «Περί Πνεύματος και ζωής πνευματικά κεφάλαια»έκδ. Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας 1992.

[toula]

«Ἡ πνευματικὴ ζωὴ βέβαια εἶναι καρπὸς μιᾶς στιγμῆς ποὺ μᾶς ἐπισκέπτεται ὁ Θεός.
Ἀλλὰ ὁ Θεὸς ἀπαντάει σὲ ἐκεῖνον ποὺ συνήθως ἀγωνίζεται ἐπὶ χρόνια, σὲ ἐκεῖνον ποὺ μέσῳ μακροῦ χρόνου ἀπέδειξε τὴν μονιμότητα τῆς ἀγάπης του, ὅτι δηλαδή δὲν ὑπάρχει γι᾿ αὐτὸν οὔτε ὕψωμα, οὔτε βάθος, οὔτε θέλημα ποὺ νὰ τὸν χωρίζη ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς μονίμως μᾶς ἀγαπᾶ· εἶναι πάντα ἕτοιμος νὰ μᾶς ἐναγκαλισθῆ. Κατὰ κανόνα ὅμως, ἐγὼ χωρίζομαι ἀπὸ τὸν Θεόν. Τὸ κάθε τι εἶναι ἱκανὸ νὰ μὲ ἀπομακρύνη ἀπὸ τὴν ἀνοικτὴ ἀγκαλιὰ τοῦ Θεοῦ. Γι᾿ αὐτὸ χρειάζονται χρόνια, γιὰ νὰ ἀποδείξω τὴν γνησιότητα τῆς ἀγάπης μου πρὸς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος στὸ γῆρας μου θὰ μὲ δοξάση.»
αρχιμ. Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης

[toula]

• Η μητέρα στην προσευχή της για το παιδί πρέπει να λιώνει σαν τη λαμπάδα.
Να προσεύχεται σιωπηλά και με τα χέρια ψηλά προς το Χριστό , ν’ αγκαλιάζει μυστικά το παιδί της.
• Οι ψυχές που έχουν μια ευαισθησία, λεπτότητα είναι ιδιαίτερα δεκτικες στα μηνύματα και στην θέληση του Θεού. Διατρέχουν όμως ένα κίνδυνο.
Άν δεν δώσουν στον Χριστό με εμπιστοσύνη την ζωή τους είναι δυνατόν το πονηρό πνεύμα να εκμεταλλευτεί την λεπτότητα τους και να τις οδηγήσει σε λύπη και απελπισία.
Η ευαισθησία δεν έχει διόρθωση, μπορεί ομως να μεταμορφωθεί, να γίνει αγάπη, χαρά, θεία λατρεία. Με το να στρεψετε την κάθε θλίψη στην γνώση του Χριστού, στην Αγάπη Του, στην λατρεία Του.
• Όταν άγαπάμε, νομίζουμε ότι προσφέρουμε στούς άλλους, ένώ στήν πραγματικότητα προσφέρουμε πρώτα στόν έαυτό μας.
Ή άγάπη χρειάζεται θυσίες. Νά θυσιάζουμε ταπεινά κάτι δικό μας, πού στήν πραγματικότητα είναι τού Θεού.
Μήν σέ νοιάζει ποτέ άν σέ άγαπούν.
Σήμερα οί άνθρωποι ζητούν νά τούς άγαπήσουν καί γι' αύτό αποτυγχάνουν.
Τό σωστό είναι νά μήν ένδιαφέρεσαι άν σέ άγαπούν, άλλά άν έσύ άγαπάς τόν Χριστό καί τούς άνθρώπους. Μόνο έτσι γεμίζει ή ψυχή. Έσύ μόνο ξεχείλιζε άπό άγάπη Χριστού πρός όλους καί τότε έρχεται μυστικά μιά μεταβολή, μιά αλλαγή σε όλο τό σύνολο.
Αύτό πού σού λέω, είναι ή καλύτερη ίεραποστολή..
Όσιος Πορφύριος ό Καυσοκαλυβίτης.

[toula]

Ποια είναι η Γνήσια Αγάπη…;;;
«Κατ’ εμέ η Αγάπη είναι τριών ειδών:
Η Σαρκική Αγάπη, η οποία είναι γεμάτη πνευματικά μικρόβια!
Η Κοσμική Αγάπη, η οποία είναι φαινομενική, τυπική, υποκριτική, δίχως βάθος! Και…
Η Πνευματική Αγάπη, η οποία είναι Αληθινή, Αγνή, ακριβή Αγάπη…!!!
Αυτή η Αγάπη είναι Αθάνατη!
Να έχετε τον Νου σας συνέχεια στον Θεό.
Να λέτε την Ευχή, να μιλάτε με τον Θεό…!!!
Όταν ο άνθρωπος κάνει αυτήν την Εργασία, κατ’ αρχάς νιώθει λίγο την Αγάπη του Θεού και αργότερα, όσο προχωράει, την νιώθει όλο και πιο πολύ»…!!!
Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου

[toula]

Όλα να τα αντιμετωπιζετε με αγαπη , με καλοσύνη, με πραότητα, με υπομονή και ταπείνωση.
Να ειστε βράχοι..
Όλα να ξεσπανε πάνω σας και σαν τα κυμματα να γυρίζουν πίσω.
Εσείς να ειστε αταραχοι.....!!!!
Αγιος Παΐσιος...

[toula]

«Γιατί ο Ιησούς άφησε όλους τους άλλους κι ήρθε σ' αυτόν, που περίμενε εκεί τριάντα οκτώ χρόνια, και γιατί τον ρώτησε αν θέλει να γίνει υγιής…;;;
Όχι για να μάθει αυτό, που ήταν περιττό, αλλά … για να επιβεβαιώσει αυτήν την Υπομονή»…!!!
Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου

[toula]

Αναφέρουμε συχνά την περικοπή εκείνη του Ευαγγελίου όπου ο Ιησούς μιλάει για τα κρίνα του αγρού. Αυτά που έκαναν να ωχριά η δόξα του Σολομώντος. Ο Ιησούς μας καλεί να θαυμάσουμε την ομορφιά του θείου έργου. Κάτι περισσότερο: μας παρακινεί να πλημμυρίσουμε μ’ εμπιστοσύνη προς τον ουράνιο Πατέρα μας. Σ’ Εκείνον ο οποίος, αφού ντύνει τo χορτάρι της μιας μέρας με τέτοιο τρόπο, πολύ περισσότερο θα φροντίσει για τα παιδιά του, τους ανθρώπους. Μα εδώ έχουμε μόνο μιαν άποψη της σχέσεως του Ιησού προς τη φύση. Και μάλιστα όχι την πιο βαθειά.
Μια συμβολική ερμηνεία της φύσεως δεν εξαντλεί βέβαια τη σημασία της. Είναι αλήθεια ότι η φύση αποτελεί ένα ανοικτό βιβλίο, που με την κάθε λεπτομέρειά του υποβάλλει -με κάποιαν ασάφεια φυσικά- πραγματικότητες της υπερφυσικής ζωής. Κάτι που χαρακτηρίζει το δαιμόνιο του Μεσαίωνος ήταν αυτή ακριβώς η ζωντανή διαίσθηση του συμβολισμού της φύσεως. Αλλά πρέπει να προχωρήσουμε πέρα απ’ αυτόν.
Η φύση είναι προσανατολισμένη. Αποκαλύπτει μια προσπάθεια, μια τάση προς τον Ιησού Χριστό. Ο Ιησούς είναι το νόημα και ο σκοπός κάθε φυσικής εξελίξεως. Είναι η μυστική αιτία, το ενδεικτικό τόξο, η οδηγητική γραμμή των φαινομένων της φύσεως.
«Ἐὰν οὗτοι σιωπήσωσιν, οἱ λίθοι κεκράξονται» (Λουκ. 19, 40), λέει ο Ιησούς στους Φαρισαίους που του ζητούσαν να επιτιμήσει τους μαθητάς του. Ο Ιησούς κάνει έναν υπαινιγμό γι’ αυτό που αποτελεί το κύριο λειτούργημα της φύσεως (κατανοητό μόνο από τους πιστούς). Η φύση ψιθυρίζει το όνομα του Ιησού, κράζει προς τον Ιησού, έστω κι αν το προπατορικό αμάρτημα του ανθρώπου είχε επάνω της επιπτώσεις και συνέπειες οδυνηρές. Όλα τα στοιχεία της φύσεως τείνουν προς το Θεάνθρωπο. Η πέτρα και ο βράχος θα δώσουν το μνημείο ενταφιασμού του Σωτήρος. Το νερό θα βρει το ύψιστο νόημά του στο Βάπτισμα που αναγεννά. Οι ελιές θα δώσουν το λάδι που χρίει και θεραπεύει τους αρρώστους με την επίκληση του ονόματος του Ιησού. Τα στάχια του σταριού και τα σταφύλια των αμπελιών θα δώσουν το ψωμί και το κρασί, με τα οποία ο Κύριος θα πραγματοποιήσει το μυστήριο του Σώματος και του Αίματός του. Από το δένδρο θα γίνει το ξύλο του σταυρού. Έτσι η ίδια ορμή, η ίδια κίνηση σπρώχνει προς το Χριστό ολόκληρη την πλάση. Και μαζί της όλον τον ανθρώπινο μόχθο -του θεριστού, του αρτοποιού, του αμπελουργού και των άλλων- που βοηθεί σ’ αυτό το ανέβασμα, σ’ αυτή τη μεταμόρφωση.
+ Lev Gillet, Ιησούς: Ατενίζοντας τον Σωτήρα

[toula]

Σαν άταφος νεκρός, ο Παράλυτος
όταν σε είδε, φώναξε:
«Ελέησέ με, Κύριε,
γιατί το κρεβάτι μου έγινε για μένα τάφος.
Τι κέρδος έχω από τη ζωή;
Δεν έχω ανάγκη
την Προβατική κολυμβήθρα·
δεν υπάρχει κανείς να με βάλει μέσα, όταν τα νερά ταράζονται.
Μα σε Σένα προστρέχω,
την πηγή των ιαμάτων,
για να κράξω κι εγώ μαζί με όλους:
Παντοδύναμε Κύριε, δόξα σοι.»
*
Ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς
η απαρχή εκείνων που έχουν κοιμηθεί
ο πρωτότοκος της δημιουργίας
και δημιουργός όλων όσων υπάρχουν·
τη φθαρμένη φύση του γένους μας
την ανακαίνισε μέσα Του·
δεν εξουσιάζεις πια, θάνατε·
γιατί ο Δεσπότης των πάντων
κατέλυσε τη δύναμή σου.
[ από την Ακολουθία του Παραλύτου]

[toula]

Έχω μεγάλο σεβασμό για τα χριστιανικά δόγματα, και κυρίως για την Ορθοδοξία, διότι μόνον η Ορθοδοξία αναγνωρίζει πως η θρησκεία είναι μυστήριο. Οι ρωμαιοκαθολικοί κι οι προτεστάντες θέλουν να τα εξηγήσουν όλα. Είναι άσκοπο να πιστεύεις σε μία θρησκεία, θεωρώντας ότι αυτή η θρησκεία θα σε βοηθήσει να τα καταλάβεις όλα. Ο σκοπός της θρησκείας είναι ακριβώς να μας βοηθάει να κατανοήσουμε το γεγονός ότι δεν μπορούμε να τα εξηγήσουμε όλα. Νομίζω πως η Ορθοδοξία συντηρεί αυτό το πολύτιμο αίσθημα του μυστηρίου.
Η ρωμαιοκαθολική εκκλησία ήταν πάντα και πολιτικό ίδρυμα, εκτός από θρησκευτικό, και πάντα ενδιαφερόταν για το νόμο. Πρέπει να θυμόμαστε πως, όταν η ρωμαϊκή αυτοκρατορία κατέρρευσε στη Δύση και ήρθαν τα βαρβαρικά βασίλεια, οι Ρωμαίοι άρχοντες χάθηκαν, αλλά οι εκκλησιαστικοί άνδρες παρέμειναν, κι ήταν κι οι μόνοι με ρωμαϊκή μόρφωση. Οπότε, αυτοί χρησιμοποιήθηκαν από τους βάρβαρους βασιλείς για να εφαρμόσουν το νόμο. Έτσι, η Δυτική Εκκλησία «ανακατεύτηκε» με το νόμο. Τον βλέπεις το νόμο στη ρωμαιοκαθολική Εκκλησία: θέλει να είναι όλα νομικά κατοχυρωμένα. Στο Βυζάντιο -και είναι ενδιαφέρον πώς μετά την τουρκική κατάκτηση τα υποστρώματα παραμένουν- η Εκκλησία ενδιαφέρεται μόνον για τον Κανόνα, το νόμο των γραφών. Δεν έχει την επιθυμία να καθορίσει τα πάντα. Στις Δυτικές Εκκλησίες που αποσχίστηκαν από τη ρωμαιοκαθολική, η ανάγκη του νόμου, του απόλυτου καθορισμού, έχει κληρονομηθεί. Έχει πολύ ενδιαφέρον να μελετήσει κανείς -και μελετώ εδώ και καιρό- τον διάλογο ανάμεσα στην Αγγλικανική Εκκλησία του 17ου αιώνα και την Ορθόδοξη. Οι Αγγλικανοί ήταν ιδιαίτερα ανάστατοι διότι δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι πίστευαν οι Ορθόδοξοι σχετικά με τη μεταβολή του οίνου και του άρτου σε αίμα και σώμα. Οι Ορθόδοξοι έλεγαν «είναι μυστήριο, που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε. Πιστεύουμε ότι γίνεται, αλλά το πώς δεν το γνωρίζουμε». Οι Αγγλικανοί -όπως κι οι ρωμαιοκαθολικοί- ήθελαν μια καθαρή εξήγηση. Αυτή είναι η τυπική διαφορά των Εκκλησιών και γι' αυτό ακριβώς αγαπώ τους Ορθοδόξους.
Χαίρομαι με τη Σκέψη ότι στα επόμενα 100 χρόνια η Ορθοδοξία θα είναι η μόνη Ιστορική Εκκλησία που θα υφίσταται.
+ Σερ Στίβεν Ράνσιμαν

[toula]

Η Π.Δ. παρεστησε την αλήθεια σε εικόνες ενώ η Κ.Δ.μας την έδειξε δίπλα μας.
Η Π.Διαθηκη προείπε τα μελλοντικά θεία έργα του Χριστού και η Κ.Διαθηκη τα πραγματοποιησε.
Αγ.Διονυσιος ο Αρεοπαγίτης.