"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

«Να θυμάσαι πάντοτε ότι και ο Υιός του Θεού με όλους του φίλους Του μπήκε στη βασιλεία Του μέσα από αγκάθια και σταυρούς».
Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης.

Κάθε Ιε­ρός Ναός εί­ναι και ένα κομ­μά­τι του ου­ρα­νού επά­νω στην γη.
Και όταν εί­σαι μέσα στον Ναό, ήδη βρί­σκε­σαι στον ου­ρα­νό.
Έτσι, όταν η γη σε συν­θλί­βει με την κό­λα­σή της, τρέ­ξε στον Ναό, μπες μέσα και να, εί­σαι μέσα στον πα­ρά­δει­σο!
Αν οι άν­θρω­ποι σε ενο­χλούν με την κα­κία τους, να προ­σφεύ­γεις στον Ναό, να γο­να­τί­ζεις μπρο­στά στον Θεό και Εκεί­νος θα σε προ­σλά­βει κάτω από την γλυ­κιά και παν­το­δύ­να­μη προ­στα­σία Του.
Αν πάλι συμ­βεί να πέ­σουν πάνω σου ολό­κλη­ρες λε­γε­ώ­νες δαι­μό­νων, εσύ τρέ­ξε στον Ναό, ανά­με­σα στους Αγ­γέ­λους, επει­δή ο Ναός εί­ναι πάν­το­τε γε­μά­τος από Αγ­γέ­λους και οι Άγ­γε­λοι του Θεού, θα σε προ­στα­τεύ­σουν από όλα τα δαι­μό­νια του κό­σμου, αυ­τοί και τί­πο­τα δεν μπο­ρούν να σου κά­νουν.
Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς.

«Εγώ νενίκηκα τον κόσμον»
(Ιω. 16:33).
Βλέπετε τι λόγους μας απευθύνει ο Κύριος.
Όλη η ζωή μας μπορεί να λάβει χαρακτήρα αγιότητας, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου που είπε:
«Ο ουρανός και η γη παρελεύσονται, οι δε λόγοι μου ου μη παρέλθωσι» (Ματθ. 24:35).
Ο Κύριος ανήλθε στον Ουρανό για να καθίσει εκ δεξιών του Πατρός.
Με ποια συνείδηση ζουν οι Χριστιανοί; Όσο ζούμε, ας προσπαθούμε να γνωρίσουμε αυτό το πνεύμα και τότε ο λόγος που απηύθυνε ο άγιος Ανδρέας στον Κανόνα του θα γίνει κατανοητός:
«Ημαύρωσα της ψυχής το ωραίον ταις των παθών ηδοναίς…»
(β’ ωδή, 6ο τροπ.).
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ.

«Εις οσμήν μύρων Σου, οπίσω Σου, δραμούμαι».
Εγώ λοιπόν, παρ’ ότι ο φόβος της γέενας με έκαμε και κλείστηκα σε τέτοια κάτεργα (στην έρημο ως ασκητής), και είχα τώρα παρέα μου τους σκορπιούς και τα αγρίμια, εγώ, με τον λογισμό μου έτρεχα και ευρισκόμουν ανάμεσα σε κοπέλες που χόρευαν!
Η όψη μου είχε γίνει κατακίτρινη από την πολλή νηστεία.
Και όμως!
Ο νους μου πυρακτωνόταν από τις επιθυμίες που φούντωναν στο παγωμένο σώμα μου!
Και παρ’ όλο που – χωρίς ακόμη να έχω πεθάνει εγώ – η σάρκα μου ήταν σχεδόν ψόφια, η φλόγα των σαρκικών επιθυμιών τριζοβολούσε μέσα μου!
Είναι φυσικό, ότι στην κατάσταση αυτή έχασα κάθε ελπίδα, ότι κάτι θα μπορούσε να με βοηθήσει!
Έτσι, πρόστρεξα και έπεσα στα πόδια του Ιησού. Τα πότισα με τα δάκρυα μου.
Τα εσφόγγισα με τα μαλλιά μου.
Και προσπάθησα να δαμάσω την ατίθαση σάρκα μου με την πλήρη αποφυγή τροφής για εβδομάδες.
Δεν εντρέπομαι τόσο για την δυστυχία μου, όσο θρηνώ και κλαίω, γιατί δεν είμαι πια εκείνο που ήμουν λίγο παλαιότερα.
Θυμάμαι, ότι τότε συχνά, όταν άρχιζα να προσεύχωμαι, άρχιζα ενωρίς το πρωί και τελείωνα νύχτα!
Και δεν σταματούσα να χτυπώ το στήθος μου, μέχρι να ξυπνήσει ο Κύριος και να ξαναγίνει γαλήνη (Λουκ. 8,24).
Και είχα αρχίσει, να φοβούμαι το κελλί μου, που ήξερε τους ρυπαρούς λογισμούς μου, να τα βάζω με τον εαυτό μου και να τρέχω, αδυσώπητος εναντίον του εαυτού μου, μόνος μου βαθιά μέσα στην έρημο.
Και όπου έβλεπα βαθιά κοιλάδα, άγριο βουνό, απότομο βράχο, έκανα το μέρος εκείνο τόπο της προσευχής μου, εργαστήριο για επεξεργασία του αθλίου μου σώματος.
Και μάρτυς μου ο Θεός, μετά τα τόσα δάκρυα, μετά από τόση ανάταση των οφθαλμών μου στον ουρανό, άρχισα πια να βλέπω τον εαυτό μου ανάμεσα σε στρατιές αγγέλων!
Και γεμάτος χαρά και ευφροσύνη έψαλλα: «Εις οσμήν μύρων Σου, οπίσω Σου, δραμούμαι».
(Αγίου Ιερωνύνου,Περί παρθενίας,εκδ. Ι.Μ. Νικοπόλεως, σελ.29-30)

νώ όλα πάνε καλά στην ζωή μας, στις σχέσεις μας με τους ανθρώπους και με τον Θεό, έρχεται μία μέρα όπου χάνουμε αυτή την χάρη, ξαφνικά ή σταδιακά.
Τις περισσότερες φορές δεν καταλαβαίνουμε αυτό που μας συμβαίνει.
Όλα πήγαιναν τόσο καλά, και τώρα είναι όλα τόσο οδυνηρά. Η επιθυμία να προσευχηθείς μειώνεται, η προσευχή γίνεται στεγνή και κοπιώδης, η πνευματική προσοχή χαλαρώνει.
Οι σχέσεις μας με τους άλλους περιπλέκονται: τους κρίνουμε και τους κατακρίνουμε αντί να κοιτάμε τα δικά μας προσωπικά λάθη. Η καρδιά μας μένει κλειστή, σκληραίνει.
Η ψυχή ταράζεται, σκοτεινιάζει, γίνεται λεία των παθών και των λογισμών που την περικυκλώνουν.
Η ύπαρξη δεν αναζητά να ανέλθει προς τον Θεό, αλλά βυθίζεται στην καθημερινότητα ή στα κοσμικά πάθη, περιορίζεται σε πράξεις ρουτίνας, μέσα στις ανάγκες και τις καθημερινές έγνοιες. Η υπομονή μας απέναντι στις αντιξοότητας και στον πόνο αποδυναμώνεται.
Για όλη αυτήν την κατάσταση λοιπόν, της απώλειας της χάριτος του Θεού υπεύθυνοι είμαστε μόνο εμείς, η λάθος αγάπη του εαυτού μας. Όσο γιγαντώνεται μέσα μας το εγώ τόσο καταλαμβάνει τον χώρο της ύπαρξής μας που δεν μένει τελικά χώρος για τον Θεό.
Έχουμε λοιπόν ευθύνη για την απώλεια αυτής της Χάριτος. Αυτή η ευθύνη απαιτεί επαγρύπνηση, απαιτεί προσοχή, αφού αρκεί ένα τίποτα, μία μόνο σκέψη ματαιοδοξίας, γι να εγκαταλειφθεί η ψυχή από το φως του Πνεύματος.
Η υπερηφάνεια ενεδρεύει στην καρδιά μας, ακόμα κι όταν είμαστε εν μέσω πνευματικών προσπαθειών. Τελικά χαρακτηριστικό του εγώ είναι η ικανότητά του να διαστρέφει τα πάντα σε αντικείμενα ατομικής χρήσης και οφέλους.
Είναι πιθανόν να προσεύχεσαι, να συμμετέχεις στη θεία λειτουργία, να μελετάς την Αγία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας, αλλά αυτή σου η συμπεριφορά να προέρχεται είτε από μία προσπάθεια καλλωπισμού της «βιτρίνας» του εγώ σου με ένδοξα ψιμύθια, είτε από την προσπάθεια να θέσεις υπό την κατοχή σου τον Θεό! Σ’αυτές τις περιπτώσεις, ζούμε μία ολοκληρωτική πνευματική ψευδαίσθηση.
Τα πάθη της υπερηφάνειας και οι αμαρτίες είναι όπως τα σύννεφα που κρύβουν το φως της Χάριτος και του Θείου Ελέους. Αλλά πίσω από τα σύννεφα, ο ήλιος δεν λάμπει λιγότερο.
Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

“Ο δρόμος του Χριστού είναι ένας! Να αγαπάμε όλους τους ανθρώπους, και αυτούς που μας αγαπούν και αυτούς που μας μισούν!
Να έχετε πραότητα και αν σας προσβάλλει ο άλλος, να μη θέλετε να τον εκδικηθήτε, αλλά να τον συγχωρείτε και να του δείχνετε καλωσύνη!
Και με την αγάπη, που θα του δείξετε, θα τον υποχρεώσετε να σας ζητήσει συγγνώμη, εάν βέβαια είναι άνθρωπος με συνείδηση!
Γιατί, παιδιά μου, από το καλό έρχεται καλό, από το κακό ποτέ δεν έρχεται καλωσύνη!
Γι’ αυτό και σεις μην μαλώνετε με έναν άνθρωπο, που θα σας πειράξει, γιατί θα πληθύνει το κακό· αλλά δείξετέ του καλωσύνη, γιά να ηρεμήσει και να έχετε μισθό από τον Θεόν!
“Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε”, μας λέγει ο Χριστός.
Όσιος Γεώργιος ο Καρσλίδης

Δεν ήθελα καθόλου να κάθομαι. Ήθελα να πάω εδώ, να πάω εκεί, να ποτίσω, να κόψω ξύλα. Κι όλ’ αυτά με μία μετάνοια κάθε φορά.
Είχα πολλή χαρά κι αγαλλίαση. Ένιωθα γεμάτος κι έτρεχα. Έτρεχα, δεν περπατούσα. Ντρεπόμουνα, όμως, να με βλέπουν οι Γέροντες να τρέχω, γι’ αυτό περπατούσα σιγά σιγά στην αρχή κι όταν απομακρυνόμουν, έτρεχα. Φτερά έκανα να πάω γρήγορα και να γυρίσω γρήγορα στους Γέροντές μου. Ζωή χαρισάμενη, τι να σας πω! Αυτή η ζωή είναι όντως αγγελική.
Είχε κι εκείνος ο ευλογημένος ο Γέροντάς μου πολλή προθυμία. Μου έλεγε: «Πήγαινε εδώ, πήγαινε εκεί …». Έ, είχαμε βέβαια και πολλές δουλειές. Μου είχανε δώσει την επίβλεψη του κελλιού. Είχαμε σπίτι νοικοκυρεμένο. Είχαμε ελιές, είχαμε λίγα δέντρα, είχαμε και κηπευτικά.Απ’ τις δουλειές φυσικά κουραζόμουνα. Πήγαινα σε πολλές δουλειές. Πήγαινα στο βουνό. Τα πόδια μου συχνά κοβόντουσαν. Έ, που να ήξεραν οι Γέροντές μου, παιδί με βλέπανε. Όταν κατέβαινα απ’ το βουνό μετά από τρεις ώρες δρόμο, μου έλεγε ο παπα‐ Ιωαννίκιος:
‐Αύριο θα ζυμώσομε, γι’ αυτό τώρα ετοιμάσου να πάεις να φέρεις κλαδιά.
Έπαιρνα το σχοινί κι επήγαινα στο βουνό για κλαδιά. Επήγαινα σε βατό δρόμο αλλά και σ’ απότομο. Όχι μόνον αυτά θυμάμαι, αλλά πολλές φορές οι Γέροντές μου με στέλνανε να φέρω κούτσουρα ή ξύλα και τα έβαζα πάνω μου σαν γαϊδουροφόρτωμα. Κι όπως ήμουν φορτωμένος κι είχε πάθει η μέση, καθόμουν στο πεζούλι να ξεκουραστώ. Αν καμιά φορά με πείραζε πολύ το βάρος, έλεγα στον εαυτό μου: «Θα σου δείξω εγώ, παλιογάϊδουρο!».Την τεμπελιά δεν την εγνώριζα. Έ, πραγματικά δεν λυπόμουν το σώμα μου. Επειδή τα γόνατά μου πονούσανε, εγώ ήθελα εκδίκηση. Δηλαδή, όσο διαμαρτύρονταν και πονούσανε, εγώ όλο και πιο μεγάλο φορτίο έπαιρνα. «Θα σου δείξω εγώ, παλιογάϊδαρο!», ξανάλεγα. Εκδικιόμουν, εκδικιόμουνα τον κακό εαυτό μου.
Με την αγάπη γίνεσαι αεικίνητος. Να ιδείς τότε πού πάνε οι αμαρτίες! Κοιμούνται όλα. Ακούτε; Αυτή είναι πραγματικά ξένη ζωή, ζωή οσία αγία ζωή παραδεισένια.
Απόσπασμα από τον βὶο του Γέροντος Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου

“ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΖΗΤΟΥΜΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ, ΠΑΡΑ Ο ΙΔΙΟΣ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ”
ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΟΥ

… Λοιπόν, ἀφοῦ εἶναι ἐμπρός μας ἀγῶνες καὶ παλαίσματα καὶ βραβεῖα, μέχρι πότε θὰ μᾶς περιγελᾶ ἡ ὑποκριτικὴ μόρφωση εὐσέβειας γιὰ νὰ ὑπηρετοῦμε μὲ πανουργία τὸν Κύριο, ἄλλο νὰ μᾶς νομίζουν οἱ ἄνθρωποι καὶ ἄλλο νὰ φαινόμαστε σ’ Ἐκεῖνον ποὺ γνωρίζει τὰ κρυφά;
Γιατὶ ἐνῶ πολλοί μᾶς νομίζουν γιὰ ἁγίους, ἐμεῖς ἔχομε ἀκόμη ἄγριο χαρακτήρα καὶ φερσίματα, καὶ ἐνῶ ἔχομε τὸ ἐξωτερικὸ σχῆμα τῆς εὐσέβειας, ἀρνούμαστε τὴ δύναμή της. Καὶ ἐνῶ μᾶς νομίζουν πολλοὶ παρθένους καὶ ἁγνούς, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ποὺ γνωρίζει τὰ κρυφὰ τῆς καρδιᾶς μας εἴμαστε μολυσμένοι μέσα μας ἀπὸ συγκαταθέσεις σὲ πορνικοὺς λογισμοὺς καὶ λασπωμένοι ἀπὸ τὶς ἐνέργειες τῶν παθῶν καὶ ἀκάθαρτοι.
Καὶ γιὰ τὴν ὑποκριτική μας ἀκόμη ἄσκηση καμαρώνομε μπροστὰ στοὺς ἐπαίνους τῶν ἀνθρώπων καὶ τυφλώνε ται ὁλότελα ὁ νοῦς μας.
Άγιος Μάρκος ὁ ᾿Ασκητής
Από το βιβλίο: “ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ”

Κατευθυνθήτω ἡ προσευχή μου ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν σου· ἔπαρσις τῶν χειρῶν μου θυσία ἑσπερινή, εἰσάκουσόν με, Κύριε.
Θυμίαμά σοι προσφέρομεν, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, εἰς ὀσμὴν εὐωδίας πνευματικῆς· ὃ προσδεξάμενος εἰς τὸ ὑπερουράνιόν σου Θυσιαστήριον, ἀντικατάπεμψον ἡμῖν τὴν χάριν τοῦ Παναγίου σου Πνεύματος.
ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΟΤΑΝ ΘΥΜΙΑΤΙΖΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ