"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

"Σος ειμί εγώ , σώσον με."
(Ψαλμ.118,94).
Όταν προφέρω τα λόγια αυτά, αισθάνομαι διχασμένος.
Γιατί απευθυνόμενος προς τον Θεό Σος ειμί εγώ, μιλώ ο ίδιος για τον εαυτό μου.
Ωστόσο, πίσω από την έκφραση αυτή κρύβεται και άλλο νόημα, ανεπαρκώς διατυπωμένο.
Ωσότου Εσύ ο Θεός πεις,ναι, υιός μου εισι (Ψαλμ. 2,7), δεν μπορώ να βασίζομαι στα δικά μου λόγια Σος ειμι εγω….
Τα δικά μου μόνο λόγια δεν επαρκούν.
Είναι επιπλέον ανάγκη να μαρτυρήσεις και στους γύρω μου, ότι εγώ είμαι υιός Σου.
Επισκέφτηκα κάποτε έναν Γέροντα που διηύθυνε για πολλά χρόνια το παλιό Ρωσικό και παρέμεινα στο Κελί κοντά του αρκετό χρόνο.
Μου διηγήθηκε για την ζωή του και μου αφηγήθηκε μια από τις οράσεις του.
Ήταν φιλάσθενο παιδί και δεν μπορούσε να αντέξει τους κόπους της αγροτικής ζωής.
Και είναι πράγματι βαρεία η αγροτική εργασία.
Γι’ αυτό κάποια φορά είπε στους γονείς του.
– Δώστε με στο μοναστήρι.
Αυτοί απήντησαν.
– Αγαπητέ μου, εσυ δεν κάνεις για το μοναστήρι. Εκεί πρέπει να εργάζεσαι.
– Δεν πειράζει, εσείς δώστε με.
Τότε λοιπόν η μητέρα παίρνει το αγόρι αυτό,το οδηγεί στην εικόνα της Παναγίας και λέει ”Από τώρα Εσύ να είσαι η Μητέρα του, εγώ δεν μπορώ ,παραδίδω στη φροντίδα σου το αγόρι αυτό, το παιδί μου”.
Μετά από την προσευχή της μητέρας, που παρέδωσε τον γιο της στην Θεοτόκο, το παιδί αποκοιμήθηκε.
Τότε βλέπει στον ύπνο του μια μεγάλη αίθουσα στο βάθος της αίθουσας αυτής καθισμένος σε θρόνο βρισκόταν ο Δεσπότης Βασιλιάς και γύρω Του όρθιοι πολλοί επίσημοι άνθρωποι, οικείοι Του.
Προς τα εκεί λοιπόν τον οδήγησε μια Γυναίκα, που ήταν η Θεοτόκος, και τον άφησε γονατιστό μπροστά στον Βασιλια.
Και ο Βασιλιάς είπε σε κάποιον από αυτούς που Τον περιστοίχιζαν.
Πήγαινε, κοίταξε τι έχει εκεί στο μικρό κομπόδεμα.
Ο άνθρωπος εκείνος πήρε από τα χέρια του αγοριού το κομπόδεμα, το έλυσε και είπε.
Εδώ υπάρχουν δυο καρδιές συντετριμμένες.
Τότε σηκώθηκε ο Βασιλιάς από τον θρόνο Του, πλησίασε το αγόρι και είπε.
Τότε λοιπόν είσαι υιός μου.
Φανταστείτε την δύναμη των προσευχών και της μητέρας και του παιδιού και της Ίδιας της Θεοτόκου!
Ο Θεός σηκώθηκε από τον θρόνο και είπε Υιός μου ει συ.
Αυτοί που δεν έζησαν παρόμοιες καταστάσεις δεν μπορούν να τις εννοήσουν ο όσιος Ιωάννης της Κλίμακος γράφει ότι, αν δεν δόθηκε σε κάποιον να ζήσει κάτι με την χάρη του Αγίου Πνεύματος, δεν θα μπορέσει να το εννοήσει.
Με άλλους ανθρώπους που δεν έφτασαν στον βαθμό αυτό ενώ ακολουθούν ασκητική ζωή, επειδή ακριβώς δεν έφτασαν στα ύψη αυτά, συμβαίνει να μη δέχονται τα λόγια των αδελφών τους και να λένε.
Αφήστε τον, είναι σε πλάνη.
Και εκείνο που αποτελεί δωρεά του Αγίου Πνεύματος στους ευσεβείς αυτούς ανθρώπους, παρερμηνεύεται και μεταβάλλεται σε οδυνηρή κατάσταση κακής ποιότητας.
Έτσι υπάρχουν άνθρωποι που έφτασαν σε καταστάσεις κατά τις οποίες ο Κύριος τους λέει, Ναι είσαι υιός μου. Και όταν ο άνθρωπος λέει Είμαι δικός Σου, σώσε με!, απαντά ο Θεός Ναι, είσαι δικός μου.
Απόσπασμα από το βιβλίο του αρχ Σωφρονίου Ζαχάρωφ, Οικοδομώντας τον Ναό του Θεού Μέσα μας και στους Αδελφούς μας Τόμ. Γ΄, Η υιοθεσία, Ιεράς Μονής Τιμίου Πρόδρομου Essex, σελ 319-320.

" Τέκνα εν θανάτω "
Δεν νοείται, σε ζώντα άνθρωπο, να υπάρχη σώμα άνευ ψυχής, ούτε ψυχή άνευ σώματος.
Λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός:
«Την ψυχήν, ούτε γαρ προϋφίσταται του σώματος, ούτε μεθυφίσταται, αλλ άμα τη τούτου γενέσει κτίζεται και αυτή».
Δηλ., η ψυχή, ούτε προϋπάρχει του σώματος, ούτε υπάρχει μετά από αυτό, αλλά ταυτόχρονα με την γένεσι του σώματος κτίζεται και η ψυχή.
Και γράφει ο άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης:
«Ούτε γαρ σώμα προ της ψυχής υφίστατο, ούτε ψυχή προ του σώματος», δηλ. ότι η ψυχή και το σώμα κτίζονται ταυτόχρονα
Το πρόβλημα της έκτρωσης φέρει μίσος κατά της ίδιας της σάρκας της γυναίκας.
Ο Αδάμ βλέποντας την Εύα να δημιουργείται από το ίδιο του το σώμα φώναξε:
«τοῦτο νῦν ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστέων μου καὶ σὰρξ ἐκ τῆς σαρκός μου·» (Γεν. 2,22).
Άραγε, η γυναίκα που φέρει στα σπλάχνα της ένα παιδί δεν αναγνωρίζει ότι αυτό είναι σάρκα και οστό από την ύπαρξή της;
Όσες απαντήσεις και να δώσεις, όσα άλλοθι και αν προσθέσεις, όσες δικαιολογίες αν καταλογοποιήσεις δεν καλύπτεται.
Είναι το «γιατί» ενός θανάτου που συντελείται στα σπλάχνα μιας ζωντανής μάνας.
Η έκτρωση είναι προκλητός θάνατος ζώντος τέκνου.
Όσο και αν στολίσουμε αυτή την πραγματικότητα με επιχειρήματα, ιδεολογίες και ευφυολογήματα, πάντα θα μας διαψεύδουν τα απομεινάρια ενός μικρού τεμαχισμένου παιδιού στο νεφροειδές δοχείο του χειρουργείου.
Όσο και αν βρούμε θέσεις και απόψεις για να αμβλύνουμε την πράξη της έκτρωσης, το αναπάντητο «γιατί» ενός άδικου θανάτου θα μας καταδιώκει.
Αποσπάσματα από.pemptousia.

Επιστολή στον θεολόγο Μπ. P.
Γιατί ερευνάς υψηλά, επουράνια μυστήρια, τα οποία ούτε τα Χερουβείμ δεν αντιλαμβάνονται πλήρως;
Πίστευε μόνο πως έτσι είναι, ο Κύριος έτσι είπε, και η πίστη σου θα φέρει επιβράβευση.
Εφόσον η αιώνια μακαριότητα, η αθάνατη ζωή και η βασιλεία, δεν έχουν ταχθεί στη γνώση αλλά στην πίστη.
Ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο αρκετή ικανότητα για την πίστη και λιγότερη για την γνώση.
Δεν το αναγνώρισε άραγε αυτό και ο φιλόσοφος Κάντ, ο κριτικός του ανθρώπινου λόγου;
Εκφωνώντας τις παραπάνω λέξεις ο Χριστός τις απηύθυνε στην πίστη και όχι στη γνώση. Είπε στον απόστολο Φίλιππο:
«Ου πιστεύεις ότι Εγώ εν τω Πατρι και ο Πατήρ εν Εμοί εστί;» (Ιωαν. 14, 10).
Βλέπεις πώς η πίστη αποκαλύπτει τα μυστήρια και όχι η γνώση.
Δεν λέει: «Ου γινώσκεις» αλλά «ου πιστεύεις»!
Εξάλλου, θα σε βοηθήσει λίγο και η σύγκριση. Δεν υπάρχει άραγε κάθε γιος στον πατέρα πριν γεννηθεί, και κάθε πατέρας στον γιο όταν γεννηθεί;
Δεν υπάρχει άραγε μέσα στην φωτιά η φλόγα και η φλόγα στη φωτιά; Δεν ανήκει η ευγενής επιθυμία στην υψηλή σκέψη, και η υψηλή σκέψη στην ευγενή επιθυμία;
Αδιάκοπα προσκρούουμε στα του σώματος όταν σκεπτόμαστε περί των πνευματικών πραγμάτων. Όποιος υπερβεί αυτά τα προσκόμματα, πλησιάζει στο να αντιληφθεί την πνευματική πραγματικότητα.
Ποιος μπορεί να αγαπά περισσότερο στον κόσμο απ’ όσο η μητέρα τον μοναχογιό και ο μοναχογιός τη μητέρα;
Φαντάσου την ψυχή της, αλλά μόνο την ψυχή.
Η ψυχή της μάνας είναι γεμάτη με τον γιο και η ψυχή του γιου με τη μάνα.
Ιδιαίτερα όταν ο ένας είναι μακριά από τον άλλον.
Η μάνα είναι πράγματι με την ψυχή της στον γιο και ο γιος με την ψυχή του στη μάνα, και μάλιστα τόσο με τη σκέψη όσο και με την καρδιά.
Και έτσι, καθένας που μας αγαπά, μας φέρει στον νου και την καρδιά, και όποιον εμείς αγαπάμε, τον φέρουμε στον νου και την καρδιά.
Φλεγόμενος από θεία αγάπη για τον Χριστό ο Παύλος είπε: «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός» (Γαλ. 2, 20).
Στον χριστιανισμό η αγάπη είναι μέθοδος της γνώσεως.
Εάν, λοιπόν, επιθυμείς να γνωρίσεις τα επουράνια μυστήρια, τότε αγάπα τον Θεό με όλη σου την καρδιά και την ψυχή και τη σκέψη.
Και ο Θεός θα κατοικήσει μέσα σου, και έτσι θα είσαι εν Θεώ και ο Θεός σε σένα.
Και θα αισθανθείς ως αληθινά κάποια πράγματα, τα οποία στέκουν έξω απ’ όλες τις οπτικές του ανθρώπου, τη γνώση και τη λογική.
Η επουράνια αγάπη ας σε φωτίσει.
(Από το βιβλίο του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, “Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται… Ιεραποστολικές επιστολές Α’”, Εκδόσεις “Εν πλω”, Αθήνα 2009)

«Δέν ἔκανε προσευχή μόνο
μέ τό μεγάλο του κομποσχοίνι
…ἦταν ὁ ἴδιος μιά
ἐνσαρκωμένη προσευχή.
Καί τό χαμόγελο τοῦ παπα-Τύχωνα ἦταν κι’ αὐτό μιά προσευχή,
ἕνα τραγούδι λατρείας.»
(Χ. Φιλοαθωνίτου: Ὁ παπα-Τύχων)

Δεν λυπούμαι διά τα όπισθεν..
αλλά χαίρω διά τα έμπροσθεν.
Το γαρ έλαττον υπό του κρείττονος ευλογείται
και το αμάρτημα, το μικρόν ή μέγα,
διά της αληθούς μετανοίας εξαφανίζεται.
Λοιπόν, μή βλέπε τοις όπισθεν,
αλλά τοις έμπροσθεν επεκτείνου.
Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής.

Ο Θεάνθρωπος πέρασε την επίγεια ζωή Του με στερήσεις και θλίψεις.
Έτσι καθαγίασε τις στερήσεις και τις θλίψεις εκείνων που αληθινά πιστεύουν σ’ Αυτόν, έτσι τοποθέτησε τις στερήσεις και τις θλίψεις πιο πάνω από την επίγεια ευημερία, στην οποία ο Ίδιος δεν είχε καμιά μετοχή.
Η παραγγελία για την ευχαριστία τού Θεού είναι ξένη προς το σαρκικό φρόνημα. Κατανοείται μόνο με τον πνευματικό λογισμό.
Ο άνθρωπος που έχει σαρκικό φρόνημα, ακόμα και όταν ευχαριστεί, το κάνει μόνο για υλικές ευεργεσίες.
Στις δοκιμασίες ταράζεται, γογγύζει και βλασφημεί.
Ο Θεός, όμως, προστάζει να Τον ευχαριστούμε για όλα, ακόμα και για τις θλίψεις.
Προστάζει να Τον ευχαριστούμε για τις θλίψεις μας, επειδή μ’ αυτές μετέχουμε στα παθήματα του Χριστού.
Και όταν προστάζει να Τον ευχαριστούμε για την ευημερία και την ευτυχία μας, το κάνει συγκαταβαίνοντας στην αδυναμία μας.
Ταξιδιώτη της γης!
Κοίταξε τη φύση, αυτό το ξενοδοχείο στο οποίο έχεις καταλύσει για ένα μικρό χρονικό διάστημα, για το διάστημα της σύντομης επίγειας ζωής σου· κοίταξέ την με τον καθαρό νου που διαμορφώνει η ενάρετη ζωή· κοίταξε την αφθονία των αγαθών που υπάρχουν γύρω σου.
Από ένα τέτοιο κοίταγμα η ψυχή σου θα γεμίσει φυσιολογικά με ευχαριστία τού Θεού.
Έτσι έγινε με όλους όσοι ενατένισαν τη φύση με το πνεύμα που δίνει η χριστιανική ζωή.
Γι’ αυτούς προείπε ο προφήτης:
«Η ανάμνηση του πλήθους (των ευεργεσιών) της καλοσύνης Σου θα ξεχύνεται (από τις καρδιές τους) και για τη δικαιοσύνη Σου θ’ αναγαλλιάζουν.
Συμπονετικός και εύσπλαχνος είναι ο Κύριος, μακρόθυμος και πολυέλεος.
Καλός είναι ο Κύριος για όλους, και το έλεός Του απλώνεται σ’ όλα τα δημιουργήματά Του. Θα Σε δοξολογούν, Κύριε, όλα τα δημιουργήματά Σου και θα Σε ευλογούν οι πιστοί Σου».
(Πηγή: “Ασκητικές ομιλίες Β’” Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, επισκόπου Καυκάσου και Μαύρης Θάλασσας, Εκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής)

Με απασχολεί το εξής θεμα:
Πως δεν σπάει η καρδιά των Αγγέλων από τη χαρά και την πλησμονή της θείας επιβιώσεως…!
Θεε μου πως τους έκανες να αντέχουν τόσο πολύ..!!! Εγώ είμαι ένα σκεύος άχρηστο, διότι μόλις σταλάξει λίγη αγάπη Του ο Θεος, δεν μπορώ να αντέξω και κάνω σαν τρελός…
Γέροντας Εφραίμ Αριζόνας.

Ο Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός για τον Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανάσιο:
"Να, ένα κλαδάκι από μας, τώρα, όχι παλιά, στέκεται όρθιο και δε λυγίζει!
Να λοιπόν πρώτυπο να αντιγράψετε!
Να λοιπόν τα βλαστάρια της ρίζας μας άρχισαν να αποδίδουν καρπούς...
Τέτοιοι θέλω να γίνεται όλοι σας, ομολογητές. Αυτή είναι η ιεραποστολή!"
Χρόνια πολλά και ευλογημένα άγιε Γέροντα !! Ευχαριστούμε και δοξάζουμε το Θεό που υπάρχετε στην Εκκλησία.

Πίστις το παν.
Πίστις!
Μυστικός μοχλός που μετακινεί όρη. Ω πίστις, μεγάλα τα κατορθώματά σου!
Και απόδειξις, μία εκ των μυρίων αποδείξεων της θαυματουργούσης πίστεως, είναι ο Παπουλάκος.
Τί ήταν ο Παπουλάκος;
Αρχιεπίσκοπος; Μητροπολίτης; Διευθυντής Αποστολικής Διακονίας; Καθηγητής θεολογικής σχολής; Ιεροκήρυκας; Εφημέριος πλούσιας ενορίας πόλεως;
Είχε πτυχία και διπλώματα και σπουδές του εξωτερικού;
Τίποτε από όλα αυτά. Ο Παπουλάκος ήταν ένας απλός μοναχός, ελαχίστων γραμματικών γνώσεων, αλλ’ ό,τι έπραξε υπέρ του λαού, υπέρ της ορθοδόξου πίστεως, δεν μπόρεσαν να πράξουν όλοι οι επίσκοποι και θεολόγοι της εποχής του.
Φαινόμενο, φωτεινό μετέωρο, αστέρας που σελάγισε στον ουρανό της Ελλάδος! Νεώτερος απόστολος του Χριστού ανεδείχθη ο Παπουλάκος.
«Πίστει» (Εβρ. 11,3 κ.ἑ.) και μόνον πίστει ανεδείχθη.
Ο λόγος του ήταν νόμος, του είχαν απόλυτη εμπιστοσύνη. Είχε γίνει η ήρωας του λαού. Περιοδεύοντας έφτασε στην Καλαμάτα. Τον ακολουθούσαν χιλιάδες. Σχηματίστηκε ιερά λιτανεία.
Προπορευόταν ένας πιστός κρατώντας το σταυρό, ακολουθούσε κλήρος και λαός ψάλλοντας «Τη υπερμάχω Στρατηγώ…».
Αυτά έφεραν μεγάλη ταραχή στους κρατούντας.
Η Ιερά Σύνοδος και τα ανάκτορα ταράχθηκαν.
Διεβλήθη ότι συνωμοτεί κατά του καθεστώτος, όπως ο Χριστός κατά του καίσαρος.
Ο άοπλος αρχηγός κινήματος!
Ώ κόσμε…, και προς καταστολήν του κινήματος (!) κίνησαν στρατό και στόλο να συλλάβη τον επαναστάτη! Βρήκε τότε καταφύγιο στα σπήλαια της Μάνης.
Εκεί ήταν αδύνατο να συλληφθεί· όλη η Μάνη τον φρουρούσε.
Ο ιεραπόστολος της Ορθοδοξίας όμως προδόθηκε, μπήκαν σε ενέργεια τα τριάκοντα αργύρια. Ιούδας γι᾽ αυτόν στάθηκε ένας ιερεύς, ο παπα-Βασίλαρος, στον οποίο το κράτος έδωσε 6.000 χρυσές δραχμές αμοιβή για την προδοσία.
Έτσι ο Παπουλάκος συνελήφθη και στις 27 Ιουλίου του 1852 τον έρριξαν στις φυλακές του ‘Ρίο έξω απ᾽ την Πάτρα.
Μετά από ένα χρόνο περίπου τον μετέφεραν σιδηροδέσμιο στην Αθήνα να δικαστή. Απ᾽ όπου περνούσε, ο λαός υποκλινόταν και προσεύχοταν.
Στο δικαστήριο ο πρόεδρος τον ρώτησε: –«Ποιόν διορίζεις συνήγορό σου;» –«Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι συνήγορός μου», απαντά.
Το ακροατήριο σείστηκε από συγκίνησι.• Η δίκη ήταν αδύνατον να συνεχιστή θεωρήθηκε σκόπιμο ν᾽ αναβληθή.
Τα τελευταία Χριστούγεννά του ήταν του 1860. Χριστούγεννα.
Να είσαι φυλακισμένος για τον Χριστό είναι γλυκύς παράδεισος. Χριστούγεννα.
Να είσαι σε μέγαρο πολυτελέστατο με υπηρέτες και υπηρέτριες, αλλά να εορτάζεις χωρίς Χριστό, τούτο είναι πικρία και θάνατος.
Μετά από λίγες μέρες βάρυνε πιά. Έπεσε κλινήρης. Ήταν όλο προσευχή, κατάνυξι, δάκρυα.
Τις παραμονές του θανάτου του ο χωροφύλακας που τον φρουρούσε ήρθε, γονάτισε μπροστά του και είπε:
«Πάτερ μου, η ζωή σου με συγκίνησε.
Δεν θέλω να επιστρέψω πιά στον κόσμο θέλω να γίνω μοναχός και να πάρω το όνομά σου».
Στις 18 Ιανουαρίου του 1861, εορτή του μεγάλου προμάχου της Ορθοδοξίας αγίου Αθανασίου, ο νεώτερος πρόμαχός της στην Ελλάδα Χριστοφόρος Παπουλάκος παρέδωσε το πνεύμα στον Κύριο.
Η προτομή του Παπουλάκου θα φωνάζει· Ορθόδοξοι χριστιανοί!
Δεν λυπάσθε να βλέπετε επί ένα αιώνα και πλέον τη μητέρα σας, την Εκκλησία, αισχρά του κράτους υπηρέτρια στα άνομα και αντικανονικά θελήματά του; Εμπρός. Αγωνισθείτε, μικροί και μεγάλοι. Ελευθερώστε την Μητέρα, για να είσθε άξιοι υιοί αυτής.
«Στήκετε, και κρατείτε τας παραδόσεις» της Ορθοδοξίας (Β Θεσ. 2,15).
(†) επίσκοπος Αυγουστίνος
Περιληπτική μεταφορά σε απλή γλώσσα άρθρου που δημοσιεύθηκε πριν από 67 χρόνια στο περιοδικό «Χριστιανική Σπίθα» (Κοζάνη, φ. 137/Δεκέμβριος 1952) και περιελήφθη στο βιβλίο «Δύο αδελφά ρεύματα (μοναχισμός – ιεραποστολή)» (Αθήναι 1989, σ. 218) 30-11-2018.

Ὁ ἃγ.Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ἒκπληκτος ἀπό τόν βίο, τούς ἀγῶνες καί τό μεγαλεῖο τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου ἐξεφώνησε τόν πανηγυρικό στή μνήμη του τό ἒτος 379 λέγοντας χαρακτηριστικά:
« Ἀθανάσιον ἐπαινῶν, ἀρετὴν ἐπαινέσομαι. Ταυτὸν γὰρ ἐκεῖνο τε εἰπεῖν καὶ ἐπαινέσαι ὅτι πᾶσαν ἐν ἑαυτῷ συλλαβὼν εἶχε τὴν ἀρετὴν».
(Ἐπαινώντας τὸν Ἀθανάσιον θὰ ἐπαινέσω τὴν ἀρετήν. Γιατὶ Ἀθανάσιος καὶ ἀρετή, εἶναι τὸ ἴδιον πρᾶγμα. Όταν αναφέρομαι εις αυτόν επαινώ την αρετήν).
(Γρηγ. του Θεολόγου Λόγος Κ.Α.’ Β.Ε.Π.Ε.Σ., τόμος 59, σελ. 148). Γρηγορίου Ναζιανζηνού, Εγκώμιον εις Μέγαν Αθανάσιο.
"Ἒργοις λάμψαντες, Ὀρθοδοξίας, πᾶσαν σβέσαντες κακοδοξίαν, νικηταί τροπαιοφόροι γεγόνατε· τῇ εὐσεβείᾳ τά πάντα πλουτίσαντες, τήν Ἐκκλησίαν μεγάλως κοσμήσαντες, ἀξίως εὕρατε Χριστόν τόν Θεόν, δωρούμενον πᾶσι τό μέγα ἔλεος."