"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Η δοκιμασία στη ζωή του ανθρώπου δεν είναι τυχαίο γεγονός ούτε μια απλή δυσκολία της καθημερινότητας.
Η δοκιμασία είναι ο σταυρός που ο καθένας μας καλείται να σηκώσει, όχι ως τιμωρία, αλλά ως οδός σωτηρίας. Ο ίδιος ο Χριστός μάς αποκάλυψε ότι «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ». Ο σταυρός, λοιπόν, δεν είναι κάτι ξένο προς την πνευματική ζωή· είναι το ίδιο το πέρασμα από τον εγωισμό στην αγάπη.
Την ώρα της δοκιμασίας καλούμαστε να σταθούμε με ταπείνωση και υπομονή. Η ταπείνωση μάς βοηθά να αποδεχθούμε ότι δεν ελέγχουμε τα πάντα, ότι έχουμε ανάγκη τον Θεό και τους αδελφούς μας. Η υπομονή, από την άλλη, δεν είναι παθητική στάση, αλλά ενεργή εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού, που «πάντα συνεργεί εις αγαθόν» για εκείνους που Τον αγαπούν.
Μέσα στη δοκιμασία μαθαίνουμε να προσευχόμαστε αληθινά, όχι με λόγια μόνο, αλλά με την ίδια μας την ύπαρξη.
Ο σταυρός όμως αποκαλύπτει και την καρδιά μας. Φέρνει στην επιφάνεια αυτό που κρύβεται βαθιά μέσα μας: την πίστη ή την απελπισία, την ευχαριστία ή τη γογγυστική διάθεση, την αγάπη ή τη φιλαυτία. Εκεί φαίνεται αν η σχέση μας με τον Θεό είναι επιφανειακή ή ουσιαστική. Ο πόνος γίνεται καθρέφτης της ψυχής μας και μας καλεί σε μετάνοια, σε εσωτερική μεταμόρφωση.
Ταυτόχρονα, στον σταυρό αποκαλύπτεται και η καρδιά των γύρω μας. Στις δύσκολες ώρες φαίνεται ποιοι θα σταθούν δίπλα μας, όπως ο Σίμων ο Κυρηναίος, και ποιοι θα αδιαφορήσουν ή θα απομακρυνθούν. Δεν πρόκειται απλά για κρίση των άλλων, αλλά για φανέρωση της ποιότητας των σχέσεών μας. Η δοκιμασία ξεχωρίζει την αγάπη που θυσιάζεται από εκείνη που υπάρχει μόνο όσο δεν κοστίζει.
Γενικότερα, την ώρα του σταυρού αποκαλύπτονται οι καρδιές όλων μας. Φανερώνεται αν η αγάπη μας είναι σταυρική, δηλαδή αντέχει, συγχωρεί, υπομένει και ελπίζει, ή αν είναι νόθα και εγωκεντρική. Μέσα από αυτή τη φανέρωση, ο Θεός δεν επιδιώκει να μας συντρίψει, αλλά να μας θεραπεύσει, να καταλάβουμε πόσο εύθραυστα και μάταια είναι όλα, αλλά και να επαναπροσδιορίσουμε την ζωή μας, τις προτεραιότητες και τον ρόλο των προσώπων που κινούνται γύρω μας.
Ο σταυρός γυμνάζει την ψυχή και μας προσφέρει διαύγεια ώστε να διακρίνουμε πλέον τα σημαντικά από τα ασήμαντα.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Μη λες, “Αυτό δεν είναι σωστό”.
Το τι είναι σωστό και τι όχι δεν είναι δουλειά σου να το κρίνεις. Θα το κρίνει ο Θεός, όταν έρθει η ώρα.
Εσύ μόνο να το σηκώσεις.
Οι αδικίες δεν προέρχονται από τον Θεό, αλλά παραχωρούνται από τον Θεό για το καλό του ανθρώπου.
Ναι, για το καλό του!
Δεν λέω κούφια λόγια, λέω την αλήθεια.
Σου φέρνω ως παράδειγμα τους μάρτυρες, που σε τόσα φρικτά βασανιστήρια υποβλήθηκαν.
Πού ήταν τότε ο Κύριος;
Εκεί ήταν!
Εμφανιζόταν στους μάρτυρες, τους παρηγορούσε, τους ενθάρρυνε, τους ανακούφιζε, μα, παρ’ όλα αυτά, τους άφηνε να βασανίζονται ως το τέλος, για να λάβουν θριαμβευτικά το στεφάνι του μαρτυρίου. Ένα στεφάνι ετοιμάζει και κάθε αδικία στον άνθρωπο που την υπομένει μακρόθυμα.
Να, λοιπόν, τι έχεις να κάνεις κι εσύ σε τούτη την περίσταση: Σήκωσε αγόγγυστα τις κατηγόριες που εκτοξεύονται εναντίον σου, ή μάλλον αγνόησέ τες εντελώς, σαν να μην υπήρχαν.
Σου το ζητάει ο Θεός για το συμφέρον σου.
Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος.
(Από το βιβλίο: “Πνευματική Ανθολογία από τους βίους και τους λόγους των Αγίων της Ρωσίας”. Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2018, σελ. 34)

«Οι πραείς κληρονομήσουσι την γην»
(πρβλ. Ματθ. 5,5).
Και ο αγώνας αυτών που πάσχουν για το Όνομα του Χριστού θα γίνει γι’ αυτούς αμάραντη δόξα.
Η Βασιλεία του Χριστού είναι η «ανεστραμμένη πυραμίδα»: Ο μεγαλύτερος υπηρετεί τον μικρότερο· ο ισχυρότερος ταπεινώνεται μπροστά στον αδύνατο.
Έτσι είναι όλα στη ζωή του χριστιανού· τέτοια είναι η δομή της ουράνιας Βασιλείας, θεμέλιο της οποίας κείται η Θεία Αγάπη.
Αντίθετα προς αυτήν είναι τα βασίλεια των πεπτωκότων ανθρώπων, που στηρίζονται στην υποδούλωση και εκμετάλλευση των αδυνάτων από τους ισχυρότερους.
Οι υπερήφανοι νικητές, αυτοί που επικράτησαν με τη βία, περιφρονούν επιπλέον τους ηττημένους και φέρονται απέναντι τους όχι καλύτερα από ό,τι σε ζώα.
Ἁγίου Σωφρονίου (Σαχάρωφ) · «Το μυστήριο της Χριστιανικής ζωής», εκδ. Ι. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ Αγγλίας 2011

Ποιός θά µοῦ δώσει ἐκεῖνα τά φτερά,...
Γιά νά µπορέσω νά πετάξω µέ τόν νοῦ µου στό ὕψος τῶν µεγαλεπήβολων λόγων, ὥστε νά ἐγκαταλείψω ὁλόκληρη τήν γῆ, νά διασχίσω ὅλον τόν ἐνδιάµεσα ἁπλωµένον ἀέρα, νά ἐννοήσω τήν ὀµορφιά τοῦ αἰθέρα, νά φθάσω στ᾽ ἄστρα καί ν᾽ ἀντικρύσω ὅλη τήν τάξη πού ἐπικρατεῖ σ᾽ αὐτά, νά µήν σταθῶ ὅµως οὔτε σ᾽ αὐτά, ἀλλά νά περάσω κι ἀνάµεσά τους καί νά βγῶ ἔξω ἀπό ὅλα ὅσα κινοῦνται καί µεταβάλλονται καί νά βρεθῶ στήν ἀκίνητη φύση, τήν ἀµετακίνητη δύναµη, τήν ἐγκατεστηµένη ἀπό τόν ἑαυτό της…καί ἔτσι ἔπειτα νά τόν ἐπικαλεστῶ µέ τό πολύ οἰκεῖο ὄνοµα καί νά τοῦ πῶ “Πατέρα”»
Στήν σηµερινή ἐποχή ἡ λέξη πατέρας ἀκούγετε παράξενα ἀλλά καί ἀνακουφιστικά γιατί ὁ σηµερινός ἄνθρωπος νιώθει ὀρφανός.
Πραγµατικά χρειάζεται δύναµη ψυχῆς γιά νά ἐκφωνηθεῖ ἐνσυνείδητα αὐτή ἡ µοναδική λέξη.
Τουλάχιστον γιά νά τήν ἐκφωνήσει κάποιος χρειάζεται αἴσθηµα µετανοίας ὅταν τολµᾶ νά τόν ἀποκαλεῖ Πατέρα ἔστω καί ἄν ἡ ζωή του φανερώνει ὅτι εἶναι «τέκνο ὀργῆς»καί «υἱός ἀπώλειας».
Ἀλλά τό σηµαντικό εἶναι ὅτι δέν εἴµαστε ὀρφανοί, δέν εἶναι δυνατόν νά εἴµαστε.
Ἔχουµε Πατέρα πού νιάζεται, εἶναι δίπλα µας!
Δέν µᾶς ἐγκαταλείπει, µᾶς καταδιώκει καί µάλιστα χωρίς νά µᾶς στερεῖ τήν ἐλευθερία.
Το Πατερ ημών κατά τον Άγιο Γρηγόριο Νύσσης απόσπασμα.
Γρηγορίου Νύσσης, λόγος 2ος, ΕΠΕ Τόµ. 8ος Θεσσαλονίκη 1989, σσ. 42-43.

Αν δεν έχεις αγκαλιάσει τον άνθρωπο σου χωρίς λόγο,
αν δεν του έχεις πάρει ένα λουλούδι απλά γιατί έτσι το ένιωσες χωρίς να σε ωθεί κάποια συγκεκριμένη ημερομηνία, αν δεν έχεις αγκαλιάσει το άλλο σου μισό απλά γιατί το χρειάστηκες σαν να σου λείπει ένα κομμάτι, αν δεν έχεις ζητήσει συγγνώμη για κάποιο σφάλμα σου και δεν έχεις δεχτεί τη συγγνώμη του άλλου τότε δεν έχεις καν καταλάβει γιατί παντρεύτηκες. Ο γάμος σου έχει μείνει απλά στο άλμπουμ….Άνοιξε το άλμπουμ της καρδιάς σου και βγάλε να μοιραστείς τα κομμάτια της με τον άνθρωπο που υποσχέθηκες αιώνια αγαπητικά δεσμά.. Τότε θα νιώσεις τη χαρά της γαμήλιας μελωδίας.
Ο Χριστός δεν ήταν μόνο στις ευχές της ακολουθίας, κρύβεται στις μικρές στιγμές αγάπης και ένωσης με τον άνθρωπο σου. Όπως κρύβεται ένα όμορφο άνθος σε έναν σπόρο και περιμένει να τον ποτίσεις ώστε να αντικρύσεις και να γευτείς τους χυμούς του άνθους που γεννήθηκε με την έξοδο της δικής σου αγάπης….
Πότισε τον γάμο σου με Χριστό και το λουλούδι που θα βγει θα έχει την καλύτερη θέση στον Παράδεισο.
Ας προσέξουμε αδερφοί μου , μην περάσουν τα χρόνια και ξεχάσουμε να τα ζήσουμε
π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh .gr

«Η τέλεια εμπιστοσύνη στα χέρια του Θεού αυτή είναι η αγία ταπείνωση. Η τέλεια υπακοή στο Θεό χωρίς αντίρρηση, χωρίς αντίδραση, έστω κι αν ορισμένα πράγματα φαίνονται δύσκολα και παράλογα. Το άφημα στα χέρια του Θεού. Αυτό που λέμε στην Θεία Λειτουργία τα λέγει όλα:
«πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα».
Σ’ εσένα Κύριε, τα αφήνομε όλα. Αυτή είναι η εμπιστοσύνη στον Θεό. Αυτή είναι η αγία ταπείνωση. Αυτή μεταμορφώνει τον άνθρωπο. Τον καθιστά θεάνθρωπο»
(Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου)

Κα­νο­νι­κά θα έπρε­πε να χρω­στά­με ευ­γνω­μο­σύ­νη σ’ αυ­τόν που μας τα­πει­νώ­νει
Στην Κιβωτό της Ορθοδοξίας
Κα­νο­νι­κά θα έπρε­πε να χρω­στά­με ευ­γνω­μο­σύ­νη σ’ αυ­τόν που μας τα­πει­νώ­νει, για­τί αυ­τός εί­ναι ο με­γα­λύ­τε­ρος ευερ­γέ­της μας. Όποιος ζη­τά­ει στην προ­σευ­χή του τα­πεί­νω­ση από τον Θεό, αλλά δεν δέ­χε­ται τον άν­θρω­πο που του στέλ­νει ο Θεός, για να τον τα­πει­νώ­σει, δεν ξέ­ρει τι ζη­τά­ει. Όταν ήμουν στην μονή Στο­μί­ου, ήταν κάτω στην Κό­νι­τσα ένας πα­πάς που με αγα­πού­σε από λαϊ­κό ακό­μη. Μια Κυ­ρια­κή είχα κα­τε­βεί να λει­τουρ­γη­θώ στην Κό­νι­τσα. Η Εκ­κλη­σία ήταν γε­μά­τη κό­σμο. Την στιγ­μή που έμ­παι­να, όπως συ­νή­θι­ζα, στο Ιερό, είπα μέσα μου: «Θεέ μου, βάλε όλους αυ­τούς τους πι­στούς στον Πα­ρά­δει­σο και εμέ­να, αν θέ­λεις, βάλε με σε μια ακρού­λα».
Όταν πλη­σί­α­σε η ώρα της Θεί­ας Κοι­νω­νί­ας ενώ αυ­τός ο πα­πάς πάν­τα με Κοι­νω­νού­σε μέσα στο Ιερό, γύ­ρι­σε προς το μέ­ρος μου και φώ­να­ξε δυ­να­τά: «Βγες από το Ιερό να κοι­νω­νή­σεις απ’ έξω τε­λευ­ταί­ος, για­τί εί­σαι ανά­ξιος». Βγή­κα έξω, χω­ρίς να πω τί­πο­τε.
Πήγα στο ανα­λό­γιο και άρ­χι­σα να δια­βά­ζω την ακο­λου­θία της Θεί­ας Με­τα­λή­ψε­ως. Ύστε­ρα, κα­θώς πή­γαι­να τε­λευ­ταί­ος να Κοι­νω­νή­σω, είπα μέσα μου: «Ο πα­πάς φω­τί­στη­κε από τον Θεό και μου απο­κά­λυ­ψε ποιος εί­μαι. Κύ­ριε, Ιη­σού Χρι­στέ, ελέη­σέ με, το κτή­νος». Μό­λις Κοι­νώ­νη­σα, αι­σθάν­θη­κα μέσα μου με­γά­λη γλυ­κύ­τη­τα. Όταν τε­λεί­ω­σε η Θεία Λει­τουρ­γία, με πλη­σιά­ζει ο πα­πάς συν­τε­τριμ­μέ­νος: «Συγ­χώ­ρε­σέ με! μου λέει. Πώς το έκα­να αυτό! Εγώ μπρο­στά σου δεν έβα­ζα ούτε τα παι­διά μου ούτε την πα­πα­διά, ούτε τον εαυ­τό μου. Τι ήταν αυτό που έπα­θα!».
Έπε­φτε κάτω, μου έβα­ζε με­τά­νοια. Μου ζη­τού­σε συ­γνώ­μη, προ­σπα­θού­σε να μου φι­λή­σει τα χέ­ρια. «Παπά μου, του λέω, μην στε­νο­χω­ριέ­σαι. Δεν φταις εσύ, εγώ φταίω. Σε χρη­σι­μο­ποί­η­σε ο Θεός εκεί­νη την στιγ­μή, για να δο­κι­μά­σει εμέ­να». Ο πα­πάς δεν μπο­ρού­σε να κα­τα­λά­βει τι του έλε­γα και τε­λι­κά, νο­μί­ζω, δεν τον έπει­σα. Όλα αυτά έγι­ναν εξαι­τί­ας της προ­σευ­χής που είχα κά­νει.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
[www.dogma.gr](http://www.dogma.gr/)

«Όταν αγαπάς κάποιον, τον νοιώθεις ζωντανό μπροστά σου.
Μοναξιά νοιώθει αυτός που δεν αγαπά, και η μοναξιά γίνεται μεγαλύτερη, όταν θέλω να με αγαπούν.
Οιοσδήποτε άνθρωπος, είτε βασιλιάς είτε ζητιάνος είναι, μόλις θελήσει να τον αγαπούν, θα δείτε ότι αμέσως θα νοιώσει μοναξιά.
Μόλις αρχίσει να αγαπά, όχι με αγάπη ανθρώπινη αλλά εν τη Εκκλησία, αρχίζει να φεύγει η μοναξιά και ανακαλύπτει πως όλη η Εκκλησία, οι πάντες, είναι μαζί του!»
(+ π.Αιμιλιανός Σιμονοπετρίτης)

Χριστιανική αγωγή κατά τον Άγιο Παΐσιο
Λόγια των Πατέρων και Ιστορίες της Ερήμου
Εί­ναι με­ρι­κοί, που συμ­πε­ρι­φέ­ρον­ται με τον ίδιο τρό­πο σε όλους. Δεν μπο­ρού­με όμως σε μια δα­κτυ­λή­θρα, να βά­λου­με όσο σε ένα βα­ρέ­λι· ή να φορ­τώ­σου­με ένα βόδι όσο ένα άλο­γο. Το βόδι εί­ναι για να τρα­βά­ει αλέ­τρι. Δεν γί­νε­ται να του βά­λου­με σα­μά­ρι και να το φορ­τώ­σου­με. Το άλο­γο πάλι κα­κώς το βά­ζου­με στο αλέ­τρι, για­τί εί­ναι για να ση­κώ­νει βά­ρος. Να μην θέ­λου­με να βά­λου­με όλο τον κό­σμο στο δικό μας κα­λού­πι. Ο κα­θέ­νας έχει το δικό του. Να πα­ρα­βλέ­που­με και με­ρι­κά, όταν δεν βλά­πτουν.
Εάν μπο­ρού­σαν να μπούν σε τάξη όλοι οι άν­θρω­ποι σ’ αυ­τήν την ζωή, δεν θα γί­νον­ταν ατα­ξί­ες και θα ήταν και εδώ Πα­ρά­δει­σος. Να μην έχου­με λοι­πόν απαι­τή­σεις πα­ρά­λο­γες από τους άλ­λους.
Aγιος Παίσιος ο Αγιορείτης
www.dogma.gr

Πώς φαίνεται η γνησιότητά μας ως χριστιανών
Πολλές φορές συμβαίνουν ατυχίες και θλίψεις στη ζωή του ανθρώπου, ώστε και μ’ αυτές να αποδειχθεί ποιοι, πλούσιοι ή φτωχοί, είναι στερεωμένοι στην πίστη και δυνατοί. Γιατί και οι δυο αυτές κατηγορίες των ανθρώπων δοκιμάζονται στην υπομονή. Στο καιρό των πειρασμών και των θλίψεων, μπορεί να γίνει φανερό κατά πόσο δηλαδή ελεεί και αγαπά τους αδελφούς.
Ο φτωχός επίσης κατά πόσο δέχεται τις θλίψεις, ευχαριστώντας τον Θεό και όχι βλασφημώντας και αλλάζοντας εύκολα, ανάλογα με τις περιστάσεις, τα φρονήματά του. Ο κυβερνήτης φαίνεται το χειμώνα στις δυσκολίες που συναντά μέσα στα κύματα. Ο αθλητής δείχνει την αντοχή και την τέχνη του στο στάδιο. Ο στρατηγός φαίνεται στη συμφορά.
Τον χριστιανό όμως τον δοκιμάζει και τον φανερώνει ο πειρασμός. Και όπως οι κόποι των αγώνων χαρίζουν τα στεφάνια στους αθλητές, έτσι και τους χριστιανούς τους πλουτίζει και τους οδηγεί στην τελείωση η δοκιμασία των πειρασμών. Αυτό βέβαια συμβαίνει όταν κανείς δέχεται με την πρέπουσα υπομονή και την ευχαριστία ό,τι ο Θεός οικονομεί για τη σωτηρία τους, πράγμα που τον οδηγεί στην τελείωση.
M. Βασίλειος
Πηγή: Ησυχαστήριο Αγίας Τριάδος