Τάξιμο!

[Ionas]

Το τάξιμο νομίζω φανερώνει ένα είδος συναλλαγής και σίγουρα δεν είναι ότι καλύτερο έχουμε να κάνουμε για την πρόοδο μας στην εν Χριστώ ζωή. Είναι δείγμα κάποιας θρησκοληψίας όπως και τα φυλακτά τα οποία ρητά απαγορεύονται από τους Άγιους Πατέρες. Αν πάντως κάνουμε τάμα πρέπει να το τηρούμε οπωσδήποτε γιατί αν δεν το τηρήσουμε γίνεται κατάκριμα...δεν μπορούμε να εμπαίζουμε τους Αγίους μας.

[Koyk]

Κατα καιρούς πολλοι πατέρες παλαιότεροι και νεώτεροι ασχολήθηκαν με το τάμα και απο κανέναν δεν εχω ακούσει για ανταλλαγες δωρων, εμπορικες συναλλαγές κ.τ.λ.
Δείτε το ποιό απλά.
Ο άνθρωπος στην προσπάθειά του να κερδίσει κάτι ...κυρίως την υγεία ενος προσφιλούς του προσώπου ή μια προς το καλο κατάληξη μιας γέννας...τάζει λέμε να κάνει ένα ταξίδι-προσκύνημα σε κάποιο ιερό χώρο ή καποτε (ίσως και τωρα) αναλάμβαναν καποια οικονομικη ενίσχυση μιας εκκλησίας ή μοναστηριου, ή έχουμε την ανάληψη κατασκευής μιάς λειψανοθήκης, ή την ανάληψη του κόστους μιας αγιογραφίας ενος ναού ή κατι τέτοιο.Αυτό σε καμμιά περίπτωση δεν ειναι εφάμαρτο ή κακό. Απλά το τασσόμενο θα πρέπει να ειναι κάτι που να μπορει να διεκπεραιωθει. Αλλιως τότε μιλαμε για αμαρτία.
Σιγουρα αν αρχίζεις και τάζεις για να πάνε καλα οι δουλειές σου, ή για να κερδίσεις το στοιχημα, ή να κερδίσει ο Παναθηναικός το πρωτάθλημα (δύσκολο)....ε τότε καταλαβαίνετε οτι μιλάμε για κάτι πολύ ευτελές και πραγματικά κοροιδία...

Αυτα και συγχωρέστε με...

[Ermite]

Συμφωνώ στη βασική έννοια ότι θα πρέπει να ζητούμε από τον Υπεράγιο και Φιλάνθρωπο Θεό μας τα αιτήματα της ψυχής μας απλά, εμπιστευόμενοι στη Θεία Πρόνοιά Του, αφήνοντας τις εξελίξεις στην Πανάγαθη Πανσοφία Του.
Υπάρχουν όμως στιγμές στη ζωή μας και καταστάσεις τραγικές, αγωνιώδεις, πιεστικές, αδιέξοδες, όπου στρεφόμεθα προς τον Θεό μας κατεπειγόντως, ζητούμε κάτι τόσο ένθερμα και ζωηρά, που θέλουμε να πράξουμε κάτι, κάπως να αποδείξουμε, ότι είναι σημαντικότατο γιά μας το ζητούμενο. Και θέλουμε κάτι να θυσιάσουμε, κάτι να στερηθούμε (όπως κάνουμε με τη νηστεία) προκειμένου να βγει μέσα από πόνο όσο πιό γνήσια και ένθερμη η προσευχή μας.
Σ'αυτήν την περίπτωση κάνουμε τάμα. Δεσμευόμαστε.
Χαρακτηριστική μορφή τάματος, που συναντούμε στην ίδια την Αγ.Γραφή, είναι σε περιπτώσεις ατεκνίας, να τάζουν οι σύζυγοι το επιζητούμενο τέκνο γιά αφιέρωση επί κάποια χρόνια στο Ναό. Όπως έγινε με τον Ιωακείμ και την Άννα γιά την Παναγία μας, όπως έγινε με τον Ελκανά και την Άννα γιά τον Προφήτη Σαμουήλ. Λέει δε και ο Ψαλμωδός: "εύξασθε και απόδοτε Κυρίω τω Θεώ υμων" και "αποδώσω σοι τας ευχάς μου, ας διέστειλε τα χείλη μου εν τη θλίψει μου" Ψαλμ.ξε'13-14.
Γενικά όμως χρειάζεται προσοχή.
Το τάμα θα πρέπει να εκπληρωθεί οπωσδήποτε. Παραμέλησή του φανερώνει μεγάλο ατομισμό, αχαριστία, ασέβεια. Γι'αυτό τα τάματά μας πρέπει να είναι λογικά και πραγματοποιήσιμα. Επίσης πρέπει να έχουν κάποιο τέλος. Είναι ριψοκίνδυνο να τάζεις: "σε όλη μου τη ζωή θα.."
Τάματα με πνευματικό περιεχόμενο είναι πολύ θεάρεστα, αλλά ειναι και αυτά πολύ ριψοκίνδυνα. Τα πάθη μας έχουν πολύ βαθειές ρίζες. Θα μας προδώσουν..
Μετά φόβου Θεού..

[cloaca]

Διάβασα κάπου ότι ένας ασθενής επάνω στόν πόνο του έκανε ένα τάμα γιά νά γίνει καλά.

Έταξε λοιπόν τόν μικρότερο αδελφό του νά γίνει μοναχός ( όχι τόν εαυτό του), εάν τόν ίδιο τόν έκανε καλά ο Άγιος Διονύσιος!!!

Αυτό μού θυμίζει καί κάποιους γονείς πού τάζουν τό άρρωστο παιδί τους να γίνει μοναχός, εάν γίνει καλά.

Μά καλά, τό ρώτησες τό παιδί, εάν κι΄ αυτό θέλει νά γίνει μοναχός;

Ή νομίζουμε ότι δέν ακούει ο Άγιος τό τάμα μας;

Καί τώρα εάν αυτό τό παιδί δέν κάνει γιά μοναχός καί θέλει να παντρευτεί, τότε τί γίνεται;

Ποιός θά έχει τό κρίμα;

Πώς λοιπόν εσύ προεξοφλάς τόν εσωτερικό κόσμο καί τα συναισθήματα αυτού τού παιδιού καί μάλιστα μικρής καί ανώριμης ηλικίας καί δίνεις απέναντι τού Θεού καί τών Αγίων Του αυτή τήν βαρύτατη υπόσχεση;

Πώς τό τάζεις;

Αυτά νομίζω, ότι είναι χριστιανικώς απαράδεκτα πράγματα, πού ούτε ο Κύριος ασφαλώς δέν τά θέλει...

Επειδή αυτά που είπες φίλε μου αγγίζουν εμένα θα ήθελα να πω κάτι.
Δεν ξέρω αν έχεις παιδιά και αν έχεις δεν ξέρω αν έχει κινδυνέψει κανένα παιδί σου στο να το χάσεις που δεν το εύχομαι σε κανέναν να έρθει σε αυτήν την θέση ,αυτό που πέρασα εγώ.
Το ότι είπα και ας τον κάνει και μοναχό δεν εννοώ πως θα τον κάνω εγώ με το ζόρι μοναχό ή θα τον επιρρεάσω για να γίνει μοναχός.Ο κάθε άνθρωπος είναι ελεύθερος να ακολουθήσει τον δρόμο που θέλει ακόμα και τα παιδιά μας.Το να τάξεις να τον πάρει μοναχό αν θέλει ο Άγιος δεν είναι απλό πράγμα και ούτε εύκολο για τον πατέρα και για την μητέρα αλλά και να γίνει κάποιος μοναχός δεν είναι ότι μπαίνει στην φυλακή.Δεν ξέρω αν έκανα καλά ή ποιο είναι το σωστό ,απλά έκανα αυτό που μου βγήκε εκείνη την στιγμή που είχα την αγωνία για το παιδί μου.Δεν ξέρω αν με αυτήν την πράξη μου είμαι απαράδεκτος χριστιανικώς αλλά αν είμαι ας με συγχωρέσει ο Θεός για την αδυναμία που έδειξα εκείνη την στιγμή και ελπίζω να με συγχωρέσει.

[giorgospet]

Για το θέμα είχαμε μια συζήτηση με τον πνευματικό μου, μου είχε πει ότι αν κάποιος θέλει να τάξει , θα τάξει κάτι για τον εαυτό του και όχι για κάποιον άλλο. Δηλ. όχι ¨Θεέ μου κάνε μου αυτό και η αδελφή μου θα έρχεται στην Τήνο κάθε χρόνο¨. Επιπλέον για πείτε μου λίγο, δεν είναι συναλλαγή να πεις ¨κάνε μου αυτό και εγώ θα δώσω 1000€ στη τάδε εκκλησία¨; Δηλ. αν δεν πραγματοποιηθεί δεν τα δίνω;(γιατί; Από εκδίκηση που δεν μου έκανε την χάρη;). Αστειότητες.
Μία εγκάρδια προσευχή με συντριβή και στο τέλος ¨γενηθήτω το θέλημα σου ¨,αρκεί. Ο Θεός ξέρει τη θέλουμε, ούτως συ άλλος.

[eleimon]

TI EINAI TO TAMA H TAΞΙΜΟ?του π. Αθανασίου Γιουσμά

Οι πιστοί συχνά πυκνά αποθέτουν τα μάτια στις εικόνες της Παναγίας ή των Αγίων μας, θέλοντας μ’ αυτόν τον τρόπο, ή απλώς να εκδηλώσουν την ευγνωμοσύνη τους, ή σε κάποιες άλλες περιπτώσεις να… «καλοπιάσουν» τον Άγιο και να «εξαναγκάσουν» με τον τρόπο τους το θείον, να υπακούσει στο αίτημά τους.

Τα τάματα είναι μια πανάρχαια συνήθεια των πιστών όλου του κόσμου και όλων των εποχών που έφτασε μέχρι τις μέρες μας. Ο Χριστιανός προβαίνει σ’ αυτήν την ενέργεια, με την ίδια λογική που κάποιος προσφέρει ένα δώρο στο άτομο εκείνο, που τον εξυπηρέτησε σε μια σημαντική δουλειά. Πρόκειται για ένα παμπάλαιο έθιμο. Στους αρχαίους Έλληνες υπήρχε η συνήθεια οι πιστοί να προσφέρουν αφιερώματα στους θεούς τους, τα οποία μπορεί να ήταν ευτελούς αξίας, π.χ., ζώα, ή και πολύτιμα χρυσελεφάντινα αντικείμενα. Από εκείνα τα χρόνια συνήθιζαν να εναποθέτουν στα ιερά τους και στα αγάλματά τους ομοιώματα πασχόντων μελών, κάτι που το συναντάμε και στις μέρες μας. Στη μάχη του Μαραθώνα, οι Αθηναίοι είχαν «τάξει» στη θεά Άρτεμη να της θυσιάσουν τόσες κατσίκες όσοι οι εχθροί που θα σκότωναν! Επειδή μάλιστα σκότωσαν πάρα πολλούς κι αδυνατούσαν να εκπληρώσουν αυτή τους την υποχρέωση, μετέτρεψαν το τάξιμο σε 500 ζώα κάθε χρόνο. Ας σημειώσουμε πως το φαινόμενο της θυσίας ως αφιέρωμα στο Θεό, απαντάται και στους Ρωμαϊκούς χρόνους. Αναθήματα υλικά αλλά και πνευματικά, αναφέρονται και στην Παλαιά Διαθήκη. Ο Ιακώβ, φεύγοντας από τη Μεσοποταμία, υποσχέθηκε στο Θεό την ίδρυση ιερού χώρου προσευχής. Η Άννα, υποσχέθηκε να αφιερώσει στην υπηρεσία του Θεού το παιδί της, αν κατάφερνε να αποκτήσει.

Όλα αυτά που συνήθως «τάζουν» οι πιστοί και τα αφιερώνουν σε ιερά της Εκκλησίας μας πρόσωπα ονομάζονται «αναθήματα». Η λέξη προέρχεται από το ρήμα «ανατίθημι» που σημαίνει αναθέτω, εμπιστεύομαι-αφιερώνω. Συνήθως τα τάματα είναι προσφορές ή αντιπροσφορές. Παρακαλεί, δηλαδή, ο πιστός έναν Άγιο, να του πραγματοποιήσει μια επιθυμία, υποσχόμενος να του το ανταποδώσει με την προσφορά ενός αντικειμένου. Τάξιμο βέβαια, μπορεί να είναι και κάτι απλό, όπως, π.χ., να δώσει στο παιδί του το όνομα του Αγίου, να νηστέψει για κάποιο διάστημα, να φορέσει μαύρα ενδύματα δεκαπέντε ημέρες πριν τη γιορτή της Παναγίας, κ.λπ.
Στη βαθύτερη έννοιά του, δυστυχώς το τάξιμο είναι ουσιαστικά ένα είδος συμφωνίας, μια εμπορική πράξη μεταξύ του πιστού και του ιερού προσώπου – έτσι τουλάχιστον το βλέπουν οι ακατήχητοι πιστοί.

Ο Χριστιανισμός ως «θρησκεία» κατεξοχήν πνεύματος και ελευθερίας, δεν επιμένει ούτε συνιστά τα αναθήματα, ιδιαίτερα τα υλικά. Αυτά που αποδέχεται είναι τα πνευματικά μονάχα αναθήματα. Και τι εννοώ; Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ως πιστοί είναι πως, δεν είναι δυνατόν να πετύχουμε τη λύτρωση και τη σωτηρία, αφιερώνοντας ορισμένα αναθήματα σ’ έναν Άγιο, όταν δεν ζούμε σύμφωνα με τις αρχές του Χριστιανισμού. Σ’ αυτή την περίπτωση τα τάματα είναι κυριολεκτικά άχρηστα. Συνετέλεσαν ή στον αμαρτωλό εμπλουτισμό ορισμένων επιτήδειων ή χρησίμευσαν στο να βοηθήσει η Εκκλησία οικονομικά τον αγώνα, λ.χ., του 1821 ή του 1940 εκποιώντας τα τάματα των πιστών και θέτοντάς τα στην υπηρεσία του έθνους.

Το καλύτερο ανάθημα πάντως για την Ορθοδοξία μας, ήταν και είναι η αφιέρωση του ίδιου μας του εαυτού στο Χριστό, δηλαδή να ζούμε – σύμφωνα με τις δυνάμεις του ο καθένας– έτσι όπως ο Χριστός μάς έχει ζητήσει κι όχι αμαχητί να παρασυρόμαστε και να υποδουλωνόμαστε στις αδυναμίες μας. Αυτό είναι το καλύτερο «τάμα» που θα μπορούσαμε να προσφέρουμε στο Θεό, στην Παναγία μας και στους Αγίους μας, αν θέλουμε να κερδίσουμε την ψυχική μας λύτρωση και σωτηρία.----------------

[Ionas]

Στα παραπάνω πολύ ωραία που ανέβασε η αγαπητοί μας Ελπίδα θα ήθελα να προσθέσω ότι ο Χριστός μίλησε για τους μισθωτούς και τους υιούς. Οι μεν μισθωτοί εργάζονται και περιμένουν την αμοιβή, οι υιοί όμως εργάζονται γιατί θεωρούν τον αμπελώνα δικός τους. Το ωραίο και το ιδανικό είναι να αποδεχθούμε την υιοθεσία και να εργασθούμε για τη Βασιλεία των Ουρανών σαν υιοί Θεού. Συγκαταβαίνει όμως στην αδυναμία μας ο Φιλάνθρωπος και δέχεται και τα έργα του μισθωτού αν είναι καλά και έτσι "αγοράζει" τη Βασιλεία κατά κάποιο τρόπο ο μισθωτός. Όλο το πλήρωμα της αγάπης, βέβαια, το απολαμβάνει ο Πιστός που εργάζεται όπως ο Υιός...Το ίδιο ισχύει και για τα τάματα, ο πραγματικά Πιστός που αγαπά τον Κύριο και αισθάνεται τον Πατέρα Θεό σαν Πατέρα του δεν έχει ανάγκη τα τάματα γιατί "ότι ζητήσει από τον Πατέρα στο όνομα του Χριστού το λαμβάνει". Ο Θεός όμως γνωρίζει ότι ο άνθρωπος είναι αδύνατος και οικειοποιείται αυτό που δεν του ανήκει και μετά νομίζει ότι μπορεί να το προσφέρει στο Θεό...αποδέχεται λοιπόν και αυτό όταν γίνεται με αγαθή προαίρεση...Φυσικά ευχή είναι να περάσουμε όλοι οι Πιστοί στην η αφιέρωση του ίδιου μας του εαυτού στο Χριστό.

[cloaca]

Να ρωτήσω βρε παιδιά κάτι?
Στην εκκλησία γιατί ανάβουμε κεριά και δεν βάζουμε απλά τα λεφτά μόνο?

[eleimon]

Ο Συμβολισμός του κεριού στην Εκκλησία
Όλα τα πράγματα που βρίσκονται εντός του Ναού έχουν και το συμβολισμό τους.


Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά: «Πάσα τελετή και παν επί μέρους στοιχείον αυτής, και το πλέον έτι φαινομενικώς μικρόν και ασήμαντον είναι σύμβολον και εγκρύπτει την υπέρ λόγον αλήθειαν, την οποίαν συμβολίζει, και ως εκ τούτου έχει δύναμιν και λόγους και σημασίαν».


Ένα τέτοιο σύμβολο που λέγει ο Άγιος Πατήρ είναι και το κερί η η λαμπάδα.


Οι πρώτοι χριστιανοί χρησιμοποιούσαν το κερί ως μέσο φωτισμού στις συνάξεις τους.


Όταν τον 4ο αιώνα ο Μ. Κωνσταντίνος παύει τούς διωγμούς εναντίον των χριστιανών, έχομε και την ανέγερση Ναών όπου η Εκκλησία για να διασώσει ένα τμήμα από την ύπαρξή της εντάσσει στη λατρεία το κερί στο οποίο αποδίδει τούς εξής συμβολισμούς:
α) Το προσφερόμενο κερί μας υπενθυμίζει την εσωτερική μας μεταμόρφωση την οποία πρέπει να επιδιώκομε.
β) Το άναμμα του κεριού μας παρακινεί να ζητήσωμε από τον Θεο τη Χαρη του Αγίου Πνεύματος, και
γ) Η φλόγα του κεριού μας υπενθυμίζει ότι πρέπει να γίνομε φλογεροί ποιητές της πίστεώς μας, της αγάπης, της ειρήνης και της ανεξικακίας.


Το κερί όμως το συναντάμε και σε όλα τα μυστήρια της Εκκλησίας και κάθε φορά με διαφορετικό συμβολισμό.


Στην Θ. Ευχαριστία, συμβολίζει το φως του Χριστού που δια του Ευαγγελίου λάμπει στις ψυχές μας.


Στο Άγιο Βαπτισμα, έχομε την αναμμένη λαμπάδα που συμβολίζει ότι το νεοφώτιστο πρέπει να βλέπει τα καλά έργα και να δοξάζει τον Θεο. «Ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των άνθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσουσιν τον πατέρα υμών τον εν τοις ουρανοίς».


Στο Μυστήριο του Γάμου, το άναμμα των λευκών λαμπάδων συμβολίζει την αγνότητα των ψυχών των νεονύμφων.


Επίσης το κερί το συναντάμε και στα μνημόσυνα, το οποίο συμβολίζει την παράκλησή μας υπέρ των κεκοιμημένων. Να τούς αναπαύει ο Κυριος εν τόπω φωτεινώ.


Απ' όλα αυτά καταλαβαίνομε ότι το άναμμα του κεριού δεν είναι απλώς μια τυπική, αλλά μια σπουδαία πράξη στην οποία πρέπει να δώσουμε το ενδιαφέρον που της αξίζει.




Πηγή: athos.gr ,gonia.gr

[vasilikirimp]

Ο Θεός ότι μας προσφέρει γνωρίζει γιατι μας το προσφέρει.

Σε καθε καλή μα και κακή στιγμή μας πρέπει να λέμε ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στο Θεό.

Δεν άκουσα πουθενά να αναφέρεται ότι μόλις σα συνεβει κατι καλο στη ζωή σας αναπάντεχα καλο τρέξατε να "τάξετε " στο Θεό , στον Άγιο ;

Γιατί ; Μόνο στις δυσκολίες ; Γι αυτό παραμένω πιστή στην άποψή μου ότι είναι συναλλαγή.

Σκεφτείται τα λόγια και τις πράξεις του γέροντα Παίσιου για την αντιμετώπιση της ασθένειας του !!

Προφανώς όμως όπως μας παραθέτει το κείμενο η αγαπητή μας Ελπίδα συγνώμη που δε θυμάμαι τωρα το όνομα του πάτερ - πιθανον να ανήκω στους ακατήχητους χριστιανούς και γι αυτο πιστευω οτι τετοιου ειδους πραξεις και κυρίως εκφράσεις γιατι η έκφραση τάξιμο , εμενα με ενοχλεί στο άκουσμα , ειναι ακουστικά στα αυτια μου συναλλαγή.