"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Οταν η, κατ'ευφημισμον, πολιτισμενη και "συγχρονη", κοινωνια μας,
δεν σεβεται σε τιποτα την ζωη, οταν αυτη ακομα υπαρχει στο σωμα,
ποιος στα αληθεια περιμενει να σεβαστει την ιερο σκηνωμα του καθε νεκρου αδερφου/ης μας;

Γιατι ο νεκρος ενεχει ιερη θεση μεσα στην Εκκλησια μας, η οποια τοσο τον τιμα, και τον σεβεται,
και τον εξοδιαζει με την πιο ωραια ακολουθια του αηδονιου της Ορθοδοξιας, του Αγιου Ιωαννη του Δαμασκηνου.

Και η μνημη του μενει αιωνια τοσο στην επιγεια Εκκλησια, οσο και δι'ευχων των λειτουργικων, της ελεημοσυνης, των μνημοσυνων, αλλα και πανω απο ολα του ανειπωτου Ελεους του Θεου, και στην δικη Του ζωοογονο μνημη, αυτη η οποια διατηρει τα παντα σε υπαρξη.

Αυτο ακριβως πολεμαει ο κοσμος, που πλεον ενεργει, σκεπτεται και σχεδιαζει ενα μελλον, που δεν ειναι τιποτα αλλο, απο ενα δαιμονικο περιπαιγμα, μια θανασιμη παγιδα που ολοενα σφιγγει, στο ανιερο ονομα του ταχα μου, εκσυγχρονισμου, του αυτοθεωτικου ουμανισμου, και της υπερανθρωποποιησης του ταλαιπωρου ανθρωπου, μεσα απο "τελικες λυσεις", και οριστικα νεα μετρα και νεες ιδεες..

Πολεμαει με τον ιδιο του τον εαυτο, να εκμηδενισει την μνημη, του θανατου, του φθαρτου, και τελικα του ιδιου του Θεου, οντας εντελως αποστασιοποιημενος απο τον Πλαστη και Λυτρωτη, παραδερνει μεσα στα συνεχη αδιεξοδα.

Αυτη η πρακτικη ειναι η αποθεωση, η πλεον συμβολικη κινηση του εκπεσοντος κοσμου, και των ανθρωπων που ειναι μονον σαρκιον περιφερομενον ασκοπως χωρις νοημα και αξια.

Λεει λοιπον κατα Προσωπο αυτος ο κοσμος στον Τρισαγιον Θεον:

"Κοιταξε, εμεις καιμε το πλασμα σου, το εξαφανιζουμε, το τελειωνουμε εστω και ως ψιλη ενθυμηση,
το επιστρεφουμε σε εσενα ως "απαραδεκτο", οπως ενα γραμμα χωρις αποδεκτη..

Δεν μπορουμε να σηκωσουμε τις θλιψεις που μονοι μας φεραμε στον εαυτο μας, δεν εχουμε την τιμιοτητα και την ανδροπρεπεια αλλα ουτε και το φιλοτιμο να το κανουμε.

Εσενα κατηγορουμε συνειδητα και ασυνειδητα, και Εσενα στην ουσια θελουμε να απαλειψουμε,
αλλα επειδη Εσενα δεν μπορουμε, πλεον να σε καψουμε, γιατι ΗΔΗ σε Σταυρωσαμε,
θα καιμε τους νεκρους και οτι μας συνδεει με Εσενα.

Εμεις δεν θελουμε τις θλιψεις που οδηγουνε καποτε, σε Εσενα. Δεν μπορουμε να περιμενουμε τοσο.
Θελουμε την ψευτικη, την επιπλαστη την πλαστικη ευδαιμονια, που μας προσφερει απλοχερα, τωρα και μετρητοις,
ο απατεωνας αυτου του κοσμου, την ματαιοτητα, και μετα ΔΕΝ μας νοιαζει.

Ποιος νοιαζεται για το μετα; Σταχτη να γινουμε!! "

Λοιπον αδελφοι, αυτο φωναζει ο κοσμος, και αυτο συμβολιζει με τα συγχρονα "υπερπολυτελη" και "ανετα", κρεματορια..

Και μονο η λεξη προκαλει ανατριχιλα, και θυμιζει αποκαλυπτικες εποχες χιτλερισμου και αλλων ολοκληρωτικων καθεστωτων.

Αυτο εχει επιλεξει ο κοσμος, και θα τελειωσει μεσα στην δυσωδη τεφρα του, αυτη που αποπνεει αλαζονεια, ατομισμο, αυτοθεωση, αποβλακωση και αποκτηνωση, ακρατο υλισμο, ειδωλολατρικη καθρεπτιση του εαυτου του, λατρεια του μαμμωνα και του χρηματος, και σταδιακη εισοδο σε μια "νεα" δαιμονικη και μαγικη "πεντηκοστη".

Και το μικρο ποιμνιο; «Μη φοβού το μικρόν ποίμνιον. ότι ευδόκησεν ο πατήρ υμών δούναι υμίν την βασιλείαν» (Λκ. 12, 32).

Αυτο θα εξακολουθει μεχρι τελους να επιμενει κοντρα σε χρονους και καιρους,
κατα τους ιερους και αριστουργηματικους θεοφορους λογους του χρυσορροα Ιωαννη Δαμασκηνου:

Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε, δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου.
Τῶν Ἁγίων ὁ χορός, εὗρε πηγὴν τῆς ζωῆς καὶ θύραν Παραδείσου, εὔρω καγῶ, τὴν ὁδὸν διὰ τῆς μετανοίας. τὸ ἀπολωλὸς πρόβατον ἐγὼ εἰμι. ἀνακάλεσαί με, Σωτήρ, καὶ σώσόν με.
Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε, δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου.
Οι τον αμνόν, του Θεού κηρύξαντες, και σφαγιασθέντες ώσπερ άρνες, και πρός ζωήν, την αγήρω άγιοι, και αίϊδιον μετατεθέντες, τούτον εκτενώς Μάρτυρες αιτήσασθε, οφλημάτων λύσιν ημίν δωρήσασθαι.
Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε, δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου.
Οι την οδόν την στενήν βαδίσαντες, πεπλημένοι πάντες οι εν βίω. Οι τον σταυρόν ως ζυγόν αράμενοι, και εμοί ακολουθήσαντες εν πίστει, δεύτε απολαύετε, α ητοίμασα ημίν βραβεία, και στέφη τα ουράνια.
Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε, δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου.
Ὁ πάλαι μέν, ἐκ μὴ ὄντων πλάσας με, καὶ εἰκόνι σου θεία τιμήσας, παραβάσει ἐντολῆς δὲ πάλιν μὲ ἐπιστρέψας εἰς γὴν ἐξ ἦς ἐλήφθην, εἰς τὸ καθ' ὁμοίωσιν ἐπανάγαγε, τὸ ἀρχαῖον κάλλος ἀναμορφώσασθαι.
Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε, δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου.
Εἰκὼν εἰμι, τῆς ἀρρήτου δόξης σου, εἰ καὶ στίγματα φέρω πταισμάτων, οἰκτείρησον τὸ σὸν πλάσμα, Δέσποτα, καὶ καθάρισον σὴ εὐσπαγχνία, καὶ τὴν ποθεινὴν πατρίδα παράσχου μοί. Παραδείσου πάλιν ποιῶν πολίτην με.
Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε, δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου.
Ἀνάπαυσον, ὁ Θεὸς τὸν δούλόν σου, καὶ κατάταξον αὐτόν ἐν Παραδείσῳ, ὅπου χοροὶ τῶν Ἁγίων, Κύριε, καὶ οἱ δίκαιοι ἐκλάμψουσιν ὡς φωστῆρες, τὸν κεκοιμημένον δούλόν σου ἀνάπαυσον, παρορῶν αὐτοῦ πάντα τὰ ἐγκλήματα.
Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῶ καὶ Ἁγίω Πνεύματι. Τριαδικὸν
Τὸ τριλαμπὲς τῆς μιᾶς θεότητος, εὐσεβῶς ὑμνήσωμεν βοῶντες Ἁγιος εἶ, ὁ Πατὴρ ὁ ἄναρχος, ὁ συνάναρχος Υἱὸς καὶ θεῖον Πνεῦμα. φώτισον ἡμᾶς πίστει σοὶ λατρεύοντας, καὶ τοῦ αἰωνίου πυρὸς ἐξάρπασον.
Καὶ νὺν...
Χαῖρε σεμνή, ἡ Θεὸν σαρκὶ τεκοῦσα, εἰς πάντων σωτηρίαν, δι' ἦς γένος τῶν ἀνθρώπων εὔρατο τὴν σωτηρίαν, διὰ σοῦ εὔροιμεν Παράδεισον, Θεοτόκε, ἁγνὴ εὐλογημένη.
Ἀλληλούϊα, ἀλληλούϊα, ἀλληλούϊα. Δόξα σοὶ ὁ Θεός.

Αμην γενοιτο,

και εν καιρω θα δικαιωθει, το μικρο ποιμνιο, ο Θεος αργει και μακροθυμει, αλλα ου εκπειραζεται, και δεν λησμονει!

Πολύ όμορφα τα γράφει ο Διονύσης.

Αυτό που είναι ανησυχητικό στις μέρες μας, είναι που πολλοί υποτιθέμενοι "Ορθόδοξοι" έχουν αρχίσει να εκφράζονται υπέρ της καύσης των νεκρών.
Το ακούω στην καθημερινότητά μου.
Λένε διάφοροι: "Καλύτερα μετά θάνατον να καώ, παρά να με φάνε τα σκουλήκια!!".
Λες και θα είναι - με την ανθρωποπαθή έννοια - ζωντανοί μετά θάνατον και έχοντες αισθήσεις (εν προκειμένω η αίσθηση που φαίνεται να τους ενοχλεί περισσότερο είναι η σιχαμάρα των σκουληκιών, ενώ αντίθετα δεν τους ενοχλεί και τόσο ο πόνος της πυρακτώσεως). (Αν πρέπει να μιλήσουμε για την μετά θάνατον "αίσθηση", για την οποία κόπτονται).
Γιατί τη στιγμή που λένε κάτι τέτοιο, δεν μπορώ να καταλάβω πώς για το ένα θέμα (σκουλήκια - σιχασιά) διαρηγνύουν τα ιμάτιά τους, ενώ για το άλλο (πυρ - έγκαυμα=πόνος)) δεν τους καίγεται καρφί.

Η μήπως έχουμε έναν εγωισμό, ο οποίος εκφράζεται με τόσο ματαιόδοξο τρόπο?
Τα σκουλήκια είναι αυτόνομες οντότητες που θα τραφούν τρώγοντας το νεκρό σώμα. (εγωισμός = να μην δώσω τίποτα από μένα, έστω και μετά θάνατον. Ούτε καν στα σκουλήκια!)
Ενώ η φωτιά δεν είναι υποκείμενο. (Ας δοθώ επομένως σε κάτι που δεν έχει υπόσταση οντολογική, τη στιγμή που υποχρεωτικά αν δεν το κάνω, θα δοθώ στα ζωΰφια ).

Το εκλαμβάνω εκτός των άλλων, και ως έναν απίστευτο και ανυπέρβλητο εγωισμό.

ο καθενας μπορει να επιλεξει οτι θελει..
τωρα, καλο ειναι να κανουμε αυτο που λεει η ορθοδοξη εκκλησια..
το σωμα μας ειναι ενα μεσο μεταφορας της ψυχης μας και εμεις εχουμε υποχρεωση να προσεχουμε πρωτα την ψυχη μας..
η ταφη ειναι μια για την ορθοδοξη εκκλησια και δεν αλλαζει..
ο καθενας ας κανει αυτο που θα του φωτησει ο Θεος

Απάντηση του μακ. Αθανάσιου Μυτιλιναίου στην ερώτηση:
"Δεν είναι προτιμότερο να καίμε τους νεκρούς παρά να τους θάβουμε; Θα υιοθετούσε η Εκκλησία εύκολα έναν τέτοιο νόμο;"
(από τη σειρά ομιλιών "Λύσεις Αποριών", ομιλία Νο 004, περίπου μετά το 23ο λεπτό) http://www.pantocrator.info/gr/modules. ... oad&cid=69

Είναι πανάρχαιο και πανανθρώπινο έθιμο η ταφή των νεκρών και όχι η καύση των νεκρών. Συνεπώς είναι καταρχάς συνήθεια όλων των λαών, όλων των εποχών, η ταφή. Η ταφή δε, είναι και φυσικοτέρα, δηλαδή κάτι που δεν ζει πια πάνω στη γη, αποσυντίθεται και είτε θάπτεται, είτε πάνω στην επιφάνεια της γης αποσυντίθεται.
Η καύση πάραυτα, χρησιμοποιήθηκε από μερικούς λαούς πολύ αργότερα. Οι Αιγύπτιοι επί παραδείγματι, ποτέ δεν έκαιαν τους νεκρούς τους, γνωστό που τους βρίσκουμε σήμερα μουμιμοποιημένους, δηλαδή ταριχευμένους. Και εις τους Έλληνες δεν υπήρχε η καύση, εκτός μερικών περιπτώσεων.
Στους Χριστιανούς επικρατεί η ταφή, διότι και ο Χριστός ετάφη.
Αν θα λέγαμε ότι θα εμποδιστεί με την καύση η Ανάσταση των νεκρών, θα ήταν αστείο. Μάλιστα για να σας το κατοχυρώσω από την Αποκάλυψη 20,13:
"καὶ ἔδωκεν ἡ θάλασσα τοὺς νεκροὺς τοὺς ἐν αὐτῇ, καὶ ὁ θάνατος καὶ ὁ ᾅδης ἔδωκαν τοὺς νεκροὺς τοὺς ἐν αὐτοῖς".
Και η φωτιά θα δώσει πίσω τα σώματα και το νερό και η θάλασσα, θα δώσουν πίσω τα σώματα. Το σώμα στην πραγματικότητα ως ύλη δεν χάνεται. Τώρα πως θα μαζέψει ο Θεός αυτήν την ύλη, να επανασυστήσει το ανθρώπινο σώμα, είναι θέμα της Σοφίας Του και της Αγάπης Του και της Δυνάμεώς Του. Αυτό δεν είναι δικό μας θέμα.
Το θέμα είναι ότι δεν εμποδίζεται η Ανάσταση των νεκρών με την καύση, αλλά προσέξτε: Η ταφή μας φέρνει εικονικά πιο κοντά στην πίστη της Αναστάσεων των νεκρών. Όταν στα κόλυβα βάζουμε σιτάρι, γιατί το βάζουμε; Έχει αγιογραφική προέλευση. Να μας θυμίσει την Ανάσταση των νεκρών. Όπως το σιτάρι πέφτει στη γη και φυτρώνει και βγαίνει κάτι άλλο, έτσι λοιπόν λέει ο Απόστολος Παύλος "σπείρετε εν φθορά, εγείρετε εν αφθαρσία", δηλαδή αναστήνεται άφθαρτος ο άνθρωπος, όπως το σιτάρι.
Προσέξτε όταν λέμε εικονική περίπτωση: είναι ένα σύμβολο, μια εικόνα όταν θάπτουμε τον νεκρό, ότι θα αναστηθεί. Γι αυτό λέμε και το ρήμα "εκοιμήθη".. Επίσης, δεν λέμε νεκροταφείο, λέμε "κοιμητήριο". Και εκείνος που κοιμάται, δεν είναι καμένος, δεν έγινε στάχτη, θα ΞΥΠΝΗΣΕΙ.
Για λόγους λοιπόν εικόνος, παραστάσεως, συμβόλου της Αναστάσεως των νεκρών, δεν καίγονται οι νεκροί και δεν πρέπει ποτέ να καίγονται.
Την καύση την προτιμούν οι Πανθεϊστές και αυτοί που αντίκειται στην Ανάσταση των νεκρών.
Σας θυμίζω 2 πρόσωπα Ελλήνων, τον Δημήτρη Μητρόπουλο (διευθυντή ορχήστρας) και την Μαρία Κάλλας που είχαν επιθυμία, μετά θάνατον, να τους κάψουν. Αυτό το πράγμα αντίκειται θα λέγαμε στο Ορθόδοξο Δόγμα, περί της Αναστάσεως των νεκρών. Όχι διότι οι νεκροί (οι καμένοι) δεν θα αναστηθούν, αλλά διότι έχουμε μπροστά μας την εικόνα της Αναστάσεως, με την ταφή.
Έτσι η Εκκλησία δεν προκείται να δεχτεί ΠΟΤΕ την καύση των νεκρών.
Αν κάποιος είναι άπιστος, πανθεϊστής, άθεος και το ζητήσει αυτός, να καεί, αυτό δεν έχει σχέση με την Εκκλησία.

Η Ιεραρχία για καύση νεκρών
Η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος μετά το πέρας των τοποθετήσεων των Ιεραρχών αποφάσισε ότι εμμένει στην προηγουμένη Απόφασή Της σύμφωνα με την οποία :

«1. Γιά τους Ορθοδόξους Χριστιανούς η Εκκλησία γνωρίζει και συνιστά ως μοναδικό τρόπο αποσυνθέσεως του νεκρού σώματος την ταφή σύμφωνα με την αγία Διδασκαλία Της και την από αιώνων Παράδοσή Της.

2. Ἡ Εκκλησία μας δεν έχει αντίρρηση για την καύση των νεκρών για τους ετεροδόξους και ετεροθρήσκους».

Επιπλέον συμπλήρωσε ότι για ειδικές περιπτώσεις του προβλήματος της καύσεως των νεκρών αποφασίσθηκε όπως έκαστος των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών κρίνει και αποφασίζει κατά την ποιμαντική κρίση του, στην Επαρχία του. Για να διευκολύνει δε τους Αρχιερείς απεφάσισε όπως ειδική ολιγομελής Επιτροπή Ιεραρχών καθορίσει τα βασικά κριτήρια, που πρέπει να ληφθούν υπ’ όψη, κατά την αντιμετώπιση των ειδικών περιπτώσεων, τα οποία θα συζητηθούν στην επόμενη Ιεραρχία.

Oλόκληρη η είδηση εδώ:
http://www.romfea.gr/component/content/ ... E%BC%CE%BF

angieholi έγραψε:Η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος μετά το πέρας των τοποθετήσεων των Ιεραρχών αποφάσισε ότι εμμένει στην προηγουμένη Απόφασή Της σύμφωνα με την οποία :

«1. Γιά τους Ορθοδόξους Χριστιανούς η Εκκλησία γνωρίζει και συνιστά ως μοναδικό τρόπο αποσυνθέσεως του νεκρού σώματος την ταφή σύμφωνα με την αγία Διδασκαλία Της και την από αιώνων Παράδοσή Της.

2. Ἡ Εκκλησία μας δεν έχει αντίρρηση για την καύση των νεκρών για τους ετεροδόξους και ετεροθρήσκους».

Επιπλέον συμπλήρωσε ότι για ειδικές περιπτώσεις του προβλήματος της καύσεως των νεκρών αποφασίσθηκε όπως έκαστος των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών κρίνει και αποφασίζει κατά την ποιμαντική κρίση του, στην Επαρχία του. Για να διευκολύνει δε τους Αρχιερείς απεφάσισε όπως ειδική ολιγομελής Επιτροπή Ιεραρχών καθορίσει τα βασικά κριτήρια, που πρέπει να ληφθούν υπ’ όψη, κατά την αντιμετώπιση των ειδικών περιπτώσεων, τα οποία θα συζητηθούν στην επόμενη Ιεραρχία.

Συμφωνώ 101%!

Απο τη στιγμη που ειναι κατι αντιθετο στη Φυση αυτο αρκει για μενα τουλαχιστον. Η καυση ειναι κατι αφυσικο κι αυτο τα λεει ολα! Ακομα και ζωα υπαρχουν που θαβουν κατα καποιο τροπο τα νεκρα μελη της ομαδας οπως χιμπατζηδες και ελεφαντες.
Πολυ σωστα λεει ο Παναγιωτης οτι ειναι εγωϊστική επιθυμία εκ μερους του νεκρου. Και απο μερους των αλλων που καινε τους νεκρους τους μοιαζει σα να θελουν να εξαφανισουν οτιδηποτε απο το νεκρο σαν να τον μισουσαν. Εμεις εχουμε τον ταφο να πηγαινουμε να αναβουμε το καντηλακι και να σκεφτομαστε οτι καποτε ο δικος μας θα "ξυπνησει". Τα νεκροταφεια ειναι ομορφος τοπος ηρεμιας με λουλουδια και δεντρακια και τη νυχτα βλεπεις ολα τα καντηλακια να καινε σα να λενε "ειμαστε εδω ολοι παρεουλα" και εχεις την αισθηση οτι ο νεκρος σου δεν ειναι μονος. Νιωθεις επισης οτι αυτοι οι ανθρωποι ησυχαζουν, υπαρχει μια απιστευτη αισθηση γαληνης και ηρεμιας. Και δεν ειναι μονο τα χριστιανικα νεκροταφεια που δινουν αυτη την αισθηση. Όποιος εχει παει στο αρχαιο νεκροταφειο Κεραμεικου το ξερει.

ψυχουλα έγραψε:Απο τη στιγμη που ειναι κατι αντιθετο στη Φυση αυτο αρκει για μενα τουλαχιστον. Η καυση ειναι κατι αφυσικο κι αυτο τα λεει ολα! Ακομα και ζωα υπαρχουν που θαβουν κατα καποιο τροπο τα νεκρα μελη της ομαδας οπως χιμπατζηδες και ελεφαντες.
Πολυ σωστα λεει ο Παναγιωτης οτι ειναι εγωϊστική επιθυμία εκ μερους του νεκρου. Και απο μερους των αλλων που καινε τους νεκρους τους μοιαζει σα να θελουν να εξαφανισουν οτιδηποτε απο το νεκρο σαν να τον μισουσαν. Εμεις εχουμε τον ταφο να πηγαινουμε να αναβουμε το καντηλακι και να σκεφτομαστε οτι καποτε ο δικος μας θα "ξυπνησει". Τα νεκροταφεια ειναι ομορφος τοπος ηρεμιας με λουλουδια και δεντρακια και τη νυχτα βλεπεις ολα τα καντηλακια να καινε σα να λενε "ειμαστε εδω ολοι παρεουλα" και εχεις την αισθηση οτι ο νεκρος σου δεν ειναι μονος. Νιωθεις επισης οτι αυτοι οι ανθρωποι ησυχαζουν, υπαρχει μια απιστευτη αισθηση γαληνης και ηρεμιας. Και δεν ειναι μονο τα χριστιανικα νεκροταφεια που δινουν αυτη την αισθηση. Όποιος εχει παει στο αρχαιο νεκροταφειο Κεραμεικου το ξερει.

Oντως ...

Ειναι γενικα η νέα σύνγχρονη κοσμοαντίληψη του ανθρώπου σήμερα "Είμαστε ένα τίποτα , όλα εδώ ειναι και μετα τίποτα. Οπότε στάχτη και σκόνη αφου δεν υπάρχει νόημα για το μετα "

Ενα απο τα επιχειρήματα ειναι ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ και η ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ = Αλλη υποκρισία ΕΚΕΙ ! αυτό μας μάρανε το τι κάνουμε με το κάψιμο των δέντρων , τα εργοστάσια , τα πυρηνικά κλΠ ΟΥΤΕ ΛΟΓΩΣ..! !

ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΛΛΑ : Δεν θα μπορούσα να φανταστώ ένα ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟ ΝΑ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΦΟΥΡΝΟ ! ΕΛΕΟΣ !

Συμφωνώ τόσο πολύ με τα λεγόμενα της Ψυχούλας!

Ναι είναι ωραία στα νεκροταφεία. Πουλάκια κελαϊδούν, δέντρα θροΐζουν στο πέρασμα του αγέρα, ο ήχος της σιωπής απλώνεται Ευλογημένα.
Την λέξη "ωραία" μην την παρεξηγήσετε, δεν την λέω με την έννοια που έχω ακούσει να χρησιμοποιούν διάφοροι "emo" νέοι, με μαύρα ρούχα και τελετουργικά βαψίματα. Αυτή η εκδοχή είναι αποκρουστική και μηδενιστική.

Την λέξη "ωραία" την λέω με την έννοια, ότι η ζωή είναι εφήμερη, κρατάει μόνο κάποια χρόνια, ενώ το μνήμα είναι αιώνιο, ενέχει αν το σκεφτεί κανείς βαθειά, μιάν αίσθηση αισιοδοξίας και γλυκειάς χαρμολύπης, για όσους ανθρώπους είναι πιστοί στην Ορθοδοξία και στην μετά θάνατον ζωή.

Και αυτή η "παρεούλα" των κεκοιμημένων, αποζητά και αυτή το τρισάγιό της, την μνημόνευση, το καντηλάκι.

Ακόμα και η εξόδιος ακολουθία είναι "ωραία". Ξαναλέω μην εκλαμβάνετε την λέξη "ωραία" με την κυριολεκτική της ερμηνεία.
Εχει δύναμη αυτή η ακολουθία, παρηγορία, και πάνω απ' όλα συμβολίζει κάτι διαρκές και αθάνατο.

Για σκεφτείτε το, σε σχέση με άλλες περιπτώσεις.
Η βάπτιση γίνεται μεν, αλλά αν θέλει κάποιος, μπορεί αργότερα να αλλάξει θρήσκευμα.
Ο γάμος θαυμάσιος, αλλά κανείς δεν εγγυάται ότι θα κρατήσει για πάντα.

Ενώ να ξαναταφεί ένας κεκοιμημένος, δεν γίνεται.

Ωχ, φύγαμε από το θέμα της καύσης.

Ξαναλέω η καύση είναι παρά φύσιν.

Ενώ η ταφή κατά φύσιν.

Ο Θεός δημιούργησε τη φύση, την λειτουργία της αποσύνθεσης, ή αν θέλετε της ανακύκλωσης και της "επιστροφής".
"χους ην και εις χουν απελεύσητω..."

Ας μην υβρίζεται λοιπόν ο Θεός, ακόμα και μετά τον θάνατο.

Διάσημη αποτεφρωθείσα σε πρώιμους άλλους καιρούς υπήρξε η Μαρία Κάλας.
Επιθυμία της ήταν μετά τον κλίβανο η συλλεχθείσα τέφρα της να φυλαχθεί σε τεφροδόχο, και να σκορπιστεί από καράβι στο μέσον της θάλασσας του Αιγαίου.
Έτσι και έγινε.
Μόνο που κατά την στιγμή του αδειάσματος της τεφροδόχου, φύσηξε το ελαφρό ευλογημένο αεράκι του Αιγαίου, και αντί η τέφρα να βρεθεί στη θάλασσα βρέθηκε στα τεθλιμμένα πρόσωπα των συμμετεχόντων, οπότε από τεθλιμμένα και φευγάτα, μετατράπηκαν σε αηδιασμένα, ενώ συγχρόνως άρχισαν και έφτυναν κάτω όπως δεν είχαν φτύσει ποτέ τους, πράγμα που περισσότερο έμοιαζε για εμετό.
Αυτό το αποτέλεσμα έφερε η επιθυμία της θανούσης………….