"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

ΤΟ ΘΑΎΜΑ αυτό του ΑΓΊΟΥ ΣΠΥΡΙΔΩΝΑ έγινε το 1718 μ.Χ. όταν οι Λατίνοι θέλησαν να τοποθετήσουν δικό τους ιερό θυσιαστήριο (αλτάριο) στο Ναό του στην Κέρκυρα.12 Νοεμβρίου 1718-Ο ‘Αγ.Σπυρίδων αποτρέπει τους παπικούς απ’το να χτίσουν αλτάριο στον ναό του!
Το 1716 οι Τούρκοι πολιορκήσανε στενά την Κέρκυρα.
Πενήντα χιλ. στρατός και αρκετά καράβια κυκλώσανε το νησί και το απειλούσανε από στεριά και θάλασσα.
Τα βαρβαρικά στρατεύματα είχαν συγκεντρωθεί στο ακρότειχος της πόλεως.
Ο Πιζιάνης, πού ήταν αρχηγός κατά την πολιορκία εκείνη των δυνάμεων της Ενετικής Δημοκρατίας,
περίμενε την μεγάλη επίθεση των έχθρων.
Τα ξημερώματα όμως της ημέρας εκείνης ήταν 11 Αυγούστου του 1976, παρουσιάζεται στα βαρβαρικά στίφη ο Άγιος Σπυρίδων.
Στο δεξί χέρι κρατούσε αστραφτερό ξίφος.
Με θυμό τους έδιωξε και τους τρομοκράτησε.
Τα χάσανε οι Αγαρηνοί από την επιβλιτική εκείνη παρουσία και ορμή του Αγίου.
Αφήσανε όπλα και ζώα και φύγανε πανικόβλητοι.
Σε λίγο μάθανε όλοι, ότι είχε συμβεί το μεγάλο θαύμα.
Πήγανε ακολούθως στο στρατόπεδο των Αγαρηνών και είδανε, ότι εκείνοι από βιασύνη της φυγής των, τα είχανε εγκαταλείψει όλα. Βρήκανε 120 κανόνια, άφθονα ζώα, αρκετό οπλισμό και πολλά πυρομαχικά και τρόφιμα.
Μετά το ζωντανό, εκπληκτικό και ολοφάνερο αυτό θαύμα της νήσου από τους βαρβάρους,
ο Ανδρέας Πιζάνης, πού ήτανε Ενετός,
και εξουσίαζε την Κέρκυρα, θέλησε, σαν παπικός πού ήτανε, να κτίση μέσα στο Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος στην Κέρκυρα και παπικό «αλτάριον»,
δηλ. Αγίαν Τράπεζαν.
Σ’ αυτό τον παρακινούσε συνεχώς και ο παπικός Επίσκοπος της νήσου..
Φανερώθηκε όμως στον Πιζάνη καθ’ ύπνον ο Άγιος Σπυρίδων και του είπε:
– Γιατί με ενοχλείς;
Είναι απαράδεκτον το «αλτάριον» της ιδικής σου πίστεως εις τον Ναόν μου.
Αυτό το είπε ο διοικητής στον παπικό Επίσκοπο. Εκείνος όμως του απάντησε, ότι ήτανε φαντασία του διαβόλου,
για να τον εμπόδιση από το καλόν έργον…
Ο Πιζάνης πήρε από αυτό θάρρος.
Διέταξε αμέσως να ετοιμάσουνε τα υλικά, τα μάρμαρα, το ασβέστι κ.λ.π. για να κτίσουν το «αλτάρι». Τα σωριάσανε έξω από το Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος.
Όταν είδανε αυτό οι ιερείς του Ναού και οι Έλληνες προύχονες της νήσου, στενοχωρήθηκαν. Παρουσιασθήκανε στον διοικητή Πιζάνη και τον παρακαλέσανε να το σταματήσει και να μη το κάνη αυτό το έργο. Εκείνος όμως τους είπε, ότι είναι διοικητής και είναι δικαίωμά του να το κάμει.
Τότε οι Ορθόδοξοι γυρίσανε και παρακαλέσανε θερμά τον Άγιο, να σταματήσει το ανοσιούργημα.
Την ίδια εκείνη νύχτα παρουσιάζεται στο διοικητή πάλιν ο Άγιος σαν καλόγερος και του λέγει:
– Σου είπα να μη με ενοχλής. Αν τολμήσης να κάνης αυτό, πού αποφάσισες, θα μετανοιώσης πικρά, αλλά θα είναι αργά.
Το πρωί τα ανεκοίνωσε αυτά ο διοικητής στον παπικό Επίσκοπο. Εκείνος τον επέπληξε ως άτολμο και ολιγόπιστον.
Τότε ο διοικητής ξαναπήρε θάρρος και διέταξε ν’ αρχίση το κτίσιμο του «αλταρίου» μέσα στο Ναό του Αγίου.
Οι Παπικοί πανηγυρίζανε από την χαρά τους και οι Ορθόδοξοι ελυπούντο κατάκαρδα.
Είχανε πένθος και λύπη άφατη και παρακαλούσανε τον Άγιο να τούς φυλάξει από την παπική βεβήλωση…
Ο Άγιος τούς άκουσε και επενέβη αποφασιστικά και κεραυνοβόλα.
Την νύχτα εκείνη ξέσπασε φοβερή θύελλα με κεραυνούς.
Η θύελλα και οι κεραυνοί έπληξαν κυρίως το φρούριο «Καστέλι».
Εκεί ήτανε και το διοικητήριο του Πιζάνη και οι πυριτιδαποθήκες.
Αυτά έγιναν παρανάλωμα του πυρός.
Από την έκρηξη σκοτωθήκανε 900 άνθρωποι,
στρατιώτες και πολίτες, όλοι παπικοί, διότι απαγορεύανε να κατοικούν και να διανυκτερεύουν Ορθόδοξοι μέσα στο Κάστρο.
Ο Πιζάνης βρέθηκε νεκρός, με σφηνωμένο το λαιμό του μεταξύ δύο δοκών.
Το πτώμα του παπικού Επισκόπου βρέθηκε εκτιναγμένο σε αρκετή απόσταση, έξω από το φρούριο,
εκεί που χύνονταν τα απόβλητα της πόλης.
Το δε καταπληκτικότερο είναι, ότι την ίδια νύχτα και την ίδια ώρα,
άλλος κεραυνός έπεσε στη Βενετία, στο μέγαρο του Πιζάνη και κατέκαψε τον ζωγραφικό πίνακα με την προσωπογραφία του Πιζάνη,
χωρίς να βλάψει κανένα άλλο πράγμα.,
ενώ και στον ναό του Αγίου έπεσε κάτω το καντήλι που είχε δωρήσει ο Μπιζάνης εις ανάμνησην του θαύματος της απομάκρυνσης των Τούρκων από το νησί
(το σημάδι από την πτώση φαίνεται και σήμερα)
Ο φρουρός της πυριτιδαποθήκης, προ της καταστροφής, είδε τον Άγιο να τον πλησιάζει με αναμμένη δάδα, και να τον μεταφέρει, χωρίς γρατσουνιά, κοντά στην Εκκλησία του Εσταυρωμένου.
Βοήθειά μας και σήμερα να γίνει ο Άγιος Σπυρίδωνας!

– Γέροντα, μπορεί
ο Άγιος Σπυρίδων
να ζήτησε από τον Θεό να μείνη άφθαρτο το Λείψανό Του;
– Όχι, πώς μπορεί να γίνη αυτό;
Οι Άγιοι δεν ζητούν τέτοια πράγματα.
Ο Θεός οικονόμησε
να μείνει άφθαρτο
το Λείψανο, για να βοηθιούνται οι άνθρωποι.
Και βλέπετε πως τα έχει οικονομήσει ο Θεός!
Επειδή η Κέρκυρα,
η Κεφαλονιά, Ζάκυνθος είναι κοντά στην Ιταλία και εύκολα οι άνθρωποι θα μπορούσαν να παρασυρθούν από τον Καθολικισμό, έβαλε φράγμα εκεί πέρα
τον Άγιο Σπυρίδωνα ,
τον Άγιο Γεράσιμο
και τον Άγιο Διονύσιο.
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ο άγιος πατήρ ημών Ιωάννης Καλαΐδης - "Αμαρτίες είναι αυτά..."
Πριν από πολλά χρόνια σε μία επίσκεψή μας στον άγιο πατέρα μας Ιωάννη ήμασταν στο καθιστικό δωμάτιο της οικίας του και βλέπαμε το δελτίο των ειδήσεων. Ο πατήρ Ιωάννης παρακολουθούσε τις ειδήσεις γιατί ήθελε να είναι ενημερωμένος για όσα γίνονται στην πατρίδα μας. Εκείνες τις ημέρες γίνονταν μεγάλες ζημιές σε κάποια περιοχή της χώρας μας από κατολισθήσεις και πολλά σπίτια είχαν παρασυρθεί και καταστραφεί εντελώς! Τότε ο άγιος Γέροντας σηκώθηκε και κουνώντας το χέρι του, φώναξε: " Αμαρτίες είναι αυτά! Εξαιτίας των αμαρτιών γίνονται." Αναφέρθηκε και σε μία περιοχή της πατρίδας μας, όπου δεν γίνονται μεγάλες φυσικές καταστροφές και είπε: " Η Παναγία μας προστατεύει αυτόν τον τόπο γιατί εκεί υπάρχουν πολλοί ευσεβείς χριστιανοί! "
Σήμερα ζούμε τέτοιες δύσκολες καταστάσεις σε αρκετές περιοχές της πατρίδας μας. Ας ευχηθούμε να ξεπεράσουμε αυτές τις δυσκολίες με την βοήθεια της Υπεραγίας Θεοτόκου και όλων των αγίων μας.
Τσεσμετζής Μιλτιάδης - εκπαιδευτικός

Τις δοκιμασίες να τις δεχόμαστε με υπομονή, χωρίς στενοχώρια, σαν ευλογία του Θεού. Όταν κάποιος μας αδικεί, πρέπει να χαιρόμαστε και να θεωρούμε αυτόν που μας αδικεί μεγάλο ευεργέτη. Διότι γίνεται αιτία αποταμιεύσεως μας στην άλλη ζωή. Με τις δοκιμασίες που επιτρέπει ο Θεός μας κάνει να ετοιμαζόμαστε για την ουράνια βασιλεία Του, έχοντας στο χέρι του το διαβατήριο των δοκιμασιών.
(Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης)

"Μαρία η ψηλή
Μοναχή Μαρία Στυλιανοπούλου"
(Λεμεσού Αθανασίου)
Αυτή η κοπέλα, μια αγία ψυχή, ήταν πανύψηλη, ήταν γίγαντας. Βέβαια στο τέλος καμπούριασε, περπατούσε με σίδερα, μετά με καροτσάκι. Εγώ την πρόλαβα πού περπατούσε ίσια. Είχε γιγαντισμό, ήταν παραμορφωμένη. Τα παπούτσια της, έχω ένα παπούτσι της στο μοναστήρι, ήταν 57 νούμερο, τόσο πράγμα σαν βάρκα, η παλάμη της ήταν 3 φορές μεγαλύτερη από την δική μου.
Να σας πω πώς την γνωρίσαμε. Είχαμε έναν δικό μας μοναχό τον π. Νήφωνα, ο οποίος πουλούσε μήλα σε σακούλια όταν ήταν πρώτη Λυκείου και πήγε να πουλήσει μήλα. Χτύπησε την πόρτα και την άνοιξε η Μαρία, μόλις την είδε από τον φόβο του, της πέταξε τα μήλα κι όπου φύγει φύγει. Ήταν όμως η αιτία να γνωριστούν και να συνδεθούν πνευματικά και αργότερα μέσω αυτού να γνωρίσομεν και εμείς την μακαριστή Μαρία.
Αυτή η κοπέλα, ήταν μια αγία ψυχή, πραγματικά μια αγία, παρ’ όλο που ήταν ένα τέρας εξωτερικά, και το πρόσωπο της ήταν αλλοιωμένο ακόμη και τα μικρά παιδιά δεν την φοβόντουσαν. Ανέπαυε πολύ κόσμο. Ήταν δηλαδή… μια πνευματική μητέρα με όλη την σημασία της λέξεως.
Αυτή η κοπέλα ήταν μία τυπικά χριστιανή στα πρώτα χρόνια και η μητέρα της καλή χριστιανή. Όταν μεγάλωσε και μεγάλωνε και έγινε δυσθεώρητη, έγινε 2.30 μ., αφού στο Νοσοκομείο έβαλαν δύο κρεββάτια τα ένωσαν για να την χωρέσει, όταν πέθανε το φέρετρό της ήταν από εδώ μέχρι εκεί πού είναι η καρέκλα.
Την ζήτησαν στην Αμερική και πήγε, με έξοδα της Κυβερνήσεως, για εξετάσεις. Για να ερευνήσουν το φαινόμενο. Συνήλθαν εκεί οι μεγάλοι γιατροί κ.τ.λ. κι άλλος έλεγε γιγαντισμό κι άλλος διάφορες θεωρίες. Δεν μπορούσαν όμως επακριβώς να δουν τί έπαθε η Μαρία κι έγινε τόσο μεγάλο πράγμα, τόσο μεγάλος άνθρωπος. Και βέβαια της είπαν τότε πώς είχε ένα πρόβλημα. Όλο το κεφάλι της μέσα είχε όγκο, ο οποίος πίεζε τα μάτια και θα έχανε το φως της, θα τυφλωνόταν.
Οι Αμερικάνοι προσφέρθηκαν να αγοράσουν τον σκελετό της και αυτή λυπήθηκε πάρα πολύ, όταν το άκουσε, γιατί ήταν ένα φαινόμενο γι΄ αυτούς έτσι να την διατηρήσουνε για λόγους επιστημονικούς.
Σ΄ αυτήν την κατάσταση επέστρεψε στην Αθήνα μετά από την Αμερική, και μια κοπέλα της λέει εκεί, δεν πάμε να δούμε το γέρο Πορφύριο στην Πεντέλη;
Η Μαρία δεν είχε ιδέα από γέροντες κι απ΄ αυτά τα πράγματα, και της λέει: τί να μου πει κι αυτός ο γέρος! Με πήγαν στην Αμερική και με είδαν τόσοι επιστήμονες, τί να μου πει κι αυτός ο γέρος! Έλα πάμε, είναι και τυφλός και δεν μιλάει και καλά. Η Μαρία είπε, είναι και τυφλός και δεν ακούει και καλά… Η Μαρία, ήταν σε μια κατάσταση απελπισίας, τέλος πάντων από δώ από κει την έπεισαν να πάει.
Πήγαν στο κελί του γέροντα, ήταν τυφλός ο γέροντας Πορφύριος κι όταν μπήκαν μέσα της λέει: γιατί σου έλεγε η φίλη σου να έρθεις και δεν ερχόσουν και της είπε ακριβώς τί έλεγε η Μαρία. Αύτη ντράπηκε και της λέει τί έπαθες; Λέει, γέροντα θα χάσω το φως μου κι έκλαιγε. Της λέει, όχι παιδί μου το φως σου, τα κόκκαλά σου θα σπάζουν… Του λέει, όχι γέροντα, τα κόκκαλά μου είναι γερά, δεν έχουν τίποτα τα οστά μου, το φως μου θα χάσω. Της άπαντα όχι το φως σου, τα οστά σου. Αυτή το επαναλαμβάνει τρίτη φορά, γέροντα το φως μου.
– Όχι το φως σου, τα οστά σου θα συντρίβουν. Αυτή δεν καταλάβαινε.
Της λέει ο γέροντας, γονάτισε. Γονάτισε όπως μπόρεσε κι ο γέροντας έβαλε τα χέρια του πάνω στο κεφάλι της κι άρχισε να προσεύχεται. Και μου έλεγε η Μαρία, αισθανόταν μέσα το κεφάλι της να βράζει ολόκληρο, οπότε της λέει ο γέροντας: δεν θα χάσεις το φως σου, τα οστά σου θα βγουν, θα τρίβονται τα οστά σου. Αύτη δεν πίστεψε. Λέει ο π. Πορφύριος, από που το έπαθες αυτό, σου είπαν οι γιατροί; Του απάντησε: γέροντα οι γιατροί δεν βρήκαν την αιτία, είπαν γιγαντισμός είναι, δεν βρήκαν την αιτία.
Λέει στην μητέρα της: εσύ θυμάσαι πού ήσουν έγκυος στην Μαρία; ( Η Μαρία ήταν 43 ετών τότε). Λέει η μητέρα της ε! θυμούμαι. Της λέει θυμάσαι, όταν ήσουν δύο μηνών πού έκανες πολλούς εμετούς; Θυμάμαι αμυδρά γέροντα. Θυμάσαι πού σε πήγε ο άντρας σου σε έναν γιατρό; πού να θυμάμαι τώρα τον γιατρό; και αρχίζει ο γέροντας να της περιγράφει: θυμήσου που κατεβαίνατε με λεωφορείο από το χωριό σας, κατεβαίνατε σε μια πλατεία και της περιγράφει την πλατεία πριν από 42 χρόνια, σε πήρε ο άντρας σου και σε πήγε στον τάδε δρόμο κι άρχισε να της διηγείται τον δρόμο κι η Κωνσταντία άρχισε να θυμάται τον δρόμο εκείνο, σε πήγε σ΄ έναν τόπο πού η πόρτα ήταν πράσινη, στο ιατρείο του ανθρώπου εκείνου. Μπήκες μέσα και του είπες ότι κάνεις πολλούς εμετούς από την εγκυμοσύνη και σου έδωσε ένα φακελάκι με χάπια, με 15 χάπια μέσα, τα θυμάσαι; λέει θυμάμαι γέροντα. Λέει ο Γέροντας τα χάπια εκείνα ήταν χάπια επιληψίας, έκανε λάθος ο γιατρός, τα ήπιες και παραμορφώθηκε το έμβρυο γι΄ αυτό κι έγινε έτσι η κόρη σου. Και πραγματικά, το έστειλαν το μήνυμα αυτό στην Αμερική, κι ήταν πραγματικώς επιστημονικά. Αυτή όμως μετά τελικά τί έγινε; Σταμάτησε να χάνει το φως της κι άρχισε να τρίβονται τα κόκκαλά της. Μια φορά ήμουν παρών εγώ, πού ένα κόκκαλο από την πλάτη της τρύπησε το δέρμα της και βγήκε έξω, συντρίβονταν τα κόκκαλά, διαλύονταν τα κόκκαλά, όπως ακριβώς της είχε πει ο π. Πορφύριος. Ο γέροντας, όταν βγήκε η Μαρία έξω, είπε: αυτή είναι μια αγία, και περιέγραψέ την..
Μητροπολίτου Λεμεσού Αθανασίου.

Όταν έγινε η Μείζων Σύνοδος -θυμάστε, όταν έγινα Μητροπολίτης με κατηγορούσαν για διάφορα πράγματα, άσχημα- και έγινε μία Σύνοδος με τους Πατριάρχες και με κάπου 25 Αρχιερείς για να δικάσουν την υπόθεση αυτή και να δουν αν είναι αλήθεια ή ψέμματα όλα αυτά για τα οποία με κατηγορούσαν.
Όταν έγινε η τελευταία συνεδρίαση της Συνόδου αυτής -που ήταν κεκλεισμένων των θυρών, δεν είχε παρόντες ούτε δημοσιογράφους ούτε κανέναν ξένο, ήτανε στην Αρχιεπισκοπή περίπου ώρα 9:00-10:00 το βράδυ- ένας από αυτούς που με κατηγορούσε έλεγε διάφορα άσχημα πράγματα, πολύ άσχημα!
Να μην τα λέμε τώρα.
Τότε του λέει ο Πατριάρχης ο Αλεξανδρείας, ο Πέτρος: "Εσύ που λες για τον πατέρ Αθανάσιο όλα αυτά τα πράγματα, τον ξέρεις;" Λέει:
"Πως δεν τον ξέρω;
Αφού πηγαίναμε μαζί στη θάλασσα."
Ερχόμουνα εγώ από το Μαχαίρα, δήθεν, και έβγαζα τα ράσα και πηγαίναμε στην πλαζ και κάναμε μπάνιο στη θάλασσα μαζί.
Φανταστείτε τώρα, είμαι εγώ για μπάνιο στη θάλασσα;
Και πού να παρουσιαστώ...!
Και μάλιστα έλεγε ότι οδηγούσα και αυτοκίνητο, που δεν ξέρω να οδηγώ αυτοκίνητο!
Το αστείο ήταν ότι ένας Μητροπολίτης που με ανέκρινε τρόπον τινά είπε:
"Πώς μπορείς να μας αποδείξεις ότι δεν ξέρεις αυτοκίνητο;"
Αφού δεν έμαθα, δεν έμαθα ποτέ μου, δεν με είδε κανείς να οδηγώ αυτοκίνητο.
Λέει: "Μα πώς μπορείς να το αποδείξεις;"
Λέω, μπέστε σε ένα αυτοκίνητο να σας πάρω μια βόλτα κι όποιος βγει ζωντανός!
Αφού δεν ξέρω πώς θα σου το αποδείξω διαφορετικά;
Τέλος πάντων, ευτράπελα πράγματα τα οποία ήταν και θλιβερά, ταυτόχρονα.
Τότε εγώ είχα αποκτήσει κινητό τηλέφωνο. Όταν ήρθα στη Μητρόπολη είχα και ένα κινητό τηλέφωνο το οποίο δεν το ήξεραν πολλοί, το τηλέφωνό μου.
Λέει λοιπόν ο Πατριάρχης σε εκείνον τον τύπο, τον Γιάννη -τον οποίο δεν τον ήξερα εγώ, δεν τον είχα δει ποτέ μου αυτόν τον άνθρωπο- "ποιος είναι ο Μητροπολίτης Λεμεσού;
Εμείς που είμαστε εδώ πέρα, δες ποιος είναι από εμάς."
Εγώ δεν ήμουν μέσα διότι ήμουν υπόδικος, δικαζόμουν, δεν μπορούσα να ήμουν μέσα εγώ.
-Είναι εδώ;
-Λέει, ναι, εδώ είναι!
-Ποιος είναι;
Εγώ κοιτούσα από μία χαραμάδα του παραθύρου και έβλεπα τη σκηνή.
Έκανε το χέρι του έτσι, έδειχνε έναν-έναν και λέει: "Εσύ είσαι!" και έδειξε έναν Μητροπολίτη, Κύπριο. (Μόρφου, Νεόφυτο).
Ο οποίος Μητροπολίτης όμως τον ανέκρινε την προηγούμενη μέρα και έπρεπε να τον ξέρει. Τον σκότισε ο Θεός και δεν τον κατάλαβε! Και λέει, "εσύ είσαι!".
Του λέει ο Μητροπολίτης: "Κοίταξέ με καλά! Εγώ είμαι ο πάτερ Αθανάσιος;"
Του λέει: "Ναι, εσύ είσαι! Εσύ είσαι!"
Και τότε ο Πέτρος, ο Πατριάρχης, τον έβγαλε έξω και τελείωσε η Σύνοδος και χειροκρότησαν όλοι και είπαν ότι η ιστορία της Εκκλησίας επαναλαμβάνεται.
Όταν βγήκαν έξω -εγώ δεν ήμουν μέσα στη Σύνοδο, βγήκαν οι Αρχιερείς και μου έλεγαν τι έγινε τέλος πάντων εκεί- έφυγα κι εγώ από την πίσω πόρτα της Αρχιεπισκοπής για να μη μας πιάσουν οι δημοσιογράφοι που ήταν στην κύρια είσοδο.
Μόλις μπήκα στο αυτοκίνητο -οδηγούσε ο πάτερ Φιλόθεος, νομίζω, ή ο πάτερ Πορφύριος- χτύπησε το κινητό μου. Λίγοι ήξεραν το κινητό μου.
Κοιτάζω, ένας αριθμός παράξενος! Σηκώνω το κινητό, απαντώ: "ναι, ποιος είναι;
" Ακούω μία φωνή έτσι λεπτή, όπως μιλάει ο γέροντας Εφραίμ (ο Φιλοθεΐτης, της Αριζόνας) και μου λέει:
"Δεσποτάκο μου, εσύ είσαι;
Λέω: "Ναι, ποιος είναι;"
Μου λέει: "Ο γέροντας Εφραίμ από την Αμερική".
Λέω: "Γέροντα, τι είναι;"
Σάστισα κι εγώ!
Λέει:
"Με τη χάρη του Θεού, παιδί μου, ήμουνα εκεί (στη Σύνοδο) και τα έβλεπα όλα!
Και είδα αυτόν τον άνθρωπο που έψαχνε να σε βρει μέσα στους Δεσποτάδες και είπα:
Παναγία μου, σκότισέ τον να μη σε βρει!
Αλλά δεν ήσουν μέσα εσύ! Και έδειξε κάποιον άλλον!".
"Δεν ήμουν μέσα εγώ, γέροντα", λέω. "Ήμουν έξω".
Και έγινε όλη αυτή η ιστορία και το έλεγε ο ίδιος ο γέροντας ότι ήταν εκεί!
Και κάποιος να του το είπε, που ήξερε το τηλέφωνό μου;
Και πώς με πήρε τηλέφωνο από την Αμερική που δεν ήξερε κανείς το τηλέφωνό μου τότε;
Πού το άκουσε; πού το είδε αυτό το πράγμα;
Και μετά μου το επιβεβαίωσε κι όταν πήγα στην Αμερική και το είπε και ο ίδιος και υπάρχει σε μία κασέτα, νομίζω, στο YouTube που το λέει και το διηγείται ο ίδιος.
Λέει, όταν προσευχόταν για μας, ο Θεός τον μετέφερε με το Πνεύμα το Άγιο στον χώρο εκείνο.
Βλέπετε λοιπόν τι σημαίνει Άγιος άνθρωπος και τι χάρισμα είχε, πνευματικό, ο γέροντας Εφραίμ.
π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού.

Αγαπητοί αδελφοί μου, η μεγαλύτερη πλάνη, από την στιγμή που κατέβηκε ο Χριστός στην γη, μέχρι και σήμερα είναι η κλασική ατάκα, που ακούμε εγώ πιστεύω, αλλά με τον δικό μου τρόπο.
Και ποιος είναι ο δικός σου τρόπος;
Να μπορώ, να μην πηγαίνω στην εκκλησία συχνά, αλλά από όπου περάσω να ανάβω το κεράκι μου, να κάνω τον σταυρό μου και να προσπαθώ να κάνω καλές πράξεις, τι άλλο να κάνω;
Μα ο Θεός δεν θέλει το κεράκι σου, εσένα θέλει ευλογημένε .
Κάποτε είχε πάει ένας στον Χριστό κ του λέει:
Χριστέ μου θέλεις να σου φέρω μια λαμπάδα ίσα με το μπόι μου;
Και απαντάει ο Χριστός:
Και τα μελίσσια που γίνονται οι λαμπάδες δικά μου είναι.
Ε τότε να σου φέρω μια λειτουργιά στην εκκλησία.
Και τα σιτάρια που γίνονται οι λειρουργές και τα ψωμιά και αυτά δικά μου είναι.
Τότε να σου φέρω ένα δεκαχίλιαρο στο φιλόπτωχο ταμείο. Όλα αυτά που έχεις δικά μου είναι.
Του Κυρίου η γη και το πλήρωμα αυτής,
Μα τελοσπαντων τι θέλεις Χριστέ μου;
Υιέ μου δώσμου συν καρδιά.
Δώσμου την καρδιά σου
Δώσμου τις αμαρτίες σου αυτές θέλω
αυτές διψάω για αυτές ανέβηκα πάνω στον σταυρό.
Πολλά πράγματα πάμε στον Χριστό αλλά το σωστό δεν πάμε.
Και όσο για τις καλές πράξεις που είπες γερός να είσαι κ πάντα να τις κάνεις αλλά ένα πράγμα να θυμάσαι αδερφέ μου
το άλογο θα τραβήξει το κάρο όχι το κάρο το άλογο, πρώτα η θυσία του Χριστού και μετά τα έργα μας,
Ποιος μπορεί να καυχιέται για τα έργα του; Δεν υπάρχει εργοσωτηρία αδερφέ μου Χριστοσωτηρία υπάρχει.
Ο Χριστός μας σώζει και όχι τα έργα μας.
Γιατί πολλοί άνθρωποι δυστυχώς πέφτουν στην εξής παγίδα :
Βασίζουν την σωτηρία πάνω στα έργα τους λάθος μεγάλο λάθος γιατί έτσι πάει στράφι η θυσία του Χριστού μας τότε για πιο λόγο να ρθει ο Χριστός μας στην γη να θυσιαστεί κ να τραβήξει όλα αυτά τα πάνδεινα; Θα μας έλεγε από εκεί ψηλά κάντε καλά έργα καλές πράξεις και θα σας βάλω στην βασιλεία μου, δεν το έκανε όμως, ήρθε και πλήρωσε ο Ιδιος το τίμημα χύνοντας το ανεκτίμητο και αναμάρτητο αίμα Του πάνω στον σταυρό! Κόστισε πολύ ακριβά η σωτηρία μας αδερφέ μου.
Ναι καλά τα λες αλλά μην ξεχνάς τι έχουν κάνει κ οι παπάδες;
Εσύ στην εκκλησία πας για τον Χριστό; ή για τους παπάδες;
Για τον Χριστό.
Ωραία ή γειτονιά σου έχει 5 εκκλησίες, ας πούμε ότι μας σκανδαλίζει ο ένας ιερέας, γιατί να μην πάω στην πιο κάτω εκκλησία;
Άρα δεν είναι ο παπάς είναι προφάσεις εν αμαρτιών,
Γιατί δεν θελουμε να πετάξουμε τα σκεπάσματα να πάμε εκκλησία, τώρα βέβαια θα μου πεις αλλού υπάρχει μόνο μια εκκλησία, πολύ σωστά και ας πούμε οφθαλμοφανές εδώ μπροστά μας ο παπάς αμαρτάνει, ξέρεις τι κάνει ο αληθινός ο ταπεινός χριστιανός;
Το βράδυ που πάει να κάνει το απόδειπνο γονατίζει εκεί μπροστά στον Εσταυρωμένο Ιησού κ λέει: Εεε γλυκύτατε Ιησού σκέπασε πρώτα τον παπά της ενορίας μας και μετά τα παιδάκια μου αυτή είναι η έμπρακτη αγάπη αυτή η αγάπη είναι 24 καράτια όσο σκεπάζουμε τον αδερφό μας, και όσο εμείς σκεπάζουμε τον αδερφό μας άλλο τόσο σκεπάζει ο Θεός εμάς κ την οικογένεια μας.
Όποτε αδελφοί μου δεν υπάρχει εγω πιστεύω με τον τρόπο μου, οποίος το λέει αυτό δεν πιστεύει στον Θεό πιστεύει στον εαυτό του, ενας είναι ο τρόπος και γιαυτον κατέβηκε ο Θεός στην γη και μας τον υπέδειξε, και σας το λέω δεν υπάρχει άλλος δρόμος σωτηρίας ένας είναι και περνάει μέσα από την εκκλησία με τα εξής όπλα:
ΜΕΤΑΝΟΙΑ
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ
ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
τρέξτε αδέλφια μου κάτω από το πετραχήλι του παπά πείτε τις αμαρτίες σας, στο σπίτι μας τα σκουπίδια πάνω από μια μέρα δεν τα αφήνουμε γιατί βρωμίζουν, τα σκουπίδια της ψυχής μας γιατί τα αφήνετε να βρωμίζουν.
Ο Θεός περιμένει να μας σώσει μην αργείτε γιατί κανείς μα κανείς δεν ξέρει ποτέ θα αντικρίσουμε Τον Δημιουργό μας και δυστυχώς αν δεν έχουμε εξομολογηθεί σωτηρία δεν υπάρχει.
Πηγη: Μακαριστός Γέροντας Ιωάννης Κεραμιτζής - 1936-2021.

Έρωτας για τον Θεό (π. Δημητρίου Μπόκου)

Εντύπωση προκαλεί ότι μας προσκαλεί σε μέγα δείπνο ο Θεός, αλλά εμείς προσπαθούμε πάση θυσία να το αποφύγουμε. Εκείνος μας υπόσχεται χαρά και καλοπέραση, εμείς, κολλημένα στα δικά μας, προτιμάμε τη μιζέρια μας. Και οι δικαιολογίες μας; Πραγματικά για κλάματα. Προφασιζόμαστε δουλειές, φροντίδες και διάφορα (Κυριακή ΙΑ΄ Λουκά).

Ανάμεσα στις «σημαντικές» αιτίες που προβάλλουμε για να δικαιολογήσουμε την αποχή μας από το πλούσιο και πανευφρόσυνο τραπέζι του Θεού, είναι και το «γυναίκα έγημα». Η οικογένεια. Οι μέριμνες για τη συντήρηση και την προκοπή της δεν μας αφήνουν περιθώριο για ενασχόληση με τον Θεό.

Η οικογένεια όμως μας δόθηκε για καλό. Έπλασε ο Θεός την Εύα από την πλευρά του Αδάμ και την έφερε μπροστά του για να τον βοηθάει στον μεγάλο σκοπό του, όχι να τον εμποδίζει. Να τον συντροφεύει στη μεγάλη του προσπάθεια για τη θέωση. Τους ευλόγησε και τους δύο να κάνουν παιδιά και να τα χαίρονται. Να τα έχουν συνοδούς στην πορεία τους προς τον έσχατο προορισμό τους, να φτάσουν όλοι μαζί στη Βασιλεία του Θεού.

Πώς γίνεται τώρα εμείς να τα βλέπουμε όλα αντίστροφα; Να θεωρούμε κατάρα την ευλογία του Θεού; Και την οικογένεια εμπόδιο στο κάλεσμά του να τον συναντήσουμε πρόσωπο προς πρόσωπο, να βρεθούμε σε μια σχέση άμεσης κοινωνίας και αληθινής αγάπης μαζί του; Θέτουμε αμέσως δυο ευλογημένες πραγματικότητες, την οικογένεια και τον Θεό, σε άμεση αντίθεση, σε σχέση αποκλεισμού μεταξύ τους. Κάποιο λάθος γίνεται σίγουρα απ’ την πλευρά μας.

Λέει κάπου ο Χριστός: «Όπου εστίν ο θησαυρός υμών, εκεί έσται και η καρδία υμών» (Ματθ. 6, 21). Τί μας λέει ο Χριστός; Τί αγαπάτε πιο πολύ; Σε τί έχετε προσκολληθεί περισσότερο; Ποιος θεωρείτε ότι είναι ο θησαυρός σας; Εκεί θα είναι στραμμένη και προσκολλημένη και η καρδιά σας. Σε ό,τι θεωρείτε σπουδαιότερο και λαχταράτε περισσότερο. Αυτό θα γίνει κέντρο της ζωής σας, υπέρτατος σκοπός. Και από εκεί θα παίρνουν σειρά προτεραιότητας τα υπόλοιπα.

Είναι λοιπόν ο Θεός το πρώτο που ζητάμε στη ζωή μας; Θα προσαρμοστούν τότε όλα προς αυτόν. Τίποτε δεν θα μας εμποδίσει από το να πράξουμε όσα μας ζητεί ο Θεός. Κερδίζει μήπως περισσότερο η οικογένεια το ενδιαφέρον μας, την απόλυτη αγάπη μας; Θα προσκολληθούμε τότε αποκλειστικά σ’ αυτήν και δεν θα βρούμε ποτέ χρόνο και διάθεση για τίποτε άλλο.

Πώς γίνεται όμως με τον ερωτευμένο άνθρωπο; Ασχολείται με όλα, αλλά ποτέ δεν φεύγει απ’ το μυαλό του το πρόσωπο που αγαπάει. Και μάλιστα χωρίς να κάνει την παραμικρή προσπάθεια γι’ αυτό. «Ο όντως ερών αεί το του φιλουμένου πρόσωπον φαντάζεται». Ό,τι κι αν κάνει, δεν τον εμποδίζει να αγκαλιάζει μέσα του γεμάτος ευχαρίστηση το αγαπώμενο πρόσωπο (αγ. Ιωάννης της Κλίμακος). Αν ο μεγάλος μας έρωτας ήταν ο Θεός, τίποτε δεν θα εμπόδιζε, ούτε οι φροντίδες της οικογένειας ούτε κάτι άλλο, να τον έχουμε πάντα στο κέντρο της καρδιάς και του μυαλού μας.

Δεν είναι ότι οι πολλές μας φροντίδες δεν μας αφήνουν χρόνο για τον Θεό. Μας δίνει άφθονο χρόνο, μια ολόκληρη ζωή, ο Θεός. Το πρόβλημα είναι ότι δεν του δίνουμε προτεραιότητα στην καρδιά μας.

Θα νιώσουμε άραγε ποτέ την πρέπουσα διάθεση, αγάπη, έρωτα γι’ αυτόν;

-Αχ...και να μαθαίναμε θρησκευτικά Ελληνάκι μου..!
-Γιατί τα θρησκευτικά; ...
-Γιατί είναι σημαντικό ξέρεις, να φαντάζεσαι πώς ονόμασε ο Αδάμ τα ζώα..
Να ξέρεις πώς πλάστηκε από την πλευρά του η Εύα·
πώς αντήχησε μες στον παράδεισο η βαριά φωνή του Θεού μετά το προπατορικό
αμάρτημα.
Να ξέρεις γιατί ο Ισαάκ πάλεψε με τον άγγελο, γιατί ο Μωυσής αντιστάθηκε στον Θεό,
γιατί το βιβλίο της Εξόδου εμπνέει κάθε επανάσταση.
Γιατί όσο ο Μωυσής κρατούσε τα χέρια του υψωμένα σε σχήμα Σταυρού, οι Αμαληκίτες έχαναν στο πεδίο της μάχης,
γιατί η όνος μίλησε στον Βαλαάμ,
γιατί ο Δαυίδ νίκησε τον Γολιάθ,
γιατί η γυναίκα του Λωτ έγινε στήλη άλατος, γιατί ο Ιωνάς βρέθηκε μέσα στο κήτος,
γιατί ο Ιώβ είναι η υπομονή
και γιατί οι Ψαλμοί είναι τα πιο ωραία ποιήματα
και το Άσμα Ασμάτων που φθονούν οι σπουδαίοι μας ποιητές.
Γιατί το Σπήλαιο; ,
γιατί τα πάθη και ο Σταυρός; .
Γιατί στη βασιλόπιτα κόβουμε κομμάτι για τον ξένο και τον φτωχό , για το «δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, τὸν ἐκ βρέφους ὡς ξένον ξενωθέντα ἐν κόσμῳ»,
για τον εσπερινό της Αγάπης (μας).
Γιατί η αρχή του Κατά Ιωάννην,
η Κυριακή προσευχή,
ο «Ύμνος της αγάπης»,
η επιστολή προς Διόγνητον,
η Μυσταγωγία του Μάξιμου του Ομολογητή,
ο Ακάθιστος Ύμνος,
η Νεκρώσιμη Ακολουθία, που είναι από τα σημαντικότερα κείμενα που υπάρχουν στη νεοελληνική γλώσσα.
Γιατί οι Τρεις Ιεράρχες,
γιατί ο Πατριάρχης Φώτιος και οι βυζαντινοί αντιγραφείς,
γιατί ο νεοελληνικός διαφωτισμός,
ο Γρηγόριος ο Ε΄,
ο Καστορίας Γερμανός Καραβαγγέλης και ο
Χρυσόστομος Σμύρνης.
Γιατί ο ένδοξός μας βυζαντινισμός.
Γιατί ο Ιερομόναχος Διονύσιος, εγκάτοικος στο ξωκλήσι του Αγίου Λύπιου, όταν ακούμπησε στο φιλιατρό του πηγαδιού κι έκανε να μετρήσει δεν βρήκε ούτε τρεις δίκαιους στον κόσμο ενώ τους άδικους τούς έβγαλε αναρίθμητους.
Γιατί ο Παπαδιαμάντης;
Γιατί ο Παπατσώνης, ο Σεφέρης, ο Ελύτης,
ο Ρίτσος, ο Λειβαδίτης, ο Θέμελης;
Γιατί ο Κόντογλου, ο Ιερεμιάδης, ο Μποκόρος, ο Κυραρίνης.;
Γιατί ένα ολόκληρο χωριό, η Θέρμη της Λέσβου, έβλεπε στ’ όνειρό του τους λησμονημένους για 500 χρόνια αγίους Ραφαήλ, Νικόλαο και Ειρήνη μέχρι που βρήκαν τα θαμμένα λείψανά τους υπό βροχή·
γιατί η αγία Θεοδώρα Βάστας έχει 17 δέντρα φυτρωμένα πάνω στη σκεπή της;..
Γιατί όλοι έχουμε παίξει μπάλα στο προαύλιο μιας εκκλησιάς,
μυρίζοντας το λιβάνι του εσπερινού! ,
και γιατί η μουσική υπόκρουση κάθε Μεγάλης Παρασκευής είναι ο μονότονα πένθιμος ήχος μιας καμπάνας.
Γιατί κάποια δειλινά ο ορίζοντας μοιάζει να παίρνει φωτιά,
γιατί όταν κοιτάζω τη θάλασσα με πιάνει μελαγχολία και κάποια τοπία μου μοιάζουν αίφνης γνωστά από παλιά;
( Δημήτρη Αγγελή)
ΑΘΑΝΑΤΗ ΠΑΤΡΊΔΑ ΕΥΛΟΓΗΜΈΝΗ.!
- "Ω, παιδί μ', ο Θεός ένα άλλο στεφάνι
στη μεγάλη μικρή σου καρδιά έχει βάνει,
από άλλου Μαγιού ωραιότητα.
Μοσχομύριστο πάντα κι ολόλευκο ανθεί,
Μα σαν γείρει ξερό δεν μπορεί ν' αλλαχθεί."..
Κωστή Παλαμά

Η εργασία, μέσα στην ορθόδοξη χριστιανική παράδοση, δεν είναι απλώς ένα μέσο βιοπορισμού, αλλά τρόπος ζωής ευλογημένος από τον Θεό.
Ο Απ. Παύλος λέγει χαρακτηριστικά: «Εἰ τίς οὐ θέλει ἐργάζεσθαι, μηδέ ἐσθιέτω». Δηλαδή όποιος δεν θέλει να εργάζεται να μην τρώει κιόλας.
Από την αρχή της δημιουργίας, ο άνθρωπος τοποθετείται «ἐν τῷ παραδείσῳ τῆς τρυφῆς ἐργάζεσθαι καὶ φυλάσσειν αὐτόν»· η εργασία προηγείται της πτώσεως και φανερώνει τη συνεργία του ανθρώπου με τον Δημιουργό. Όταν τελείται με ταπείνωση και ευχαριστία, γίνεται προσευχή σιωπηλή και ενέργεια ευάρεστη ενώπιον του Θεού.
Οι Άγιοι Πατέρες επαινούν την εργασία, διότι φυλάσσει τον άνθρωπο από την αργία, η οποία γεννά λογισμούς και πάθη. Ο Μέγας Βασίλειος διδάσκει ότι η εργασία παιδαγωγεί το σώμα και βοηθεί την ψυχή να διατηρείται σε εγρήγορση.
Ωστόσο, η Εκκλησία μας τονίζει με διάκριση ότι η εξωτερική - σωματική- εργασία, όσο ωφέλιμη κι αν είναι, δεν πρέπει να εκτοπίζει την εσωτερική, πνευματική εργασία. Η κάθαρση της καρδιάς, ο αγώνας κατά των παθών, η μετάνοια, η προσευχή και η τήρηση των εντολών αποτελούν το ουσιώδες έργο του χριστιανού.
Όταν ο άνθρωπος απορροφάται υπερβολικά από τις μέριμνες και την κοσμική εργασία, κινδυνεύει να χάσει την ειρήνη της ψυχής και να λησμονήσει τον τελικό σκοπό της ζωής του. Η εργασία τότε παύει να είναι ευλογία και γίνεται τροχοπέδη της πνευματικής προκοπής μας. Γι’ αυτό χρειάζεται διάκριση: να εργαζόμαστε χωρίς όμως να παραμελούμε την προσευχή, τη μελέτη του λόγου του Θεού και τη συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας.
Η αληθινή αρμονία επιτυγχάνεται όταν η βιοποριστική εργασία υποτάσσεται στην πνευματική και φωτίζεται από αυτήν. Τότε κάθε κόπος μεταμορφώνεται σε ευλογία και κάθε στιγμή γίνεται ευκαιρία σωτηρίας. Διότι ο άνθρωπος δεν προσκολλάται απλώς στα έργα των χεριών του - στα κοσμικά του κατορθώματα και στην εργασιακή του προαγωγή- , αλλά επενδύει στη μεταμόρφωση της καρδιάς του εν Χριστώ.
Αγωνιούμε πολλές φορές για τα θέματα της εργασίας μας.
Και ίσως όχι αδικαιολόγητα…
Μακάρι όμως να αγωνιούμε έτσι και για τα πνευματικά θέματα, κυρίως για την προσωπική μας πνευματική κατάσταση, για την οποία δυστυχώς δεν μεριμνούμε όσο θα έπρεπε.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος