"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

Αυτό που λέει ο Νίκος (filotas) είναι πολύ σημαντικό.
Ποιές είναι οι μικρές αμαρτίες και ποιές οι μεγάλες; Ποιοί είμαστε εμείς που θα τις καθορίσουμε; Εγώ μπορεί να έχω (από τον Θεό) το χάρισμα της υπομονής και της αντοχής και να παρακολουθώ ανελλιπώς όλες τις Κυριακάτικες Λειτουργίες και να νηστεύω χωρίς όμως να κουράζομαι ιδιαίτερα. Αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι καλύτερος από τον αδελφό μου που ΔΕΝ μπορεί να ξυπνήσει τό πρωί της Κυριακής για να πάει στην εκκλησία και δεν μπορεί να κάνει 48 ημέρες νηστεία πριν από το Πάσχα, γιατί εγώ μπορεί να θυμώνω, να ζηλεύω και να σκέφτομαι άσχημα (έχοντας απωθημένα) πολύ πιο συχνά από εκείνον, που μπορεί, ως αντιστάθμισμα, να είναι πολύ πιο ειλικρινής στις εξομολογήσεις του.

νά είσαι μέσα στόν σταθμό,καί νά χάσεις από βλακεία τό "PARADISE EXPRES"...............................

οκ

((Μήπως όμως δεν αναφερόμουν στον Νόμο της διάκρισης αλλα στον Νόμο της ομοιότητας(;;;)))
Αλλα έτσι όπως τέθεικε θα συμφωνήσω με τους αδερφούς μου.

Κατ αρχήν filotas και aposal ολα τα ΄΄λεφτά΄΄. Επιτρέψτε μου αδέρφια μου με το κίνδυνο να λέω και μπούρδες να παραθέσω - την χωρίς ιδιαίτερο θεολογικό υπόβαθρο - αποψή μου. Ώρες ώρες έχω την αίσθηση οτι ο Χριστιανισμός κατ΄ αρχην είναι τρόπος ζωής. Για την ακρίβεια ο μόνος αληθινός και όχι θεωρητικός τρόπος ζωής που οδηγεί τον πνευματικό άνθρωπο (δηλαδή τον άνθρωπο) στην πραγματική ευτυχία είναι ο δρόμος του Χριστού. Έχω την εντύπωση πως αν υπήρχε ευτυχιόμετρο (μηχάνημα μέτρησης ευτυχίας) θα είχαμε σαφης ένδειξη του ποιοι τελικά είναι οι ευτυχισμένοι σ΄ αυτό το κόσμο. Πιστεύω ότι οι περισσότεροι - αν όχι όλοι - που κυριαρχούν στο life style αλλά και γύρω μας, αυτοί που χασκογελούν, αυτοί που ασχολούνται συνεχώς με τις σεξουαλικές τους επιτυχίες, με τις επαγγελματικές τους επιτυχίες κλπ, θα απογυμνόμονταν μπροστά στη θεά και μόνο του ΄΄ευτυχιόμετρου΄΄. Βέβαια στην όποια κουβέντα μαζί τους δηλώνουν πανευτυχείς και θεωρούν ως μονόδρομο την καθημερινότητα τους. Άν όμως μπορέσεις και με ταπεινότητα τους ψυχογραφήσεις και ακόμα καλύτερα να ζήσεις, πίσω από την κουρτίνα, κρύβεται συνήθως μία κόλαση. Ένας αφόρητος ΄΄πόνος΄΄ για την πιθανή απώλεία της ομορφιάς, του γκόμενου (ας), της επιτυχίας, του πλούτου κλπ. Και το σημαντικότερο. Ένας αφόρητος φόβος για τη φθορά, για την αρρώστια, για τον θάνατο. Το αδιάψευστο όμως ευτυχιόμετρο μπροστά στο Χριστιανό δίνει τις μεγάλες ενδείξεις του. Μπροστά στον Άγιο φαίνεται ότι χάλασε γιατί ο δείκτης είναι συνέχεια στο κόκκινο. Όχι λοιπόν δεν έχει χαλάσει. Απλά δεν αντέχει και το ίδιο το μηχάνημα τόση πραγματική ευτυχία... Κλείνω τονίζοντας πως νομίζω πως η σχέση μας με το Χριστό είναι απαραίτητη και μοναδική κατ΄αρχήν για ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΖΟΥΜΕ. Την κρίση και τα μετά θάνατο - τα σέβομαι υπερβολικά μεν - τα αφήνω για πιο μετά. Μεταφορικά θα έλεγα πως ίσως είναι το πανεπιστήμιο μου που για να το κατακτήσω πρέπει να μάθω πρώτα να ζώ, που είναι τα πριν το πανεπιστήμιο.

«Πάσα κίνησις του νοός μή προς τον Θεόν ενεργουμένη αμαρτία εστί»
Κάθε φορά που ο νούς μου κινείται προς ότιδήποτε άλλο εκτός του Θεού αμαρτάνει.
«Ούδείς αναμάρτητος» λοιπόν και ελπίζουμε στο έλεος του Θεού απαξάπαντες.
Και η μεγαλύτερη πτώση είναι ο λογισμός που λέει στον άνθρωπο
«τα κάνεις όλα σωστό, δεν σφάλλεις πουθενά, εσύ σώθηκες ήδη σώσε και κανέναν άλλον»

Φαίνεται για τους μη γνωρίζοντες ΄΄τρέλα΄΄ πως μπορεί να υπάρξει ευτυχία μέσα από τη προσφορά, τη θυσία, τη μαρτυρία κλπ. Είναι δυνατόν να είναι ευτυχισμένος ο μάρτυρας που μαρτύρησε π.χ. για την πίστη του και όχι ο άλλος που αλλαξοπίστησε και το ίδιο βράδυ γλένταγε με τους φίλους του; Είναι δυνατόν να είναι ευτυχισμένος ο ασκητής που ζει με παξιμάδια και όχι άυτός που μπορεί να επιλέξει αστακό για πρωινό; Είναι δυνατόν να είναι ευτυχισμένος ο πολύτεκνος εργάτης και όχι αυτός που - κατ΄ επιλογήν - έχει ένα παιδάκι και 10 οικιακές βοηθούς για να μη του λείψει τίποτα? Ε λοιπόν ναι. Για τη δυτική φιλοσοφία και το δυτικό τρόπο ζωής μπορεί να φαίνεται ΄΄τρέλα΄΄. Η σχέση όμως με το θεό δεν υποκαθιστάται από τίποτα. Η προσφορά αγάπης, η θυσία για το κοινό καλό, η αυτοπειθαρχία και ο κόπος για την επίτευξη του ΣΤΟΧΟΥ αποτελούν την μόνη οδό προς την ευτυχία. Την πραγματική όμως ευτυχία. Η πνευματική χαλαρότητα, η επιλογή του εύκολου, του προσωρινού, η ατομικότητα και ο εγωισμός οδηγούν με ακρίβεια στη δυστυχία. Ο στόχος μας λοιπόν θεωρώ πως είναι να μάθουμε να ζούμε. Και για να μάθουμε να ζούμε πρέπει πρώτα να μάθουμε ακόμα και να πεθαίνουμε αν απαιτηθεί. Η επιλογή του κουβαλήματος του προσωπικού μας σταυρού προκειμένου να σώσουμε τον αδερφό μας είναι στην πραγματικότητα η προσδοκόμενη ανάστασή μας και για πριν και για μετά τον βιολογικό θανατό μας

@vasilisalt
Συμφωνώ με όλα όσα γράφεις
Μάλλον όμως τα γράφεις σε λάθος θέμα.
Ο τίτλος του θέματος είναι «Η μεγαλύτερη αμαρτία..» και όχι
«η χαρά η προκύπτουσα εν τη βαθεία καρδία του ανθρώπου εκ της σχέσεως με τον Θεό»
Μήπως να ξεκίναγες ένα άλλο θέμα με τίτλο ανάλογο του περιεχομένου των παραθέσεών σου;
Συγγνώμη για την «διαχειριστική» μου παρέμβαση .. και με όλον μου τον σεβασμό...
,,,νομίζω πως θα ήταν καλύτερα να υπάρχει ένα θέμα σχετικό με τις παραθέσεις σου..
θα μας εξυπηρετούσε όλους .. και στην ανάγνωση και στην αντιπαράθεση.
Ευχαριστώ και πάλι συγγνώμη ...

Ακούω πολλούς να λεν πως η σεξουαλική τους ζωή είναι αυτή που είναι γιατί είναι επιλογή της φύσης και δεν πρέπει να τα βάζεις με τη φύση γιατί θα σε ΄΄τιμωρήσει΄΄. Άλλοι να υποστηρίζουν πως η σχέση τους με τις απολαύσεις (φαγητό, ποτό κλπ) είναι αυτή που είναι γιατί είναι ανθρώπινη ανάγκη. Το ίδιο για τη σχέση τους με το πλούτο και για πολλά άλλα. Αλήθεια πως αξιολογούν τον άνθρωπο σε σχέση με το ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ;;;;;;; Υπάρχει άραγε μεγαλύτερη φυσική επιλογή από την σχέση ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ και ανθρώπινης ύπαρξης; Δηλαδή η μοναδική μεγάλη μας ΄΄ευχή΄΄ που μας ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα όντα του πλανήτη και οριοθετει την σχέση μας με το σύμπαν και τελικά τη σχέση μας με το ΘΕΟ δεν είναι φυσική ανθρώπινη ανάγκη; δεν είναι φυσική επιλογή; Τελειώνω λοιπόν το κουραστικό μονολογό μου λέγοντας: ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΕΙΔΟΥΣ Η ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ Η ΤΙΜΗ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ. Η προσβολή του με το φτωχό μου το μυαλό αποτελεί τη μέγιστη ισοπέδωση των πάντων, την μέγιστη ειρωνεία απέναντι και στον άνθρωπο και στο ΘΕΟ. Ζητώ συγνώμη προκαταβολικά για την ακατάσχετη αμπελοφιλοσοφιοπολυλογία μου.

Αδερφέ Avvas μόλις διάβασα το σχόλιό σου. Έχεις απόλυτο δίκιο και είμαι σίγουρος πως αθελά σου εκπροσωπείς και άλλους που λόγω ΄΄ταπείνωσης΄΄ δεν ΄΄τόλμησαν΄΄ να εκφραστούν. Το ΄΄αμαρτημά΄΄ μου είναι ακριβώς όπως το παρουσιάζεις και είμαι γνώστης. Αν έχεις παρατηρήσει πάντα τα θέματα τα ανοίγω ή μάλλον τα παραανοίγω. Τρεις είναι οι λόγοι. Ο πρώτος ότι χωρίς να το ξέρετε παίζεται το ρόλο του προσωπικού μου ΄΄ψυχοθεραπευτή΄΄. Ο δεύτερος είναι πως το φόρουμ - συζήτηση στο μυαλό μου το έχω ως συζήτηση φίλων - αδερφών και όχι απαραίτητα ως έρευνα εξεύρεσης συμπερασμάτων σε συγκεκριμένα θέματα. Και το τρίτον είναι πως από το συγκεκριμένο θέμα που αναφέρει ο τίτλος (γενικώς μιλάω) πολλές φορές μου προκύπτει πνευματικό ΄΄ταξίδι΄΄ για άλλο - κοντινό όμως νομίζω - προορισμό. Θεωρώ σαφώς εγωιστικό και άστοχο να δημιουργώ νέο θέμα και να απαιτώ τη δική σας συμμετοχή. Χρησιμοποιώντας λοιπόν την μέθοδο του εν φόρουμ σαλού εκφράζομαι σε αδέρφια στα διαλείματα από την εργασία μου. Εννοείται όμως αγαπημένε μου πως έχεις απόλυτο δίκιο.