Ελεύθερη βούληση!

[smarti]

Διονύση ο ίδιος του με σύστησε μετα απο ερωτηση μου , ποιο βιβλιο να διαβασω...μου προτεινε το ΕΚΦΡΑΣΙΣ ΜΟΝΑΧΙΚΗΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑΣ του Γέροντα ΙΩΣΗΦ,, αυτο που διαβαζω τωρα δεν πηρα την αδεια του , αν κανει να το διαβασω..εξαλου ειναι και δωρο..αλλα μια και το ειπες , θα το ρωτησω....Το πρωτο παντως ειναι ενα πολυ ωραιο βιβλιο το οποιο εχει μεσα επιστολες, του γεροντα.....

[Ionas]

Επιτρέπει ο Θεός, στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, να πειραζόμαστε. Τους πειρασμούς που μας οδηγούν μακριά από το Θεό τους φέρνει ο πονηρός. Οι διάφορες θλίψεις και στεναχώριες επιτρέπονται και αυτές για να ταπεινωθούμε και να δεχθούμε τη Χάρη του Θεού. Ο Θεός ότι επιτρέπει να γίνεται σε μας έχει σκοπό η Σωτηρία μας ...ακόμη και ο πειρασμός μας ανεβάζει πνευματικά όταν βγούμε νικητές πάντα δια Ιησού Χριστού. Δεν είναι δυνατόν να νικήσουμε τον Εωσφόρο χωρίς το Χριστό, είναι πολύ πιο ισχυρός από εμάς. Πρέπει όμως να δοκιμαστούμε όπως το χρυσάφι που μπαίνει στο καμίνι του χρυσοχόου και γίνεται καθαρό και λαμπερό. Αυτό το σκοπό έχουν οι πειρασμοί και οι θλίψεις του κόσμου τούτου, το να γίνουμε από χρυσάφι λαμπερότεροι, από πολύτιμους λίθους τιμιώτεροι...Αν δεν δοκιμαστούμε δεν φαίνεται οι αξία μας, μας θέλει ο Θεός ελεύθερα, όπως είπαμε πριν, να διαλέξουμε να είμαστε κοντά Του και μας κάνει συνδημιουργούς Του. Εμείς πρέπει να καλλιεργούμε τις θεουργές αρετές, δηλαδή τους καρπούς του Παναγίου Πνεύματος: Αγάπη, Χαρά, Ειρήνη Μακροθυμία, Χρηστότητα,Αγαθοσύνη,Πίστη , Πραότητα, Εγκράτεια. [Γαλ. Ε΄22] ¨ολα αυτά τα επιστεγάζει η ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ όπως και ο Απόστολος Παύλος λέει αλλά και ομόφωνα οι Άγιοι Πατέρες τονίζουν. Αυτά είναι τα μαργαριτάρια και οι πολύτιμοι λίθοι που θα μας στολίζουν στη μέλλουσα Ζωή...

[Ionas]

Θάλεγα για να ακολουθήσουμε τον Άγιο Νικόδημο ότι η Ταπεινοφροσύνη είναι η βάση, το θεμέλιο πάνω στο οποίο χτίζουμε το οικοδόμημα των αρετών και στέγη είναι η Αγάπη...

[dionysisgr]

Καλα αυτα που λες Ionas, αλλα τα λες λιγο αναποδα.

Πρωτα καλλιεργουμε την ταπεινωση, με την υπακοη, την εκκοπη του ιδιου θεληματος, το θαψιμο του παλαιου εαυτου μας, και οταν ευδοκησει ο Κυριος και Θεος, καταυγαζει το Αγιον Πνευμα στην εσωτατη καρδία μας, συγκαταβαινει και μας δινει τους καρπους Του, οι οποιοι ειναι: Αγάπη, Χαρά, Ειρήνη Μακροθυμία, Χρηστότητα,Αγαθοσύνη,Πίστη, Πραότητα, Εγκράτεια.

Δεν τα επιστεγαζει η ταπεινωση αυτα, αλλα τα επιφερει, τα γεννα, τα παραγει, ως αποτελεσμα, ως ευλογια και δωρεα του Πανοικτιρμονος και Φιλανθρωπου Θεου, που βλεπει το πλασμα Του, να ταπεινωνεται, ακολουθωντας την Οδον, που επεδειξε εις παντας με την Σταυρικη του πορεια και βιοτη, και διδει τις αρετες ωστε να καταστησει παν αγωνιζομενο ανθρωπο εις μετρον ηλικιας πληρωματος Ιησου Χριστου, και να τον καταστησει αξιο της θεωριας του Προσωπου Του.

Βεβαια για να τα διατηρησει καποιος και μετα την αποκτηση τους, εννοειται οτι δεν πρεπει να αφησει δευτερολεπτο την ταπεινωση απο το ειναι του, γιατι οχι μονο θα τα χασει, αλλα και θα βρεθει σε χειροτερη κατασταση απο την οποια ηταν πριν να τα αποκτησει.

Προηγειται λοιπον η ταπεινωση και η υποακοη, και επονται ολα τα αλλα. Εαν δωσει ο Θεος βεβαια.

[Ionas]

Το διόρθωσα....δεν είμαστε και Άγιοι Νικόδημοι

[aposal]

εγω πάλι μπερδεύτηκα! όταν λες εμείς Του επιτρέπουμε να μας στείλει θλίψεις εννοείς ότι έχουμε πάρει κάποιο κακό δρόμο και μας διαπαιδαγωγεί με κάποια δοκιμασία; πιστεύω ότι γίνεται αυτό αλλά όχι πάντα, ο Ιώβ αν θυμάμαι σωστά ήταν σε καλό δρόμο αλλά ο Θεός του έστειλε θλίψεις παρόλαυτά.

Κάθε μέρα κάνουμε ένα σωρό αμαρτίες, τις περισσότερες όμως δεν τις καταλαβαίνουμε (λόγω πνευματικής ανωριμότητας).
Όλες αυτές οι αμαρτίες, οι ασυγχώρητες, είτε διότι :
1. ποτέ δεν τις διαγνώσαμε,
2. τις διαγνώσαμε αλλά δεν τις εξομολογηθήκαμε,
3. τις εξομολογηθήκαμε μεν, αλλά χωρίς μετάνοια, προβάλλοντας δικαιολογίες (ναι, τον αδικησα, αλλά δεν έφταιγα γιατί πρώτος αυτός με έβλαψε, χωρίς να του κάνω τίποτε κλπ)
κάπως πρέπει να σβηστούν από την καμπούρα μας, ώστε να μην τις κουβαλάμε συνέχεια και λυγίσουμε κάποια στιγμή από το βάρος τους.
Επιτρέπει λοιπόν ο Θεός, για το λόγο αυτό, να μας βρουν κάποιες δυσκολίες, οι οποίες θα "αντιλογίσουν" ορισμένες από τις ασυγχώρητες ααμρτίες μας!
Έτσι, σιγά - σιγά, αρχίζουμε να ανεβαίνουμε πνευματικά, να συνειδητοποιούμε πιο εύκολα τις αμαρτίες μας, και να μετανοούμε ειλικρινέστερα γι' αυτές.
Από απλοί άνθρωποι γίναμε ερασιτέχνες αθλητές. Ο Ιώβ είχε ανέβει περισσότερο και έφθασε τους επαγγελματίες αθλητές, επομένως για να διατηρηθεί σε άριστη κατάσταση (αγίου) επέτρεψε ο Θεός να τον βρούν περισσότερες δυσκολίες απ' ό,τι στον καθένα μας, έκανε δηλαδή πιο δύδκολη προπόνηση απ' ότι εμείς, αλλά έτσι έφθασε να τρέχει το κατοστάρι σε 9 δευτερόλεπτα! Οι επιπλέον δυσκολίες δεν μπρούν να συμβούν στο καθένα μας, μόνο σε όσους έχουν το υπόβαθρο και ΘΕΛΟΥΝ (λαχταρούν είναι η σωστή έκφραση) να προσεγγίσουν κι άλλο τον Κύριό μας! Αυτοί δεν αντιλογίζουν αμαρτίες με τις δυσκολίες τους, αλλά σ' αυτούς είναι καθαρό κέρδος!

[dionysisgr]

Κοιταξτε, και ιδιαιτερα η ψυχουλα, που ειναι ονομα και πραγμα.

Μην βλεπουμε μονοδιαστατα τα πνευματικα θεματα. Υπαρχουν επιπεδα τελειωσης και αναβασης πνευματικης.

Απο απλοι δουλοι του Κυριου οι ανθρωποι που ασκουνται και ζουν κατα Θεον, δυνανται να γινουν Υιοι κατα Χαριν και ομοιοι με τον Θεο, σε ολα εκτος απο την ουσια Του.

Απο την αρχη λοιπον αυτης της πορειας μεχρι το σταδιο της τελειωσεως, του αγιασμου εαν θελετε, υπαρχουν πολλα επιπεδα που πρεπει να περασει καποιος ωστε να ενηλικιωθει πνευματικα.

Παραδειγμα θα φερω για να μην λενε καποιοι οτι ειμαστε απολυτα θεωρητικοι.

Μια θλιψη που ερχεται σε εναν που πιστευει και δεν πιστευει στον Θεο, ειναι παρακινητικη και προτρεπτικη ωστε να κινηθει το θελημα του προς την σωστη φορά, δηλαδη τον Θεο, και να παψει να αμφιταλαντευεται αναμεσα στην πιστη και την απιστια. Ποσες φορες εχετε ακουσει, οτι: να εμεις στην οικογενεια μας, δεν ειμαστε και πολυ της.. θρησκειας, αλλα μετα τον θανατο του πατερα μου π.χ., ηρθαμε πιο κοντα στην Εκκλησια.

Εδω λοιπον η θλιψη λειτουργει σε αλλο επιπεδο. Αναγκαζεται τροπον τινα ο Θεος, αφου πρωτα εχει δοκιμασει με το καλο (κατα την δικη μας αποψη παντα), και δεν εχει αποτελεσμα, να χρησιμοποιησει το κακο (παλι κατα την δικη μας αντιληψη). Αυτο ομως ειναι αρχικο επιπεδο.

Αλλο παραδειγμα τωρα.

Ενας ασκητης που εχει προχωρησει, και εχουν ανοιξει τα ματια της ψυχης του, βλεπει θεωριες, αγγελους, τον Κυριο, εχει χαρισματα πνευματικα, εχει πολεμησει και ελαττωσει σημαντικα τα παθη, παλι και αυτος θα δοκιμασει θλιψεις και θεο-εγκαταλειψη, που ενω φαινομενικα δεν διαφερει απο την θλιψη ενος κοσμικου, εντουτοις λειτουργει σε ΠΟΛΥ ΑΝΩΤΕΡΟ επιπεδο.

Εδω η θλιψη και η εγκαταλειψη εχει πλεον τελειωτικο και μορφωτικο κατα Θεον, χαρακτηρα, αφου σκοπος ειναι να προφυλαξει απο την υπερηφανεια τον εμπειρο και φτασμενο ασκητη, για να μην νομισει ουτε στιγμη οτι, ολα οσα εχει αποκτησει, ειναι απο πλευρας του, και οχι δωρεες του Θεου.

Ετσι καταλαβαινει ο ασκητης, οτι ολα οσα κανει, σε τιποτα δεν τον ωφελουν ουτε τον ανεβαζουν, παρα ΜΟΝΟΝ ελκυουν το ελεος του Θεου, που δινει τα παντα στους παντες.

Γιαυτο ο Μεγας Παυλος, διακυρησσει, εις παντας, οτι: τι καυχασθε, αφου τιποτα δεν ειναι δικο σας, αλλα ολα οσα ελαβατε ειναι απο τον Θεο;

Bλεπουμε λοιπον οτι οι θλιψεις και γενικα οτι στελνει ο Πανσοφος Θεος, λειτουργουν σε πολλαπλα επιπεδα και υπερβαινουν κατα πολυ την μονοδιαστατη και πεπερασμενη μας ανθρωπινη αντιληψη.

Ειναι σαν να εχεις κιάλια, και βλεπεις 50 χιλιομετρα μακρια, και ο αλλος διπλα σου βλεπει 1-2 χιλιομετρα. Μπορει να ερμηνευσει ο αλλος, οσα εσυ βλεπεις, αφου ειναι εξω απο την αντιληψη του; Οταν παρει τα κυαλια θα καταλαβει και αυτος.

Οπου κυαλια λοιπον εκει εννοειται ειναι η Χαρις του Θεου, και η πνευματικη μας προοδος.

Συμφωνα με αυτην, καθε φορα θα βλεπουμε με αλλο ματι τις θλιψεις, και οσα μας συμβαινουν κατ'ευδοκιαν η κατα παραχωρησιν του Τρισαγιου Θεου. Αρκει να μας δινει υπομονη γιατι αυτο ειναι θεμελιωδες.

[Ionas]

Με το τελευταίο του κείμενο ο Διονύσης "καθαγιάζεται" τρόπον τινά, διότι από το πρωί ήταν μεγάλος πειρασμός για έριδες χωρίς λόγο....νάναι ευλογημένο λοιπόν. Τώρα όσο πιο κοντά στο Θεό φθάνει ο άνθρωπος τόσο ρυπαρός αισθάνεται διότι έχει μπροστά του την απόλυτη καθαρότητα των άκτιστων ενεργειών του Θεού, γιατί η ουσία του Θεού είναι απολύτως απρόσιτη, και βλέπει ότι το ένδυμα του έχει κηλίδες γιατί φωτίζεται από το υπέρλαμπρο φως του Κυρίου. Εμείς που έχουμε σκοτάδι πνευματικό νομίζουμε ότι είμαστε καθαροί...Ο σκοπός της ύπαρξής μας είναι να ταυτίσουμε το θέλημα το δικό μας με το Θέλημα του Θεού έτσι θα γίνουμε κατοικητήριο της Αγίας Τριάδος: "Ποιήσωμεν μονήν εν υμίν..." Ιησούς Χριστός.

[Ionas]

Να πως βλέπει ο Άγιος Διάδοχος Φωτικής στα « 100 πρακτικά κεφάλαια» του την απόκτηση ταπεινοφροσύνης σε σχέση με την ελεύθερη βούληση ή αυτεξούσιο του ανθρώπου:


Η ταπεινοφροσύνη είναι κάτι πού δύσκολα κανείς αποκτά, γιατί όσο μεγάλο πράγμα είναι, τόσο μέ πολλούς αγώνες κατορθώνεται. Όμως έρχεται μέ δύο τρόπους σ' εκείνους πού μετέχουν στή θεία γνώση. Όταν δηλαδή ο αγωνιστής τής ευσέβειας βρίσκεται σε μιά μέση κατάσταση της πνευματικής πείρας, τότε έχει κάπως ταπεινότερο τό φρόνημα η λόγω ασθένειας του σώματος, ή εξαιτίας εκείνων πού χωρίς λόγο εχθρεύονται όσους αγωνίζονται γιά τή δικαιοσύνη, ή εξαιτίας τών πονηρών λογισμών. Όταν όμως ο νους μέ πολλή αίσθηση καί πληροφορία καταφωτιστεί από τή θεία χάρη, τότε η ψυχή έχει τήν ταπεινοφροσύνη σαν φυσική, γιατί καθώς τρέφεται πλούσια από τη θεία αγαθότητα, δέν μπορεί πλέον να φουσκώνει τήν έπαρση τής φιλοδοξίας, ακόμη καί αν εργάζεται ακατάπαυστα τις εντολές τού Θεού, καί μάλλον νομίζει τόν εαυτό της κατώτερο άπ' όλους, γιατί έχει έρθει σέ κοινωνία μέ τή θεία επιείκεια. Η πρώτη εκείνη ταπεινοφροσύνη έχει συνήθως λύπη και στενοχώρια, ενώ η δεύτερη έχει χαρά καί συστολή γεμάτη σοφία. Γι αυτό —όπως είπα— η πρώτη έρχεται σ' εκείνους που βρίσκονται στό μέσο τών αγώνων, ενώ η άλλη αποστέλλεται σ' εκείνους πού πλησιάζουν τήν τελειότητα. Γι' αυτό η πρώτη πολλές φορές αλλοιώνεται από τις βιοτικές επιτυχίες, ενώ η άλλη, και αν τής προσφέρουν όλες τις βασιλείες τού κόσμου, δέν επηρεάζεται, ούτε αισθάνεται διόλου τά φοβερά βέλη τής αμαρτίας. Γιατί αφού είναι ολόκληρη πνευματική, αγνοεί οπωσδήποτε τις σωματικές δόξες. Πρέπει όμως ο αγωνιστής μέ κάθε τρόπο να περάσει από τήν πρώτη γιά να φτάσει στή δεύτερη• γιατί αν η χάρη δε μαλακώσει προηγουμένως μέ τήν πρώτη το αυτεξούσιο μας, γιά νά μας δοκιμάσει μέσω τών παιδαγωγικών θλίψεων, δέ μας χαρίζει τή μεγαλοπρέπεια τής τέλειας ταπεινοφροσύνης.

[Ionas]

Αγίου Ισαάκ του Σύρου « Περί των τρόπων των αρετών»


Δύο υπάρχουν τρόποι, ίνα δια της απονεκρώσεως του κόσμου ανέλθη τις εις τον σταυρόν, ο μεν εις είναι, η σταύρωσις του σώματος δια των αγώνων της πρακτικής αρετής, ο δε άλλος, το ν’ ανέλθη τις εις θεωρίαν δια του νοός αυτού, και ο μεν πρώτος γίνεται δια της ελευθερίας εκ των παθών, ο δε δεύτερος εκ της ενεργείας του αγίου Πνεύματος. Δεν υποτάσσεται ο νους εις τον Θεόν, εάν το σώμα δεν υποταγή πρώτον εις τον νουν, η βασιλεία του νοός είναι η σταύρωσις του σώματος, και δεν υποτάσσεται ο νους εις τον Θεόν, εάν δεν υποταγή το αυτεξούσιο εις το λογικό…Όστις υποτάξει εαυτόν εις τον Θεόν, ευρίσκεται πλησίον του να υποταγώσιν εις αυτόν τα πάντα.