"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

και τι αλλο;

Να σας πω και εγώ με την σειρά μου πως βλέπω το θέμα που εδώ έχει τεθεί:

1) Ξεκινάς με την βάση ότι οι αντιλήψεις του άλλου και ειδικά οι θεολογικές είναι απόλυτα σεβαστές. Ειρωνίες, λίβελλοι και αμήχανες ή αυτοματοποιημένες απαντήσεις του στυλ "Δεν είσαι Άθεος αλλά κάτι άλλο" δεν βοηθούν νομίζω σε τίποτα.

2) Με βάση το παραπάνω αξίωμα, σεβόμενος πάντα τα πιστεύω του άλλου και μην επιχειρώντας να πείσεις τον άλλο ότι τα δικά σου είναι καλύτερα, του μιλάς γι΄αυτό μόνο αν στο ζητήσει ο ίδιος. Οι απαντήσεις πρέπει να είναι ανάλογες των ερωτήσεών του και όχι πιεστικές σοφίες και εκμαιεύσεις Ραββίνου ή Ιησουίτη Ιεραποστόλου. Ένα πρότυπο, αναφοράς μάλιστα, μπορεί να αποτελέσει η παιδαγωγική προσέγγιση του Χριστού προς την αιρετική και όχι μόνο Σαμαρείτιδα.

3) Η Πίστη στον Θεό είναι Κλίση υπο του Πατρός και όχι αποτέλεσμα τοιυ δικού μας διαλόγου και της αντίστοιχης πειθούς. Η προσευχή για μια τέτοια κλήση αδερφού και το δικό μας ορθό πρότυπο στο μέτρου του εκάστοτε δυνατού, μπορούν να παρέχουν μια ουσιαστική βοήθεια και στην τελική ίσως την μόνη για το θέμα.

konstantinoupolitis έγραψε:Να σας πω και εγώ με την σειρά μου πως βλέπω το θέμα που εδώ έχει τεθεί:

1) Ξεκινάς με την βάση ότι οι αντιλήψεις του άλλου και ειδικά οι θεολογικές είναι απόλυτα σεβαστές. Ειρωνίες, λίβελλοι και αμήχανες ή αυτοματοποιημένες απαντήσεις του στυλ "Δεν είσαι Άθεος αλλά κάτι άλλο" δεν βοηθούν νομίζω σε τίποτα.

2) Με βάση το παραπάνω αξίωμα, σεβόμενος πάντα τα πιστεύω του άλλου και μην επιχειρώντας να πείσεις τον άλλο ότι τα δικά σου είναι καλύτερα, του μιλάς γι΄αυτό μόνο αν στο ζητήσει ο ίδιος. Οι απαντήσεις πρέπει να είναι ανάλογες των ερωτήσεών του και όχι πιεστικές σοφίες και εκμαιεύσεις Ραββίνου ή Ιησουίτη Ιεραποστόλου. Ένα πρότυπο, αναφοράς μάλιστα, μπορεί να αποτελέσει η παιδαγωγική προσέγγιση του Χριστού προς την αιρετική και όχι μόνο Σαμαρείτιδα.

3) Η Πίστη στον Θεό είναι Κλίση υπο του Πατρός και όχι αποτέλεσμα τοιυ δικού μας διαλόγου και της αντίστοιχης πειθούς. Η προσευχή για μια τέτοια κλήση αδερφού και το δικό μας ορθό πρότυπο στο μέτρου του εκάστοτε δυνατού, μπορούν να παρέχουν μια ουσιαστική βοήθεια και στην τελική ίσως την μόνη για το θέμα.

Ορθές και ξεκάθαρες οι σκέψεις-θέσεις σου. Ειδικότερα η δεύτερη και η τρίτη. Είναι τρόποι προσέγγισης απλοί χωρίς υπεροψία....γιατί διαφορετικά δημιουργούμε την καχυποψία.

Ο Κωνσταντινουπολίτης τα έγραψε πολύ σωστά!
Εύγε!
Θα ήθελα να προσθέσω και κάποια πράγματα, παρ' όλο που η αμαρτωλότητά μου είναι διάχυτη!
1. Η προσευχή είναι, κατά τη γνώμη μου, το δυνατότερο όπλο του ανθρώπου. Είναι επομένως απαραίτητο, αν θέλουμε κάποιος αδελφός μας που δηλώνει άθεος να βγει από το αδιέξοδό του. Γιατί, όπως είπε ο Κων/πολίτης η πίστη είναι κλίση από τον Θεό και όχι αποτέλεσμα της δικής μας πειθούς.
2. Καλόν είναι, όπως είπε ο προλαλήσας αδελφός μας, να μην ξεκινάμε πρώτοι εμείς τη συζήτηση. Και όταν μπούμε στον διάλογο να σεβόμαστε τον συζητητή μας, γιατί αλλιώς δείχνουμε εγωισμό, που έρχεται σε αντίθεση με αυτά που (υποτίθεται ότι) πρεσβεύουμε. Γενικά, πρέπει η στάση μας να δείχνει την αγάπη και την συμπόνια που έχει ο Θεός για όλα τα πλάσματά Του, εφ' όσον μιλάμε ως (περίπου) εκπρόσωποι της Αποκάλυψής Του. Πράγμα που είναι πολύ δύσκολο, γιατί προϋποθέτει μεγάλη πνευματική ωριμότητα που μπορεί να μην την έχουμε (εγώ πάντως, δυστυχώς, δεν την διαθέτω).
3. Έχω την εντύπωση ότι η διαχρονική συμπεριφορά μας είναι αυτή που μπορεί να επηρεάσει τον αδελφό μας και όχι η ρητορεία της μιας στιγμής. Μπορεί τα επιχειρήματα που θα διαλέξουμε εκείνη τη στιγμή να είναι καταλυτικά, αλλά αν οι πράξεις μας κινούνται σε διαφορετικό επίπεδο, τότε το πιο πιθανό είναι να γελοιοποιηθούμε οι ίδιοι και, το κυριότερο, να απομακρύνουμε ακόμη περισσότερο τον αδελφό από την πίστη του Θεού.

Σαφώς και δεν είναι το μόνο!
Αλλά είναι το δυνατότερο!
Όλη μας η ζωή πρέπει να είναι μια προσευχή (αλλά δυστυχώς δεν είναι)!
Στα ευχάριστα πρέπει να ευγνωμονούμε και να δοξάζουμε τον Κύριο (προσευχή).
Στα λυπηρά πρέπει να ζητούμε το έλεός Του (προσευχή).
Στην ανάγκη πρέπει να ζητούμε τη βοήθειά Του (προσευχή).
Και οι Απόστολοι και οι λοιποί άγιοι, όλα τα υπερφυσικά, τα κατάφεραν αδιαλλείπτως προσευχόμενοι!

1) Στην Παραβολή που αναφέρεις, ο οικοδεσπότης Πατήρ καλεί στο Δείπνο Του. Η Πίστη όπως ήδη έχουμε πει είναι Θεία Κλίση.

2) Είναι άλλο να κληθείς στο Αποστολικό / Ιεραποστολικό Αξίωμα και διαφορετικό να περιάγουμε όλοι την Μεσόγειο για να βρούμε έναν προσήλυτο και τελικά να πετύχουμε μια τέτοια προσχώρηση στον Χριστιανισμό που θα κάνει τον προσήλυτο χειρότερο απ΄ότι ήταν εκτός Εκκλησίας.

3) Οι Απόστολοι στους οποίους ο Χριστός ερμήνευε τις Παραβολές Του ήταν κλητοί επίσης σε αυτό το αξίωμα. Τις μας καθιστά κλητήρα αλλοτρίου;

Την αφορμή πρέπει να την δώσει ο μη πιστός αδελφός και την κλήση ο Θεός. Θέλει πολύ διάκριση το όλο θέμα.