Δημοσιεύτηκε: Τετ Ιαν 02, 2008 12:37 pm
Δε μου είναι το ευκολότερο πράγμα να μιλάω για Δίκαιο όντας μη δίκαιος.
Ωστόσο τα φέρνει πολλές φορές η κουβέντα που μιλάω για το Δίκαιο και εν προκειμένω για το Εκκλησιαστικό.
Έχουμε και λέμε λοιπόν: Ο Κόσμος ζούσε χιλιετίες χωρίς Γραφή, δεδομένου ότι τα πρώτα τμήματα της Γραφής ανάγονται στη Μωσαϊκή εποχή και άρα περι το 1200 π.Χ.
Ωστόσο λές προφανώς αναφερόμενος στην Καινή Διαθήκη πως η Εκκλησία έζησε τουλάχιστον για δύο αιώνες χωρίς Γραφή. Αυτό απο που συνάγεται; Ο παλαιότερος πάπυρος στον κόσμο αντίγραφο του Κατα Ιωάννη χρονολογείται περίπου το 125 μ.Χ. ελάχιστα χρόνια απο τη συγγραφή του εν λόγω Ευαγγελίου και προέρχεται απο μια επαρχιακή πόλη της Αιγύπτου. Ενδεικτικό για την διάδοση του Ευαγγελίου και σε επαρχιακές πολείς πρωιμότατα και μάλιστα σε συνθήκες διωγμών.
Εξίσου η Γραφή εξυπηρετεί μια άρρωστη πτωτική κατάσταση των ανθρώπων.
Δόγμα είναι ότι αποφαίνεται η Σύνοδος. Και Δόγμα συνιστούν τόσο οι Κανόνες, όσο και οι Ομολογιακοί Όροι της Ορθοδόξου Πίστεως.
Ο Άρειος δεν ασχολήθηκε με τις φύσεις του Χριστού αλλά με την άρνηση της Τριαδικότητος και γενικά με αυτό που λέμε Τριαδολογικό ζήτημα. Η Εκκλησία είχε σαφείς Τριαδολογικές θέσεις ακόμα και στην Πρωτοχριστιανική εποχή και πολύ πριν τον Άρειο. Για παράδειγμα ο Παύλος ο Σαμοσατεύς είχε καταδικαστεί απο Συνόδους λίγο μετα το 260. Παραδείγματα Συνοδισμού και παγιωμένης Τριαδολογικής θέσης είχε η Εκκλησία πολύ πριν τον Δ΄ αιώνα και δεν περίμενε τον τάδε ή τον δείνα αιρετικό για να τα ορίσει. Άσχετα αν λόγω διωγμών δεν είναι γνωστές ούτε ήταν εύκολες ανάλογες διαδικασίες.
Το Συνοδικό Δίκαιο της Εκκλησίας, το "Επόμενοι τοις θείοις πατράσιν" αν δεν είναι Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας και αποτέλεσμα της ζωτικής υπάρξεως της Εκκλησίας τί είναι; Ακροβατείς μου φαίνεται τελώντας εν συγχύσει.
Ο Νεστόριος προσπάθησε να συμβιβάσει Χριστολογικές διαμάχες χωρίς τολμώ να πω να έχει την διάθεση να εξελιχθεί σε Μέγα αιρεσιάρχη. Αυτό γύρω στο 428. Μαζί του ασχολήθηκε η Εκκλησία στην Γ΄ Οικουμενική της Εφέσου το 431 που κατέληξε σε οριστικά Πρακτικά δια της Εκθέσεως των Συνδιαλλαγών το 433. Η Δ΄ της Χαλκηδόνος του 451, δεν σχετίζεται με τον Νεστόριο.
Ειπώθηκε απο μέλος μια παγιωμένη αλλά λάθος άποψη περι των Κανόνων: το ότι
"Αν εφαρμόστουν οι κανόνες του πηδαλίου στην σημερινή εποχή θα είμασταν όλοι αφορισμένοι".
Δεν ισχύει. Το Πηδάλιο κινούμενο σε τυπικά νομικά πρότυπα ορίζει τις ποινές και το ανώτατό όριο τους όχι ως πανάκεια, αλλά θέτοντας φραγμούς στην ασύδοτη ποιμαντική και εν τέλει παρέχοντας έναν γνώμονα / κανόνα προς τον πνευματικό.
Το "αφοριζέσθω" ούτως ή άλλως είναι στο χέρι του επισκόπου, ενώ άλλα επιτίμια και βασικά της ακοινωνησίας στη δικαιοδοσία του πνευματικού. Κατ΄ εμέ όλα τα άλλα, συνειδητά ή όχι λέγονται για να πείσουν εκούσια ή ακούσια απόψεις που θέλουν το Πηδάλιο ένα νεκρό ανεφάρμοστο γράμμα, κατάλοιπο μιας περιόδου long - long time ago.
Αναφορικά με το βιβλίο "Πηδάλιο". Είναι ένα βιβλίο του Αγίου Νικοδήμου, του οποίου μόνο μέρος συνιστά η Επίσημη Συνοδική Διδασκαλία. Το μισό σχεδόν είναι Κανονολογικές ερμηνείες του Αγίου Νικοδήμου αλλά και παραθέσεις των μεγάλων Κωνσταντινουπολιτών Κανονολόγων και άρα υπο κρίση και υποκειμενικές αν και κατα κανόνα είναι σωστές. Ωστόσο επικράτησε να λέγετε το Συνοδικό Δίκαιο της Εκκλησίας "Πηδάλιο". Εγώ στέκομαι μόνο στις Η΄ Οικουμενικές Συνόδους της Εκκλησίας και τις αναγνωρισμένες με Οικουμενικό κύρος Τοπικές Συνόδους, αν και αυτό δεν υποτιμά Συνόδους που δογμάτισαν και δεν έχει αναγνωριστεί η Κανονικότητά τους λόγω μη επόμενης συγκροτήσεως Νέας Οικουμενικής Συνόδου. Απαραίτητης για να αναγνωριστούν και τυπικά παλαιότερες Τοπικές Σύνοδοι.
Ακούστηκε απο άλλο μέλος το ότι δογματίστηκαν τελείως ακραίοι Κανόνες, όπως και η ετέρα παγιωμένη άποψη, πως χρειαζόμαστε την άδεια του Πνευματικού για να το διαβάσουμε, παράγωγο μιας άλλης συναφούς ιστορίας που λέει, πως πρέπει να είσαι θεολόγος ή Ιερέας και μόνο για να το διαβάσεις.
Ποιός Κανών είναι ο τελείως ακραίος, μπορώ να ακούσω συγκεκριμένα; Έτσι για να μην μιλάμε αόριστα.
Το ότι χρειάζόμαστε την άδεια του πνευματικού μας για να κοιτάξουμε μια κοπέλα στα μάτια ή για να μας πεί αν θα επιλέξουμε και ποιά κοπέλα και το αντίστροφο όπως και αν θα πάμε να πιούμε νερό και απο που το έχω ακούσει πολλάκις. Αλλά την άδειά του για να διαβάσουμε την Παράδοση της Εκκλησίας............................................
Δεν μπορούμε να μιλάμε για απόλυτη υπακοή πνευματικού. Κρατήστε επιφυλάξεις. Πονηρές οι εποχές και ειδσκότερα όταν οι θέσεις της Εκκλησίας σε κάποια πράγματα είναι δεδομένες και διαφορετική η άποψη του πνευματικού γιατί έτσι το έχει αυτός ή έτσι το έχουν όλοι.
Κάποτε ρώτησα έναν πολύ μορφωμένο Ιερέα για το θέμα της Γονυκλισίας, που ρητώς απαγορεύεται στη Θεία Λειτουργία και γενικότερα στις Αναστάσιμες καταστάσεις και περιόδους και η απάντησή του ήταν "έτσι το έχουν όλοι".
Υ.Γ.: Σε καμία περίπτωση δεν διεκδικώ ρόλο Ιεροεξεταστού
Ωστόσο τα φέρνει πολλές φορές η κουβέντα που μιλάω για το Δίκαιο και εν προκειμένω για το Εκκλησιαστικό.
Έχουμε και λέμε λοιπόν: Ο Κόσμος ζούσε χιλιετίες χωρίς Γραφή, δεδομένου ότι τα πρώτα τμήματα της Γραφής ανάγονται στη Μωσαϊκή εποχή και άρα περι το 1200 π.Χ.
Ωστόσο λές προφανώς αναφερόμενος στην Καινή Διαθήκη πως η Εκκλησία έζησε τουλάχιστον για δύο αιώνες χωρίς Γραφή. Αυτό απο που συνάγεται; Ο παλαιότερος πάπυρος στον κόσμο αντίγραφο του Κατα Ιωάννη χρονολογείται περίπου το 125 μ.Χ. ελάχιστα χρόνια απο τη συγγραφή του εν λόγω Ευαγγελίου και προέρχεται απο μια επαρχιακή πόλη της Αιγύπτου. Ενδεικτικό για την διάδοση του Ευαγγελίου και σε επαρχιακές πολείς πρωιμότατα και μάλιστα σε συνθήκες διωγμών.
Εξίσου η Γραφή εξυπηρετεί μια άρρωστη πτωτική κατάσταση των ανθρώπων.
Δόγμα είναι ότι αποφαίνεται η Σύνοδος. Και Δόγμα συνιστούν τόσο οι Κανόνες, όσο και οι Ομολογιακοί Όροι της Ορθοδόξου Πίστεως.
Ο Άρειος δεν ασχολήθηκε με τις φύσεις του Χριστού αλλά με την άρνηση της Τριαδικότητος και γενικά με αυτό που λέμε Τριαδολογικό ζήτημα. Η Εκκλησία είχε σαφείς Τριαδολογικές θέσεις ακόμα και στην Πρωτοχριστιανική εποχή και πολύ πριν τον Άρειο. Για παράδειγμα ο Παύλος ο Σαμοσατεύς είχε καταδικαστεί απο Συνόδους λίγο μετα το 260. Παραδείγματα Συνοδισμού και παγιωμένης Τριαδολογικής θέσης είχε η Εκκλησία πολύ πριν τον Δ΄ αιώνα και δεν περίμενε τον τάδε ή τον δείνα αιρετικό για να τα ορίσει. Άσχετα αν λόγω διωγμών δεν είναι γνωστές ούτε ήταν εύκολες ανάλογες διαδικασίες.
Το Συνοδικό Δίκαιο της Εκκλησίας, το "Επόμενοι τοις θείοις πατράσιν" αν δεν είναι Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας και αποτέλεσμα της ζωτικής υπάρξεως της Εκκλησίας τί είναι; Ακροβατείς μου φαίνεται τελώντας εν συγχύσει.
Ο Νεστόριος προσπάθησε να συμβιβάσει Χριστολογικές διαμάχες χωρίς τολμώ να πω να έχει την διάθεση να εξελιχθεί σε Μέγα αιρεσιάρχη. Αυτό γύρω στο 428. Μαζί του ασχολήθηκε η Εκκλησία στην Γ΄ Οικουμενική της Εφέσου το 431 που κατέληξε σε οριστικά Πρακτικά δια της Εκθέσεως των Συνδιαλλαγών το 433. Η Δ΄ της Χαλκηδόνος του 451, δεν σχετίζεται με τον Νεστόριο.
Ειπώθηκε απο μέλος μια παγιωμένη αλλά λάθος άποψη περι των Κανόνων: το ότι
"Αν εφαρμόστουν οι κανόνες του πηδαλίου στην σημερινή εποχή θα είμασταν όλοι αφορισμένοι".
Δεν ισχύει. Το Πηδάλιο κινούμενο σε τυπικά νομικά πρότυπα ορίζει τις ποινές και το ανώτατό όριο τους όχι ως πανάκεια, αλλά θέτοντας φραγμούς στην ασύδοτη ποιμαντική και εν τέλει παρέχοντας έναν γνώμονα / κανόνα προς τον πνευματικό.
Το "αφοριζέσθω" ούτως ή άλλως είναι στο χέρι του επισκόπου, ενώ άλλα επιτίμια και βασικά της ακοινωνησίας στη δικαιοδοσία του πνευματικού. Κατ΄ εμέ όλα τα άλλα, συνειδητά ή όχι λέγονται για να πείσουν εκούσια ή ακούσια απόψεις που θέλουν το Πηδάλιο ένα νεκρό ανεφάρμοστο γράμμα, κατάλοιπο μιας περιόδου long - long time ago.
Αναφορικά με το βιβλίο "Πηδάλιο". Είναι ένα βιβλίο του Αγίου Νικοδήμου, του οποίου μόνο μέρος συνιστά η Επίσημη Συνοδική Διδασκαλία. Το μισό σχεδόν είναι Κανονολογικές ερμηνείες του Αγίου Νικοδήμου αλλά και παραθέσεις των μεγάλων Κωνσταντινουπολιτών Κανονολόγων και άρα υπο κρίση και υποκειμενικές αν και κατα κανόνα είναι σωστές. Ωστόσο επικράτησε να λέγετε το Συνοδικό Δίκαιο της Εκκλησίας "Πηδάλιο". Εγώ στέκομαι μόνο στις Η΄ Οικουμενικές Συνόδους της Εκκλησίας και τις αναγνωρισμένες με Οικουμενικό κύρος Τοπικές Συνόδους, αν και αυτό δεν υποτιμά Συνόδους που δογμάτισαν και δεν έχει αναγνωριστεί η Κανονικότητά τους λόγω μη επόμενης συγκροτήσεως Νέας Οικουμενικής Συνόδου. Απαραίτητης για να αναγνωριστούν και τυπικά παλαιότερες Τοπικές Σύνοδοι.
Ακούστηκε απο άλλο μέλος το ότι δογματίστηκαν τελείως ακραίοι Κανόνες, όπως και η ετέρα παγιωμένη άποψη, πως χρειαζόμαστε την άδεια του Πνευματικού για να το διαβάσουμε, παράγωγο μιας άλλης συναφούς ιστορίας που λέει, πως πρέπει να είσαι θεολόγος ή Ιερέας και μόνο για να το διαβάσεις.
Ποιός Κανών είναι ο τελείως ακραίος, μπορώ να ακούσω συγκεκριμένα; Έτσι για να μην μιλάμε αόριστα.
Το ότι χρειάζόμαστε την άδεια του πνευματικού μας για να κοιτάξουμε μια κοπέλα στα μάτια ή για να μας πεί αν θα επιλέξουμε και ποιά κοπέλα και το αντίστροφο όπως και αν θα πάμε να πιούμε νερό και απο που το έχω ακούσει πολλάκις. Αλλά την άδειά του για να διαβάσουμε την Παράδοση της Εκκλησίας............................................
Δεν μπορούμε να μιλάμε για απόλυτη υπακοή πνευματικού. Κρατήστε επιφυλάξεις. Πονηρές οι εποχές και ειδσκότερα όταν οι θέσεις της Εκκλησίας σε κάποια πράγματα είναι δεδομένες και διαφορετική η άποψη του πνευματικού γιατί έτσι το έχει αυτός ή έτσι το έχουν όλοι.
Κάποτε ρώτησα έναν πολύ μορφωμένο Ιερέα για το θέμα της Γονυκλισίας, που ρητώς απαγορεύεται στη Θεία Λειτουργία και γενικότερα στις Αναστάσιμες καταστάσεις και περιόδους και η απάντησή του ήταν "έτσι το έχουν όλοι".
Υ.Γ.: Σε καμία περίπτωση δεν διεκδικώ ρόλο Ιεροεξεταστού