123 έγραψε:Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πάντα παίρνουμε τα άκρα. Ή σαρκικό φρόνημα ή πνευματικό.....
Εγώ μιλάω (να το πω αναλυτικά) για Χριστιανικές ψυχές που κάνουν τον αγώνα τους, που βαδίζουν τον δρόμο του Κυρίου, που μελετούν τις Γραφές και πράττουν σύμφωνα μ αυτές.
Συναντώνται δύο τέτοιες ψυχές κι ερωτεύονται. Γιατί πρ΄πει να καταπιέσουν αυτό το συναίσθημα. Δεν είναι όμορφο? Δεν είναι τέλειο που και οι δύο ακολουθούν τον Χριστιανικό δρόμο? Στη σαρκική επαφή θα βρούμε τώρα πάτημα για αμαρτία?
Και πάλι μην παίρνουμε τα άκρα και λέμε η σάρκα εναντίον του πνεύματος? Ίσα ίσα.
Βέβαια κι εγώ δεν συμφωνώ για τις μακροχρόνιες σχέσεις. Αλλά μέσα στο χρόνο γνωριμίας είναι φυσικό να μιλάει και η σάρκα.
Μιχαήλ, καλά τα λες αλλά εσύ μιλάς λες και πάμε να αγιάσουμε (οι περισσότεροι, γιατί κάποιοι μπορεί). Εδώ κάνουμε αγώνα να κόψουμε πχ. το τσιγάρο που είναι και βλαβερό....
Όσο για την ανάμνηση ... καμιά φορά λειτουργεί και ως παράδειγμα προς αποφυγήν.
Φίλη 123,
δικαιολογίες για ν΄αμαρτήσουμε μπορούμε να βρούμε πολλές, έχουμε και μπόλικη βοήθεια σ΄αυτό. Το σωστό είναι δύσκολο να κάνουμε.
Τέλος πάντων το τι θα κάνει ο καθένας είναι προσωπική του επιλογή, αλλά για να την κάνει πρέπει να ξέρει ποιο είναι το σωστό και τους κινδύνους που κρύβει η λάθος επιλογή.
Αμαρτωλοί είμαστε όλοι, δεν πρέπει όμως να μένουμε πεσμένοι.
Τα περί αναμνήσεων στον περί αγάπης λόγο του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητού.
