Φίλε μου aposal να είσαι σίγουρος ότι από βδομάδα που θα έχω χρόνο να φιερώσω θα ρωτήσω όχι μονο τον πνευματικό μου αλλά και τον ίδιο τον π. Γεώργιο
Επίσης θέλω να πω ότι δεν έχω την πολυτέλεια να αφιερώνω πολύ χρόνο στο internet και για αυτό έχω επιλέξει να συμμετέχω σε συζητήσεις μέσω ερωτήσεων σαν να μην έχω θέσεις.
Συγχώρέστε με άλλα τώρα που βρήκα χρόνο θα απαναδιατυπώσω τους προβλξματισμούς μου όσο καλύτερα μπορώ και βάβαια όταν έρθει η ώρα θα μιλήσω και με τον Πνευματικό και όχι μόνο
Μπορεί να έχει την έμπνευση κάποιος από εσας βρε παιδια (επί της ερμηνείας του άρθρου)...
Λοιπόν.
Να τα ξαναπάρουμε από την αρχή.
Διαβάζουμε στο άρθρο (
http://www.oodegr.com/oode/psyxotherap/therapeia1.htm):
[...]Η φυσική (αυθεντική) κατάσταση του ανθρώπου προσδιορίζεται, αγιοπατερικά, από την λειτουργία μέσα του, τριών μνημονικών συστημάτων, δύο από τα οποία γνωρίζει και ελέγχει η επιστήμη της ιατρικής, ενώ το τρίτο είναι υπόθεση της ποιμαντικής θεραπευτικής. Το πρώτο είναι η κυτταρική μνήμη (DNA), που καθορίζει τα πάντα στον ανθρώπινο οργανισμό.
Το δεύτερο είναι η εγκεφαλική κυτταρική μνήμη, η λειτουργία του εγκεφάλου, που ρυθμίζει την σχέση μας με τον εαυτό μας και το περιβάλλον. Τα δύο αυτά συστήματα γνωρίζει η επιστήμη της ιατρικής και μεριμνά για την εύρυθμη λειτουργία τους.[...]
Ερμηνεία: Η σχέση μου με τον εαυτό μου και τους αλλους (το πριβάλλον) είναι υπόθεση του εγκεφάλου μου που τον ελέγχει η Ιατρική
Προχωράμε
[...]Ακόμη κατά την πατερική διδασκαλία, δεν είναι ο εγκέφαλος και το νευρικό σύστημα το κέντρο της αυτοσυνειδησίας μας, αλλά η καρδιά.
Διότι πέρα από τη φυσική έχει και μια υπερφυσική λειτουργία[...]
Ερμηνεία: Πολύ ωραία ο πατέρας εδώ μας λέει ότι η καρδιά είναι κατώτερη του εγκεφάλου διότι αποτελεί Ορθόδοξά αυτή αποτελεί το κέντρο της αυτοσυνειδησίας μας. Ακόμη, προσθέτω εγώ ότι το σημείο αυτό είναι και ενωτικό για τους ανθρώπους. Και ο Einstein και ο καθυστερημένος διανοητικά είναι ίσοι λόγω του ίδιου και κατά τα κοσμικά αλλά και κατά το Θεό καρδιακού χώρου. Μας ενώνει όλους η ίδια καρδιά, όλα τα υπόλοιπα όργανα δημιουργούν εταιρότητες.
Ακόμη στο σημείο αυτό διαφαίνεται ότι υπερφυσική λειτουργία έχει μόνο η καρδια και όχι ο εγκέφαλος ή τα άλλα όργανα του σώματος.
Προχωράμε:
[...]Η ενέργεια του νου μέσα στην καρδιά ονομάζεται «νοερά λειτουργία» (noetic faculty) της καρδιάς. Διευκρινίζουμε, και πάλι, ότι Νους και Λόγος (Λογική) ορθόδοξα δεν ταυτίζονται, διότι η λογική ενεργείται στον εγκέφαλο, ενώ ο νους στην καρδιά.[...]
Ερμηνεία: Εδώ γίνεται μια αποσαφήνηση όρων. Πολύ σωστά μας δίδεται η διάκριση Νοός και Λογικής για την κατανόηση των υπόλοιπων που περιλαμβάνονται στο άρθρο.
Πρχωράμε:
[...]Έχοντας ο άνθρωπος μέσα στην καρδιά του τη «μνήμη του Θεού», ακούοντας δηλαδή στην καρδιά του την «φωνή» (Α΄ Κορ. 14,11ε. Γαλ. 4,6.κ.α.) έχει αίσθηση της «ενοικήσεως» του Θεού μέσα του (Ρωμ. 8,11).{...}
Ερμηνεία: Εδώ μας εξηγείται τι συμβαίνει όταν λειτουργεί και το τρίτο μνημονικό σύστημα. Κάποιος θα έχει την αίσθηση "ενοικίσεως" του Θεού μέσα του.
Προχωράμε:
[...]Αυτό όμως δεν σημαίνει, ότι ο ενεργούμενος από την θεία ενέργεια πιστός αποφεύγει τις αναγκαίες φροντίδες της ζωής, μένοντας στην απραξία ή σε κάποια εκ-στάση, αλλά την απελευθέρωση του νου από τις φροντίδες αυτές, με τις οποίες ασχολείται η λογική. Για να χρησιμοποιήσουμε ένα παράδειγμα που μας αγγίζει: Ένας επιστήμονας που έχει αποκτήσει και πάλι την νοερά λειτουργία, με την λογική ασχολείται με τα προβλήματα του, ενώ ο νους μέσα στην καρδιά διατηρεί αδιάλειπτη τη μνήμη του Θεού. Ο άνθρωπος που διασώζει και τα τρία παραπάνω μνημονικά συστήματα είναι ο Άγιος. Αυτός είναι ορθόδοξα ο υγιής (normal) άνθρωπος. Γι’ αυτό η θεραπεία της Ορθοδοξίας συνδέεται με την πορεία του ανθρώπου προς την αγιότητα.[...]
Ερμηνεία: Στο σημείο αυτό αντιλαμβάνομαι ότι τα προβλήματα της ζωής (με την λογική ασχολείται με τα προβλήματα του) είναι υπόθεση του εγκεφάλου ό οποίος με τη σειρά του είναι υπόθεση της Ιατρικής και όχι της Ποιμαντικής Θεραπευτικής.
Προχωράμε:
[...]Η αδρανοποίηση της νοεράς λειτουργίας ή της μνήμης του Θεού και
η σύγχυσή της με την λειτουργία του εγκεφάλου, όπως συμβαίνει με όλους μας, υποδουλώνει τον άνθρωπο στο άγχος και στο περιβάλλον και στην εκζήτηση της ευδαιμονίας μέσα από τον ατομικισμό και της αντικοινωνικότητα. Στην κατάσταση της νόσου της πτώσεως
ο άνθρωπος χρησιμοποιεί τον Θεό και τον συνάνθρωπο για την κατοχύρωση της προσωπικής του ασφάλειας και ευτυχίας. Η χρήση του Θεού γίνεται με την «θρησκεία» (προσπάθεια απόσπασης της δύναμης του Θεού), που μπορεί να εκφυλιστεί σε αυτοθεοποίηση του ανθρώπου («αυτείδολον εγενόμην» λέει ο άγιος Ανδρέας Κρήτης στον «Μέγαν Κανόνα» του). Η χρήση του συνανθρώπου και κατ' επέκταση της κτίσης γίνεται με την εκμετάλλευση της με κάθε δυνατό τρόπο. Αυτή, λοιπόν, είναι η νόσος, την οποία ζητεί να θεραπεύσει ο άνθρωπος, εντασσόμενος ολόκληρος [4] στο «πνευματικό θεραπευτήριο» της Εκκλησίας.
Ερμηνεία: Το απόσπασμα αυτό μου δίνει να καταλάβω τα εξής: Πρώτον ότι ο Νούς και η Λογική δεν είναι υγιές να αλληλεπιδρούν (η σύγχυσή της με την λειτουργία του εγκεφάλου, όπως συμβαίνει με όλους μας, υποδουλώνει τον άνθρωπο στο άγχος και στο περιβάλλον) και δεύτερον και το σημαντικότερο για εμένα ότι η χρήση του Θεού (που είναι κατάσταση της πτώσεως) γίνεται με την ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΟ.
Εδω είναι που με μπερδεύει το κείμενο.
Είναι σαν να καταργεί ή σαν να υποβαθμίζεται ο ρόλος των προσευχών ή Ευχών που έχει η Εκκλησία μας για κοινωνικές-κοσμικές υποθέσεις.
Προχωράμε
[...]Η εγκυρότητα της επιστήμης τεκμηριώνεται από την επίτευξη των στόχων της (π.χ. στην ιατρική, από τη θεραπεία του ασθενούς). Έτσι, διαφοροποιείται η αυθεντική επιστημονική ιατρική από τον κομπογιαννιτισμό. Κριτήριο της ποιμαντικής θεραπευτικής της Εκκλησίας είναι η επίτευξη της πνευματικής θεραπείας, με το άνοιγμα της πορείας προς την θέωση. Η θεραπεία δεν μετατίθεται στην μεταθανάτια ζωή, αλλά συντελείται στη ζωή του ανθρώπου σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο (hinc et nunc). Αυτό διαπιστώνεται από τα άφθαρτα λείψανα των Αγίων, που νικούν την βιολογική φθορά, όπως αυτά των Αγίων της Επτανήσου: Σπυρίδωνος, Γερασίμου, Διονυσίου και Θεοδώρας της Αυγούστας. Τα άφθαρτα ιερά λείψανα είναι στη παράδοση μας οι αδιαφιλονείκητες τεκμηριώσεις της θεώσεως, της ολοκληρώσεως δηλαδή της ασκητικής θεραπευτικής της Εκκλησίας. Θα παρακαλούσα δε τον ιατρικό κόσμο της Χώρας μας να προσέξει ιδιαίτερα την περίπτωση των ακεραίων ιερών λειψάνων, διότι όχι μόνο δεν έχουν δεχτεί επιστημονική επέμβαση, αλλά φανερώνεται σ’ αυτά η ενέργεια της θεϊκής Χάρης, διότι τη στιγμή ακριβώς που αρχίζει η διάλυση του κυτταρικού συστήματος, σταματά αυτόματα και αντί δυσοσμίας εκπέμπεται ευωδία. Περιορίζομαι στα ιατρικά συμπτώματα, και
δεν επεκτείνομαι στα θαύματα ως αποδείξεις της θεώσεως διότι ανήκουν σε άλλη σφαίρα.
ε) Τα ιερά κείμενα της Εκκλησίας (Γραφή, συνοδικά και πατερικά κείμενα) δεν κωδικοποιούν κάποια Χριστιανική ιδεολογία, αλλά έχουν θεραπευτικό χαρακτήρα λειτουργώντας όπως τα πανεπιστημιακά συγγράμματα στην ιατρική επιστήμη. Αυτό ισχύει και για τα λειτουργικά κείμενα, λ.χ. τις Ευχές.
Η απλή ανάγνωση μιας Ευχής (προσευχής), χωρίς παράλληλη ένταξη του πιστού στη θεραπευτική διαδικασία της Εκκλησίας, δεν θα διέφερε από την περίπτωση που ο ασθενής καταφεύγει στον γιατρό με ισχυρούς πόνους, και εκείνος αντί να επέμβει δραστικά, περιορίζεται στο να τον ξαπλώσει στο χειρουργικό κρεβάτι και να του διαβάσει το σχετικό με τη νόσο του κεφάλαιο.
Ερμηνεία: Από τα τελευταία γραφόμενα καταλαβαίνει ο αναγνώστης ότι στο Νοσοκομείο αυτό που λέγεται Εκκλησία υπάρχει ένα περιθώριο υπέρβασης της φυσικής τάξης (θαύμα) πέρα από την καθημερινότητα της θεραπείας (ενεργοποίηση του Νου)
Λέω τώρα εγώ, μια Ευχή λοιπόν για κοσμικές υποθέσεις μπορεί λειτουργήσει θαυμαστά (να γίνει δηλαδή θαύμα) και οι Ακτιστες Ενέργειες του Θεού να εισχωρήσουν και σε χώρους που δεν είναι της καθημερινής τους ας το πούμε δραστηριότητας (δηλαδή από το να ενεργοποιούν υπερφυσικά μόνο την καρδία θέτουν σε υπερφυσική λειτουργία και άλλες δομές -εγκέφαλος κ.α.-)
Μια άλλη υπόθεση (πάντα σύμφωνα με το άρθρο) είναι ότι η Ευχή (π.χ. για εξετάσεις) θα βοηθήσει στην εύρυθμη λειτουργία του τρίτου μνημονικού συστήματος (Καρδιά - μνήμη Θεού) και αυτή με τη σειρά της θα επιφέρει Ορθόδοξη υγεία (Ο άνθρωπος που διασώζει και τα τρία παραπάνω μνημονικά συστήματα είναι ο Άγιος. Αυτός είναι ορθόδοξα ο υγιής (normal) άνθρωπος. Γι’ αυτό η θεραπεία της Ορθοδοξίας συνδέεται με την πορεία του ανθρώπου προς την αγιότητα) και ισσοροπία στο άτομο αυξάνοντας τις πιθανότητες να επιτύχει στις (κοσμικές) υποθέσεις του.
Τι λέτε για την προσέγγιση που κάνω;
Στέκεται Ορθόδοξα;
Το άρθρο έχει κενα;