Re: Για τα παιδάκια του πατέρα Αντώνη!!!!!!!!!
Δημοσιεύτηκε: Παρ Δεκ 18, 2009 10:41 am
Διότι, είπε ο Κύριος: «Όπου εισί δύο ή τρείς συνηγμένοι εις το εμόν Όνομα, εκεί ειμί και εγώ εν μέσω αυτών».
Αυτο σιγουρα συμβαινει στην Κιβωτο, αλλα και στην χθεσινη ολιγομελη συναντηση μας.
Δεος κατεχει τον ανθρωπο, οταν αντικρυζει τα εργα του Θεου.
Οταν λαμβανει την Χαρη, να διακρινει, πως εργαζεται μυστικα ο Θεος, μεσα απο τους ανθρωπους Του, και ως αποτελεσμα βλεπει τους καρπους αυτης της μυστικης και ταπεινης εργασιας.
Διοτι ο Θεος δεν διεκδικει δοξα η δαφνες, επευφημίες η αφιερωματα. Δεν τα εχει αναγκη.
Κινεται μυστικα, αθορυβα, ταπεινα, ενδυναμωνει προαιρεσεις, αξιοποιει αγαθες διαθεσεις, παρακινει φιλαγαθον ζηλον, και περιφρουρει εργα οικοδομης ψυχων.
Ενα τετοιο εργο, αποτελεσμα συνεργειας Θεου-Ανθρωπου ειναι και η Κιβωτος. Απιστευτο εργο συντελειται εκει μεσα σε αυτην την δαιδαλωδη πολυχρωμη βαβελ της Αγαπης.
Ψυχες σωζονται, ανθρωποι ισορροπουν, τραυματα επουλωνται, οικογενειες επανερχονται στον σκοπο τους εστω και ελλιπεις, προσωπα βρισκουν τον δρομο τους ενωπιον κοινωνιας ανθρωπων, αλλα και του Θεου.
Ειναι ενα εργο, που θα μπορουσε να στειλει τον αιωνιο εχθρο μας, σε ψυχιατρειο.. Του καταστρεφει οτι εχτιζε με κοπο, και τον κλεινει εξω απο το πολυοροφο αυτο κτιριο-φρουριο των ταλαιπωρημενων παιδικων ψυχων.
Συγκλονιστηκαμε απο το μεγεθος, την αυταπαρνηση, την θεληση, τα εργα, την προοδο, τα παιδια, το παθος για προσφορα, τον ιδιο τον συντελεστη, που ακουραστα μας εξηγουσε επι μια ωρα, τι ειναι αυτο που κανει αυτα τα παιδια να ξαναβρουν το κουραγιο να κολυμπησουν απο το μανιασμενο πελαγος της εγκαταλειψης τους, μεχρι την ακτη της νεας τους ζωης, στην λιακαδα του Χριστου.
Αυτην την λιακαδα εχει αναγκη ο σκοτεινιασμενος κοσμος μας. Και καθε μικρη βοηθεια ειναι μια αχτιδα φωτος, που διαλυει το σκοταδι της απανθρωπιας, και της εγκαταλειψης, που φραζει με αδιεξοδα τις οδους του πονηρου, και βγαζει τον αναγκεμενο, τον δυσκολεμενο ανθρωπο στην ευθεια της Θεϊκής παρηγοριας.
Ευγε στον π.Αντωνιο, ευγε σε ολους οσους, αντιστεκονται στον απανθρωπισμο, σε οσους επιμενουν ακομα να δινουν απο το περισσευμα της καρδιας τους, σε οσους δεν αφηνουν το κακο να κυριαρχησει.
Ο χρονος τελειωνει για τις δυναμεις του κακου, και το ξερουν αυτο. Γιαυτο λυσσανε και πολεμουν με καθε τροπο το καλο, την Εκκλησια, τους ανθρωπους της, το εργο τους.. Δινουν και παιζουν τα τελευταια τους ρεστα.
Και η κιβωτος που μεγαλωνει συνεχως, ειναι το σημαδι τους τελους τους, ειναι αυτο που θα νικησει τελικα.
Ειναι η αγαπη και το αγαθο.
Ειναι ο ιδιος ο Θεός ο Παντοκρατωρ, ο Κυριος των κυριευοντων, και Βασιλευς των βασιλευοντων, ο Παντεποπτης Χριστός, αποκαλυπτομενος μεσα απο τα εργα των ανθρωπων.
Αυτο σιγουρα συμβαινει στην Κιβωτο, αλλα και στην χθεσινη ολιγομελη συναντηση μας.
Δεος κατεχει τον ανθρωπο, οταν αντικρυζει τα εργα του Θεου.
Οταν λαμβανει την Χαρη, να διακρινει, πως εργαζεται μυστικα ο Θεος, μεσα απο τους ανθρωπους Του, και ως αποτελεσμα βλεπει τους καρπους αυτης της μυστικης και ταπεινης εργασιας.
Διοτι ο Θεος δεν διεκδικει δοξα η δαφνες, επευφημίες η αφιερωματα. Δεν τα εχει αναγκη.
Κινεται μυστικα, αθορυβα, ταπεινα, ενδυναμωνει προαιρεσεις, αξιοποιει αγαθες διαθεσεις, παρακινει φιλαγαθον ζηλον, και περιφρουρει εργα οικοδομης ψυχων.
Ενα τετοιο εργο, αποτελεσμα συνεργειας Θεου-Ανθρωπου ειναι και η Κιβωτος. Απιστευτο εργο συντελειται εκει μεσα σε αυτην την δαιδαλωδη πολυχρωμη βαβελ της Αγαπης.
Ψυχες σωζονται, ανθρωποι ισορροπουν, τραυματα επουλωνται, οικογενειες επανερχονται στον σκοπο τους εστω και ελλιπεις, προσωπα βρισκουν τον δρομο τους ενωπιον κοινωνιας ανθρωπων, αλλα και του Θεου.
Ειναι ενα εργο, που θα μπορουσε να στειλει τον αιωνιο εχθρο μας, σε ψυχιατρειο.. Του καταστρεφει οτι εχτιζε με κοπο, και τον κλεινει εξω απο το πολυοροφο αυτο κτιριο-φρουριο των ταλαιπωρημενων παιδικων ψυχων.
Συγκλονιστηκαμε απο το μεγεθος, την αυταπαρνηση, την θεληση, τα εργα, την προοδο, τα παιδια, το παθος για προσφορα, τον ιδιο τον συντελεστη, που ακουραστα μας εξηγουσε επι μια ωρα, τι ειναι αυτο που κανει αυτα τα παιδια να ξαναβρουν το κουραγιο να κολυμπησουν απο το μανιασμενο πελαγος της εγκαταλειψης τους, μεχρι την ακτη της νεας τους ζωης, στην λιακαδα του Χριστου.
Αυτην την λιακαδα εχει αναγκη ο σκοτεινιασμενος κοσμος μας. Και καθε μικρη βοηθεια ειναι μια αχτιδα φωτος, που διαλυει το σκοταδι της απανθρωπιας, και της εγκαταλειψης, που φραζει με αδιεξοδα τις οδους του πονηρου, και βγαζει τον αναγκεμενο, τον δυσκολεμενο ανθρωπο στην ευθεια της Θεϊκής παρηγοριας.
Ευγε στον π.Αντωνιο, ευγε σε ολους οσους, αντιστεκονται στον απανθρωπισμο, σε οσους επιμενουν ακομα να δινουν απο το περισσευμα της καρδιας τους, σε οσους δεν αφηνουν το κακο να κυριαρχησει.
Ο χρονος τελειωνει για τις δυναμεις του κακου, και το ξερουν αυτο. Γιαυτο λυσσανε και πολεμουν με καθε τροπο το καλο, την Εκκλησια, τους ανθρωπους της, το εργο τους.. Δινουν και παιζουν τα τελευταια τους ρεστα.
Και η κιβωτος που μεγαλωνει συνεχως, ειναι το σημαδι τους τελους τους, ειναι αυτο που θα νικησει τελικα.
Ειναι η αγαπη και το αγαθο.
Ειναι ο ιδιος ο Θεός ο Παντοκρατωρ, ο Κυριος των κυριευοντων, και Βασιλευς των βασιλευοντων, ο Παντεποπτης Χριστός, αποκαλυπτομενος μεσα απο τα εργα των ανθρωπων.