"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

pAntonios έγραψε:Η αγάπη μας όμως φαίνεται κυρίως ότα προσευχόμαστε με πόνο ψυχής για τον άλλον. Αν δεν υπάρχει αυτό, τότε κινδυνεύει να είναι αγάπη συναισθηματική και άρα σαρκική και εφήμερη...

Πατέρα Αντώνιε..
Δεν έχω κάτι να προσθέσω στα λεγόμενά σας μιας και συμφωνώ.
Μια απορία έχω μόνο ως προς αυτό που λέτε και το παρέθεσα και πιο πάνω.
Το συναίσθημα παραπέμπει σε κάτι εφήμερο και σαρκικό;
Εγω νόμιζα πως τα εφήμερα και σαρκικά στερούνται συναισθήματος.
Δεν σας καταλαβαίνω.
Αν θέλετε,μου το εξηγήτε.

Το αντίθετο, υπάρχει πολλές φορές συναίσθημα στα σαρκικά.
Γι αυτό εκείνο που συμβουλεύω εκείνους που με ρωτάνε είναι "μην εμπιστεύεστε τα συναισθήματά σας"! Πολύ συχνά είναι απατηλά!
Εκείνο που χρειάζεται να ψάχνουμε είναι αν είμαστε στο θέλημα του Θεού.
Τα συναισθήματα μπορεί να είναι θετικά, μπορεί όμως να είναι και αρνητικά.
Μπορεί όμως τα συναισθήματα να έχουν και πνευματική βάση, διότι και η ψυχή εκφράζεται μέσω των συναισθημάτων. Αυτό όμως δεν είμαστε σε θέση πάντα να το διακρίνουμε.
Και για να μιλήσουμε για την αγάπη, η πνευματική αγάπη δεν χρειάζεται να έχει συναισθήματα. Κάνει υπακοή στο θέλημα του Θεού! Στο πνευματικό συμφέρον του άλλου. Φυσικά αυτή η υπακοή σου δίνει μετά μια γαλήνη και μια ηρεμία...
Αυτά, πολύ σύντομα φυσικά...

Συγνώμη για το Δημητρα, μου φάνηκε ότι κάποιος σε αποκάλεσε έτσι.
Θα μπορούσες πάντως να δώσεις ένα όνομα, έστω και ψευδώνυμο. Απεχθάνομαι τα νικνέιμ και τους αριθμούς!!!

Πάτερ Αντώνιε..
Η πρόθεσή μου δεν είναι να αντιτεθώ σε εσάς αλλά να ωφεληθώ απο εσάς.
Παρατάυτα κάποια πράγματα δε μπορώ να τα δεχθώ με κλειστά τα μάτια.
Αυτά που μου γράφετε στην τελευταία σας απάντηση, τα βρίσκω ακατανόητα.
Εκτός και αν η αντίληψή μου δεν φθάνει στο ίδιο μήκος με τιη δική σας.
Τι κατάλαβα λοιπόν και γιατί διαφωνώ.
Μιλάτε για συναισθήματα στα οποία δεν πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη ενω μόλις στην πιο προηγούμενη απάντησή σας, αναφέρεσθαι στον Ύμνο της Αγάπης.
Λέτε ότι στα σαρκικά υπάρχει συναίσθημα.
Όταν λέτε σαρκικά τι εννοείτε; Γήινα; ή ζωώδη;
Έπειτα πως νοιάζομαι για την καλυτέρευση δικού μου ανθρώπου που οδεύει σε κακή ψυχολογική κατάσταση και δεν μπορεί να καταλάβει την αγάπη μου, την φροντίδα μου και την στήριξή μου.
Δεν περιμένω ανταπόδοση. Αλλά περιμένω και ελπίζω σε μία καλυτέρευση.
Και γιά αυτήν την καλυτέρεύση πασχίζω μόνο με την αγάπη μου.
Που το κακό σε αυτό;
Πως τώρα θα χαρακτηρίσω αυτή την αγάπη που νοιώθω ως απατηλή, εφόσον είναι απόσταγμα χρόνων και εφόσον πρόκειται για δικό μου άτομο;
Απο εκεί και πέρα, σαφώς γνωρίζω ότι η τέλεια αγάπη και πληρότητα βρισκεται στον Θεό.
Δεν είμαι αφιερωμένη στον Θεό.
Δεν είμαι καλόγρια και δεν διάγω μοναχικό βίο.
Πολλοί άνθρωποι όμως με την μεταξύ τους αγάπη πλησίασαν το Θεό.
Γιατί νομίζω πως αυτά που προτείνετε, μπορεί να το εφαρμόσει πλήρως μόνο ένας άνθρωπος αποτραβηγμένος απο τον κόσμο και πλήρως αφοσιωμένος στο Θεό.
Δεν νομίζω πως οτιδήποτε πέραν αυτού είναι ποταπό απο τη στιγμή που είναι βαθύ και ειλικρινές.

Όσο για το όνομα μου...
Απο το να πω ένα ψεύτικο όνομα όπως προτείνετε, προτιμώ να μη το πω καθόλου.
Χρησιμοποιώ το ψευδώνυμο προς ώρας, γιατί στο Ιντερνετ αισθάνομαι ανασφαλής να καταθέτω προσωπικά μου στοιχεία.
Οπότε βρήκα αυτό το ψευδώνυμο, που παραπέμπει όμως σε κάτι όμορφο και όχι γελοίο, χωρίς να υποτιμά και να προσβάλει τον χώρο στον οποίο βρίσκεται. Γι' αυτό παρακαλώ φανείτε ανεκτικός.

Ευχαριστώ πάρα πολύ.