Δημοσιεύτηκε: Παρ Μάιος 18, 2007 6:54 am
Π.Αντώνιε ευλόγησον.
Συγνώμμη αλλά ούτε εγώ έχω διαβάσει τα βιβλία που προανέφερα.
Αλλά άκουσα οτί βοηθάνε πολύ στην κατανόηση της δημιουργίας του ανθρώπου και του κόσμου.
Πάντως ρίχνοντας μία ματιά στην βιβλιοθήκη μου βρήκα τα εξής ωφέλιμα.
Κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό,όπως ο άνθρωπος είναι νοητός και αισθητός,έτσι και ο παράδεισος ήταν νοητός και αισθητός.
Ο Αδάμ είχε κοινωνία με τον Θεό,περιβαλλόταν με την Χάρη του Θεού και απελάμβανε τον καρπό της γλυκυτάτης θεωρίας.
Δεν είχε φτάσει ακόμα στο καθ'ομοίωσιν αλλά απελάμβανε τη θεωρία του φωτισμού του νοός, δηλαδή είχε αδιάλειπτη μνήμη Θεού.[Νοερά προσευχή].
Ο Άγιος καθορίζει την πτώση του Αδάμ ως απομάκρυνση του νου από τον Θεό και προσκόλλησή του στην ύλη και την φθορά.
Ο Αδάμ έπρεπε να δοκιμασθή,ωστέ μετά την απαλλαγή του από την σχέση του προς τα όντα και την ένωση του με τον Θεό να αποκτήσει ''την περί το καλόν παγιότητα...αμετακίνητον.
Κατά την πτώση του ο νους του απεσπάστηκε από τον Θεό με αποτέλεσμα να παραφθαρή όλη η ψυχική του συγκρότηση και να διαστραφή όλος ο ψυχοσωματικός του οργανισμός,ωστέ από απαθής να γίνει παθητός και από αθάνατος να γίνει θνητός.
Επίσης κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο ο Θεός δεν δημιούργησε το δένδρο κακό ούτε απαγόρευσε την βρώση του καρπού φθονερώς,αλλά το δένδρο ήταν καλό και θα ήταν η θέωση του ανθρώπου,εάν ο Αδάμέτρωγε από αυτό στον κατάλληλο καιρό,ύστερα από σχετική προετοιμασία.
ΟΆγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης ερμηνεύοντας τον Θείο Γρηγόριο αναφέρει οτί,ο Αδάμ ήταν ατελής,οτί το ξύλο της γνώσεως ήταν νοητό,οτί το ξύλο αυτό έπρεπε να το απολαύσει τον κατάλληλο καιρό και οτί το ξύλο δεν ήταν καλό στους ατελείς όπως ο Αδάμ.
Μετά την παράβαση αφού ο Θεός τους έβγαλέ από τον παράδεισο έβαλε τα Χερουβείμ να φυλάγουν το ξύλο της ζωής ετσί ώστε να μην μπορεί ο Αδάμ να φάει από αυτό.Τρώγοντάς το βρισκόμενοις ήδη στην φθορά θα γινόταν αθάνατος.Άρα για πάντα αθεράπευτος.
Ο Όσιος Νικήτας ο Στηθάτος δίνει τρεις ερμηνείες στην πραγματεία του ''περί παραδείσου''.
Η πρώτη ερμηνεύεται κοσμολογικά η δεύτερη ανθρωπολογικά και η τρίτη ασκητικά.
Η πρώτη μοιάζει με των Αγίων που προανέφερα.
Κατά την δεύτερη ο Παράδεισος είναι ο νοητός κόσμος της ψυχής του ανθρώπου.
Το ξύλο της ζωής είναι το Αγιο Πνεύμα ενώ το ξύλο της γνώσεως του καλού και του κακού είναι η αίσθηση που φέρει δύο καρπους,δηλαδή την ηδονή και την οδύνη.
Και κάθε μία από αυτές διαιρείται πάλι σε δύο επί μέρους ενέργειες,δηλαδή η μεν ηδονή διαιρείται αφ'ενός μεν στην φυσική και αναγκαία ενέργεια αφ'ετέρου δε στην λαγνεία και την πλησμονή,η δε οδύνη αφ'ενός μεν στον φόβο και την λύπη,αφ'ετέρου δε στους αγώνες και πόνους πνευματικούς.
Η μία εξέλιξη της ηδονής είναι καλή,η άλλη είναι κακή.Το ίδιο συμβαίνει και με την οδύνη.
Έτσι ,ούτε η ηδονή ούτε η οδύνη είναι κακές από την φύση τους,αλλά συμβαίνει ό,τι, και με το δένδρο της γνώσεως του καλού και του κακού,δηλαδή η γεύση κατόπιν σχετικής προετοιμασίας είναι ζωή,ενώ η γεύση χωρίς προετοιμασία και χωρίς κατάλληλη πνευματική κατάσταση συνιστά θάνατο...
Συγνώμμη αλλά ούτε εγώ έχω διαβάσει τα βιβλία που προανέφερα.
Αλλά άκουσα οτί βοηθάνε πολύ στην κατανόηση της δημιουργίας του ανθρώπου και του κόσμου.
Πάντως ρίχνοντας μία ματιά στην βιβλιοθήκη μου βρήκα τα εξής ωφέλιμα.
Κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό,όπως ο άνθρωπος είναι νοητός και αισθητός,έτσι και ο παράδεισος ήταν νοητός και αισθητός.
Ο Αδάμ είχε κοινωνία με τον Θεό,περιβαλλόταν με την Χάρη του Θεού και απελάμβανε τον καρπό της γλυκυτάτης θεωρίας.
Δεν είχε φτάσει ακόμα στο καθ'ομοίωσιν αλλά απελάμβανε τη θεωρία του φωτισμού του νοός, δηλαδή είχε αδιάλειπτη μνήμη Θεού.[Νοερά προσευχή].
Ο Άγιος καθορίζει την πτώση του Αδάμ ως απομάκρυνση του νου από τον Θεό και προσκόλλησή του στην ύλη και την φθορά.
Ο Αδάμ έπρεπε να δοκιμασθή,ωστέ μετά την απαλλαγή του από την σχέση του προς τα όντα και την ένωση του με τον Θεό να αποκτήσει ''την περί το καλόν παγιότητα...αμετακίνητον.
Κατά την πτώση του ο νους του απεσπάστηκε από τον Θεό με αποτέλεσμα να παραφθαρή όλη η ψυχική του συγκρότηση και να διαστραφή όλος ο ψυχοσωματικός του οργανισμός,ωστέ από απαθής να γίνει παθητός και από αθάνατος να γίνει θνητός.
Επίσης κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο ο Θεός δεν δημιούργησε το δένδρο κακό ούτε απαγόρευσε την βρώση του καρπού φθονερώς,αλλά το δένδρο ήταν καλό και θα ήταν η θέωση του ανθρώπου,εάν ο Αδάμέτρωγε από αυτό στον κατάλληλο καιρό,ύστερα από σχετική προετοιμασία.
ΟΆγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης ερμηνεύοντας τον Θείο Γρηγόριο αναφέρει οτί,ο Αδάμ ήταν ατελής,οτί το ξύλο της γνώσεως ήταν νοητό,οτί το ξύλο αυτό έπρεπε να το απολαύσει τον κατάλληλο καιρό και οτί το ξύλο δεν ήταν καλό στους ατελείς όπως ο Αδάμ.
Μετά την παράβαση αφού ο Θεός τους έβγαλέ από τον παράδεισο έβαλε τα Χερουβείμ να φυλάγουν το ξύλο της ζωής ετσί ώστε να μην μπορεί ο Αδάμ να φάει από αυτό.Τρώγοντάς το βρισκόμενοις ήδη στην φθορά θα γινόταν αθάνατος.Άρα για πάντα αθεράπευτος.
Ο Όσιος Νικήτας ο Στηθάτος δίνει τρεις ερμηνείες στην πραγματεία του ''περί παραδείσου''.
Η πρώτη ερμηνεύεται κοσμολογικά η δεύτερη ανθρωπολογικά και η τρίτη ασκητικά.
Η πρώτη μοιάζει με των Αγίων που προανέφερα.
Κατά την δεύτερη ο Παράδεισος είναι ο νοητός κόσμος της ψυχής του ανθρώπου.
Το ξύλο της ζωής είναι το Αγιο Πνεύμα ενώ το ξύλο της γνώσεως του καλού και του κακού είναι η αίσθηση που φέρει δύο καρπους,δηλαδή την ηδονή και την οδύνη.
Και κάθε μία από αυτές διαιρείται πάλι σε δύο επί μέρους ενέργειες,δηλαδή η μεν ηδονή διαιρείται αφ'ενός μεν στην φυσική και αναγκαία ενέργεια αφ'ετέρου δε στην λαγνεία και την πλησμονή,η δε οδύνη αφ'ενός μεν στον φόβο και την λύπη,αφ'ετέρου δε στους αγώνες και πόνους πνευματικούς.
Η μία εξέλιξη της ηδονής είναι καλή,η άλλη είναι κακή.Το ίδιο συμβαίνει και με την οδύνη.
Έτσι ,ούτε η ηδονή ούτε η οδύνη είναι κακές από την φύση τους,αλλά συμβαίνει ό,τι, και με το δένδρο της γνώσεως του καλού και του κακού,δηλαδή η γεύση κατόπιν σχετικής προετοιμασίας είναι ζωή,ενώ η γεύση χωρίς προετοιμασία και χωρίς κατάλληλη πνευματική κατάσταση συνιστά θάνατο...
