"Αγιον Ορος" Χριστιανικό Ορθόδοξο Φόρουμ

του Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς [1]

Αδελφοί μου, αμαρτήσαμε και στη συνέχεια εξαγνιστήκαμε. Προσβάλαμε τον Παντοδύναμο Θεό μας, και γι’ αυτό τιμωρηθήκαμε. Σπιλώσαμε τις ψυχές μας και ξεπλύναμε την κάθε αμαρτία μας, με το αίμα και τα δάκρυά μας. Ποδοπατήσαμε το καθετί, που ήταν ιερό για τους πατέρες μας, και γι’ αυτό στη συνέχεια ποδοπατηθήκαμε εμείς οι ίδιοι.

Η καταστροφή μας ήταν αναμενόμενη αφού τα σχολεία μας ήταν χωρίς πίστη στο Θεό, οι πολιτικοί μας δεν ήταν έντιμοι, ο στρατός μας δεν είχε πατριωτισμό και οι κυβερνήτες μας δεν είχαν την ευλογία του Θεού. Έτσι καταστράφηκαν τα σχολεία, ο στρατός και όλο το κράτος μας.
Είκοσι χρόνια [τα χρόνια μεταξύ των δύο παγκόσμιων πολέμων] δεν σεβόμασταν τις παραδόσεις μας, και τώρα οι αλλοεθνείς μάς στέρησαν το φως με το σκοτάδι τους.
Είκοσι χρόνια χλευάζαμε τους προγόνους μας, που με την ευσέβειά τους κατέκτησαν τη βασιλεία των Ουρανών. Με το μέτρο όμως που κρίναμε τον Θεό και τους προγόνους μας, με το ίδιο μέτρο και εμείς κριθήκαμε.
[...] Ας μην αμαρτάνουμε, για να μην υποφέρουμε πάλι. Ας μην ποδοπατούμε τα όσια των προγόνων μας, για να μην ποδοπατηθούμε οι ίδιοι. Ας χτίσουμε σχολεία με πίστη, ας αποκτήσουμε κυβερνήτες τίμιους, ας αποκτήσουμε στρατό με πατριωτισμό και κράτος που να έχει την ευλογία του Θεού. Ας προσπαθήσει ο καθένας μας να κατακτήσει τη βασιλεία των Ουρανών. Έτσι μόνο θα επιβιώσει το κράτος μας πάνω στη γη για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Αν είμαστε δίκαιοι, ο ουρανός θα προσέχει το κράτος μας. Έτσι θα αντέξετε τις σκοτεινές δυνάμεις του Άδη, που κτύπησαν το κράτος μας και σαν εφιάλτης μάς ταλάνισαν και θα μας ταλανίζουν για πολλά χρόνια.
[...] Το δίκαιο λοιπόν είναι να προσφέρουμε ειλικρινή και εκ βαθέων ευχαριστία. Να ευχαριστούμε τον Θεό για την καταστροφή του κράτους μας, αλλά και για τη σωτηρία μας από την καταστροφή. Για την σκλαβιά, όπως και για την ελευθερία. Για τη φρίκη την οποία ζήσαμε, και για τη χαρά που ζούμε. Για τις απώλειες που είχαμε, αλλά και για τα κέρδη. Για εκείνο το αιματηρό σκοτάδι, όπως και γι’ αυτό το φωτεινό, καθαρό, χωρίς σύννεφα πρωινό της καινούργιας μέρας.
Καταστράφηκε το κράτος μας; Να λέμε: Δόξα Σοι, Κύριε. Σε ευχαριστώ Θεέ μου! Πήραμε πάλι πίσω το κράτος μας; Να λέμε πάλι: Δόξα Σοι, Κύριε. Σε ευχαριστώ Θεέ μου: επειδή αν δεν καταστρεφόταν ένα τέτοιο κράτος και συνέχιζε να υπάρχει για άλλα είκοσι χρόνια, θα χανόταν και ο ίδιος ο λαός μας, και τότε αυτό θα ήταν η πραγματική καταστροφή.
Καταστροφή του κράτους ή καταστροφή του λαού; Ο Θεός χάλασε αυτό που άξιζε λιγότερο. Χάθηκε το κράτος, έμεινε όμως ο λαός. Γιατί όσο υπάρχει ο νοικοκύρης θα υπάρχει και το σπίτι. Αν χαθεί ο νοικοκύρης, ποιος θα ξαναχτίσει το χαλασμένο σπίτι;
Νά το δικό μας κράτος: νάτη πάλι η χρυσή μας ελευθερία! Να λέμε: Δόξα σε σένα Κύριε, για το δώρο σου, για την προσευχή σου, για την ανείπωτη φιλανθρωπία σου. Επιτρέψτε μου να σας βροντοφωνάξω από αυτό το φρικτό και ιερό μέρος: Αν πάλι θα ‘μαστε άθλιοι, μακριά από τον Θεό, όπως ήμασταν, θα μας τιμωρήσει πάλι ο Θεός. Το κράτος μας και ο λαός μας θα χαθούν για πάντα. Θα γίνουμε ο περίγελως του κόσμου, το παράδειγμα προς αποφυγήν για τους άλλους.

[1] Απόσπασμα από το βιβλίο, Μέσα από το παράθυρο της φυλακής, εκδ. Ορθόδοξος κυψέλη 2012
http://opougis.blogspot.com/2012/05/blo ... .html#more

"Μέσα από το παράθυρο της φυλακής" είναι γραμμένο 1944 στην στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου που Αγ. Νικολάος ήταν φυλακισμένος.
Το βιβλίο αυτό (και όλα βιβλία από Αγ. Νικόλαος) ήταν απαγορευμένη στην Σερβία μέχρι 1991.

ΜΙΧΣ έγραψε:[Μεγάλη ευλογία που μπορείτε να τα διαβάζετε τώρα Σέρβε αδελφέ μου! Είναι εύκολο να τα βρείτε;

Τώρα η κυβέρνηση δεν είναι κομμουνιστική πιά και δεν τους νοιάζει τι θα εκτυπώσει η Εκκλησία.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, απάντηση σ΄ έναν καφετζή πού ήθελε να αυτοκτονήσει...

"...Γράφεις ότι όλη σου η περιουσία πωλήθηκε σε τρίτους. Όταν βρέθηκες στον δρόμο χωρίς τίποτα και κανέναν κατευθύνθηκες προς το νεκροταφείο αποφασισμένος να αυτοκτονήσεις.

Δεν είχες αμφιβολία ούτε δεύτερη σκέψη επ’ αυτού. Εξουθενωμένος από την ταλαιπωρία ξάπλωσες πάνω στον τάφο των γονιών σου και αποκοιμήθηκες.

Στον ύπνο σου εμφανίστηκε η μητέρα σου που σε απείλησε λέγοντάς σου ότι στο Βασίλειο του Θεού υπάρχουν πολλοί από εκείνους που επαιτούσαν στη γη, αλλά ούτε ένας από εκείνους που αφαίρεσαν μόνοι τους τη ζωή τους.

Αυτό το όνειρο σ’ έσωσε από την αυτοκτονία. Όντως η αγαπημένη σου μητέρα σε έσωσε κατά την πρόνοια του Θεού. Άρχισες να επαιτείς και από την επαιτεία να ζεις. Και ρωτάς αν μ’ αυτό καταπατάς τον νόμο του Θεού;

Θάρρος άνθρωπε! Ο Θεός έδωσε εντολή: ου κλέψεις! Αλλά δεν έδωσε εντολή: μην επαιτείς!

Η επαιτεία χωρίς πραγματική ανάγκη είναι κλοπή, αλλά στη δική σου περίπτωση δεν είναι κλοπή. Ο στρατηγός και αυτοκράτορας Ιουστινιανός που δόξαζε τον Θεό, στα γεράματα έμεινε χωρίς περιουσία, χωρίς φίλους και τυφλός.

Καθόταν τυφλός έξω από την αυλή του θρόνου και επαιτούσε για λίγο ψωμί. Σαν χριστιανός δεν επέτρεψε στον εαυτό του ούτε καν να σκεφτεί την αυτοκτονία. Γιατί όπως η ζωή είναι καλύτερη από τον θάνατο έτσι και είναι καλύτερα ζητιάνος παρά αυτόχειρας.

Λες πως σε κυριεύει ντροπή και πως η θλίψη σου είναι βαθειά. Στέκεις τα βράδια έξω από το καφενείο που κάποτε ήταν δικό σου και ζητάς ελεημοσύνη από όσους μπαίνουν και βγαίνουν. Θυμάσαι πως πριν λίγο καιρό ήσουν το αφεντικό του καφενείου και πως τώρα δεν τολμάς να μπεις ούτε σαν πελάτης. Και κοκκινίζουν τα μάτια σου από το κλάμα και τον οδυρμό.

Ω καλέ μου άνθρωπε παρηγορήσου! Οι άγγελοι του Θεού δεν είναι μακριά σου.

Γιατί κλαίς για το καφενείο; Δεν έχεις ακούσει για ένα καφενείο στην άκρη του Βελιγραδίου που λέγεται <<όποιου δεν ήταν, όποιου δεν θα είναι>>; Πράγματι ήταν μεγάλος φιλόσοφος αυτός που έγραψε αυτές τις λέξεις. Αφού αυτό ισχύει για όλα τα καφενεία, όλα τα σπίτια, όλους τους πύργους και όλα τα παλάτια του κόσμου.

Τι έχασες; Εκείνο που δεν ήταν δικό σου όταν γεννήθηκες και δεν είναι ούτε τώρα δικό σου. Ήσουν το αφεντικό, τώρα είσαι φτωχός. Αυτό δεν είναι απώλεια.

Απώλεια είναι όταν κάποιος άνθρωπος γίνεται κτήνος. Αλλά εσύ ήσουν άνθρωπος και παρέμεινες άνθρωπος. Υπέγραψες κάποιες συναλλαγματικές σε κάποιους επιφανείς πελάτες σου και γι’ αυτό το καφενείο σου έγινε καφενείο κάποιου ξένου.

Τώρα βλέπεις από το παράθυρο πως όλοι εκείνοι γελούν στο καφενείο όπως και πριν, ενώ εσύ περιφέρεσαι στους δρόμους με δάκρυα στα μάτια και σκεπάζεις τη ντροπή. Μην φοβάσαι, ο Θεός έχει δικαιοσύνη. Όλοι αυτοί θα απολογηθούν για τα αδικήματά τους. Όταν όμως αυτοί αποπειραθούν να αυτοκτονήσουν, ποιος ξέρει αν ο δίκαιος Θεός θα επιτρέψει στην μητέρα τους να τους παρουσιαστεί από εκείνον τον κόσμο και να τους αποτρέψει από αυτό το έγκλημα;

Μην βλέπεις ούτε στιγμή την επιτυχία τους. Αφού δεν γνωρίζεις το τέλος τους. Ένας αρχαίος έλληνας σοφός είπε κάποτε: <<μηδένα προ του τέλους μακάριζε>>, δηλαδή ποτέ μην αποκαλείς κάποιον ευτυχισμένο πριν δεις το τέλος του!

Είναι δύσκολο να είσαι επαίτης; Αλλά μήπως δεν είμαστε όλοι επαίτες; Μήπως δεν εξαρτώμεθα όλοι, κάθε μέρα και κάθε ώρα, από το έλεος Εκείνου που μας δίνει ζωή να ζούμε; Εσύ και τώρα έχεις σημαντική αποστολή στον κόσμο: στρέφεις την προσοχή τον ανθρώπων στο να θυμούνται τον Θεό και την ψυχή και να είναι ελεήμονες.

Αναγκασμένος να ζεις στη σιωπή εμβάθυνε στην ψυχή σου και συζήτα μέσω της προσευχής με τον Θεό. Η ζωή του επαίτη είναι πιο ηρωική από αυτήν του αφεντικού. " Ότι εν πυρί δοκιμάζεται χρυσός και άνθρωποι δεκτοί εν καμίνω ταπεινώσεως..." (Σειράχ. 2,5).

Αλλά εσύ ήδη έδειξες ηρωισμό με το να νικήσεις τη μαύρη σκέψη της αυτοκτονίας. Αυτό είναι νίκη πάνω στο πνεύμα της απογοήτευσης. Μετά από αυτή τη νίκη όλες οι άλλες για σένα θα είναι εύκολες. Ο Κύριος ας είναι δίπλα σου.

Ειρήνη και παρηγοριά από τον Κύριο..."


Από τη Β΄ έκδοση του βιβλίου ιεραποστολικές επιστολές Α΄ του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς (δρόμος χωρίς Θεό δεν αντέχεται…) των εκδόσεων Εν πλώ, επιστολή 50, σελ. 121.

Απάντηση του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς στον καφετζή Σ.Μ., που έπρεπε να επιλέξει ανάμεσα στην αυτοκτονία και την επαιτεία


http://www.pentapostagma.gr/2012/07/blo ... z21ZIGN8cr

Θά ἐπιλέξουμε τόν πολιτισμό τῶν Εὐρωπαίων ἤ τόν Θεό;‏

Τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ἄνθρωπε, ὑπερηφανεύεσαι καί κομπάζεις χωρίς λόγο. Καμαρώνει κανείς γιά κάτι ποῦ τοῦ ἀνήκει καί ὄχι γιά τό δανεικό. Καυχιέσαι, λοιπόν, ἀλλά γιά ποιό λόγο; Δέν ἔχεις τίποτε δικό σου. Κάθε τί ποῦ νομίζεις πῶς εἶναι δικό σου, στήν πραγματικότητα εἶναι δανεικό καί πρέπει νά τό ἐπιστρέψεις στόν δανειστή σου.

Καμαρώνεις γιά τήν ἐξωτερική σου ὀμορφιά; Πήγαινε στό νεκροταφεῖο, ἔξω ἀπό τήν πόλη, νά δεῖς πού εἶναι πεταμένη ἤ ἐξωτερική ὀμορφιά. Καμαρώνεις γιά τά ὡραία σου μάτια καί γιά τά ὡραία σου χείλη; Ποιός ξέρει ἄραγε πόσες φορές καθάρισες τή λάσπη ἀπό τά παπούτσια σου βαριεστημένα καί μονότονα χωρίς νά σκεφτεῖς ὅτι αὐτή ἤ λάσπη εἶναι τά μάτια καί τά χείλη ἀνθρώπων ποῦ διάβηκαν τόν δρόμο ποῦ ἐσύ περπατᾶς; Καυχιέσαι γιά τά πλούτη σου; Σκέψου, γιά νά ἀποκτήσεις αὐτά τά πλούτη τί ἔπραξες; Σκέψου, πῶς θά σού εἶναι ἄχρηστα αὐτά τά πλούτη σάν πεθάνεις.

Καμαρώνεις γιά τά κοσμήματά σου;
Γιά τά διαμάντια, τά μπριλάντια, τά ρουμπίνια, τά σμαράγδια καί τά μαργαριτάρια; Ὅταν πεθαμένο θά σέ ξαπλώσουν στό φέρετρο δέν θά ἔχει καμία διαφορά γιά σένα, ἄν θά σού κρεμάσουν στό λαιμό σου περιδέραιο ἀπό μαργαριτάρια ἤ ἀπό βαλανίδια. Πεθαμένος δέν θά καταλάβεις διαφορά, ἄν θά βάλλουν στίς τσέπες σου διαμάντια ἤ ἄν θά σού βάλλουν στάχτη. Τό ἴδιο θά εἶναι γιά σένα, ἄν σκεπάσουν τήν σορό σου μέ βελούδινο ὕφασμα ἤ μέ καλαμένια ψάθα. Ὅλα ὅσα πῆρες δανεικά ἀπό... τό χῶμα, στό χῶμα θά ἐπιστρέψουν εἴτε τό θέλεις εἴτε ὄχι. Γιά ποιό λόγο λοιπόν καυχιέσαι; Ὑπερηφανεύεσαι λοιπόν γιά τά δανεικά;

Μήπως κομπάζεις γιά τή δόξα καί τή δύναμη ποῦ ἀπέκτησες; Τώρα μέ ἕνα σου λόγο ὁλόκληροι στρατοί κινοῦνται, ἄλλοτε πρός δεξιά καί ἄλλοτε πρός ἀριστερά, ὅπου ἐσύ τούς διατάζεις. Τώρα μέ ἕνα σου λόγο χτίζονται πόλεις, σκάβονται τοῦνελ, φτιάχνονται δρόμοι. Τώρα χιλιάδες ἄνθρωποι περνᾶνε κάτω ἀπό τό παράθυρό σου προσπαθώντας νά σέ δοῦν, θέλοντας μετά νά παινευτοῦν καί νά ποῦν πῶς σέ εἶδαν μέ τά ἴδια τούς τά μάτια.
Αὔριο ὅμως σαρανταποδαροῦσες καί σαῦρες θά ἕρπουν πάνω ἀπό τό κρύο μέτωπό σου καί ἐσύ δέν θά μπορεῖς νά κουνήσεις τό χέρι σου γιά νά τίς διώξεις.

Ὑπερηφανεύεσαι γιά τήν μόρφωσή σου ἤ κομπάζεις γιά τά ἔργα σου; Πρόσεχε μή χάσεις τά λογικά σου, ὅπως ὅ αὐτοκράτορας Ναβουχοδονόσωρ.
Ἄκουσε αὐτή τήν ἱστορία καί πές τήν στά παιδιά σου καί σέ αὐτούς ποῦ ἀγαπᾶς καί τούς εὔχεσαι καθετί καλό. Κάποτε ὅ αὐτοκράτορας Ναβουχοδονόσωρ ἔχτισε μία μεγάλη πόλη, τήν Βαβυλώνα. Αὐτή τήν πόλη τήν διακόσμησε μέ πολλούς κρεμαστούς κήπους καί μέ πανύψηλους πύργους. Ἔκανε αὐτή τήν πόλη πρωτεύουσα τοῦ κράτους του. Ἤ πόλη αὐτή ἦταν τόσο ὄμορφη ποῦ καμία ἄλλη πόλη στόν κόσμο δέν μποροῦσε νά συγκριθεῖ μαζί της. Μία μέρα καθώς ἔκανε τήν βόλτα τοῦ ὅ αὐτοκράτορας, ὅ Ναβουχοδονόσωρ, σέ ἕναν ἀπό τούς πύργους του, κοίταξε ἀπό ψηλά τήν Βαβυλώνα καί γεμάτος περηφάνια φώναξε: Δέν εἶναι αὐτή ἤ Βαβυλώνα, ἤ μεγάλη, ἤ ὁποία ἐγώ ἔχτισα μέ τή μεγάλη δύναμή μου γιά νά γίνει ὅ θρόνος τῆς αὐτοκρατορίας μου, ἤ δόξα τῆς μεγαλειότητάς μου; (Δανιήλ 4, 29). Αὐτά τά λόγια εἶπε ὅ αὐτοκράτορας καί ἐκείνη τήν ὥρα δέν θυμήθηκε τόν Θεό, τόν Δημιουργό. Λησμόνησε νά τόν εὐχαριστήσει γιά τήν βοήθειά του. Δέν ταπείνωσε τόν ἑαυτό τοῦ μπροστά στό Θεό -καθῆκον ὅλων τῶν κυβερνητῶν- ἀντίθετα ἀνύψωσε τόσο τόν ἑαυτό του σάν νά ἦταν ὅ ἴδιος Θεός, σάν νά ἦταν ὅ αὐτοκράτορας τῶν αὐτοκρατόρων.

Ἀδελφοί μου, τί συνέβη στήν συνέχεια; Ἀφοῦ τό στόμα τοῦ αὐτοκράτορα ξεστόμισε αὐτά τά περήφανα λόγια, ἀκούστηκε φωνή ἀπό τόν οὐρανό νά λέει: Αὐτοκράτορα Ναβουχοδονόσωρ, σέ σένα μιλάω, μάθε πῶς ἀπό τώρα καί στό ἕξης θά χάσεις τήν αὐτοκρατορία σου. Ἀπό ἐδῶ καί πέρα θά ζεῖς μόνος σου καί ἀποδιωγμένος. Θά ζεῖς παρέα μέ τά ἄγρια θηρία καί θά τρέφεσαι ὅπως τό βόδι μέ φυτά. Ἤ τιμωρία σου θά κρατήσει ἑπτά χρόνια. Ἔτσι θά καταλάβεις πῶς ὅ Θεός εἶναι ὅ μόνος κυβερνήτης τῶν ἀνθρώπων, Αὐτός κυβερνάει τήν αὐτοκρατορία τῶν ἀνθρώπων καί Αὐτός ἀποφασίζει σέ ποιόν θά δώσει ἐξουσία νά κυβερνήσει.

Ἐκεῖνο ποῦ ἔγινε στή συνέχεια εἶναι πραγματικά δύσκολο νά εἰπωθεῖ. Ὅ περήφανος αὐτοκράτορας ἔχασε τά λογικά του καί ἔφυγε τρέχοντας στά βουνά. Ἐκεῖ ἔζησε σάν θηρίο, παρέα μέ τά ἄγρια ζῶα. Γιά ἑπτά χρόνια τρεφόταν ὅπως τό βόδι μέ φυτά. Ὅλο του τό σῶμα καλύφθηκε μέ τρίχωμα καί στά δάκτυλα τοῦ φύτρωσαν νύχια, σάν τά νύχια τῶν πουλιῶν.
Μόνο, ὅταν πέρασαν ἑπτά χρόνια, ἦλθε στά λογικά του καί ἀλλαγμένος πιά προσκύνησε τό Θεό καί τήν μεγαλοσύνη Του. Ἀπό τότε καί μέχρι τό θάνατο τοῦ κυβέρνησε μετανοιωμένος πλέον, σάν ἀληθινός δοῦλος τοῦ Θεοῦ.

Πιθανόν νά πεῖτε πῶς αὐτή ἤ ἱστορία εἶναι πολύ παλιά καί πῶς δέν ἔχει καμία σχέση μέ σας. Ἀναρωτιέστε πῶς μπορεῖ αὐτή ἤ ἱστορία, ποῦ ἔχει συμβεῖ πρίν δυόμιση χιλιάδες χρόνια, νά σᾶς ἄφορα;
Ἀδελφοί μου, ὅλοι μας κάποτε θά πεθάνουμε καί ἐγώ πρέπει νά σᾶς πῶ τήν ἀλήθεια.
Ἔχετε δίκιο, αὐτή ἤ ἱστορία συνέβη πολύ παλιά πρίν ἀπό δυόμισι χιλιάδες χρόνια, στήν μακρινή χώρα τῆς Βαβυλωνίας. Αὐτή ἤ ἱστορία ὅμως ἐπαναλαμβάνεται καί σήμερα στήν Εὐρώπη, στήν βαπτισμένη στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ Εὐρώπη! Εἶναι πραγματικά θλιβερό!

Οἱ ἄνθρωποι σήμερα ἀπέκτησαν μεγάλη δύναμη. Περηφανεύονται γιά τά ἔργα ποῦ ἔχτισαν μέ τά χέρια τους. Εἶναι περήφανοι γιά τίς πόλεις τους, γιά τούς δρόμους τους, γιά τά τρένα τους, γιά τά πλοῖα τους, γιά τά ὀχήματά τους, γιά τίς ἠλεκτρικές τους μηχανές. Τοποθέτησαν ὅμως τόν ἑαυτό τούς πάνω ἀπό τόν Ὕψιστο Θεό καί ἄρχισαν, ἀντί τοῦ Θεοῦ, νά λατρεύουν τόν ἑαυτό τους καί τήν κουλτούρα τους.
Ἀδελφοί μου, οἱ νέοι Ναβουχοδονόσοροι ἔβγαλαν τόν Θεό ἀπό τόν θρόνο Του. Ἤ τιμωρία τούς ὅμως εἶναι ἴδια μέ τήν τιμωρία τοῦ Ναβουχοδονόσορα.
Ὅ Θεός τούς ἔκανε νά χάσουν τά λογικά τους καί νά τρελαθοῦν.
Χωρίστηκαν σέ ἀντίπαλα στρατόπεδα καί στράφηκαν ὅ ἕνας ἐναντίον τοῦ ἄλλου. Ἔχυσαν ἄφθονο αἷμα καί διέπραξαν ἀναρίθμητες ἁμαρτίες. Ὅ Θεός τούς τιμώρησε νά ζοῦν σέ σκοτεινή ζούγκλα παρέα μέ τά θηρία, ἀφοῦ αὐτοί ἔπαψαν νά τόν θεωροῦν Δημιουργό τους, ἀφοῦ αὐτοί ἰσχυρίστηκαν πῶς προέρχονταν ἀπό τό γένος τῶν ζώων, τῶν μαϊμούδων.

Μέχρι πότε, Κύριε, θά τούς τιμωρεῖς;

Μέχρι νά ταπεινώσουν τόν ἑαυτό τους καί μέχρι νά καταλάβουνε, ὅπως ὅ αὐτοκράτορας Ναβουχοδονόσωρ, πῶς ὅ Θεός εἶναι ὅ μόνος κυβερνήτης τῶν ἀνθρώπων, καί Αὐτός ἀποφασίζει σέ ποιόν θά δώσει ἐξουσία νά κυβερνήσει. Ἀδελφοί μου, αὐτοί οἱ νέοι κάτοικοι τῆς Βαβυλώνας ἀποτρέλαναν καί ἐμᾶς τούς Σέρβους καί μᾶς ὁδήγησαν μακριά ἀπό τόν Χριστό.

Τό ἐρώτημα γιά μᾶς εἶναι:
Θά ἀκολουθήσουμε τόν δρόμο τοῦ Χριστοῦ ἤ θά κάνουμε ὅτι κάνουν οἱ νέοι Βαβυλώνιοι; Θά ἐπιλέξουμε τόν πολιτισμό τῶν Εὐρωπαίων ἤ τόν Θεό;
Νά ἐπιλέξουμε μέ προσοχή καί ἄς σκεφτοῦμε τί μᾶς ἔχει συμβεῖ ἕως τώρα. Ἄς μήν κάνουμε τά ἴδια λάθη.
Δόξα ἀνήκει στό Θεό εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

http://opougis.blogspot.gr/2012/09/blog ... .html#more
Αναρτήθηκε από Όπου Γης - Στις Ορθόδοξες Γειτονιές του Πλανήτη

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (1880-1956)

Ξέρω ότι είναι δύσκολο. Πριν μερικά χρόνια πέθανε o άνδρας σου. Στενοχωριόσουν το ξεπέρασες. Πάντρεψες τον μοναχογιό σου· η χαρά επέστρεψε. Έπειτα σε χαροποιούσε πάρα πολύ το εγγόνι. Όμως εκείνο που αγαπούσες εσύ αγαπούσε και ο Θεός και το πήρε. Μόλις το εγγόνι σου πέταξε στον αόρατο κόσμο, αρρώστησε και η νύφη σου. Τη στέγνωσε η στενοχώρια και η λύπη κι εκείνη ακολούθησε τον γιό. Τελικά πίσω τους έφυγε κι ο μοναχογιός σου. Κι εσύ έμεινες μόνη κι έρημη. Προσπάθησες μία φορά να δηλητηριαστείς. Έμεινες ζωντανή. Ετοίμασες έπειτα το σχοινί για να κρεμαστείς. Όμως σε ξάφνιασε η κοπέλα από τη γειτονιά. Βλέποντάς σε κάτω από το ετοιμασμένο σχοινί εκείνη σου είπε, πως άκουσε από τους γέρους, ότι η αυτοκτονία είναι αμαρτία χωρίς συγχώρεση και στους δυο κόσμους. Καλά σου είπε. Τούτη η κοπέλα σού έσωσε την ψυχή. Όντως, εκείνη είναι η μέγιστη ευεργέτριά σου στον κόσμο. Μόνο χάρη σ' εκείνη μπορείς να ελπίζεις να ιδωθείς στον άλλο κόσμο με τον γιό, τη νύφη, το εγγόνι και τον άνδρα σου.

Η Εκκλησία τού Χριστού από την αρχή αντιστάθηκε αποφασιστικά ενάντια στην αυτοκτονία ως υπέρβαρο αμάρτημα. Ο δυτικός διδάσκαλος της Εκκλησίας ο Αυγουστίνος είπε: «Όποιος αυτοκτονήσει, τούτος σκότωσε έναν άνθρωπο». Ο αυτόχειρας μ’ αυτό, λοιπόν, τοποθετείται ίσα με τον δολοφόνο. Αλλά στη δική μας ανατολική Εκκλησία η αυτοκτονία κρίνεται ακόμα πιο αυστηρά. Κατά τον δέκατο τέταρτο κανόνα του πατριάρχη Τιμοθέου ο αυτόχειρας στερείται της νεκρώσιμης ακολουθίας και του εκκλησιαστικού ενταφιασμού.


Η Ορθόδοξη Εκκλησία όρισε αυστηρή τιμωρία ακόμα και για την προσπάθεια αυτοκτονίας. Σ’ εκείνον ο οποίος προσπαθήσει να αυτοκτονήσει η Εκκλησία επιβάλλει κανόνα [να μην κοινωνήσει] δώδεκα χρόνια. Ξέρω πως εσύ θα σκαφθείς ότι αυτό είναι υπερβολικά αυστηρό. Όμως αυτή η αυστηρότητα κατάγεται από το έλεος. Σου λέω την αλήθεια: η Εκκλησία είναι τόσο αυστηρή στο θέμα τής αυτοκτονίας από καθαρό έλεος απέναντι στους ανθρώπους. Αφού η Εκκλησία έχει στο πνευματικό της θησαυροφυλάκιο την προορατική εμπειρία, ότι οι αυτόχειρες δεν μπαίνουν στο βασίλειο της αθάνατης ζωής και του αιώνιου ελέους. Και με την αυστηρότητά της η Εκκλησία θέλει να προλάβει τους ανθρώπους από την αιώνια καταστροφή. Στην Αγία Γραφή μόνο δυο άνθρωποι αναφέρονται που πήραν τη ζωή τους από τον εαυτό τους. Ο ένας είναι ο Αχιτόφελ, ο προδότης τού βασιλιά Δαβίδ, και ο δεύτερος είναι ο Ιούδας, ο προδό­της τού Κυρίου Ιησού Χριστού. Ας είναι μακριά από σένα και μόνο η σκέψη να βρεθείς σ’ αυτήν την παρέα σ’ εκείνη την πλευρά του τάφου.

«Ο δε υπομείνας εις τέλος, ούτος σωθήσεται» (= όποιος αντέξει ώς το τέλος, αυτός θα σωθεί, κατά Ματθαίον 10, 22), είπε ο Κύριος. Είναι πολυάριθμες και διαφορετικές δυσκολίες που ο Θεός επιτρέπει στους ανθρώπους, αλλά ο σκοπός όλων αυτών είναι ο εξής: με την πίκρα να θεραπεύσει τις ανθρώπινες ψυχές από την αμαρτία και να τις προετοιμάσει έτσι για την αιώνια σωτηρία. Όσο και να είναι καμιά φορά δύσκολο για σένα, θυμήσου δυο πράγματα, πρώτο ότι ο ίδιος ο ουράνιος Πατέρας σου ορίζει το μέτρο των παθών, και το δεύτερο ότι Αυτός γνωρίζει τη δύναμή σου. Εάν ποτέ σου έρθει η σκέψη για αυτοκτονία, διώξε την σαν ψιθύρισμα του σατανά.

Το έλεος του Θεού να σε δυναμώσει.

http://trelogiannis.blogspot.de/2012/09 ... _4027.html

Οἱ ἑπτὰ φράσεις τοῦ Χριστοῦ στὸν σταυρό.
Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος)

Θέλετε νὰ µάθετε τὴ σηµασία ἐκείνων τῶν ἑπτὰ φράσεων τὶς ὁποῖες εἶπε ὁ Κύριος πάνω στὸν σταυρό. Δὲν εἶναι σαφεῖς;

Πρώτη φράση: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς˙ οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λούκ. 23,34). Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια ὁ Χριστὸς ἔδειξε τὸ ἔλεός του ἀπέναντι στοὺς ἐκτελεστές Του,τῶν ὁποίων ἡ µοχθηρία δὲν ὑποχώρησε οὔτε ὅταν ὑπέφερε στὸν σταυρό. Τὸ δεύτερο εἶναι ὅτι βροντοφώναξε ἀπὸ τὴν κορυφὴ τοῦ βράχου τοῦ Γολγοθᾶ µία ἀποδεδειγµένη ἀλλά ποτὲ καλὰ συνειδητοποιηµένη ἀλήθεια, δηλαδὴ ὅτι αὐτοὶ ποὺ πράττουν τὸ κακὸ ποτὲ δὲν ξέρουν τί κάνουν. Σκοτώνοντας τὸν Δίκαιο στὴν πραγµατικότητα σκοτώνουν τὸν ἑαυτό τους καὶ ταυτόχρονα δοξάζουν τὸν Δίκαιο. Καταπατώντας τὸν νόµο τοῦ Θεοῦ δὲν βλέπουν τὴ µυλόπετρα, ἡ ὁποία ἀόρατα κατεβαίνει πρὸς αὐτοὺς γιὰ νὰ τοὺς συνθλίψει. Ἐµπαίζοντας τὸν Θεὸ δὲν βλέπουν τὰ πρόσωπά τους νὰ µεταµορφώνονται σὲ θηριώδη ρύγχη. Διαποτισµένοι ἀπὸ τὸ κακὸ ποτὲ δὲν ξέρουν τί κάνουν.

Δεύτερη φράση: «Ἀµὴν λέγω σοι, σήµερον µετ’ ἐµοῦ ἔση ἐν τῷ παραδείσῳ» (Λουκ. 23,43). Αὐτὸς ὁ λόγος ἀπευθύνεται στὸν µετανιωµένο ληστὴ στὸν σταυρό. Πολὺ παρήγορος λόγος γιὰ τοὺς ἁµαρτωλούς, οἱ ὁποῖοι τουλάχιστον τὴν τελευταία στιγµὴ µετανοοῦν. Τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀπερίγραπτα µεγάλο. Ὁ Κύριος ἐκπληρώνει τὴν ἀποστολὴ Του ἀκόµα καὶ στὸν σταυρό. Ἕως τὴν τελευταία του πνοὴ ὁ Κύριος σώζει ἐκείνους ποὺ δείχνουν καὶ τὴν παραµικρὴ ἐπιθυµία νὰ σωθοῦν.

Τρίτη φράση: «Γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου» (Ἰωαν. 19,26). Ἔτσι εἶπε ὁ Κύριος στὴν Ἁγία Μητέρα Του ποὺ στεκόταν κάτω ἀπὸ τὸν σταυρὸ µὲ τὴν ψυχὴ σταυρωµένη. Καὶ στὸν ἀπόστολο Ἰωάννη λέγει: «Ἰδοὺ ἡ µήτηρ σου» (Ἰωαν. 19,27). Αὐτὸς ὁ λόγος δείχνει τὴ φροντίδα, ποὺ ὁ καθένας χρωστᾶ στοὺς γονεῖς του. Γιὰ δές, Ἐκεῖνος ποὺ ἔδωσε ἐντολὴ στοὺς ἀνθρώπους: «Τίµα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν µητέρα σου» (Ἐξ. 20,12) ἐκπληρώνει τὴν ἐντολὴ Του τὴν ὕστατη στιγµή.

Τέταρτη φράση: «Θεέ µου, Θεέ µου, ἱνατί µὲ ἐγκατέλιπες;» (Ματθ. 27,46). Αὐτὲς οἱ λέξεις δείχνουν, τόσο τὴν ἀδύναµη ἀνθρώπινη φύση, ὅσο καὶ τὴν προορατικότητα τοῦ Κυρίου. Ὁ ἄνθρωπος πάσχει, ἀλλά κάτω ἀπὸ τὸν ἀνθρώπινο πόνο ὑπάρχει ἕνα µυστήριο. Δές, µόνον αὐτὲς οἱ λέξεις µποροῦσαν νὰ διαλύσουν τὴν αἵρεση, ἡ ὁποία ἀργότερα τράνταζε τὴν ἐκκλησία καὶ ἡ ὁποία λανθασµένα κήρυττε ὅτι ἡ Θεία φύση ὑπέφερε στὸν σταυρό. Ὅµως, ἐν τῷ µεταξύ, ὁ αἰώνιος Υἱος τοῦ Θεοῦ γι’ αὐτὸ καὶ ἐνσαρκώθηκε ὡς ἄνθρωπος, γιὰ νὰ εἶναι ὡς ἄνθρωπος στὸ σῶµα καὶ τὴν ψυχή, γιὰ νὰ µπορέσει ὅταν ἔλθει ἡ στιγµὴ νὰ πάσχει γιὰ τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ πεθάνει γιὰ τοὺς ἀνθρώπους. Γιατί ἂν ἡ Θεία φύση τοῦ Χριστοῦ ἔπασχε στὸν σταυρό, θὰ σήµαινε ὅτι ἡ Θεία φύση τοῦ Χριστοῦ θὰ πέθαινε. Καὶ αὐτὸ οὔτε κἄν ἐπιτρέπεται νὰ διανοηθοῦµε. Ἐντρυφῆστε ὅσο πιὸ πολὺ µπορεῖτε σ’ αὐτὲς τὶς µεγάλες καὶ φοβερὲς λέξεις: «Θεέ µου, Θεέ µου, ἱνατί µὲ ἐγκατέλιπες;».

Ἡ πέµπτη φράση: «Διψῶ» (Ἰωαν 19,28). Τὸ αἷµα Του ἔρρεε. Γι’ αὐτὸ καὶ διψοῦσε. Ὁ ἥλιος ἦταν κατὰ τὴ δύση του, ἤδη Τοῦ χτυποῦσε τὸ πρόσωπο καὶ µαζὶ µὲ τὰ ἄλλα βασανιστήρια καιγόταν πολύ. Φυσικὸ ἦταν νὰ διψᾶ. Ἀλλά, Κύριε, διψοῦσες ὄντως γιὰ νερὸ ἤ γιὰ ἀγάπη; Μήπως διψοῦσες ὡς ἄνθρωπος ἤ ὡς Θεός, ἤ καὶ τὸ ἕνα καὶ τὸ ἄλλο; Ἰδοὺ ὁ Ρωµαῖος λεγεωνάριος Σοῦ πρόσφερε ἕνα σπόγγο βρεγµένο στὸ ξύδι. Μιά σταγόνα ἐλέους, τὴν ὁποία δὲν αἰσθάνθηκες ἀπό τούς ἀνθρώπους γιὰ τρεῖς ὁλόκληρες ὧρες κρεµασµένος στὸν σταυρό! Αὐτὸς ὁ Ρωµαῖος στρατιώτης ἁπαλύνει κάπως τὴν ἁµαρτία τοῦ Πιλάτου -τὴν ἁµαρτία τῆς Ρωµαϊκῆς αὐτοκρατορίας- ἀπέναντί Σου, ἔστω καὶ µὲ ξύδι. Γι’ αὐτὸ θὰ ἀφανίσεις τὴ Ρωµαϊκὴ αὐτοκρατορία, ἀλλά στὴ θέση της θὰ οἰκοδοµήσεις νέα.

Ἡ ἕκτη φράση: «Πάτερ, εἰς χεῖρας σου παρατίθεµαι τὸ πνεῦµά µου» (Λουκ. 23,46). Πού σηµαίνει ὅτι ὁ Υἱός παραδίδει τὸ πνεῦµα Του στὰ χέρια τοῦ Πατρός Του. Γιὰ νὰ γίνει γνωστό, ὅτι ἀπὸ τὸν Πατέρα ἦρθε καὶ ὄχι αὐτεξουσίως, ὅπως Τὸν κατηγοροῦσαν οἱ Ἑβραῖοι. Ἀλλά ἀκόµα οἱ λέξεις αὐτὲς ἐλέχθησαν γιὰ νὰ τὶς ἀκούσουν οἱ βουδιστές, οἱ πυθαγόρειοι, οἱ ἀποκρυφιστές, καὶ ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ φιλόσοφοι, οἱ ὁποῖοι φλυαροῦσαν περὶ µετοίκισης τῆς ψυχῆς τῶν νεκρῶν ἀνθρώπων σὲ ἄλλους ἀνθρώπους, ἤ ζῶα, ἤ φυτά, ἤ ἀστέρια, ἤ µεταλλικὰ στοιχεῖα. Πετάξετε ὅλες αὐτὲς τὶς φαντασίες καὶ δεῖτε ποῦ κατευθύνεται τὸ πνεῦµα τοῦ νεκροῦ Δικαίου: «Πάτερ, εἰς χεῖράς σου παρατίθεµαι τὸ πνεῦµά µου»!

Ἡ ἕβδοµη φράση: «Τετέλεσται» (Ἰωαν.19,30). Αὐτὸ δὲν σηµαίνει ὅτι τελειώνει ἡ ζωή. Ὄχι! Ἀλλά ὅτι τελειώνει ἡ ἀποστολὴ ἡ ἐπικεντρωµένη στὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Τελείωσε, καὶ ἐπισφραγίσθηκε µὲ τὸ αἷµα καὶ τὸν ἐπίγειο θάνατο, τὸ θεῖο ἔργο τοῦ µοναδικοῦ ἀληθινοῦ Μεσσία τῶν ἀνθρώπων. Τελείωσαν τὰ βασανιστήρια, ἀλλά ἡ ζωὴ µόλις ἀρχίζει. Τελείωσε ἡ τραγωδία ἀλλά ὄχι καὶ τὸ δράµα. Στὴ σειρὰ ἕπεται, τὸ µεγαλειῶδες ἀξίωµα: νίκη πάνω στὸν θάνατο, ἀνάσταση, δόξα.

πηγή: http://www.agiazoni.gr/

Ευχαριστούμε πάρα πολύ Γιάννη..

Αν είναι Ευλογημένο, θέλω να πω, βρε παιδί μου, όπως τα διάβαζα, μου μπήκε ασυνείδητα η σκέψη:
"να δω απ' αυτές τις 7 φράσεις, πόσες παραπέμπουν στη θεϊκή υπόσταση και πόσες στην ανθρώπινη υπόσταση του Κυρίου"..

Και βρήκα συγκλονισμένος,

πως οι τρεις (η 1η, η 2η και η 6η) παραπέμπουν στο πρώτο,
οι άλλες τρεις (η 3η, η 4η και η 5η) παραπέμπουν στο δεύτερο,
ενώ η τελευταία, η 7η, παραπέμπει και στα δύο!!

Ο συμβολισμός (ή και όχι συμβολισμός) αυτός που διαπίστωσα, είναι εκπληκτικά θαυμαστός!!

Δόξα Σοι ο Θεός..