quote="taje
ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ Ο SILVER ΘΑ ΔΕΗΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΣΤΑ ΔΥΟ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΞΕΘΕΣΑ.ΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΘΑ ΤΟ ΠΡΑΞΕΙ.ΠΕΤΕΙΝΟΣ(ΚΑΤΑ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΑ) ΕΙΝΑΙ ΤΟΝ ΕΧΟΥΝ ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΕΙ ΟΙ ΚΟΤΕΣ :).quote]
Μια άλλη ερώτηση που έθεσε στους πατριώτες,εγώ ο προδότης,είναι γιατί σε μια πόλη 15 εκατομυρίων όταν γίνεται διαδήλωση των γκρίζων λύκων κατά του Πατριαρχείου ή κατα της ένταξης στην ευρώπη,συγκεντρώνονται όλοι και όλοι 500-1000 άνθρωποι.Τα άλλα 14.000.000 γιατί δεν συμμετέχουν αφού όλοι τους είναι ίδιοι και μοιράζονται το ιδιο μίσος.Ας μου απαντήσει κάποιος σε αυτό!
ΑΠΑΝΤΗΣΗ
Από φιλανθρωπία! Επειδή μας συμπονούν! Για να δούμε μάλιστα το τι σημαίνει τούρκικη φιλανθρωπία παραθέτω ένα άρθρο του Σαράντη Καργάκου...
Ο τουρκικός ανθρωπισμός.
Είναι ιστορικά εσφαλμένη η άποψη πώς όλοι οι Τούρκοι είναι κακοί. Ασφαλώς και υπάρχουν Τούρκοι καλοί. Η μαρτυρία της ιστορίας το βεβαιοί. Μερικά παραδείγματα είναι ενδεικτικά. Οταν οι Τούρκοι έγδαραν ζωντανό τον Δασκαλογιάννη στο φρούριο του Άτ Μεντάν του Ηρακλείου στις 17 Ιουνίου 1771 υπό τα όμματα του αδελφού του και τον άφησαν γδαρμένο να ψηθεί στόν ήλιο τρείς ημέρες, πέρασε από κεί ένας σπλαχνικπος Τούρκος και τον λύτρωσε με μιά κουμπουριά. Όταν ο Κιοσέ Μεχμέτ σούβλισε τον Διάκο στη Λαμία, που τότε λεγόταν Ζείτούν ( Ζητούνι), στις 24 Απριλίου 1821 και μετά είπε να τον πετάξουν κάτω από την θέση του μαρτυρίου , που λεγόταν « Μακελειό», σε μιά ρεματιά που λεγόταν «Σκατόρεμα», δύο μέρες μπουσουλούσε ο ήρωας , βογγώντας φριχτά, μέχρι που πέρασε από κεί ένας Τουρκόγυφτος και του έδωδε την χαριστική βολή.
Όταν παλιότερα οι Τούρκοι έγδαραν τον επαναστάτη επίσκοπο Διονύσιο Τρίκκη, του πήραν το τομάρι και το γέμισαν άχυρο για να το περιφέρουν στά χωριά, πα΄λι, όπως λέει η παράδοση , ένας σπλαχνικός Τούρκος λύτρωσε με μιά κουμπουριά τον μάρτυρα Δεσπότη.
Ο Θανάσης Πετσάλης στο ξακουστό μυθιστόρημα «Μαυρόλυκοι» δίνει με γλαφυρότηταένα άλλο περιστατικό που δείχνει τον αγνό ψυχισμό τωμν Τούρκων . Κατηγορήθηκε ένα δεκαεξάχρονο Ελληνόπουλο πως πείραξε μιάΤουρκάλα. Το πήγαν στον κατή( δικαστή0.
Αυτός πρότεινε στό παιδί να τουρκέψει και να του χαρίσει την ζωή. Το παιδί αρνήθηκε και τότε ο Κατής ωδιέταξε να το βασανίσουν. Πολλοί Τούρκοι , λέγει ο Πετσάλης , έτρεμαν μη δα και το παιδί λυγίσει και τουρκέψει και χάσουν το θέαμα της θανάτωσής του. Όμως το παιδί άντεξε και τη δεύτερη μέρα του μαρτυρίου , με διαταγή του Κατή, «του φορε΄σανε στεφάνι στο κεφάλι , κοκκινισμένο στη φωτιά, και του το σφίξανε , το σφίξανε ώσπου να του βγούνε του άμοιρου τα μάτια από το καύκαλο. Μα κα΄ποιος Τούρκος και αυτός , τόνε λυπήθηκε και σήκωσε το χατζάρι βαρειά και του πήρε το κεφάλι...» ( ά έκδοση , 1947, σ. 148). Ένα ακόμη περιστατικό που δηλώνει το μέγεθος της τουρκικής φιλανθρωπίας , είναι αυτό που διηγήθηκε στον Μητροπολίτη Κορίνθου, πρό ετών , ένας γηραιός Τούρκος. Συμμετείχε , είπε, στα βασανιστήρια του εθνομάρτυρα Χρυσοστόμυ Σμύρνης.
Αφού του ξερίζωσαν τα γένια, του έκοψαν τα δάκτυλα, τον χτυπούσαν με πέτρες και ξύλα, το περιέφεραν στην πόλη με αλαλαγμούς, μέχρι που βρέθηκε αυτός ο συγκεκριμένος Τούρκος κα ιτου πήρε από οίκτο την ζωή. Το περιστατικό και όλο του Χρυσοστόμου περιγράφω στο βιβλίο μου « ο εθνοϊερομάρτυς Σμύρνης Χρυσόστομος» , που εξέδωσε η Μητρόπολη Δημητριάδος με πρόλογο του Παπά – Θωμά Συνοδινού.
Όμως ο ανθρωπισμός τωνΤούρκων εκδηλώθηκε πιό έντονα στα χρόνια του πολέμου της Ελλάδος εναντίον Ιταλών , Τούρκων, και Βουλγάρων και τη τριπλής Κατοχής. Πρώτον γιά να ξαλαφρώσουν τους Έλληνες της Πόλης από κάποια περιτταά βάρη , έβαλαν τον περίφημο φόρο «Βαρλίκ» με τον οποίο εξανέμισαν τις ελληνικές περιουσίες. Δεύτερον , «εξυπηρέτησαν» κάθε καταφεύγοντα στίς τουρκικές ακτές , σηκώνοντας αυτοί κα΄θε επαχθές χρηματικό φορτίο του.
Τρίτον τάίσαν , με το αζημίωτο φυσικά, τον λαό του Πειραιά με σκουληκιασμένα όσπρια που μετέφερε το θρυλικό «Κουρτουλούς», και τέταρτον , διαπραγματεύονταν με τον Τσώρτσιλ απόσπαση των νησιών του Αρχιπελάγους , όταν πιά οι δυνάμεις του Άξονα ειχαν λυγίσει , γιά να βγούν στό πλευρό του στόν πόλεμο. Και φυσικά βγήκαν όταν ο πόλεμος είχε τελειώσει. Ευτυχώς που είχε μείνει ανέπαφος ο ελληνικός στόλος και η ελληνική αεροπορία . Θα χρειαζόμασταν σήμερα διαβατήριο για ν πάμε στην Ικαρία.
Και κάτι για τον ρέκτη δήμαρχο Αθήνας. Μετά τις μάχες του Χαίδαρίου ( 6 και 8 Αυγούστου 1826), όπου οι Τούρκοι είχαν βαριές απώλειες ( 400 νεκροί έναντι 16 των Ελλήνων) , ο Κιουταχής για να εκδικηθεί ., απεκεφάλισε 16 άνδρες του τακτικού ελληνικού στρατού που είχαν αιχμαλωτιστεί, ενώ έναν επιφανή Αθηναίο ποολεμιστή , τον Λάμπρο Κορομηλά, πατέρα επτα΄ανήλικων παιδιών , τον κάρφωσε σε έναν τολιχο στην πλατεία της Βρύσης με καρφιά μπηγμένα στα χέρια και τα αυτιά. Ο ήρωας άντεξε 72 ώρες το μαρτύριο.
Ένας ντόπιος Τούρκος από οίκτο έδωσε μ’ έναν πυροβολισμό τέλος στό μαρτύριό του. Κάνω μιά πρόταση: μιά και δεν υπάρχε ιμνημείο του μάρτυρα Κορομηλά να στηθεί μνημείο του ανώνυμου Τούρκου και τα αποκαλυπτήρια να τα κάνε ιο δήμαρχος της Σταμπούλ. Έτσι θα συσφιχθεί περισσότερο η ελληνοτουρκική φιλία.
Πάντως , ας προετοιμαζόμαστε να δεχτούμε με΄ς στον χειμώνα κανένα εκατομμύριο Τούρκους άστεγους , που μαζί με τους Αλβανούς θα σχηματίσουν ένα Frente pobular, όπως το λέγαμε κάποτε ισπανικά, ενώ τον Cauntilo(=αρχηγό) θα κάνει ο μπραβογιώργος της «Χουριέτ».
